Granica między Hiszpanią a Francją

Granica między Hiszpanią a Francją
Charakterystyka
Ograniczenia Hiszpania Francja
Długość całkowita 623  km
Cechy szczególne W dwóch głównych częściach, oddzielonych Andorą + enklawą Llívia w Pyrénées-Orientales .
Historyczny
kreacja 1659 ( traktat z Pirenejów )
Bieżący utwór 1866 ( traktat z Bayonne )

Granicy między Hiszpanii i Francji jest międzynarodowa lądowa i morska granica oddzielające dwa kraje, od Atlantyku do Morza Śródziemnego . Biegnie przez 623 kilometry wzdłuż Pirenejów i jest przerywana przez Księstwo Andory , jest to najdłuższa granica lądowa we Francji kontynentalnej .

To nabiera sensu granica pomiędzy Zjednoczonych i XVI th  wieku, po nadejściem konfrontacji i monarchii obu krajów, to znaczy pod panowania François I st i Charles Quint . Przed tym okresem przez Pireneje przechodzili Celtowie , Kartagińczycy , Rzymianie , Wandalowie , Suewi , Wizygoci , Maurowie , Frankowie i Anglicy , bez ustanowienia militarnej ani politycznej granicy między państwami.

Pierwsza wzmianka o granicy między dwoma królestwami pochodzi z 1659 roku . Został podpisany na wyspie Bażantów przez kardynała Mazarina i don Luisa de Haro w imieniu ich władców; następnie wymienia się kilka terytoriów. Jednak wytyczenie granicy w wielu punktach jest nadal nieprecyzyjne, a spory i starcia między lokalnymi populacjami są częste, do tego stopnia, że Napoleon III i Isabelle II mają sporządzony nowy traktat, który po kolejnych dotknięciach w 1856 , 1862 i 1866 r. , wyznacza znaną dzisiaj demarkację granicy lądowej między Hiszpanią a Francją. Traktat 1995 nadaje nowy wymiar do granicy, pozwalając społeczności transgranicznych obszarów adresowych, takich jak urbanistyki, środowiska, korzystanie z infrastruktury lub zarządzania miejskiego.

Poszczególne starcia zbrojne, które przerywają historię granicy nie zostawili widocznych umocnień wzdłuż jego długości, który był podczas XX th  century zawodnik w dwóch głównych pojawiają się konflikty, wojny w Hiszpanii powodując exodus do północy granicy niektórych 450.000 Hiszpanów i Świata Podczas II wojny światowej wielu Żydów uciekało przed nazizmem , obok żołnierzy chcących dotrzeć do Anglii lub Afryki Północnej .

Oprócz specyfiki terytorialnej Andory i wyspy Bażantów, owocami historii są hiszpańska enklawa Llívia na terytorium francuskim i kraj Quint - własność Hiszpanii, ale francuskiego użytkowania . Granicę przecinają obecnie międzynarodowe szlaki, głównie na jej końcach, drogowe lub kolejowe, nie zapominając o starych ścieżkach pasterskich i pielgrzymach z Saint-Jacques , z których korzystają również wędrowcy.

Granica to także miejsce tradycyjnej wymiany gospodarczej, której przetrwaniemosady drożdżowe i wąwóz . Nowsze są grupy współpracy terytorialnej, które przyczyniają się do transgranicznego rozwoju Pirenejów, obok lokalnych inicjatyw związanych z rozwojem gospodarki wiejskiej, turystyki i kultury.

Uwagi wstępne

Ten artykuł dotyczy granicy pirenejskiej między Hiszpanią a Francją oraz jej bezpośredniego przedłużenia morskiego. Nie odnosi się do starych granic, które istniały między dwoma krajami na terytoriach, na których jedno z dwóch państw lub oba nie są już obecne. Tak jest na przykład w przypadku wyspy Hispaniola  ; w tym czasie francuska kolonia Saint-Domingue , przyszły Haiti i hiszpańska kolonia - gdzie kapitan generalny Saint-Domingue znajduje się na terenie dzisiejszej Republiki Dominikańskiej  - ścierają się i definiują przesuwającą się granicę w zależności od różnych konfliktów. Te dwa posiadłości kolonialne stały się dziś niezależnymi państwami, a ich granice, stare lub obecne, nie są brane pod uwagę w późniejszym rozwoju.

Historia

Pojęcie granicy: zastosowanie w kontekście francusko-hiszpańskim

Termin granica pochodzi z frontu merytorycznego  ; wywołuje pojęcie opozycji między dwiema strefami oddzielonymi tym samym frontem, jak „oddział, który stawiając się do walki, tworzy granicę […]” . To pojawia się po raz pierwszy we Francji w XIV th  century i szczątki zarezerwowane aż do końca XVII th  wieku, najbardziej zagrożone granicach królestwa. Po stronie hiszpańskiej termin granica wydaje się współistnieć z bardziej ogólnym określeniem granic , wyznaczającym abstrakcyjną strefę między chrześcijańskimi królestwami Hiszpanii; opisuje również fizyczną rzeczywistość opozycji, na przykład linię fortec oddzielających Kastylię od prowincji muzułmańskich.

Okres pojawienia się terminu granica odpowiada okresowi konstytucji państw europejskich - poprzez kolejne konfrontacje, których wojownicze przekłady stanowiły czynniki identyfikacji, różnicowania i unifikacji - oraz rozróżnienia między prawem publicznym a prawem prywatnym. Jean de Terrevermeille broni w 1418 r. Idei, że królestwo nie jest własnością monarchy; ten ostatni tylko „skorzystałby” z tego, co spowodowałoby, że królestwo stało się terytorium zarządzanym przez księcia. Interpretacja ta jest wzmocniona w miarę upływu czasu, aw XVI E  wieku, ze względu na konsolidacji wewnętrznej spójności politycznej, granice wojskowe stają się tłumaczenie polityczny z suwerenności terytorialnej.

Rozwój pojęcia państwa generuje nowy wymiar pojęcia granicy: ten wyznacza odtąd granicę kompetencji prawnych i policyjnych rządzącej organizacji politycznej. Otacza też przestrzeń administracyjną, wzbogaconą o instytucję fiskalną i jej komponent celny.

„[…] Granice te można oddzielić: granica wojskowa jest często daleko od granicy prawnej; granica celna może nie pokrywać się z granicą polityczną, tak jak w Hiszpanii, gdzie rzeka Ebro od dawna stanowi barierę celną na południe od dużej strefy wolnocłowej; granica kościelna może ignorować granicę polityczną, jak miało to miejsce w przypadku diecezji Bayonne, która do 1566 r. obejmowała Valcarlos i dorzecze Bidassoa , z doliną Baztan, która była częścią Nawarry, i północą od Guipuzcoa do San Sebastian, która był kastylijski […]. "

- Maïté Lafourcade, Granica francusko-hiszpańska: miejsce konfliktów międzypaństwowych i współpracy międzyregionalnej , 1998, s.  2 .

Analiza Maïté Lafourcade pokazuje, że kilka koncepcji współistnieje i decyduje o przebiegu granicy; i granicy może lub nie może wykonać naturalne elementy -  dzielenie wody , grzbiet , rzeka, linii prywatnej własności; mogłoby być określone za pomocą precyzyjnej linii lub strefy -  na przykład ziemia niczyja ; mogłaby również charakteryzować miejsce wymiany, wynikające z izolacji obszaru górskiego rozciągającego się na kilka dolin posługujących się tym samym językiem lub obszaru konfliktów politycznych lub religijnych.

Granica między Hiszpanią a Francją nie jest wyjątkiem od logiki opisanej powyżej; w rzeczywistości jest wynikiem politycznej i gospodarczej historii obszaru, który wykracza poza obszar ograniczony fizyczną barierą utworzoną przez Pireneje . Ten wymiar strefowy jest tym bardziej zweryfikowany, że budowa obszaru europejskiego wiąże się z reorganizacją koncepcji granicy, co oznacza zanik wewnętrznych granic Wspólnoty w odniesieniu do pracowników, towarów, kapitału i usług.

W konsekwencji, po długim okresie, w którym zbudowała liniowy profil, w odpowiedzi na naciski militarne, polityczne, a następnie prawne, granica nabiera dodatkowego wymiaru, wewnętrznego w przestrzeni wspólnoty, w ramach złożonej konstrukcji zasady terytorialności.

„[Granica], będąca wyrazem wyłączności terytorialnej, nie jest w stanie wyjaśnić obowiązków, jakie wspólnota interesów pociąga za sobą między sąsiednimi państwami, która nie wymaga wygaśnięcia władzy, ale ich współdziałania […]. "

- Charles de Visscher, Problemy granic w międzynarodowym prawie publicznym , 1969, s.  7 .

Trasa

Wydaje się, że Pireneje stanowią naturalną granicę między Hiszpanią a Francją; jest to w istocie długi łańcuch, masywny w sposób ciągły, trudny do przekroczenia nowoczesnymi środkami transportu ( dyliżansem , koleją lub samochodem), z wyjątkiem jego dwóch końców. Wrażenie to okazuje się mylące, gdy spojrzymy na historię i geografię tego masywu.

Pierwszą linię granicy między państwami wyznacza podpisanie traktatu pirenejskiego między królestwami Hiszpanii i Francji w dniu 7 listopada 1659 r .

Granica przed traktatem pirenejskim z 1659 roku

Wiele osób, z północy na południe i z południa na północ, przekroczyło Pireneje, czy to w celu trwałej migracji, podbojów wojennych, czy też w celu prowadzenia wymiany gospodarczej. Maïté Lafourcade liczy więc Celtów , Kartagińczyków , Rzymian , Wandalów , Suevi , Wizygotów , Maurów , Franków , Anglików , Francuzów i Hiszpanów.

Pireneje po raz pierwszy sformalizowały granicę Cesarstwa Rzymskiego , oddzielając rzymską Hispanię - prowincję Tarraconaise  - na południu, od Galów na północy -  Galię Narbonnaise i Galię Akwitańską . Była to wówczas optymalizacja administracyjna mająca na celu sprawniejszą administrację terytorialną.

Królestwo Wizygotów , od 418 do 711, obejmował Pireneje, a dopiero Clovis , który pchnął Wizygotów na południe od gór, aby zobaczyć Pireneje zaczynają odgrywać rolę naturalnej granicy. To jeszcze nie jest prawdziwa granica, ale granica, Clovis jest królem Franków, ale nie terytorium.

Granica w początkach XVI -tego  wieku.

„[Ona], a następnie z Bidassoa, rzeka, którego posiadanie było niepewne, wtedy cechował na Rhune , po przejściu Ispéguy , na szczyt Orhy , że od Anie , Somport przechodzą; następnie [ona] podążyła wzdłuż linii grzbietu do Garonny, której dolina została przecięta wyrokiem arbitrażowym z 1313 r .; wreszcie [to] biegło wzdłuż dawnych granic między hrabstwem Foix a królestwem Aragonii […] ” .

Karol z kolei przekroczył Pireneje, a powstała na przełomie VIII th i IX th  stuleci hiszpański marca pomiędzy górami a brzegiem rzeki Ebro . Rozczłonkowania w Imperium Karolingów od 843 liśćmi Karol II Łysy Francia occidentalis , które na północnym stoku Pirenejach, opiera się na zwierzchnictwa, które zgrupować kilka dolin, takich Béarn , Bigorre , Nébouzan , Comminges , Couserans , Hrabstwo Foix , Roussillon, Cerdagne. W Vascons następnie zajmują terytorium międzystrefowych Pireneje, podzieloną na dwa powiaty których Karol II Łysy ujmuje się odpowiednio w 852 i 860 liderów. Granicę charakteryzuje ruch , ze względu na „znaczenie nadane raczej ludziom niż terytoriom [...] oraz splątanie praw i lenn” .

Zwalczanie arabskich przyczynia inwazji do tworzenia przyszłego państwa w Konstytucji Kastylii , który łączy się Królestwo Leónu w XIII -go  wieku, a królestwa Aragonii i Nawarry , który między nimi sterować południu Pirenejów . W 1035 roku śmierć Sancho Wielkiego - pod którego zwierzchnictwem wszystkie ziemie Basków są zjednoczone, w tym dzisiejszy francuski Kraj Basków - prowadzi do rozczłonkowania Nawarry. Księstwo Akwitanii wchłania Labourd i Soule , przed wejściem pod kontrolą Królestwo Anglii w 1152 roku, przez małżeństwo Eleonory z Akwitanii z Henrykiem II Anglii . Plik12 maja 1258Podpisanie traktatu z Corbeil stanowi zrzeczenie się roszczeń Królestwa Francji - którego królem jest wówczas Ludwik IX  - w Katalonii, w zamian za króla Aragonii -  Jacques'a I st  - ze strony Langwedocji i Prowansji . Południe masywu Corbières wyznacza następnie granicę między królestwem Francji a Aragonią.

Podczas gdy w 1449 r. Mauléon został podbity przez królestwo Francji, aw 1451 r. Korona Francji zajęła Labourd, małżeństwo Isabelle Kastylii i Ferdynanda Aragonii w 1469 r. Zjednoczyło dwa królestwa z południa Pirenejów. Suweren Nawarry, Jean d'Albret , z kolei stracił swoje posiadłości hiszpańskie po najeździe wojsk księcia Alby, Fadrique Álvarez de Toledo , pod rozkazami Ferdynanda Aragońskiego, mówi katolik; zachowuje tylko ziemie ultra-puertos , znane dziś pod nazwą Basse-Navarre .

Spadkobiercą królów katolickich i do Habsburgów , Karol V znajdzie się na czele „w Hiszpanii w skali świata [...]” . Tak zaczął się konflikt, który trwał prawie sto lat i pół roku, zainicjowany przez dwóch władców, François I er i Karol V, podczas gdy wcześniej, pokój panował między dwoma królestwami, z wyjątkiem drażliwych kwestii dotyczących Roussillon i Aran , żądane przez obie strony. Pojawia się zarys frontu militarnego, choć wciąż nieprecyzyjny. Na północnym skrzydle Roussillon i dolina Aran pozostają hiszpańskie, podczas gdy Andora i Dolna Nawarra cieszą się niezależną zwierzchnictwem dwóch antagonistycznych krajów.

Konsekwencje traktatu pirenejskiego i ewolucja szlaku

Podpisano traktat pirenejski 7 listopada 1659przez kardynała Mazarina , reprezentującego Ludwika XIV , i don Luis de Haro , reprezentującego Filipa IV Hiszpanii , na wyspie położonej na granicy państw, wyspie Bażantów , u ujścia Bidassoa. To pierwsza wzmianka o granicy między dwoma królestwami, Francją i Hiszpanią. To więcej niż precyzyjne określenie granicy między dwoma krajami, chodzi o „deklarację zasady: Pireneje [muszą] stanowić granicę dwóch królestw, ponieważ poprzednio podzieliły Galów hiszpańskich” . Cel traktatu jest inny: przywrócenie pokoju między dwoma mocarstwami. Małżeństwo Ludwika XIV z infantki Hiszpanii na9 czerwca 1660 wzmacnia ten sojusz.

Granica wynikająca z porozumień z Bayonne z 1856 roku.

