Tanzania

Zjednoczona Republika Tanzanii

(były Tanganika)

(sw)  Jamhuri ya Muungano wa Tanzania

(pl)  Zjednoczona Republika Tanzanii


Flaga Tanzanii .
Herb
Herb Tanzanii .
Waluta w suahili  : Uhuru na Umoja („Wolność i jedność”)
Hymn w języku suahili  : Mungu ibariki Afrika („Niech Bóg błogosławi Afrykę”)
Święto narodowe 26 kwietnia
Upamiętnione wydarzenie Związek Tanganiki i Zanzibaru (1964)
Opis obrazu CIA w Tanzanii map.gif. Administracja
Forma państwa Republika
Prezydent Republiki Samia Suluhu
Wiceprezydent Republiki Filip Mpango  (pl)
Premier Kassim Majaliwa
Parlament Zgromadzenie Narodowe
Języki urzędowe Suahili ( de facto ) i angielski ( de facto )
Stolica Dodoma

6°11′01″S, 35°44′46″E

Geografia
Największe miasto Dar es Salaam
Łączna powierzchnia 945 087  km na południowy 2
( w rankingu 31 th )
Powierzchnia wody 6,2%
Strefa czasowa UTC +3
Fabuła
Niezależność z Wielkiej Brytanii
Związek Tanganiki
i Zanzibaru
26 kwietnia 1964
Demografia
Miły Tanzański
Całkowita populacja (2021) 62 092 761 mieszk  .
( Nr 24 th )
Gęstość 66 mieszkańców/km 2
Gospodarka
Nominalny PKB ( 2013 ) 33,23 miliarda dolarów
PKB (PPP) na mieszkańca. ( 2013 ) 674 zł
HDI ( 2010 ) wzrastający0,398 (niski; 148 e )
Gotówka szyling tanzański ( TZS​)
Różny
Kod ISO 3166-1 TZA, TZ​
Domena internetowa .tz
Kod telefoniczny +255
Organizacje międzynarodowe ADPA SADC ADB ICGLR W BARZE G33

Tanzania , oficjalnie Zjednoczona Republika Tanzanii lub Zjednoczonej Republiki Tanzanii w Suahili Tanzanii i Jamhuri jest Muungano wa Tanzania w angielskiej Tanzanii i Zjednoczonej Republiki Tanzanii to kraj w Afryce Wschodniej znajduje graniczące z Oceanem Indyjskim , w tropikalnej części z półkula południowa .

Od północy otaczają go Kenia i Uganda , od zachodu Rwanda , Burundi i Demokratyczna Republika Konga , od południowego zachodu Zambia i Malawi, a od południa Mozambik .

Kraj obejmuje 945 087  km 2 i ma 58,5 mln mieszkańców w 2018 roku, głównie Bantu . Jej stolicą jest Dodoma , położona w głębi kraju, ale głównym ośrodkiem gospodarczym jest dawna stolica Dar es Salaam , położona na wybrzeżu. W językami urzędowymisuahili i angielski , ale arabski jest również używany zwłaszcza na wyspach Zanzibar i Pemba .

Dzisiejsza Tanzania narodziła się ze związku Tanganiki i Zanzibaru on26 kwietnia 1964, wkrótce po ich niezależności od Wielkiej Brytanii . Jest członkiem Wspólnoty Narodów od końca 1961 roku, a ONZ od14 grudnia 1961.

Etymologia

Słowo Tanzania jest słowem portmanteau utworzonym z „Tanganika” i „Zanzibar”, po którym następuje przyrostek „-ia”, klasyczny dla angielskich nazw krajów.

Fabuła

Niepodległość i powstanie Tanzanii

W 1953 roku Julius Nyerere , nauczyciel urodzony w 1922 roku, który studiował na Makerere University w Ugandzie, a następnie w Edynburgu na początku lat pięćdziesiątych, w wieku 31 lat został szefem TAA ( Tanganika African Association ), które szybko przekształciło w prawdziwą partię polityczną – Afrykańską Narodową Unię Tanganiki (TANU) – która opowiadała się za niepodległością. Jest to przyznawane przez Wielką Brytanię w dniu9 grudnia 1961, bez przemocy. Julius Nyerere jest krótkotrwałym premierem, a następnie po wyborachgrudzień 1962zostaje pierwszym prezydentem Republiki Tanganiki.