„[…] W wysokiej dolinie Aspe wytyczenie granicy było kontrolowane przez darowiznę Jacques'a I st z Aragonii mieszkańcom Anso w 1234 r. Specjalny status Andory został utrzymany na podstawie arbitrażu przyznanie nagrody z 1278 r. Val Carlos, wysunięty do przodu punkt hiszpański w Dolnej Nawarrze, pozostaje hiszpański, ponieważ jest administracyjnie przyłączony do merindadu Sangüesa, od aktu Karola III Szlachcica z 1406 r. Granica między francuską doliną Cize a hiszpańską dolina Aezcoa została ustalona na podstawie dawnych porozumień między dolinami, których najstarszą pisemną wzmianką jest dokument z 1445 r. Spór o las Iraty w Nawarrze został rozstrzygnięty na podstawie wyroku sądu polubownego z 1507 r. Problem Aldudesa zakończył się w r. kompromis, podobnie jak podział Bidassoa […] ” .

Stosowanie Traktatu daje podstawę do wymiany terytoriów między dwoma królestwami i kilka innych spotkań są niezbędne do ich sformalizowania The traktat Llívia , podpisanego w dniu12 listopada 1660, po konferencji w Ceret , otwarte od godz22 marca 1660. Niemniej jednak niektóre aspekty pozostają odłogowane, na przykład częściowo domena religijna. W ten sposób kilka parafii w Labourd, Basse-Navarre i Soule pozostaje pod zarządem hiszpańskiej kolegiaty Roncesvalles, podczas gdy diecezja Bayonne zachowuje władzę nad niektórymi wspólnotami Nawarry.

W rezultacie Hiszpania przekazuje Roussillon Francji, a także część Cerdanya, podczas gdy Llívia pozostaje hiszpańską enklawą na terytorium francuskim i doliną Aran, hiszpańskim terytorium w dorzeczu Garonne. Logika definiowania granicy jest wciąż nieprecyzyjna; kręci się i szanuje kontury własności prywatnej. Z drugiej strony nie pokrywa się z granicą religijną, ponieważ 33 parafie francuskiej Cerdagne nadal zależą od diecezji Urgell w Hiszpanii. Niejasność tej granicy nadal napędza starcia między przygranicznymi wspólnotami pasterskimi; przykład Nawarry Górnej i Dolnej jest pod tym względem znamienny. Od czasu inwazji na Nawarrę przez Ferdynanda katolika w 1512 roku, mieszkańcy doliny Saint-Étienne-de-Baïgorry przeciwstawiają się dolinom Baztan - na południe od przełęczy Otxondo  - Erro z Val Carlos i Roncesvalles . Traktaty z 1614 r., A następnie z 1769 i 1785 r. Następują po sobie bez zawarcia realnego porozumienia, zachowując specyfikę terytorialną, taką jak kraj Quint . W 1786 i 1787 roku parlament Nawarry nadal wysyłał protesty do króla Francji.

Ale te konflikty pozostają lokalne i nie wpływają na dobre stosunki ustanowione między dwoma królestwami. Dopiero w wojnach rewolucji francuskiej granica była ponownie przedmiotem sporów, że traktat14 lipca 1795anuluje, przenosząc go z powrotem do działu wodnego. Podczas hiszpańskiej wojny o niepodległość wojska obu krajów przekroczyły granicę, wojska napoleońskie w 1807 r. Na południu, a następnie koalicja hiszpańsko-anglo-portugalska w 1813 r., Dowodzona przez Wellingtona , na północy. Katalonia jest załączony i stał się pomiędzy 1812 i 1814 z francuskich departamentów Hiszpanii .

Kraj Quint jest ponownie ofiarą brutalnych starć, od 1827 do 1856 roku, które pozostały pod nazwą wojny o granice . Konflikty te nie są odizolowane wzdłuż granicy, władcom Napoleon III i Isabelle II udaje się uzgodnić granicę, która uwzględnia „życzenia i potrzeby ludności pogranicza” . Jeśli ostatni akt zostanie podpisany26 maja 1866, wynika z trzech traktatów wstępnych parafowanych w Bayonne 2 grudnia 1856 r. dla odcinka zachodniego - od ujścia Bidassoa do punktu, w którym departament Bass-Pyrénées, granica Aragonii i Nawarry - 14 kwietnia 1862 r. dla części centralnej kończący się w „dolinie Andory” , a 26 maja 1866 r. na wschodniej części, od Andory do Morza Śródziemnego .

Międzynarodowa komisja Pirenejów z 1875 roku

Międzynarodowa Komisja Pirenejów (CIP) została utworzona w maju 1875 r. I pomimo wprowadzenia w życie układu z Schengen podpisanego w 1985 r. I utworzenia obszaru o tej samej nazwie ostatecznie obowiązującego na mocy traktatu amsterdamskiego z 1999 r. 1 st czerwiec 2015 , czy 140 lat po jego utworzeniu.

Komisja, której nie należy mylić z komisją ds. Delimitacji Pirenejów , odpowiedzialną od 1853 do 1868 r. Za określenie granicy francusko-hiszpańskiej, powstała z inicjatywy francuskiego ministra spraw zagranicznych Louisa Decazesa przy kontynuacja sporów granicznych, które miały miejsce w 1872 r., a następnie 7 marca 1874 r. u ujścia Bidassoa i lokalnie sprowokowały sytuację quasi-domowej wojny w czasie, gdy trzecia wojna karlistowska skomplikowała stosunki między Francją a Hiszpanią. . Ta mieszana komisja, kierowana pierwotnie przez księcia Decazesa po stronie francuskiej i ministra stanu Castro po stronie hiszpańskiej, nie ma przeżyć rozstrzygnięcia sporu granicznego, który uzasadniał jej utworzenie w 1875 r., Ale w styczniu 1880 r. wybuchł kolejny konflikt dotyczący praw do połowów łososia na Bidassoa, odsuwając zapowiadane rozwiązanie komisji. Jego kompetencje zostały następnie rozszerzone na sporządzenie ogólnego rozporządzenia w sprawie rybołówstwa przybrzeżnego w Zatoce Biskajskiej .

W 1885 r. Spór między Llívia a wioską Err dotyczący kanału irygacyjnego - choć regulowany bezpośrednio przez kancelarie - spowodował, że oba rządy zdały sobie sprawę z konieczności „[…] poddania się odtąd badaniu hiszpańskiego i Delegaci francuscy do międzynarodowej komisji granicy pirenejskiej w spornych kwestiach, które mogą powstać w sprawie granic obu krajów ” . To oficjalne uznanie komisji, w jej rozszerzonych uprawnieniach - która, mimochodem, otrzymała imię chrzcielne - zostało odnotowane 12 kwietnia 1888 r. W liście od Segismundo Moreta , hiszpańskiego ministra, do Paula Cambona , ambasadora Francji w Madrycie. Od początku ma swoją siedzibę w Bayonne .

Na początku XX th  wieku, Ministerstwa Rolnictwa, Robót Publicznych i wojny dołączył do Komisji, która przerywa swoje spotkania w czasie pierwszej wojny światowej , a kto mieszka w zwolnionym tempie pomiędzy dwiema wojnami światowymi tylko trzy spotkania (1921, 1927 i 1934). Po raz kolejny sesje zostały zawieszone z powodu hiszpańskiej wojny domowej i drugiej wojny światowej . W następnych dziesięcioleciach nastąpiła intensyfikacja wymian i spotkań - które stały się dwuletnie  - oraz wzmocnienie struktur. Ponad stu ekspertów i urzędników jest podzielonych między komitety techniczne i podkomisje, które w szerokim zakresie uwzględniają potrzeby miejscowej ludności; dyskusje komisji koncentrują się obecnie na projektach drogowych i robót publicznych, rolnictwie i gospodarce, sprzęcie hydroelektrycznym i środowisku.

Traktat z Bayonne z 1995 r

Od lat 80. francuskie regiony lub departamenty oraz hiszpańskie wspólnoty autonomiczne podjęły inicjatywę kontaktów i współpracy, dając na przykład narodziny w 1983 r. Społeczności robotniczej w Pirenejach lub strukturom takim jak baskijska Eurocity Bayonne - San Sebastián - celem tej ostatniej struktury jest stworzenie europejskiej metropolii, która w obecnym kształcie skupia prawie 600 000 mieszkańców, łącząc zasoby techniczne i politykę dotyczącą „infrastruktury, usług miejskich i instrumentów rządowych”  - lub Consorcio Bidasoa-Txingudi . Tworzenie europejskich ugrupowań współpracy terytorialnej, takich jak Euroregion Akwitania-Euskadi i EUWT Pireneje-Morze Śródziemne, powinno być wspierane zdecentralizowaną współpracą. Inicjatywy te są obecnie kształtowane i ułatwiane przez krajowe podstawy prawne i umowy międzynarodowe, których ważną ilustracją jest traktat z Bayonne , podpisany 10 marca 1995 r., Dotyczący współpracy transgranicznej między władzami lokalnymi we Francji i Hiszpanii; został rozszerzony na Księstwo Andory 16 lutego 2010 roku .

„Pod wpływem tego tekstu społeczności przygraniczne w końcu będą mogły zajmować się w całości obszarami tak różnorodnymi, jak te związane z urbanistyką, środowiskiem, wykorzystaniem infrastruktury czy zarządzaniem miastem. Miejsce, w którym następuje przejście gospodarcze i ludzkie, granica ostatecznie przechodzi ze stanu granicy administracyjnej do stanu, w którym znajduje się miejsce spotkania […] ”

- Pierre Cambot, Granica francusko-hiszpańska: komentarz do traktatu z Bayonne z 10 marca 1995 r. W sprawie współpracy transgranicznej między władzami lokalnymi , 1998, s.  129 .

Historia militarna i fortyfikacje

Średniowiecze i czasy współczesne

Kilka epizodów politycznych lub wojennych doprowadziło do budowy linii ochronnych, materializowanych przez zamki lub reduty. Jest to przypadek z rekonkwisty , która odpowiada rekonkwista z muzułmańskimi królestw z Półwyspu Iberyjskiego przez chrześcijańskich władców . Rozpoczyna się w 718 r. W Asturii , a kończy 2 stycznia 1492 r., Kiedy Ferdynand II Aragonii i Izabela Kastylijska wypędzają ostatniego muzułmańskiego władcę półwyspu, Boabdila z Granady . Tak więc, Sancho I st Aragon wzmacnia zamek Loarre i nie mniej niż dziesięć między Sos i Barbatros jako silny Alquézar i wież Abizanda i La Fueva .

Konflikt między Francis I st i Karola V, od 1520 roku, jest również odpowiedzialny za fortyfikacji granicy, z Bayonne do Mont-Louis .

Rewolucja i imperium francuskie

Koniec XVIII -tego  wieku i na początku następnego wieku przyniosły ciężkie walki odbywają się w zachodniej części Pirenejów. Kampania 1793 - 1795 odbyła się w szczególności w pobliżu Bidassoa. Walki - które rozpoczęły się najpierw w dolinie Aran, czyli w Katalonii  - koncentrowały się w dolinach Bidassoa i Nivelle . W 1793 r Komitet Public cześć , który dekretem 1 st maja 1793 roku stworzył armię Pirenejach Zachodniej , zbudowali redutę na szczycie Rhune, na miejscu pustelni wcześniej zniszczone. Jest to szybko zabrany przez żołnierzy hiszpańskich, którzy osiedlają się na 1 st maja .

Po klęsce Vitorii , 21 czerwca 1813 r. - która była świadkiem odwrotu wojsk francuskich eskortujących Josepha Bonaparte  - a następnie Sorauren , 28 lipca i San Marcial , 31 sierpnia , wojska Wellingtona znajdowały się nad brzegiem Bidassoa. . Wellington rozpoczął wielką ofensywę 10 listopada i wystrzelił 40 000 ludzi przeciwko fortyfikacjom Rhune i dolinie Nivelle . Pomimo zaciekłego oporu wojsk marszałka Soulta , Wellington przejął fortyfikacje i wkroczył do Saint-Pée-sur-Nivelle w ciągu dnia.

Okres współczesny

W okresie od 1936 do 1945 roku nastąpiły znaczące ruchy osób lub populacji przekraczających granicę w obu kierunkach, będące konsekwencjami dwóch głównych konfliktów, hiszpańskiej wojny domowej i drugiej wojny światowej.

Jeśli Francja głosem Léona Bluma oficjalnie broni paktu o nieinterwencji i musi zapewnić przestrzeganie embarga na broń w Pirenejach, to pierwsi ochotnicy Brygad Międzynarodowych przekroczyli granicę w 1936 roku. Ofensywa Katalonii , która doczekała się zwycięstwa od wojsk nacjonalistycznych na 10 lutego 1939 roku , spowodowały exodus granicę prawie 450 tysięcy Hiszpanów, którzy uciekli represje Franco i schronił się we Francji, w ruchu zwanym Retirada  ; są zgrupowani w prowizorycznych obozach założonych wzdłuż wybrzeża Morza Śródziemnego, zwłaszcza w Argelès-sur-Mer , Saint-Cyprien , Agde , Bayonne i Gurs . Fort Bellegarde , który steruje Perthus przejść i którego aktualizacji jest wymagany przy XVII XX  wieku przez Louvois i inicjowane przez Vaubana stosowane jako internowania na początku 1939 r .

Wydaje się, że na krótko przed podpisaniem porozumienia monachijskiego niemieckie siły powietrzne dokonały bombardowań26 maja 1938w Cerbère i5 czerwcaobok Orgeix . Ta akcja „piractwa powietrznego” w pobliżu granicy, początkowo przypisywana lotnictwu republikańskiej Hiszpanii , wydaje się być wynikiem nalotu Legionu Condor z użyciem ukrytych urządzeń.

W dniu 23 października 1940 roku , wywiad HENDAYE za odbyły się między Francisco Franco i Hitlera w sprawie ewentualnego wejścia w wojnie Hiszpanii obok sił Osi , utworzonych na 27 września 1940 r . To spotkanie nie prowadzi do żadnej decyzji.

Od pogromu czerwca 1940 r. , A następnie okupacji Francji przez wojska niemieckie i konstytucji francuskiego państwa Vichy z 10 lipca 1940 r. , Miał miejsce ciągły exodus z północy na południe od granicy, zwłaszcza Żydów uciekających przed prześladowaniami. Inni, jak niektórzy bojownicy ruchu oporu lub żołnierze, którzy chcą dołączyć do Anglii lub Afryki Północnej, idą tymi samymi ścieżkami i wzywają te same sieci. Podczas gdy niektóre doliny przez pewien czas korzystały ze współudziału lokalnych organów ścigania - jak w dolinie Aure  - wkroczenie Niemców do strefy wolnocłowej z 11 listopada 1942 r. Zaburzyło sytuację. Według Émilienne Eychenne, nie mniej niż 27 sieci specjalizowało się wówczas w przemycie do Hiszpanii, takich jak sieci „Maurice” lub „  Françoise  ”, spadkobiercy sieci Toulouse Pat O'Leary . Od 1940 do 1944 roku prawie 19 000 Francuzów zwanych „uciekinierami z Francji” przekroczyło granicę, aby dołączyć do francuskich sił bojowych  ; Po kilku miesiącach internowania w obozach hiszpańskich, że dołączył do 2 giej  dywizji pancernej na prawie 5000 z nich i siły francuskie w Afryce Północnej .

Od 1941 do 1943 roku Fort du Portalet , którego budowę rozpoczęto w latach czterdziestych XIX wieku w celu kontrolowania drogi do Col du Somport, służył jako więzienie polityczne dla osobistości III Republiki, takich jak Édouard Daladier , Paul Reynaud , Léon Blum , Georges Mandel czy Maurice Gamelin . Mieścił się niemiecki garnizon na chwilę przed przejęte przez opór w 1944 roku gościł marszałek Petain od 15 sierpnia do 16 listopada 1945 r .

Operacja Reconquista de España , rozpoczęta w celu ustanowienia republikańskiej władzy w dolinie Aran, zgromadziła 13 000 weteranów hiszpańskiej wojny domowej i francuskiego ruchu oporu w punktach rekrutacyjnych w Foix i Tuluzie . Do akcji zgłosiło się od 4000 do 7000 mężczyzn. 3 października 1944 r. Pierwsza formacja przekroczyła granicę na krótko przed Col de Roncesvalles. 5 października brygada wkroczyła do doliny Roncal. Napady mnożą się wtedy, a strona francuska jest podstawą wycofania się, aż do 19 października , daty głównej inwazji. W chwili zaskoczenia hiszpańskie wojska stacjonujące wzdłuż granicy reagują i powstrzymują inwazję; oczekiwane powstanie ludowe nie występuje. 27 października dowództwo partyzanckie, w którym uczestniczył Santiago Carrillo, postanowiło przejść na emeryturę.

Francja, od decyzji swojego rządu, całkowicie zamknęła granicę lądową z Hiszpanii między 1 st marca 1946 roku i 10 lutego 1948 w wyniku problemów politycznych między reżimem Franco i francuskiego rządu tymczasowego .

Od 1930 roku , wzrost nacjonalizmu w hiszpańskim Kraju Basków przedłużony do Francji, aw 1934 Eskualherriste ruch został urodzony i jego gazeta Aintzina . Od początku 1970 roku The konflikt baskijski , które do tej pory ograniczała się do Hiszpanii, charakteryzował się walką Euskadi Ta Askatasuna (ETA) przeciwko reżimowi Franco uznawania specyfiki politycznych i kulturowych Baskowie i tym niepodległość Kraju Basków, rozciąga się na północ od granicy. Iparretarrak , do którego wkrótce dołączył Euskal Zuzentasuna , walczy o autonomię francuskiego Kraju Basków i zwielokrotnia ataki. Współpraca między dwoma państwami doprowadziła do aresztowań działaczy ETA zarówno we Francji, jak iw Hiszpanii - w 2011 r. Aresztowano 35 etarrów we Francji i 22 w Hiszpanii, po 138 aresztowaniach w 2010 r., W tym 28 we Francji.

W 1957 r. Trybunał arbitrażowy rozstrzygnął spór między dwoma stanami dotyczący tak zwanej  sprawy „  Lake Lanoux ”. To jezioro położone we Francji zasilane jest przez Carol , dopływ hiszpańskiej rzeki Segre . Chcąc przekierować strumień, aby przepuścić go przez elektrownię wodną, ​​Francja staje w obliczu uporczywego hiszpańskiego weta; ten lokalny konflikt może zostać rozwiązany jedynie na podstawie decyzji arbitrażowej podjętej przez16 listopada 1957 co uzasadnia francuską prośbę, która zobowiązała się do przywrócenia w równej objętości odprowadzanej wody przez galerię pod kołnierzem Puymorens.

Cechy geograficzne

Granica gruntów do XXI -go  wieku

Granica lądowa francusko-hiszpańska rozciąga się na 623 km na południowy zachód od Francji i na północny wschód od Hiszpanii, najdłuższa granica lądowa Francji kontynentalnej przed granicą z Belgią (620  km ). Rozpoczyna się na zachodzie nad Zatoką Biskajską na poziomie francuskiej gminy Hendaye i hiszpańskiego miasta Irun . Granica biegnie następnie w ogólnym kierunku na wschód, mniej więcej z zachowaniem linii zlewni Pirenejów do Andory, na szczycie Médécourbe . Księstwo przerywa granicę między Hiszpanią a Francją na 33 kilometry . Wznawia się na wschodzie księstwa i dociera do Morza Śródziemnego, do którego dociera w Cerbère we Francji i Portbou w Hiszpanii.

W przypadku Hiszpanii i z zachodu na wschód granica graniczy z północą prowincji Guipuscoa ( wspólnota autonomiczna Kraju Basków ), Nawarry , prowincji Huesca (Aragonia), prowincji Lérida (Katalonia) z Val d ' Aran i wreszcie prowincja Girona (Katalonia). Jeśli chodzi o Francję i zawsze z zachodu na wschód, są to południowe granice Pyrénées-Atlantiques ( region Nowa Akwitania ), Hautes-Pyrénées w Haute-Garonne , w Ariege i Pyrénées Orientales (region Oksytania ), które są określone przez granicę.

Gminy francuskie

Pyrenees-Atlantiques

Hendaye , Urrugne , Biriatou , Ascain , Sare , Saint-Pée-sur-Nivelle , Ainhoa , Espelette , Itxassou , Bidarray , Saint-Étienne-de-Baïgorry , Banca , Aldudes , Urepel , Lasse , Arnéguy , Saint-Michel , Estérençuby , Lecumberry , Larrau , Sainte-Engr Grâce , Arette , Lées-Athas , Lescun , Accous , Borce , Urdos , Laruns .

Hautes-Pyrenees

Arrens-Marsous , Estaing , Cauterets , Gavarnie , Gèdre , Aragnouet , Tramezaïgues , Saint-Lary-Soulan , Génos , Loudenvielle .

Haute-Garonne

, Cazeaux-de-Larboust , Castillon-de-Larboust , Saint-Aventin , Bagnères-de-Luchon , Saint-Mamet , Montauban-de-Luchon , Juzet-de-Luchon , Sode , Artigue , Gouaux-de-Luchon , Arlos , Fos , Melles .

Ariège

Sentein , Bonac-Irazein , Les Bordes-sur-Lez , Seix , Couflens , Ustou , Aulus-les-Bains , Auzat .

Pireneje Wschodnie

Porta , Latour-de-Carol , Enveitg , Ur , Angoustrine-Villeneuve-des-Escaldes , Targassonne , Estavar , Saillagouse , Sainte-Léocadie , Bourg-Madame , Palau-de-Cerdagne , Valcebollère , Err , Llo , Eyne , Fontpédrouse , Mantet , Prats-de-Mollo-la-Preste , Lamanère , Serralongue , Coustouges , Saint-Laurent-de-Cerdans , Amélie-les-Bains-Palalda , Reynès , Céret , Maureillas-las-Illas , Le Perthus , L'Albère , Laroque-des-Albères , Sorède , Argelès-sur-Mer , Banyuls-sur-Mer , Cerbère .

Gminy hiszpańskie

Materializacja granicy lądowej

Granicę materializują 602 tablice , ponumerowane od zachodu do wschodu od 1856 roku, nawiązujące do często starej linii. Niektóre terminale duszpasterskie były umieszczone przed drugiej połowie XIX -go  wieku i zakończenia oficjalnego rozgraniczenia. Traktat z 1856 r. Określił lokalizację 272 punktów orientacyjnych lub krzyży, od Atlantyku po Stół Trzech Króli  ; ten z 1862 r. dodaje 154 terminale , ponumerowane od 273 do 426, Tablicy Trzech Króli w porcie Bouet , na zachodniej granicy z Andorą; wreszcie ustawa z 1866 r. określa 176 dodatkowych terminali , od 427 do 602, od wschodniego trójstyku Francja - Hiszpania - Andora do Morza Śródziemnego.

Zacisk N O  1 znajduje się na krawędzi Bidassoa około 8,5  km Upstream mostu kolejowego między Hendaye i Irun, gdzie ramka nie obserwuje rzeki i krzywych wschód. Terminal ten znajduje się zatem między gminą Vera de Bidassoa a gminą Biriatou . Somport wprost mieści w sobie zacisk N O  305 i z Pourtalet, z zacisku N o  310 . Innych portów zawiera również sygnał nawigacyjny, na przykład z portu , który umożliwia przejście od Cauterets do Panticosa ( terminalu n o,  313 ), czy port Venasque ( znacznik N O  332 ) pomiędzy doliną Pique we Francji, a w esera w Hiszpanii. Zacisk N O  602 wskazuje krzyżykiem na zboczach Cape Cerberus widokiem Morza Śródziemnego pomiędzy miastami Portbou i Cerberus.

Ponadto 45 punktów orientacyjnych wyznacza granicę wokół enklawy Llívia. Są ponumerowane w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara z zacisku N O  1 znajduje się przy wejściu do obojętnej drogi -  RD 68 des orientales - w enklawa. Punkt ten oznacza również spotkanie francuskich gmin Bourg-Madame i Ur z hiszpańską gminą Llívia.

Specyfika terytorialna

Historia mocno wytyczyła granicę i nadal istnieją specyfiki terytorialne, których początki sięgają konfliktów i porozumień z czasów średniowiecza, a które podlegają prawu międzynarodowemu, które musiało dostosować się do tych starych zasad.

Księstwo Andory , którego terytorium jest całkowicie zamknięte między Hiszpanią a Francją w Pirenejach, jest suwerennym narodem, którego powstanie datuje się na rok 780 , za panowania Karola Wielkiego. Zarządza nim umowa prawa feudalnego , paréage , która przyznaje tronowi andorskiemu dwóch współksiążąt , hiszpańskiego biskupa Urgell i wodza francuskiego . Zajmuje powierzchnię 468  km 2 i szacunkowo 85.458 mieszkańców w 2014 r. Andora uczestniczy w pewnych programach współpracy granicznej ustanowionych między Hiszpanią a Francją.

Krótko za zachodnim początkiem granicy, która biegnie wzdłuż rzeki Bidassoa, na środku rzeki znajduje się wyspa Bażantów. Ma specyficzny reżim graniczny, wyspa jest kondominium , którego suwerenność jest podzielona między oba kraje (patrz poniżej).

Inną osobliwością jest miasto Llívia, dawna stolica Cerdanyi , to hiszpańska enklawa na terytorium Francji, w Pirenejach Wschodnich. „Neutralne” droga - czyli bez kontroli celnej; jest to hiszpańska droga N-154 między Puigcerdà i Llívia, która przecina N20 między Bourg-Madame i Ur  - łączy ją z Hiszpanią. Jego los jako enklawy wydaje się być rozstrzygnięty podczas traktatu pirenejskiego z 1659 r., Ale dopiero traktat z Bayonne w 1866 r. Był ostateczny.

Dalej na wschód francuska wioska Perthus , której terytorium nie jest ostatecznie ustalone do29 kwietnia 1851, jest położone na granicy, którą dzieli w tym miejscu z hiszpańską gminą La Jonquera; specyfika geograficzna, wieś położona jest na południe od linii grzbietów. Granicę wyznacza wschodnie pobocze RN 9 zlokalizowane we Francji na całej jej szerokości. Przejście dla pieszych przez jezdnię pozwalające na przejazd z jednego kraju do drugiego, sytuacja ta pozostawała korzystna dla niekontrolowanego ruchu towarowego, aż do zaniku granic celnych w 1995 roku.

Dolina Aldudes rozciąga się na pograniczu Górnego i Dolnego Nawarry. Rozporządzenie z 12 października 1200 r. Określa sposoby rozmieszczenia tego niepodzielnego regionu między różnymi graniczącymi dolinami. Wiele konfliktów i procesów sądowych przerywa historię stosunków między tymi dolinami; nie mniej niż osiem nagród dokonanych w XVI -tego  wieku potwierdzają, że „własność i posiadanie Aldudes własnością Valderro” . Pojęcie jouissance po raz pierwszy pojawia się podczas kapitulacji podpisanych 25 września 1614 r. Przez przedstawicieli władców francuskich i hiszpańskich. Koniec XVII -tego  wieku i na początku XVIII -tego  wieku są oznaczone konfliktem zbrojnym, takich jak działania markiz de Valero w 1695 roku w celu przeciwdziałania najazdami pasterzy i stad Baïgorry , które nie mają brakuje międzynarodowe reperkusje. „Rozwój granic” miał miejsce 23 sierpnia 1769 r. W Ispéguy , a rozgraniczenie zostało zweryfikowane 9 października w obecności przedstawiciela królewskiego oraz zainteresowanych wiosek i dolin, wkrótce zmodyfikowanych w 1785 r. W granicach traktat. Niestety, rewolucja denerwuje ten drobny harmonogramu, a Francja nie uznaje traktat, pomimo tych z Bazylei w 1795 roku i Paryżu w 1814. Początek XIX th  century widział nowych umów, które prowadzą do prób w 21 listopada 1829 do pierwszego dzielenia transakcji radość z country Quint. Ten kraj Quint to obszar o powierzchni 25  km 2 , położony na południu doliny Aldudes, na granicy gmin Aldudes , Urepel i Banca . Traktat z Bayonne z 1856 r. Przyznaje Hiszpanii własność terytorium i Francji. W  celu ułatwienia stosowania traktatu z 1856 r. Konieczne było jeszcze kilka przepisów wykonawczych - zarządzenie z 22 grudnia 1948 r. Odnoszące się do tego z dnia 31 lipca 1892 r . Na początku 2010 r. Francja nadal płaciła ryczałt do dolin Baztan i Erro. , za użytkowanie pastwisk, a mieszkańcy kraju Quint płacą podatek od nieruchomości w Hiszpanii i podatek mieszkaniowy we Francji.

Wreszcie należy zauważyć, że przedstawiciele Francji i Hiszpanii w komisji ds. Demarkacji granic między dwoma państwami zauważyli różnice w ocenie na jej trasie, w szczególności na szczycie Néoulous , na szczycie masywu Albères .

Ciągi komunikacyjne i ciągi komunikacyjne

Skrzyżowania, które naznaczyły historię

Perthus przepustka została podjęta w 218 pne. AD przez Hannibala i jego armię w towarzystwie słoni podczas drugiej wojny punickiej . Dalej na wschód, przy Col de Panissars, gdzie stoi trofeum Pompejusza , a które Rzymianie nazywają Summum Pyrenaeum , jest punktem węzłowym Via Domitia na północy - podjęto ją od118 pne J.-C. - i Via Augusta na południu. Witryna Panissar jest współdzielona między Hiszpanią i Francją od czasu podpisania traktatu w Pirenejach; był przedmiotem wykopalisk i wspólnych publikacji prowadzonych przez regionalne kierownictwo ds. kultury Langwedocji-Roussillon i jego odpowiednika w całej Katalonii . Trofeum Pompejusza, którego budowę szacuje się na lata 70-te pne. AD , ma silną symbolikę, ponieważ ucieleśnia przywrócenie w 1659 r. Granicy francusko-hiszpańskiej utraconej podczas traktatu z Corbeil z 1258 r., Zwanego również „aktem pokoju”.

27 listopada 711 r. Armie muzułmańskie lądują w Jebel Tarik lub Gibraltar i zajmują Narbonne w 720 r., Po przekroczeniu Pirenejów z Barcelony .

Walka z Roncesvalles , 15 sierpnia 778 , widzi tylną straż dowodzoną przez Rolanda , siostrzeńca Karola, atakowane i niszczone przez Vascons , podczas gdy Karol Wielki i reszta wojska Franków przekroczyć przepustkę bez przeszkód.

Prawie trzy wieki później, w 1064 roku, katalońska armia Armengola , hrabia d'Urgell, z którą sprzymierzył się kontyngent z Włoch, oraz armia Wilhelma VIII , księcia Akwitanii, wzmocniona rycerstwem normańskim, flamandzkim, szampańskim i burgundzkim, przekraczają Pireneje przy przełęczy Somport, aby usiąść przed Barbastro .

Drogi

Sieć autostrad i dróg krajowych przekraczających granicę jest dość luźna; górzysty relief zmusza środki komunikacji do faworyzowania stref przybrzeżnych i niektórych przełęczy łańcucha pirenejskiego. Na wschód i na zachód od łańcucha Pirenejów dwie autostrady zapewniają ruch drogowy między Hiszpanią a Francją. To europejska trasa nr 15, która jadąc z Narbonne pod nazwą autostrady A9 łączy się z Perpignan, a następnie kieruje się w stronę Barcelony , pod nazwą autostrady AP-7 , po przekroczeniu granicy w Perthus . Ze swojej strony europejska droga E80, która pochodzi z Tuluzy , łączy się w Bayonne z europejską drogą E70 pochodzącą z Bordeaux i wjeżdża do Hiszpanii w Biriatou / Irun. Przed przejazdem przez Hiszpanię trasa nazywa się autostradą A63 (z Bordeaux) i A64 (z Tuluzy), a następnie przy przekraczaniu granicy autostradą AP-8 .

Niewiele dróg krajowych lub departamentowych umożliwia przekraczanie granicy pojazdom drogowym, łącząc sieci drogowe obu krajów. Na dalekim wschodzie, w Pyrénées-Orientales, droga departamentalna 86 (RD 86) przecina granicę w Cerbère / Portbou , wzdłuż wybrzeża Morza Śródziemnego. Kierując się na zachód, przełęcz Perthus na wysokości 290 metrów łączy Hiszpanię i Francję drogą europejską 15 . Umożliwia również połączenie francuskiej drogi krajowej 9, prowadzącej z Perpignan, do hiszpańskiej RN N-II prowadzącej w kierunku Barcelony.

Jadąc z Céret , stara droga krajowa 115 dociera do Col d'Ares , na wysokości 1513 metrów, pod nazwą RD 115 . Następnie łączy się z hiszpańską drogą C 38, która prowadzi w kierunku Camprodon . Omijając enklawę Llívia, RN 116 i RN 20 spotykają się z hiszpańską autostradą C-16 po dojechaniu do Bourg-Madame / Puigcerdà .

RN 20 , pozostawia Ax-les-Thermes kierunku południowym; jest podzielony na trzy w l'Hospitalet-près-l'Andorre  ; przed Col de Puymorens łączy się z drogą obsługującą Księstwo Andory przez port Envalira i tunel Envalira pod nazwami CG 2 i CG 1 , a następnie łączy się z hiszpańską N 14 . W Haute-Garonne , RN 125 łączy Montréjeau z Pont du Roi w Fos , obsługując Vielha e Mijaran w dolinie Aran przy N 230 .

Jadąc z Aínsa-Sobrarbe , hiszpańska droga A 138 przecina granicę przez tunel Aragnouet-Bielsa o długości 3070 metrów, a następnie jedzie w górę w kierunku Lannemezan drogą D 173 .

Kontynuując na zachód, kolejne ważne fragmenty to Col du Pourtalet z hiszpańską drogą A-136 z Saragossy przez hiszpańską drogę N-330 i francuską trasą D934 (dawniej RN 134bis), która prowadzi przez dolinę. D'Ossau, a następnie Somport przełęcz w Pyrénées-Atlantiques, na wysokości 1632 metrów. Droga krajowa 134 biegnie przez dolinę Aspe, a następnie przekracza granicę przez tunel Somport i kieruje się w kierunku Canfranc drogą hiszpańską N 330 . Następnie, na południe od Saint-Jean-Pied-de-Port , droga D 933 jedzie w kierunku Arnéguy , przekracza granicę na międzynarodowym moście i znajduje drogę krajową 135 prowadzącą w kierunku przełęczy Roncesvalles i Pampeluna .

Z Saint-Jean-Pied-de-Port drugorzędna sieć dróg transgranicznych gęstnieje wraz ze spadkiem wysokości. Wzdłuż oceanu RN 10 jest teraz podwojona przez autostradę A63 , a przejazd między Francją a Hiszpanią znajduje się w Biriatou , miejscu skrzyżowania z hiszpańską autostradą AP-8 .

Europejskie przejścia drogowe
Trasa europejska Szlak Hiszpanii Obsługiwane miasta Przejście Obsługiwane miasta Trasa Francji
E 05 AP-1 Madryt - Burgos - San Sebastian Irun / Biriatou Bordeaux - Poitiers - Wycieczki A63
E 07 N 330 Saragossa - Huesca - Jaca Somport Pass Pau 134
E 09 C-16 Barcelona Puigcerda Tuluza - Limoges - Orleans N 20
E 15 AP-7 Tarragona - Barcelona - Girona Przełęcz Perthus Narbonne - Orange - Lyon A9
E 70 AP-8 Oviedo - Bilbao - San Sebastian Irun / Biriatou Bordeaux - Clermont-Ferrand - Lyon A63
E 80 AP-1 Salamanca - Burgos - San Sebastian Irun / Biriatou Pau - Tuluza - Narbonne A64
Szyny kolejowe

Kilka linii kolejowych przekracza granicę między Hiszpanią a Francją; są przedmiotem porozumienia między państwami podpisanego w Paryżu dnia18 sierpnia 1904. Linia Perpignan Figueres jest linia kolejowa szybkiego odpowiednie do UIC, standardowy wskaźnik pociągów pasażerskich i towarowych . Przecina granicę francusko-hiszpańską przez tunel o długości 8,3 km. Linia od Portet-Saint-Simona do Puigcerda jest wtórny linia kolejowa. Odcinek między stacjami Latour-de-Carol - Enveitg i Puigcerdà ma dwa tory, jeden o standardowym rozstawie, a drugi o iberyjskim rozstawie .

W innych punktach, biorąc pod uwagę różnicę szerokości torów, granicę otaczają dwie stacje końcowe sieci krajowych. Tak jest w przypadku linii z Narbonne do Port-Bou . Węzeł jest wykonana w tunelu między stacjami z Cerbère i Portbou . Pod koniec XIX th  wieku i początku XX th  century, przeniesienie owoców Cerberus stacji hiszpańskich pociągach na francuskich samochodów, w tym rozstawie kół różni, to do tyłu kobiety zwane -conveyors pomarańczy . To wywołało strajk w 1906 roku, który trwał ponad rok i był pierwszym francuskim strajkiem kobiet.

To jest taka sama po stronie zachodniej przy przekraczaniu Bidassoa , ten wiersz z Bordeaux-Saint-Jean Irun posiada dwa utwory, jeden z normalnotorowych, a drugi z skrajni Iberyjskim między stacjami z Hendaye i Irun , gdzie hiszpańska linia od Z Madrytu do Irun przybywa .

W środku Pirenejów The linia z Pau do Canfranc to międzynarodowa linia pojedyncza ścieżka i standardowy miernik, który został zamknięty dla ruchu od wypadku, który miał miejsce na27 marca 1970. Od tego czasu eksploatacja linii została ograniczona do trasy między Pau a Bedous .

Wreszcie, Metro San Sebastián obsługuje Hendaye co 30 minut.

Przejścia kolejowe
Kod
UIC
Linia Hiszpanii Dworzec kolejowy w Hiszpanii Linia Francji Dworzec kolejowy we Francji Uwagi
290 Linia 270 z Barcelony do Cerbère Portbou 677 000 Linia z Narbonne do Port-Bou Cerberus Dwa pojedyncze tory zelektryfikowane pod napięciem 1500  V i 3000  V , jeden na standardowym rozstawie UIC, a drugi na iberyjskim rozstawie
291 Linia 222 od Ripoll do Puigcerdà Puigcerdà 672 000 Linia z Portet-Saint-Simon do Puigcerda Latour-de-Carol - Enveitg Dwa pojedyncze tory, jeden o standardowym rozstawie UIC, a drugi o iberyjskim torze
292 Linia 204 z Saragossy do Canfranc Canfranc 664 000 linii z Pau do Canfranc Kuźnie Abla Pojedynczy tor o standardowym rozstawie UIC niezelektryfikowany, zneutralizowany
293 Linia 100 z Madrytu do Hendaye Biegnę 655.000 Linia z Bordeaux-Saint-Jean do Irun Hendaye Dwa pojedyncze tory zelektryfikowane pod napięciem 1500  V i 3000  V , jeden na standardowym rozstawie UIC, a drugi na iberyjskim rozstawie
294 050 Linia z Perpignan do Figueras The Perthus 837 000 linii z Perpignan do Figueras Perpignan Podwójny tor zelektryfikowany 25  kV - 50  Hz przy standardowym rozstawie UIC
Nie dotyczy Metro w San Sebastian Irun Ficoba Metro w San Sebastian Hendaye Pojedynczy tor ( metryczny ) zelektryfikowany
Drogi Composteli

Wczesnym XI th  century, Sancho III Wielki , zwany „Wielkim”, najpotężniejszy monarcha chrześcijańskich królestw Półwyspu Iberyjskiego, przekształca pielgrzymkę Compostela , dotychczas ograniczone do Półwyspu Iberyjskiego, na pielgrzymce międzynarodowym. Zajmując i rozwijając Nájera , umożliwia pielgrzymom, którzy właśnie przekroczyli przełęcze pirenejskie, obranie starej rzymskiej drogi, która przechodzi przez Astorga . Akcja Alphonse the Battler , sprzymierzonego z Gastonem the Crusader podczas Reconquisty , uwolniła górny dorzecze rzeki Ebro , zapewniając w ten sposób dostęp do Santiago de Compostela .

„[…] Istnieją cztery drogi, które prowadzące do Santiago łączą się w jedną w Puente la Reina na terytorium Hiszpanii. Jedna prowadzi przez Saint-Gilles-du-Gard , Montpellier , Tuluzę i Somport . Droga, która przechodzi przez Sainte-Foy-de-Conques , ta, która przecina Saint-Léonard-en-Limousin i ta, która przechodzi przez Saint-Martin-de-Tours, spotykają się w pobliżu Ostabatu , a po przekroczeniu Col de Cize (lub z Roncesvalles) przyłączają się w Puente la Reina do tego, co przecina Somport. Stamtąd pojedyncza ścieżka prowadzi do Saint-Jacques […]. Na tym świecie Bóg ustanowił trzy kolumny, niezbędne do utrzymania ubogich: hospicjum jerozolimskie , hospicjum Mont-Joux [Wielki św. Bernard] i hospicjum Sainte-Christine sur le Somport […]. "

- Tekst przypisywany Aimery Picaud i datowany na lata 30 .

Sainte-Christine Hospicjum i droga przez Somport przeżywa swój szczyt około połowy XII th  century, przed trasą przez przełęcz Roncesvalles i hospicjum , założonego przez Alfons I Waleczny, a nie je zastępować. Według Pierre Tucoo-Chala , średniowieczne drogi między Béarn i Aragonią prowadzą do portów Vénasque , na wysokości 2444 metrów między Bagnères-de-Luchon i Benasque  ; dalej na zachód, przełęcze Aragnouet i Roland Breche pozwalają dotrzeć do Bielsy  ; Potem są kołnierz Pourtalet , z Des Moines , Somport, z Pau , w Pierre-Saint-Martin i Larrau , nie zapominając o drogę, przechodząc przez Sainte-Engrâce , jest głównym dostęp do XII th i XIII th  wieku.

Na początku XXI th  century, trzy współczesne ścieżki - to przez Turonensis poprzez Lemovicensis i poprzez Podiensis  - zjednoczyć Ostabat , przy przekraczaniu granicy przez kołnierz Bentarte lub Valcarlos, przed Roncesvalles pass. Via Tolosane bierze Col du Somport przekroczyć Pireneje.

Szlaki turystyczne i inne ścieżki pirenejskie

Łańcuch Pirenejów przecina wiele szlaków turystycznych, które czasami prowadzą tradycyjnymi szlakami pasterskimi lub starożytnymi (rzymskimi). Ścieżki te są przedmiotem lokalnych oznaczeń, z inicjatywy gmin. Niektóre z nich wyróżniają się jednak tym, że łączą poszczególne punkty lub przemierzają miejsca przesiąknięte historią.

Dalekobieżny szlak 10 (GR 10) jest szlak znajduje się tylko we Francji, która przecina całe pasmo górskie z Hendaye na wybrzeżu baskijskim , aby Banyuls-sur-Mer na Wybrzeżem Vermeille . Ma długość 910  km i prowadzi przez średniogórski szlak, podczas gdy trasa po Wysokich Pirenejach przebiega wzdłuż linii grzbietu. Po hiszpańskiej stronie hiszpański długodystansowy szlak turystyczny 11 łączy również dwa pirenejskie krańce Cap Higuer na Atlantyku z Cap de Creus po stronie Morza Śródziemnego. Wspomina się o innych szlakach turystycznych, takich jak Chemin des Bonshommes (GR 107) o długości 224 km między Foix w Ariège i Berga w Katalonii. Przecina granicę na przełęczy Porteille Blanche na 2,517  m i spotyka zamków Foix i Montségur , do starego kościoła romańskiego z Mérens-les-Vals i opactwa Bellver de Cerdanya . Szlak katarów (GR 367) prowadzi, ze swej strony, od Port-la-Nouvelle ( Aude ) do Foix, po 221 km ścieżki, która pozwala odkryć zamki Aguilar , Padern , Queribus , Peyrepertuse , Puivert , Montségur, Roquefixade i wreszcie Foix.

Tak zwana „ścieżka Waltera-Benjamina” łączy Banyuls z Portbou. Ścieżka ta dawna przemytników, 17  km długości , zobaczył samobójstwo niemiecki filozof Walter Benjamin na 26 września 1940 r . „Chemin de la Liberté”, przez Couserans , zaczyna się od Saint-Girons i prowadzi przez Mont Valier do Sort przez 72 km . Upamiętnia przejście prawie 3000 uciekinierów podczas II wojny światowej i ich przemytników.

Pireneje oferują po obu stronach linii grzbietu schroniska górskie dla wędrowców i alpinistów; po stronie francuskiej większość z nich jest zarządzana przez Francuski Klub Alpejski (CAF), a na południowym stoku przez kluby zrzeszone w federación Española de deportes de montaña y escalada (FEDME),

Granica morska

Dwie strefy, na zachód i na wschód od granicy lądowej, są lub były przedmiotem negocjacji w celu wyznaczenia granic morskich w celu ustalenia granicy morskiej, jedna w Zatoce Biskajskiej, a druga w Morzu Śródziemnym Morze. Jeśli chodzi o granice morskie, obecnie obowiązuje prawo określone w Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r. , Zmienionej Protokołem z 28 lipca 1994 r . Francja i Hiszpania - i do Morza Celtyckiego , Francji, Irlandii i Zjednoczonego Królestwa  - złożonym 19 maja 2006 „wspólny wniosek do Komisji w sprawie limitów na szelfie kontynentalnym w celu rozszerzenia ich szelfu kontynentalnego poza 200 To- mili limit wyłącznej strefy ekonomicznej w regionie Zatoki Biskajskiej ” .

Granice morskie są przedmiotem sporu między Hiszpanii i Francji, ponieważ w 1970 roku , a jeszcze nie jest ostateczna w I st stycznia 2015 r .

Ścieżki morskie

Utworzono dwie autostrady morskie w celu transportu samochodów ciężarowych między Hiszpanią a Francją na wybrzeżu Atlantyku, z Gijón i Vigo do Saint-Nazaire . Linia z Gijón łączyła Asturię z Loarą Atlantycką w czternaście godzin. Ze względu na brak rentowności została przerwana 14 września 2014 r. I zastąpiona w 2015 r. Linią opuszczającą Vigo.

Wyspa Bażantów

Faisans , położone u ujścia Bidassoa między Behobie i Irun, jest szczególnym przypadkiem granicy między dwoma państwami. Ma status kondominium i jest zarządzany na przemian przez Hiszpanię i Francję. Pozostaje w historii jako miejsce, w którym małżeństwo Ludwika XIV z infantami hiszpańskimi zostało zaciekle wynegocjowane w 1659 r. Przez kardynała Mazarina i księdza Luisa de Haro, równolegle z traktatem pirenejskim . Na mocy artykułu 25 Traktatu z Bayonne z 1856 roku każdy statek nawigujący, mijający lub łowiący ryby w Bidassoa podlega wyłącznej jurysdykcji kraju, do którego należy. Niemniej jednak, „[…] aby zapobiec nadużyciom i trudnościom, które mogłyby wyniknąć ze stosowania tej klauzuli, ustala się, że jakakolwiek łódź dotykająca jednego z brzegów, cumująca tam lub znajdująca się na tyle blisko, że można do niego wpłynąć bezpośrednio z brzeg [należy] uważać za znajdujący się już na terytorium kraju, do którego ten brzeg należy ” .

Wielkość wyspy wynosi około 210  m, a maksymalna szerokość 40  m . Jego powierzchnia wynosi 6.820  m 2 . Dowódcy marynarki wojennej w Bayonne i Saint-Sébastien są kolejno przez sześć miesięcy odpowiedzialni za egzekwowanie francusko-hiszpańskiej konwencji, która reguluje ujście rzeki Bidassoa, a także za utrzymanie wyspy; obaj noszą tytuł wicekróla Wyspy Bażantów. Jednym z nich jest porucznik Louis Marie Julien Viaud, lepiej znany pod pseudonimem Pierre Loti .

Gospodarka przygraniczna i transgraniczna

Turystyka i migracja transgraniczna

Drogi do Composteli zostały wygenerowane wymiany gospodarczej, że od końca XI -tego  wieku, Sancho Ramirez próbuje kontrolować poprzez nałożenie cła pobierane od towarów luksusowych do Jaca i Pampeluna. Dotyczy to głównie broni -  włóczni , mieczy, tarcz i kolczug wyprodukowanych we Francji - oraz tekstyliów pochodzących z Brugii , Bizancjum lub Al-Andalus .

Tysiąc lat później, w 2011 roku, ponad 9 milionów francuskich turystów przekroczyło granicę - lądową, morską lub powietrzną -, aby dotrzeć do Hiszpanii, a pięć milionów turystów hiszpańskich odwiedziło Francję, podczas gdy transport drogowy stanowił w tym samym roku przekroczenie granicy 6 milionów samochody ciężarowe , głównie w Perthus i Biriatou.

Energia i transport

Obszar przygraniczny jest przedmiotem kilku projektów w dziedzinie energii i transportu. Tak więc zakopana linia o bardzo wysokim napięciu między Baixas (Pyrénées-Orientales) a Santa Llogaia d'Àlguema (Katalonia), o długości 65  km , pożycza 8- kilometrowy tunel  pod Pirenejami, którego wiercenie rozpoczęło się 15 marca. , Luty 2012 . Komercyjne uruchomienie tej nowej 1400-megawatowej linii miało miejsce w czerwcu 2015 roku . Podwoi istniejący zestaw czterech innych linii - Arkale - Argia, Hernani - Argia, Biescas - Pragnères i Vic - Baixas - o mocy 1400 megawatów. Z drugiej strony oba państwa podjęły się studium wykonalności linii okrętów podwodnych o mocy większej niż 2000 megawatów, łączącej północ Żyrondy z hiszpańskim Krajem Basków.

Istniejąca w 2012 r. Dwukierunkowa sieć gazowa została wzmocniona w 2013 i 2015 r. Dwoma nowymi połączeniami na fasadzie zachodniej, wynikającymi z dwóch prywatnych inwestycji, jednej w Larrau, a drugiej w Biriatou, przyczyniając się do integracji rynków gazu. kraje na osi Afryka-Hiszpania-Francja. Inwestycje te przynieść roczne wymianę gazów między dwoma krajami i w obu kierunkach do 7,5  mld m 3 .

Umowy gospodarcze i graniczne

Zakłady, osady drożdżowe i pasaże

Konsekwencją rzeźby terenu i konfiguracji dolin, odizolowanych od siebie, jest ludność Pirenejów, która od czasów starożytnych i całkowicie niezależna rozwinęła swoje własne systemy prawne i ekonomiczne. Niewrażliwi na zmiany polityczne, które naznaczyły historię obu stoków masywu Pirenejów, przekazywali od doliny do doliny porozumienia, które rozwijały się długo po ukonstytuowaniu się państw hiszpańskiego i francuskiego. W tradycyjnej gospodarce pastoralnej, która cieszy się reżimem niepodzielnej własności ziemi, „oparty na rodzinie system demokracji bezpośredniej” rozwija się z komórki stanowiącej dom. Ze względu na brak precyzyjnej granicy między przeciwległymi stokami lub na tym samym zboczu, społeczności często napotykały problemy sąsiedzkie, najczęściej związane z użytkowaniem pastwisk. Następnie opracowali konwencje, czyli faceries , pozwalające na dobrowolne i pokojowe użytkowanie pastwisk. Ta praktyka jest udowodniona od zachodu do wschodu łańcucha pirenejskiego.

Najstarsze faserie, z których do nas dotarły zapisy, pochodzą z lat 1171 - 1175; rządzą stosunkami między Bagnères-de-Bigorre i Lavedan , dwoma terytoriami położonymi po francuskiej stronie. Inne potwierdzone porozumienie pochodzi z 1314 roku między Saint-Savin we Francji i Panticosa po stronie hiszpańskiej. Wiele z XIV th  wieku, faceries ustalić dokładnie granice wspólnych pastwisk, lub odpowiednich ich wytyczenia i kar dla przestępców.

Podczas gdy państwa są tworzone i że granica nabiera pojęcie granic wojskowych, politycznych i celnych, faceries zawierać nowe wymiary od XV -go  wieku, składający się z ochrony lokalnych transakcji gospodarki i wolności, niezależnie od konfliktów narodowych i podatkowe przepisów szczególnych do każdego królestwa. Jako rozszerzenie tego rozwoju rozwija się polityczna koncepcja „małych republik”, z której wywodzą się traktaty o osadzie i pasje , czyli o neutralności lub odroczeniu wojny . Podczas wojny o sukcesję hiszpańską w początkach XVIII -tego  wieku, populacje pirenejski „[odpadów], aby przyczynić się do wysiłku wojskowego wymaganego przez ich władcy. Oni [ostrzegają] nawet swoich sąsiadów na przeciwległym zboczu zbliżającego się wojska, aby mogli schronić się ze swoim bydłem, a nawet bronić się i atakować […] ” .

Pomimo centralizacji ciśnień XVIII E i XIX E  wieków faceries utrzymują się i są jeszcze oficjalnie uznane w traktacie z 1856 roku  ; niektóre z nich są nadal w mocy, takich jak Konwencja istniejącej od orzeczenia arbitrażowego 1375 pomiędzy doliną Baretous i tej z Roncal , albo że odnowiona na 3 listopada 1997 roku na przełęczy Lizarrieta między „szlachetnych i dzielnych miast przygranicznych Vera Bidassoa i Sare  ” .

Dobre traktaty korespondencyjne

Pojęcie neutralności wobec konfliktów między państwami jest centralną ideą traktatów o dobrej korespondencji . W tym, i mimo, że pierwszy z nich pojawiają się na bieżąco z końca XIII th  wieku i na początku następnego stulecia - w 1284, 1306, 1309, 1311 i 1328; W tym czasie była to kwestia uregulowanie restytucji sterczynami skradzionych tyle przez mieszkańców Bayonne lub Biarritz jak ci z Santander lub Castro-Urdiales  - oni naprawdę biorą ich znaczenie z XVI E  wieku, czyli - czyli po konsolidacja koncepcji państwa i podczas pierwszych starć o znaczeniu między Francis i st Charles Quint.

Traktaty te dotyczą zachodniej części łańcucha Pirenejów, a dokładniej Labourd , Bayonne - która jest angielska do 1451 roku -, Guipuscoa i Biskajska . Mają one na celu uregulowanie stosunków morskich i wymiany między tymi podmiotami w celu zapewnienia prosperowania portów, na przykład umożliwienia łodziom Labourdins zimowania w hiszpańskich portach baskijskich, w szczególności w Pasajes , ze względu na nieadekwatność schronień w języku francuskim lub angielskim. porty (Bayonne). Występowanie wojen rzeczywiście osłabia współpracę międzyregionalną, w szczególności zezwalając na działalność korsarzy .

W przeciwieństwie do osadu drożdżowego i faceries , podpisanie traktatów o dobrej korespondencji wymaga zgody zwierzchników hiszpańskich i francuskich. Król Francji udziela uprzedniej zgody. Zamierza również wyraźnie potwierdzić każdy z traktatów. 20 września 1694 r. Książę Grammont reprezentował „w Bayonne ratyfikację traktatu korespondencyjnego zawartego przez króla między namiestnikiem Bayonne, powiernikiem Labourd, prowincji Guipuzcoa i panowaniem Biskajskim” . To samo dotyczy części hiszpańskiej, ponieważ artykuł 12 traktatu z 1653 r. Stanowi, że „zostanie on wzajemnie ratyfikowany przez ich bardzo chrześcijańskie i bardzo katolickie majestaty” i zarejestrowany w „Admirautez de France i Hiszpanii” . Traktaty te wykonane są zgodnie ze standardową strukturą i formalizmu wzmocnionej od połowy XVII -tego  wieku.

Utorowały drogę nowoczesnemu pojmowaniu wód terytorialnych . W istocie traktat z 1719 r. Określa „cztery ligi od wybrzeża, na zasięg morza terytorialnego, który stanowi fikcyjne rozszerzenie terytorium państwa” . Dodaje, że „żaden akt wojenny nie może mieć miejsca w tej strefie [...]” i że „jeśli dwa wrogie statki spotkają się w tym samym porcie, jeden będzie mógł go opuścić dopiero po dwudziestu czterech godzinach. …] ” . Od traktatu z 1653 r. Rasa została uregulowana w granicach morza terytorialnego , niezależnie od tego, czy korsarz był Baskiem, czy też wojownikiem obcym w trzech prowincjach-sygnatariuszach.

Wreszcie dwa artykuły traktatu z 1653 r. Są próbą uregulowania aktów przemytu, które mogą wynikać z szerokiego stosowania zasady neutralności, przypominając w szczególności działania podjęte przez króla Hiszpanii w tej sprawie. Przemycanym do portów przemycanym towarom grozi konfiskata, a przestępcom surowe środki prawne.

W 1808 roku, kiedy oba stany brały udział w hiszpańskiej wojnie o niepodległość , Napoleon nie odstąpił od rządów królów, którzy go poprzedzali; w rzeczywistości upoważnił Bayonnais do dostarczenia Irunowi, które w 1810 r. rozszerzył na całe Guipuscoa i Biscay.

Gospodarka przygraniczna

Transgraniczny handel pracownikami na pograniczu francusko-andorsko-hiszpańskim jest stosunkowo ograniczony w porównaniu z innymi granicami, na przykład między Francją a Szwajcarią. Szacuje się je w 2007 roku na 4600 w kierunku Francji na południu i tyle samo w kierunku Hiszpanii na północy. Biorąc pod uwagę skalę hiszpańskiego kryzysu od 2000 roku , przepływy północ-południe są od tego czasu znacznie niższe. Są one skoncentrowane na obu końcach masywu, z szacunkową liczbą 2500 osób w 2007 roku w pasie przybrzeżnym Basków, w kierunku północ-południe, a 300 osób wyruszyło do Katalonii. Strefa centralna, głównie po stronie hiszpańskiej, jest słabo zaludniona, głównie rolnicza i pasterska. W rezultacie współpraca ponadnarodowa koncentruje się głównie na rozwoju gospodarki wiejskiej, turystyce, kulturze oraz ochronie środowiska i zasobów.

W ten sposób stowarzyszenie na prawie francuskim Xareta skupia na terytorium leżącym po obu stronach granicy wsie Ainhoa , Sare , Urdax i Zugarramurdi  ; jego celem jest organizacja gospodarcza wokół walorów turystycznych, rolniczych i przyrodniczych obszaru. Inny przykład, z inicjatywy komitetu Izpegi, Friends of Old Navarre i rządu Navarre , wspólnoty gmin Garazi-Baigorri (Pyrénées-Atlantiques) i 16 hiszpańskich gmin foral wspólnoty Navarre - Baztan valleys , Erro i Esteribar oraz wioski Valcarlos i Burguete  - podpisały w 2005 r. porozumienie mające na celu rozwój turystyki wokół lokalnych zasobów dziedzictwa.

Współpracę w zakresie środowiska ilustrują porozumienia między rozwiniętymi parkami narodowymi po obu stronach granicy, takie jak zbliżanie się do Parku Narodowego Pirenejów i Parku Narodowego Ordesa i Monte Perdido lub między parkowym regionem przyrodniczym Ariège Pyrenees i Pallars Sobira .

Inne aspekty gospodarki granicznego odnaleźć swoje korzenie w stosunkach transgranicznych społeczności, często rodzinnych i kulturowych, jak to ma miejsce na przykład w obszarze przygranicznym z Sare (Pireneje Atlantyckie). Działalność duszpasterska bardzo wcześnie dała początek naturalnemu współczuciu , które jest nadal aktualne i obecne w całym masywie Pirenejów; Różnice w podatkach i solidarność między społecznościami po obu stronach granicy są przyczyną dwóch wyjątkowych zjawisk gospodarczych, z jednej strony pojawienia się punktów sprzedaży tuż po granicy, po hiszpańskiej stronie ventas i pojawienia się z drugiej strony przemyt , który początkowo dotyczył podstawowych artykułów pierwszej potrzeby, był przedmiotem handlu między dolinami. Zjawisko ventas występuje w innych punktach granicy, w szczególności na wschód od masywu Pirenejów, gdzie znajduje się drugi główny szlak turystyczny. Wioska La Jonquera stała się miejskim supermarketem, które ma przyciągać turystów i drogowców. Przemyt jest również zjawiskiem występującym we wschodniej części granicy - a także na granicy z Andorą - a organy celne Perpignan przewożą dużą część przemytu tytoniu wywożonego z terytorium Francji. Również w Roussillon działalność gospodarcza związana z przemytem jest stara i pochodzi z zastosowania traktatu z 1659 roku.

Instytucjonalna współpraca transgraniczna

Instytucjonalną współpracę transgraniczną kształtuje Traktat z Bayonne z 1995 r., Ale także program operacyjny współpracy terytorialnej Hiszpania - Francja - Andora zwany programem Interreg IV POCTEFA . Udzielone wsparcie finansowe Wspólnoty ma na celu wsparcie integracji gospodarczej i społecznej pogranicza francusko-hiszpańskiego. Główne kierunki prac, którym nadano priorytet, to „[…] wzmacnianie integracji transgranicznej poprzez promowanie komplementarności w dziedzinie działalności gospodarczej, innowacji i kapitału ludzkiego, [w] ulepszaniu terytoriów, dziedzictwa naturalnego i kultury w zrównoważona logika, [do] ochrony i zarządzania zasobami środowiska oraz [do] poprawy jakości życia ludności poprzez wspólne strategie struktury terytorialnej i zrównoważonego rozwoju ” . Zarządzanie programem zapewnia konsorcjum społeczności roboczej Pirenejów (CTP).

CTP powstało w 1983 r. - a od 2005 r. Zarządza nim jako consorcio - w celu przyczynienia się do rozwoju Pirenejów poprzez tworzenie i poprawę relacji między terytoriami a podmiotami. Proponuje i inicjuje działania transgraniczne w odpowiedzi na problemy i wyzwania wspólne dla obu stron masywu. Jego kompetencje obejmują obszar obejmujący ponad 220 000  km 2 i skupiający prawie 18 milionów mieszkańców .

Od zachodu do wschodu europejskie ugrupowania współpracy terytorialnej (EUWT) obejmują masyw Pirenejów, integrując regiony obu stoków. To jest Euroregion Aquitaine-Euskadi , EGCC Space Pourtalet , EGCC Pyrénées-Cerdagne i Euroregion Pireneje-Morze Śródziemne .

Współpraca między Francją a Hiszpanią wyraża się również w dziedzinie zdrowia poprzez utworzenie transgranicznego szpitala Puigcerdá , którego celem jest zapewnienie opieki medycznej około 30 000 mieszkańców doliny Cerdanya po obu stronach. Granica hiszpańska. Podobnie edukacja jest przedmiotem transgranicznych połączeń, takich jak francusko-kataloński instytut transgraniczny na Uniwersytecie w Perpignan lub program na Wydziale Bayonne , oferujący tytuł magistra spraw europejskich i międzynarodowych ze specjalizacją „Współpraca transgraniczna i międzyregionalna”.

Kontrole celne i graniczne

Francja i Hiszpania przyłączenia się do Unii Celnej Unii Europejskiej , weszła w życie z dniem 1 st stycznia 1968 roku , a oba są członkami strefy Schengen od26 marca 1995. Od tego czasu przejścia graniczne są zamykane; kodeks graniczny Schengen - obowiązuje od13 października 2006 - stanowi w istocie, że uczestniczące państwa muszą usunąć wszelkie przeszkody w swobodnym przepływie w wewnętrznych granicach przestrzeni.

Kontrole celne są przedmiotem dwustronnej współpracy między Francją a Hiszpanią, sformalizowanej traktatem z 7 lipca 1998 r .  ; ta ostatnia przewiduje wymianę agentów między służbami lub jednostkami celnymi obu stron, w szczególności w dziedzinie narkotyków. W 2011 r. W ramach tej współpracy w obu krajach aresztowano 188 osób . Grupa łącznikowa ds. Przeciwdziałania narkotykom (GLAD) została utworzona w 2008 r. W celu poprawy współpracy wymiarów sprawiedliwości w zwalczaniu przestępczości zorganizowanej. Podobnie, wspólne zespoły dochodzeniowo-śledcze (JIT) istnieją od lipca 2003 r. W celu zwalczania przestępczości transgranicznej i terroryzmu.

Zobacz też

Bibliografia

Dokument użyty do napisania artykułu : dokument używany jako źródło tego artykułu.

  • Louis Caillet, granica francusko-hiszpańskie: percepcja granicy na stewarda Akwitanii w końcu XVII th  century, Bazin Bezons  : Postępowanie z dnia studyjnej 16 listopada 1996 , Bordeaux, Bordeaux Uniwersyteckiego Prasy,1998, 160  pkt. ( ISBN  2-86781-224-0 , uwaga BnF n o  FRBNF37000207 ) Dokument użyty do napisania artykułu. Louis Caillet jest profesorem historii prawa Paryża XII, dziekanem wydziału prawa Paris Saint-Maur .
  • Pierre Cambot, Granica francusko-hiszpańska: komentarz do traktatu z Bayonne z 10 marca 1995 r. Dotyczącego współpracy transgranicznej między władzami lokalnymi: postępowanie z dnia studium 16 listopada 1996 r. , Bordeaux, Presses Universitaires de Bordeaux,1998, 160  pkt. ( ISBN  2-86781-224-0 , uwaga BnF n o  FRBNF37000207 ) Dokument użyty do napisania artykułu. Pierre Cambot jest wykładowcą prawa publicznego na Uniwersytecie w Pau i Pays de l'Adour .
  • Jean-Marc Delaunay, serdeczny Nieufność: Stosunki francusko-hiszpańskiego w późnym XIX -tego  wieku do pierwszej wojny światowej , Paryżu, L'Harmattan, Coll.  „Badania i dokumenty. Hiszpania ',2010, 2800  s. ( ISBN  978-2-296-13082-1 , 978-2-296-54484-0 i 978-2-296-54511-3 , uwaga BnF n o  FRBNF42437380 , czytaj online ). Jean-Marc Delaunay jest profesorem nadzwyczajnym historii współczesnej na Sorbonne Nouvelle - Paris 3 University , specjalizującym się w stosunkach dwustronnych francusko-hiszpańskich.
  • Henri Labayle, Granica francusko-hiszpańska: Europa, granica i prawo: postępowanie z dnia studiów 16 listopada 1996 r. , Bordeaux, Presses universitaire de Bordeaux,1998, 160  pkt. ( ISBN  2-86781-224-0 , uwaga BnF n o  FRBNF37000207 ) Dokument użyty do napisania artykułu. Henri Labayle jest profesorem prawa publicznego na Uniwersytecie w Pau i Pays de l'Adour oraz dziekanem multidyscyplinarnego wydziału Bayonne-Anglet-Biarritz.
  • Maïté Lafourcade, Granica francusko-hiszpańska: miejsce konfliktów międzypaństwowych i współpracy międzyregionalnej: obrady z dnia studiów 16 listopada 1996 r. , Bordeaux, Presses Universitaires de Bordeaux,1998, 160  pkt. ( ISBN  2-86781-224-0 , uwaga BnF n o  FRBNF37000207 , czytaj online ) Dokument użyty do napisania artykułu. Maïté Lafourcade jest emerytowanym profesorem historii prawa na Uniwersytecie w Pau i Pays de l'Adour.
  • Romain Plandé , „  Polityczne ukształtowanie granicy Pirenejów  ”, Przegląd geograficzny Pirenejów i południowo-zachodniego , t.  9 N O  3,1938, s.  221-242 (uwaga BnF n o  FRBNF43381865 , DOI  10.3406 / rgpso.1938.1098 ) Dokument użyty do napisania artykułu. Romain Plandé (1899? - 1991) jest Generalnym Inspektorem Edukacji Publicznej.
  • Jacques Poumarède, Granica francusko-hiszpańska: zarządzanie granicą, międzynarodowa komisja Pirenejów: postępowanie z dnia studium 16 listopada 1996 r. , Bordeaux, Presses Universitaires de Bordeaux,1998, 160  pkt. ( ISBN  2-86781-224-0 , uwaga BnF n o  FRBNF37000207 ) Dokument użyty do napisania artykułu. Jacques Poumarède jest profesorem historii prawa na Uniwersytecie w Tuluzie .
  • Joaquin Salzedo Izu, Granica francusko-hiszpańska: Aldudes, miejsce konfliktów międzypaństwowych i współpracy międzyregionalnej: postępowanie z dnia studium 16 listopada 1996 r. , Bordeaux, Presses Universitaires de Bordeaux,1998, 160  pkt. ( ISBN  2-86781-224-0 , uwaga BnF n o  FRBNF37000207 ) Dokument użyty do napisania artykułu. Joaquin Salzedo Izu jest profesorem historii prawa na Uniwersytecie Nawarry .
  • Pierre Tucoo-Chala , Kiedy islam był u bram Pirenejów: od Gastona IV the Crusader do krucjaty albigensów , Biarritz, J&D,2000, 207  str. ( ISBN  2-84127-158-7 , uwaga BnF n o  FRBNF36682765 ) Dokument użyty do napisania artykułu. Pierre Tucoo-Chala jest współpracownikiem uniwersytetu i doktorem literatury. Wykłada na Wydziale Literatury w Bordeaux i przyczynił się do powstania Uniwersytetu w Pau i Pays de l'Adour.

Powiązane artykuły

Linki zewnętrzne

Uwagi i odniesienia

Uwagi

  1. Termin „ chodzenie” oznacza ograniczenie obszaru znajdującego się na terytorium, ale nie oznacza wrogości wobec sąsiada.
  2. Wspomina o tym akt sprzed 1312 r. Dotyczący francuskiej granicy doliny Aran ; następnie akt Ludwika X Hutyna , datowany na 3 listopada 1315 r. , dotyczący „ustanowienia garnizonów w celu obrony królestwa po stronie Flandrii” używa tego samego terminu.
  3. Według Maïté Lafourcade: „Nazwa Francji nabrała wtedy pełnego znaczenia. Nazwa jest czynnikiem jednoczącym. W ten sposób nazwa Hiszpania była uprzywilejowanym środkiem zjednoczenia królestw, które ją tworzą […] ” .
  4. „Główną funkcją granicy jest wytyczenie granic suwerenności i oddzielenie przestrzeni, które stanowią terytorium państwa i podlegają jego jurysdykcji, od terytorium innego państwa […]” .
  5. Oprócz Akwitanii, królestwo Wizygotów obejmuje również Narbonnaise, a ten ostatni nadal jest jego częścią długo po Clovis.
  6. Francja następnie zrzeka się swoich praw do hrabstw Barcelona , Urgel , Besalú , Roussillon , Ampurias , Cerdagne , Conflent , Girona i Ausona .
  7. Królestwo Aragonii zrzeka się hrabstw Carcassonne , Béziers , Millau , Gévaudan i Tuluza , Minervois , Albigensia , Księstwo Narbonne oraz Nîmes .
  8. „Około 1530 r. […] Cesarz Karol V definitywnie porzucił Merindad de Ultra Puertos, którego północne granice były zbyt delikatne, aby powstrzymać inwazję. Linia grzbietu między dwoma przełęczami pirenejskimi, Somport i Roncesvalles, wydawała się bezpieczniejsza […] ” .
  9. Od 1556 do 1714 roku hiszpańskie królestwo graniczyło z królestwem Francji, wyznaczając południową część hiszpańskich Niderlandów .
  10. pokój pirenejski , podpisanego w dniu7 listopada 1659, jest dostępny na Wikiźródłach .
  11. traktat Llívia , podpisanego w dniu12 listopada 1660, jest dostępny na Wikiźródłach .
  12. „Nieokreśloność granicy między Francją a Hiszpanią, głównie w regionie Aldudes, doprowadziła do często gwałtownych starć między mieszkańcami przygranicznymi. Konwencja dotycząca Aldudes został podpisany w sierpniu 1786 roku przez przedstawicieli obu królestw. Wojna Konwencji (1793-1795) uniemożliwiła jej przestrzeganie. W 1812 r. Napoleon zdecydował się na nową trasę, kierując się powszechnie uznaną zasadą, linią wododziałową […] ” .
  13. Odpowiednie francuskie prawo pochodzi z 6 lutego 1992 r .  ; uzupełnia artykuł 65 ustawy o decentralizacji z 2 marca 1982 r .
  14. Według Antony Beevor, prawie 9 000 Francuzów było częścią Brygad Międzynarodowych.
  15. Obóz Polo-Beyris przyjmuje uchodźców hiszpańskich od lutego do września 1939 roku .
  16. Debaty ustne odbyły się w Genewie od17 w 23 października 1957.
  17. Odległość między najdalszymi lądowymi punktami granicznymi wynosi 656,3  km . Granica między Hiszpanią a Francją zostaje przerwana na odcinku około 33 km ze względu na obecność Księstwa Andory.
  18. Hiszpania ma również granicę lądową lub morską z Andorą , Gibraltarem , Marokiem i Portugalią .
  19. „Granice granicy, z kilkoma wyjątkami, pozostały niezmienione w stosunku do XI XX  wieku” .
  20. Traktat z 27 sierpnia 1785 roku zostaje podpisany w Elizondo przez przedstawicieli królewskich, hrabiego Ornano we Francji i Ventura Caro w Hiszpanii. Umowa została ratyfikowana 21 marca 1786 roku w Pałacu Pardo . Poświęca podział Aldudów „przez ustanowienie linii podziału, która na zawsze oddziela doliny Górnej i Dolnej Nawarry oraz wysoką i bezpośrednią suwerenność obu Majestatów [...]” i usuwa fasadę „szkodliwą dla pokoju” między granicą wioski.
  21. „[…] każda dolina mogła korzystać wyłącznie z jednej części, a wspólnie z innej […]” .
  22. Podczas drugiej wojny punickiej , po uniknięciu ataku na greckie miasta Katalonii, Hannibal wkroczył do Galii , gdzie po przekroczeniu Pirenejów na przełęczy Perthus założył obóz w pobliżu miasta Illibéris .
  23. konwencja odnosząca się do ustanowienia komunikacji kolejowy przez Pireneje , podpisanego w dniu18 sierpnia 1904, jest dostępny na Wikiźródłach .
  24. umowa dla funkcjonowania międzynarodowych stacjach Latour-de-Carol i Puigcerda i toru skrzyżowania tych dwóch stacji , podpisanej w dniu 18 lipca 1929 roku , można się zapoznać na Wikiźródłach .
  25. Umowa międzynarodowa na eksploatację międzynarodowej stacji Canfranc i skrzyżowania toru tej stacji z francuską stacją Forges-d'Abel , podpisana16 lipca 1928, jest dostępny na Wikiźródłach .
  26. „[…] Takie porozumienia, z tego samego powodu biogeograficznego, można znaleźć w Alpach i Jurze w Skandynawii […]. "
  27. „[...] W XVI th  century, w 1513 iw 1514 roku, dwie główne umowy zostały zawarte między kilkoma dolinami po obu stronach: w passerie” plan Arrem „w środkowych Pirenejach, jednoczącej 19 dolin i na Zachodzie , związek między trzema dolinami Béarnese i sześcioma dolinami Aragonii. Traktat w sprawie planu z Arrem przewidywał: części krajów przygranicznych nie będą się wzajemnie atakować […]. Nie będą podejmować żadnych działań wojennych przeciwko sobie […] pod groźbą powieszenia i uduszenia […]. "
  28. Fueros w dolinie Aran, datowane na 1309 r., Wyraźnie zastrzeżone dla mieszkańców prawa do zawierania pokoju z sąsiadami bez zgody króla […]. "
  29. „Według sondażu przeprowadzonego w 1981 r. Przez Diputación foral de Navarra , w Nawarrze funkcjonowało sto fabryk […]. "
  30. Źródła z lat 1294, 1306 i 1309 wspomina Joseph Nogaret, Saint-Jean-de-Luz od początków do dnia dzisiejszego , Bayonne, Imprimerie du Courrier,1925, s.  19podczas gdy te z 1311 i 1328 pochodzą z Księgi Zakładów , strony 264 i 274.
  31. 13 lipca 1635 r. - „Niniejszym zezwalamy wam na utrzymywanie handlu z Hiszpanami w zakresie żywności i towarów, które przyzwyczaili się kupować na miejscu, ale mimo to wyraźnie zabroniono wam wysyłania jakichkolwiek statków rządu dyktatu do portów Hiszpanii, dopóki nie uzyskasz naszej zgody i nie zostanie to potwierdzone przez nas zgodnie z zaleceniami. Bo taka jest dla nas przyjemność ” - Ludwik XIII do radnych Bayonne - Archiwum Miejskie Bayonne, BB 24
  32. 24 lipca 1653 - Patent na listy Ludwika XIV - Traktaty odbywają się „z przyjemnością króla [...], który powiedział, że mieszkańcy naszego tak zwanego miasta Bayone i Païs de Labourd bardzo pokornie błagaliby nas, abyśmy chcą zaakceptować i zaakceptować naszą część, aby dać im środki do zarabiania na życie z handlu. "
  33. Cztery ligi morskie odpowiadające 22,224  km .
  34. Według szwajcarskiego urzędu statystycznego, w 2007 r. Wypływ z Francji liczył prawie 150 000 osób.
  35. Komitet Izpegi jest stowarzyszeniem założonym w 1989 roku, którego przedmiotem jest refleksja i działania na rzecz rozwoju gospodarczego i kulturalnego. Edycje Izpegi rozwijają kolekcję skupiającą się na promocji dziedzictwa i kultury baskijskiej.
  36. The Friends of Old Navarre to stowarzyszenie utworzone na początku lat 60. XX wieku w celu rozwijania powiązań z hiszpańską Nawarrą oraz promowania badań i rozwoju historycznego i architektonicznego dziedzictwa Nawarry.
  37. Wielu Saratarów ma więzi rodzinne w trzech miejscowościach poza granicami kraju z wioskami Nawarry.
  38. POCTEFA czyli operacyjny program współpracy terytorialnej Hiszpania - Francja - Andora jest skierowany na terytoria pięciu francuskich departamentów (Pyrénées-Atlantiques, Ariège , Haute-Garonne , Hautes-Pyrénées i Pyrénées-Orientales), w czterech hiszpańskich prowincjach ( Girona , Lérida , Huesca i Guipuscoa ), a także dla wspólnoty foral Navarre.
  39. transgraniczna Consorcio jest osobą prawną prawa publicznego hiszpańskiej - w zakresie zarządzania finansowego i społecznego, podatków i zamówień publicznych - regulowane przez traktat z Bayonne 1995 .

Bibliografia

  • Louis Caillet granicy francusko-hiszpańskie: percepcja granicy na stewarda Akwitanii w końcu XVII -tego  wieku, Bazin od Bezons , Proceedings of the dniu badania z 16 listopada 1996
  1. str.  21 .
  2. str.  22 .
  3. str.  24 .
  4. str.  30 .
  5. str.  31 .
  6. str.  32 .
  • Pierre Cambot, Granica francusko-hiszpańska: komentarz do traktatu z Bayonne z 10 marca 1995 r. O współpracy transgranicznej między władzami lokalnymi , opracowanie z dnia studium 16 listopada 1996 r.
  1. str.  128 .
  2. str.  127 .
  3. str.  129 .
  • Bruno Delaye, ambasador Francji w Hiszpanii w latach 2007–2012, „  Relacje Francja-Hiszpania  ” [PDF] , na stronie internetowej ambasady francuskiej w Hiszpanii ,kwiecień 2012(dostęp 21 czerwca 2015 )
  1. p.  20 .
  2. p.  15 .
  3. str.  5 .
  4. str.  13 .
  5. str.  16 .
  6. str.  42 .
  7. str.  21 .
  8. str.  22 .
  • Maïté Lafourcade, Granica francusko-hiszpańska: miejsce konfliktów międzypaństwowych i współpracy międzyregionalnej , opracowanie z dnia 16 listopada 1996 r.
  1. p.  1 .
  2. p.  2 .
  3. p.  3 .
  4. str.  4 .
  5. str.  5 .
  6. s.  6 .
  7. p.  7 .
  8. str.  8 .
  9. p.  9 .
  10. p.  10 .
  11. p.  11 .
  12. p.  12 .
  13. p.  14 .
  • Romain Plandé, Formowanie polityczne granicy Pirenejów , Przegląd geograficzny Pirenejów i południowo-zachodniej, 1938
  1. str.  221-223 .
  2. str.  239 .
  3. p.  240 .
  • Jacques Poumarède, Granica francusko-hiszpańska: zarządzanie granicą, Międzynarodowa Komisja Pirenejów , obrady z dnia studium 16 listopada 1996 r.
  1. str.  79 .
  2. str.  80 .
  3. str.  82 .
  4. str.  88-89 .
  5. p.  91 .
  6. p.  92 .
  • Joaquin Salzedo Izu, Granica francusko-hiszpańska: Aldudes, miejsce konfliktów międzypaństwowych i współpracy międzyregionalnej , materiały z dnia studium 16 listopada 1996 r.
  1. str.  50 .
  2. str.  59 .
  3. str.  61 .
  4. str.  63 .
  5. p.  65 .
  6. str.  66 .
  7. str.  70 .
  • Pierre Tucoo-Chala, Kiedy islam był u bram Pirenejów: od Gastona IV the Crusader do Albigensian Crusade , 2000
  1. str.  40 .
  2. str.  19 .
  3. str.  36 .
  4. str.  22 .
  5. str.  139 .
  6. str.  140 .
  7. str.  138 .
  8. str.  149 .
  9. str.  142 .
  10. str.  154 .
  11. str.  157 .
  12. str.  158 .
  • Innych źródeł
  1. Michel Foucher , L'Invention des frontières , Paryż, Fundacja Studiów nad Obroną Narodową, wyd.  "7 mieczy",1987, 325  s. ( ISBN  2-85789-067-2 , uwaga BnF n o  FRBNF34963459 ) , str.  104.
  2. Daniel Bardonnet, Granice lądowe i względność ich układu , Akademia Prawa Międzynarodowego - zbiór kursów,1976, s.  21.
  3. Labayle 1998 , str.  152.
  4. Labayle 1998 , str.  157.
  5. Charles de Visscher, Problemy granic w międzynarodowym prawie publicznym , Paryż, A. Pedone,1969, 200  pkt. (Dodatek BNF n O  FRBNF35297625 ) , str.  7.
  6. Michel Rouche , Akwitania od Wizygotów do Arabów: 418-781, narodziny regionu , Paryż, Éditions de l'EHESS, wyd.  „Biblioteka ogólna Szkoły Wyższych Studiów Nauk Społecznych”,1979, 776,  s. ( ISBN  2-7132-0685-5 , uwaga BnF n o  FRBNF34650602 ).
  7. Jean Sermet, Hiszpańsko-francuska granica Pirenejów: i warunki jej rozgraniczenia , Tarbes, Pireneje,1983, 285  s. ( ISBN  2-85302-084-3 , uwaga BnF n o  FRBNF34723179 ).
  8. „  The Treaty of Corbeil  ” , w pyreneescatalanes.free (dostęp 12 lipca 2015 ) .
  9. „  Obchody 750. rocznicy podpisania traktatu z Corbeil  ” na stronie internetowej ratusza w Corbeil (dostęp: 12 lipca 2015 r . ) .
  10. Prosper Boissonnade, History of the reunion of Navarre with Castile: esej o stosunkach książąt Foix-Albret z Francją i Hiszpanią, 1479-1521 , Genewa, Slatkine,1975( 1 st  ed. 1893), 688  , str. (uwaga BnF n o  FRBNF34700656 ).
  11. Jean Goyhenetche, For and Customs of Basse-Navarre , Donostia and Bayonne, Elkar,1985, 391  str. ( ISBN  2-903421-00-5 , uwaga BnF n o  FRBNF34911474 ) , str.  7.
  12. Bartolomé Bennassar, Historia hiszpański: VI th  -  XX th  century , Paryż, Robert Laffont,1992, 1132  s. ( ISBN  2-221-06811-4 , uwaga BnF n o  FRBNF35492241 ) , str.  319.
  13. Jean Sermet, Hiszpańsko-francuska granica Pirenejów: i warunki jej rozgraniczenia , Tarbes, Pireneje,1983, 285  s. ( ISBN  2-85302-084-3 , uwaga BnF n o  FRBNF34723179 ) , str.  9 i następne.
  14. Peio Etcheverry-Ainchart , Louis XIV i Kraj Basków , Donostia i Bayonne, Elkar,2010, 98  pkt. ( ISBN  978-84-9783-790-3 , uwaga BnF n o  FRBNF42229507 ) , str.  43.
  15. Fernando Arvizu, Konflikt Aldudes: badanie problemu granicznego w Kraju Basków XVII XX i XIX th  stulecia , Toulouse I, praca prawo1990.
  16. André Lebourleux, „  Country Quint: delimitation project  ” , na stronie Friends of the Basque Museum of Bayonne ,2009(dostęp 10 czerwca 2015 ) .
  17. Collective, Hiszpania w 1808 r .: Regeneration or Revolution , Publikacje Uniwersytetu Prowansalskiego,14 stycznia 2010, 320  s. ( czytaj online ) , s.  Luís Ferran Toledano González. Handlarze i fanatycy. Granice polityki regeneracyjnej Napoleona w Katalonii (1808-1814), s. 91-120.
  18. Paul de Gouffre de Lapradelle, La Frontière: praca doktorska z nauk politycznych i ekonomicznych , Paryż, wydania międzynarodowe,1928, 370  pkt. ( BNF Wskazówki n O  FRBNF32348980 ) , str.  130-131.
  19. Jacques Descheemaeker, The Pyrenean border of the ocean to Aragon , Paris, General Review of Public International Law,1946, 555  s. ( BNF Wskazówki n O  FRBNF39266838 ) , str.  239-277.
  20. „  Traktat z Bayonne 1856  ” , na witrynie Ministerstwa Spraw Zagranicznych i Rozwoju Międzynarodowego (konsultowany w dniu 10 czerwca 2015 roku ) .
  21. „  Traktat z Bayonne 1862 roku  ” , na witrynie Ministerstwa Spraw Zagranicznych i Rozwoju Międzynarodowego (dostęp 10 czerwca 2015 ) .
  22. „  Traktat z Bayonne 1866  ” , na stronie internetowej Ministerstwa Spraw Zagranicznych i Rozwoju Międzynarodowego (dostęp 10 czerwca 2015 ) .
  23. „  The Pyrenees Commission  ” na stronie internetowej Ministerstwa Spraw Zagranicznych i Rozwoju Międzynarodowego (dostęp 12 czerwca 2015 ) .
  24. str.  73 .
  25. „  Basque Eurocity Bayonne - San Sebastian  ” na stronie internetowej zakładu (dostęp 13 czerwca 2015 ) .
  26. Franck Petiteville, Współpraca zdecentralizowana: władze lokalne we współpracy północ-południe , Paryż, Éditions l'Harmattan, coll.  „Logika polityczna”,1995, 278  str. ( ISBN  2-7384-3914-4 , uwaga BnF n o  FRBNF35799567 ) , str.  18 i następne.
  27. „  The 1995 Bayonne Treaty  ” , na Mémoireonline.com (dostęp 13 czerwca 2015 ) .
  28. „  Protokół zmian i przystąpienia Księstwa Andory do traktatu między Republiką Francuską a Królestwem Hiszpanii w sprawie współpracy transgranicznej między władzami lokalnymi podpisanego w Bayonne 10 marca 1995 r.  ” [PDF] (konsultowany 13 czerwca , 2015 ) .
  29. Guy Lalanne, Urrugne , Bidart, Ekaïna,1989, 459,  str. ( BNF Wskazówki n O  FRBNF35453587 ) , str.  139.
  30. Guy Lalanne, Urrugne , Bidart, Ekaïna,1989, 459,  str. ( BNF Wskazówki n O  FRBNF35453587 ) , str.  140.
  31. Jacques Antz, dawniej Sare , Biarritz, Atlantica,2006, 239  pkt. ( ISBN  2-84394-909-2 , uwaga BnF n o  FRBNF40112933 ) , str.  331.
  32. Guy Lalanne, Ascain , Tarnos, Ekaina, pot.  „Karrikez Herriak 8”,1991, 592  pkt. , s.  365.
  33. Sygmunt Stein ( tłumaczenie  z jidysz przez Marinę Alexeeva-Antipov), Moja hiszpańska wojna domowa: Brygady międzynarodowe, koniec mitu , Paryż, wyd. progu,2012, 265  s. ( ISBN  978-2-02-103932-0 , uwaga BnF n o  FRBNF42670230 ) , str.  256.
  34. Antony Beevor ( przetłumaczone  z angielskiego przez Jean-François Sené), La guerre d'Espagne ["  Bitwa o Hiszpanię  "], Paryż, Calmann-Lévy,2006, 681  str. ( ISBN  2-7021-3719-9 , uwaga BnF n o  FRBNF40226671 ) , str.  163.
  35. "  Wystawa wyprodukowana przez Collectif dla pamięci obozu w Beyris w czerwcu 2013 r.  " [PDF] , na mvcpolobeyris.fr (dostęp 26 czerwca 2015 ) .
  36. "  Twierdza Bellegarde  " , zawiadomienie n o  PA00104090, podstawy Mérimée , francuskiego Ministerstwa Kultury .
  37. „  Fort Bellegarde  ” , na stronie internetowej Ministerstwa Obrony (przeglądano 27 czerwca 2015 r . ) .
  38. Pierre Challier, „  75 lat temu Ariège zostało zbombardowane. Nazistowska manipulacja?  » , Na stronie internetowej gazety La Dépêche du Midi ,16 czerwca 2013(dostęp 15 lipca 2015 ) .
  39. Bartolomé Bennassar, „  Le Passage des Pyrénées  ” , na cairn.info (dostęp 26 czerwca 2015 ) .
  40. „  Invasion of the free zone  ” , na stronie Historii, której dotyczy pytania (przeglądano 26 czerwca 2015 r . ) .
  41. Olivier Matet, „  Le network Maurice  ” , na passion.histoire (przegląd 26 czerwca 2015 ) .
  42. Émilienne Eychenne, Pireneje wolności: ucieczki Hiszpanii, 1939-1945 , Tuluza, Privat, wyd.  "Great South Pages",1998, 317  s. ( ISBN  2-7089-5403-2 , uwaga BnF n o  FRBNF36990546 ).
  43. Jean-François Berdah, „  Czy istnieje granica dla historyków? Granica francusko-hiszpański w XX -tego  wieku  " , na academia.edu (dostęp 28 czerwca 2015 ) .
  44. „  Les évadés de France  ” , na stronie magazynu Histoire pour tous (przeglądnięto 12 lipca 2015 r . ) .
  45. "  Twierdza Portalet  " , zawiadomienie n o  PA00084557, podstawy Mérimée , francuskiego Ministerstwa Kultury .
  46. (es) Raymond Carr , España: 1808-1975 , Barcelona, ​​Ariel, pot.  „Ariel Historia”,1992, 826  s. ( ISBN  84-344-2495-9 , uwaga BnF n o  FRBNF37438265 ).
  47. (es) Secundino Serrano, Maquis: historia of the antifranquista guerrilla , Madryt, Temas de hoy, pot.  "Historia",2002, 430  str. ( ISBN  84-8460-103-X , uwaga BnF n o  FRBNF38810672 ).
  48. (es) Santiago Carrillo , Memorias , Barcelona, ​​Planeta, pot.  „España escrita”,2007, 849  pkt. ( ISBN  978-84-08-07035-1 , uwaga BnF n o  FRBNF41106340 ).
  49. .
  50. Anne Dulphy, „  Polityka hiszpańska Francji (1945–1955)  ”, XX wiek , t.  68 N O  68,2000, s.  29-42 ( czyt. Online , konsultowano się 11 czerwca 2015 r. ).
  51. Eugène Goyheneche , Notre terre basque , Pau, New Society of Regional Publishing and Distribution,1979( 1 st  ed. 1961), 100  , str. ( BNF Wskazówki n O  FRBNF33028848 ) , str.  123.
  52. André Gervais , „  L'affaire du lac Lanoux, krytyczne studium orzeczenia arbitrażowego trybunału arbitrażowego.  », Francuski Rocznik Prawa Międzynarodowego , t.  6,1960, s.  372-434 ( DOI  10.3406 / afdi.1960.911 , odczyt online , dostęp 9 lipca 2015 ).
  53. „  Francja-Hiszpania-Andora obramowania: współpracy transgranicznej  ” , na stronie internetowej Transgranicznej Operacyjny Mission (MOT) (dostęp 21 czerwca 2015 ) .
  54. Charles Rousseau, Granice Francji , Paryża, A. Pedone, przeb.  „Ogólny przegląd prawa i orzecznictwa”,1954, 1000  s. ( BNF Wskazówki n O  FRBNF32588638 ) , str.  225.
  55. Laurent Vissuzaine, „  Wzdłuż granicy, granice!  » , Na stronie internetowej gazety La République des Pyrénées ,25 sierpnia 2012(dostęp 28 czerwca 2015 ) .
  56. 43 ° 17 ′ 45 ″ N, 1 ° 43 ′ 47 ″ W.
  57. 42 ° 26 ′ 08 ″ N, 3 ° 10 ′ 27 ″ E
  58. 42 ° 27 ′ 12 ″ N, 1 ° 57 ′ 36 ″ E
  59. (w) „  Andorra, The World Factbook  ” na stronie CIA ,23 czerwca 2014(dostęp 27 czerwca 2015 ) .
  60. "  Program operacyjny współpracy terytorialnej Hiszpania - Francja - Andora 2007 - 2013  " [PDF] , na stronie internetowej programu (dostęp 24 czerwca 2015 ) .
  61. „  Topography of Perthus  ” on Géoportail (dostęp 13 lipca 2015) .
  62. Gérard Moutche, Co mówią baskijskie domy? , Biarritz, Éditions Atlantica,2010, 286  str. ( ISBN  978-2-7588-0177-1 , uwaga BnF n o  FRBNF42187177 ) , str.  149.
  63. Według zeznań Jean-Paul Laborie, stały delegat demarkacyjnej dla centralnego Pirenejach, zebrane przez Patrice Teisseire-Dufour i Jean-Paul Laborie , "  Gra w 602 terminali  " Pays Magazine Basków , n O  58 „Historia z granica Kraju Basków z Katalonią ”,Kwiecień-maj-czerwiec 2010, s.  82-84 ( ISSN  1252-2783 ).
  64. Livy, „  Roman History, Book XXI, 24  ” , na stronie Bibliotheca Classica Selecta (dostęp 17 czerwca 2015 ) .
  65. "  Karta do przejścia w krajowej komisji do spraw zabytków  " [PDF] , na stronie Ministerstwa Kultury (dostęp 12 lipca 2015 r . ) .
  66. „  Witryna Panissars  ” , zawiadomienie n o  PA66000022, bazy Merimee , francuskiego Ministerstwa Kultury .
  67. Philippe Senac , Karolingów Al-Andalus ( VIII p  -  IX TH  wiek) , Paryż, Maisonneuve i Larose,2002, 154  str. ( ISBN  2-7068-1659-7 , uwaga BnF n o  FRBNF38952319 ) , str.  55, przypis 14.
  68. Obsługiwane miasta są wymienione w dokumencie referencyjnym „  EUROPEJSKA UMOWA O GŁÓWNYCH TRASACH RUCHU MIĘDZYNARODOWEGO (AGR): wersja skonsolidowana  ” [PDF] , Europejska Komisja Gospodarcza Narodów Zjednoczonych ,14 marca 2008(dostęp 9 stycznia 2019 ) .
  69. „  Network Reference Document 2013  ” [PDF] , na stronie internetowej firmy TP Ferro (dostęp: 16 czerwca 2015 ) , s.  27.
  70. François Palau i Maguy Palau, Kolej we Francji: Drugie Cesarstwo , t.  3, Paryż, F. i M. Palau,2004, 239  pkt. ( ISBN  2-9509421-3-X , uwaga BnF n o  FRBNF39191508 ) , str.  125.
  71. Albert Thomas , „  Transportery pomarańczy  ”, L'Humanité ,15 kwietnia 1907( czytaj online , sprawdzono 9 lipca 2015 r. ).
  72. "  Paryż - Bordeaux - linia Irun  ", Pociąg , n O  27 "Special",Marzec 2001, s.  90.
  73. "  awarii na Pau Canfranc linii  " Loco Revue , N O  606Wrzesień 1997( ISSN  0024-5739 ).
  74. „  Transport kolejowy, który codziennie łączy Hendaye i San Sebastian w 35 minut.  » , On hendaye-tourisme.fr , Office du Tourisme d'Hendaye (dostęp: 7 stycznia 2019 )
  75. (es) Fernando De Olaguer-Feliú y Alonso, El arte románico español , Madryt, Ediciones Encuentro,2003, 397,  s. ( ISBN  84-7490-683-0 , uwaga BnF n o  FRBNF36647716 , czytaj online ) , str.  53.
  76. Aimery Picaud (przypisywane) ( tłum.  Z łaciny), Przewodnik pielgrzyma: kodeks Saint-Jacques-de-Compostelle , Bordeaux, Sud-Ouest, wyd.  " Bibliografia ",2006( 1 st  ed. XII p  wieku), 191  , str. ( ISBN  2-87901-659-2 , uwaga BnF n o  FRBNF40145086 ).
  77. „  Interaktywna mapa dróg Compostelle  ” , na stronie francuskiej federacji stowarzyszeń dróg Saint-Jacques-de-Compostelle (dostęp 18 czerwca 2015 r . ) .
  78. „  The French GR 10  ” na stronie internetowej francuskiej federacji turystyki pieszej (dostęp 25 czerwca 2015 ) .
  79. „  The High Pyrenean Hike  ” , na randozone.com (dostęp 25 czerwca 2015 ) .
  80. „  Wielki szlak turystyczny 11  ” , na randozone.com (dostęp 25 czerwca 2015 ) .
  81. „  Le chemin des Bonshommes  ” , na trail-pyreneens.com (dostęp 25 czerwca 2015 ) .
  82. „  Szlak katarów  ” , na stronie rady generalnej Aude (przegląd 26 czerwca 2015 r . ) .
  83. Barbara Schaefer, „  Le chemin Walter-Benjamin  ” , na stronie internetowej gazety Courrier international ,17 sierpnia 2012(dostęp 25 czerwca 2015 ) .
  84. „  Le chemin de la Liberté  ” , na stronie internetowej stowarzyszenia (dostęp: 25 czerwca 2015 r . ) .
  85. „  Route of the Chemin de la Liberté  ” [PDF] , na stronie internetowej stowarzyszenia cami de la llibertat (dostęp: 25 czerwca 2015 r . ) .
  86. (es) „  Spanish Mountain huts  ” na stronie FEDME (dostęp 26 czerwca 2015 ) .
  87. „  Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawie morza (z załącznikami, aktem końcowym i protokołem sprostowania aktu końcowego z dnia 3 marca 1986 r. I 26 lipca 1993 r.), Zawarta w Montego Bay 10 grudnia 1982 r.  ” [PDF] , na stronie ONZ (dostęp 21 czerwca 2015 ) .
  88. Gérard Lang, „  The official geographic code: the bounds of France  ” , na stronie projetbabel.org (dostęp 21 czerwca 2015 ) .
  89. Nathalie Ros, „  Beyond terminal 602: the sea border between Spain and France in the Mediterranean Sea  ” , na lexisnexis.fr (dostęp 21 czerwca 2015 ) .
  90. "  Autostrada morska Gijón - Nantes  " , na stronie biura turystycznego Gijon (przeglądano 21 czerwca 2015 r . ) .
  91. Daniel Solano, „  Autostrada morska Nantes-Gijón kończy swoją działalność  ”, The Merchant Marine Journal ,19 września 2014( czytaj online , sprawdzono 21 czerwca 2015 r. ).
  92. Thierry Hameau, „  Autostrada morska: linia Saint-Nazaire - Vigo (Hiszpania) w 2015 r.  ” , Na stronie gazety Ouest-France ,25 listopada 2014(dostęp 21 czerwca 2015 ) .
  93. Peio Etcheverry-Ainchart , Louis XIV i Kraj Basków , Donostia i Bayonne, Elkar,2010, 98  pkt. ( ISBN  978-84-9783-790-3 , uwaga BnF n o  FRBNF42229507 ) , str.  39.
  94. „  Przeniesienie uprawnień między francuskimi i hiszpańskimi żeglarzami na wyspie Bażanty  ” , na stronie gazety Le Télégramme (przeglądana 25 czerwca 2015 r . )
  95. "  History of National Navy na glebie Basków  " , na miejscu Krajowego Navy ,7 marca 2011 r(dostęp 25 czerwca 2015 ) .
  96. (w) „  Baixas Santa Llogaia: Nowe połączenie międzysystemowe Francja-Hiszpania  ” [PDF] w witrynie zakupów [Siemens] (dostęp 21 czerwca 2015 r . ) .
  97. „  Francja-Hiszpania: wyjątkowy podziemny linia energetyczna  ” , na na miejscu EDF (konsultowany w dniu 21 czerwca 2015 roku ) .
  98. Valéry Laramée de Tannenberg, „  Inelfe zamierza zabrać wody Atlantyku  ” , na stronie Journal de l'Environnement ,17 kwietnia 2015(dostęp 21 czerwca 2015 ) .
  99. Claire Revenu-Jomier, „  Gazociąg Larrau w sercu europejskiej energii  ” , na stronie internetowej gazety Kraju Basków ,10 marca 2010(dostęp 21 czerwca 2015 ) .
  100. Véronique Fourcade, „  A tip for Bilbao  ” , na stronie internetowej gazety Sud-Ouest ,14 października 2012(dostęp 21 czerwca 2015 ) .
  101. Louis Assier-Andrieu, Zwyczaj i stosunki społeczne: badania antropologiczne społeczności chłopskich w katalońskich Pirenejach w Paryżu, wydania CNRS,1982, 215  str. (uwaga BnF n o  FRBNF36266202 ).
  102. Jean-Pierre Allinne, Perspektywy historiograficzne granicy pirenejskiej: tematy założycielskie i nowe powiązania transgraniczne , wyd.  "Notatniki LERASS",1991, s.  34.
  103. Paul Geouffre de Lapradelle, Granica: praca doktorska z nauk politycznych i ekonomicznych , Paryż, Les éditions internationales,1928, 370  pkt. ( BNF Wskazówki n O  FRBNF32348980 ) , str.  250.
  104. Jean-Francois SOULET, Życie codzienne w Pirenejach w ramach starego reżimu: w XVI th  wieku XVIII th  century , Paryż, Hachette, coll.  " Życie codzienne ",1974, 319  s. ( BNF Wskazówki n O  FRBNF34562886 ) , str.  61.
  105. Roger Dion, Granice Francji , Brionne, Gérard Montfort,1979, 110  s. (uwaga BnF n o  FRBNF41608107 ).
  106. Henri Cavailles, Lies et Passeries w Pirenejach: facerias en los pirineos , Cairn,2003( ISBN  978-2-903080-11-2 ) , str.  52.
  107. Caroline Lugat, traktatów Dobrej korespondencji: odstępstwa od reguł międzynarodowego prawa morskiego? , Itsas Memoria. Revista de Estudios Marítimos del País Vasco, Donostia-San Sebastián,2006( czytaj online [PDF] ) , str.  302.
  108. Étienne Dravasa, Przywileje Basków z Labourd w ramach Ancien Régime , San Sebastiàn - 1950, 480  str. ( BNF Wskazówki n O  FRBNF32043627 ) , str.  165.
  109. Étienne Dravasa, Przywileje Basków Labourdu za czasów Ancien Régime , San Sebastiàn - 1950, 480  s. ( BNF Wskazówki n O  FRBNF32043627 ) , str.  168.
  110. „  Granica francusko-szwajcarska  ” , na stronie internetowej Transgranicznej Misji Operacyjnej (MOT) (dostęp 21 czerwca 2015 ) .
  111. „  Francja-Hiszpania-Andora granicy  ” , na stronie internetowej misji Transgranicznej Operacyjną (MOT) (dostęp 21 czerwca 2015 ) .
  112. „  Stowarzyszenie Xareta  ” na terenie jaskiń Sare (konsultacja z 22 czerwca 2015 r . ) .
  113. „  The Izpegi Committee  ” na stronie Heritage Foundation (konsultacja z 22 czerwca 2015 r . ) .
  114. „  Friends of Old Navarre  ” na stronie gminy Saint-Jean-Pied-de-Port (przeglądano 22 czerwca 2015 r . ) .
  115. „  Umowa między społecznością Garazi-Baigorri i Navarre  ” , na stronie baskijskiej grupy CPIE Pays (konsultowana 22 czerwca 2015 r . ) .
  116. Nelly Audenot, Sare , vol.  1, Ekaïna,1993, 466  str. ( ISBN  2-9507270-1-8 , uwaga BnF n o  FRBNF35578039 ) , str.  225.
  117. Marianne Joly, Sare , t.  2, Saint-Jean-de-Luz, Ekaïna,1994, 492,  str. ( ISBN  2-9507270-2-6 , uwaga BnF n o  FRBNF36188943 ) , str.  11.
  118. Sarah Finger, „  Projekt La Jonquera w Hiszpanii martwi Perpignana  ” , na stronie magazynu LSA ,1 st lipca 2010(dostęp 28 czerwca 2015 ) .
  119. Myriam Galy, „  Przemyt tytoniu: region, historyczny szlak przemytu  ” , na stronie internetowej gazety L'Indépendant ,13 września 2011(dostęp 28 czerwca 2015 ) .
  120. Atao Feal, „  Contrebande en Roussillon  ” , na stronie gazety La Semaine du Roussillon ,3 czerwca 2015 r(dostęp 28 czerwca 2015 ) .
  121. „  Ramy prawne współpracy transgranicznej  ” [PDF] , na stronie internetowej Transgranicznej Misji Operacyjnej (MOT) (dostęp 24 czerwca 2015 r. ) , S.  19.
  122. „  Społeczność robocza Pirenejów  ” , na stronie internetowej Transgranicznej Misji Operacyjnej (MOT) (dostęp 24 czerwca 2015 ) .
  123. „  Aquitaine-Euskadi Euroregion EUWT Convention  ” [PDF] , na stronie internetowej EUWT (dostęp: 25 czerwca 2015 r . ) .
  124. „  Espace Pourtalet EUWT Convention  ” [PDF] , na stronie internetowej EUWT (dostęp: 25 czerwca 2015 r . ) .
  125. „  Konwencja EGTC Pirenejów i Cerdanii  ” [PDF] , na stronie internetowej EUWT (dostęp: 25 czerwca 2015 r . ) .
  126. „  Pireneje-śródziemnomorska konwencja EUWT  ” [PDF] , na stronie internetowej EUWT (dostęp: 25 czerwca 2015 r . ) .
  127. „  Puigcerdá cross-border hospital  ” , na stronie internetowej zakładu (dostęp: 21 czerwca 2015 r . ) .
  128. „  Współpraca w edukacji  ” , na stronie internetowej Transgranicznej Misji Operacyjnej (MOT) (dostęp 24 czerwca 2015 ) .
  129. Rozporządzenie 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiające wspólnotowy kodeks dotyczący systemu przekraczania granic przez osoby, 32006R0562, przyjęte 15 marca 2006 r., Dz . 1-32, weszła w życie 13 października 2006 r. [Informacje dostępne online , zapis bibliograficzny ]
    .
  130. „  Bezpieczeństwo, policja: narzędzia wynikające z umów dwustronnych  ” , na stronie internetowej Transgranicznej Misji Operacyjnej (MOT) (dostęp 28 czerwca 2015 ) .