Niezależność Zanzibar i Pemba uzyskano na10 grudnia 1963. Nowe państwo zaczyna być kontrolowane przez partie zainicjowane przez Brytyjczyków (koalicja ZNP i małe partie Pemba). Ale zaledwie miesiąc później, wStyczeń 1964dążące od lat napięcia społeczne zostały wyzwolone, a partia ASP ( Afro-Shirazi ), odsunięta przez długi czas od władzy, gdy znajdowała się w większości w urnie wyborczej, wszczęła rewolucję . Powoduje to wiele ofiar w szeregach społeczności arabskiej i indyjskiej. Szacuje się, że w nocy z 11 na zmasakrowano około 10 000 osób12 stycznia 1964 rna Zanzibarze. Po tym obaleniu prezydentem Republiki Zanzibaru zostaje szejk Abeid Karume , szef ASP.

ten 26 kwietnia 1964, Tanganika i Zanzibar łączą się, tworząc Zjednoczoną Republikę Tanzanii. Nyerere zostaje prezydentem nowo utworzonego państwa, a Abeid Karume , pozostający prezydent Zanzibaru, zostaje wiceprezydentem Tanzanii. W rzeczywistości, nawet jeśli związek jest dobrze celebrowany z resztą kraju, Zanzibar do dziś zachował dużą autonomię. W praktyce to rząd centralny Tanzanii zajmuje się „narodowymi” obszarami polityki na Zanzibarze: obroną, sprawami wewnętrznymi, sprawami zagranicznymi, podczas gdy samorząd Zanzibaru zajmuje się takimi tematami jak edukacja czy gospodarka.

Reżim Nyerere: 1964-1985

Pragnąc przyspieszyć emancypację Afrykanów ze świata zachodniego, zainspirowana doświadczeniami komunistycznymi w Chinach, Nyerere zdecydowanie angażuje się w politykę socjalistyczną. wLuty 1967, podczas deklaracji Arushy określa zasady i doktryny, których pragnie przestrzegać w kraju. Zgodnie z ideałem Nyerere socjalizm afrykański powinien prowadzić do powstania egalitarnego, sprawiedliwego, zjednoczonego społeczeństwa, które we własnych zasobach znajduje środki do samowystarczalności. Edukacja jest priorytetem numer jeden. Trzeba powiedzieć, że w tej dziedzinie jest pilna: Tanzania w tym czasie produkowała tylko 120 absolwentów rocznie.

Niedługo pojawią się pierwsze konkretne środki, które pozwolą zastosować tę politykę. Główne gałęzie przemysłu i firmy usługowe są znacjonalizowane, podatki wzrosły w celu większego podziału bogactwa i zniesiono dyskryminację rasową. To właśnie w rolnictwie, głównym sektorze gospodarczym kraju, zmiany są najsilniejsze. Nazywane Ujamaas, czyli współbractwami, wspólnoty wiejskie są zorganizowane na zasadach kolektywizmu. Zachęty finansowe zachęcają do tworzenia spółdzielni. wPaździernik 1969, Bibi Titi Mohammed i były minister Michael Kamaliza zostają aresztowani wraz z czterema oficerami armii. Oskarża się ich o zorganizowanie zamachu stanu. Na Zanzibarze partia Afro-Shirazi prowadzi autorytarną politykę z otwarciem rewolucyjną tendencją. Nieruchomości arabskie i indyjskie są znacjonalizowane. Pojawiają się nawet spory między Nyerere a Karume, tym ostatnim, który chce zbliżyć się do świata komunistycznego niż prezydent Tanzanii, który stara się jak najbardziej oszczędzić stosunki z Zachodem. W 1972 Karume został zamordowany przez przeciwników reżimu. W obecności Juliusa Nyerere odbywa się mu pogrzeb narodowy.

W polityce zagranicznej Tanzania udziela wsparcia partyzantom lumumbistycznym w Kongo, a OJA ustanawia swoją siedzibę w Dar es Salaam, aw kraju ma swoje przedstawicielstwa kilka ruchów rewolucyjnych ( ANC , ZANU , SWAPO , MPLA i FRELIMO ). Jednocześnie pogarszają się stosunki z krajami zachodnimi; w 1965 Tanzania zerwała stosunki z Wielką Brytanią i wyrzuciła z kraju wojska brytyjskie w reakcji na poparcie Londynu dla segregacyjnego reżimu w Rodezji , podczas gdy RFN zerwała własne stosunki z Tanzanią po otwarciu w kraju ambasady Wschodu Niemcy . Pomoc gospodarcza udzielana przez niektóre kraje zachodnie zostaje odcięta. Z drugiej strony portugalskie siły kolonialne zbombardowały południe kraju, aby odciąć szlaki zaopatrzenia mozambickiego FRELIMO, wspieranego przez rząd Juliusa Nyerere.

W tych latach Tanzania otrzymywała pomoc z Chin , choć sama się rozwijała. To dzięki chińskiemu wsparciu zbudowano w 1975 r. linię kolejową TAZARA z Dar-es-Salaam do Zambii. Na wzór chińskich gmin powstało również 800 zbiorowych wiosek, skupiających populacje o różnym pochodzeniu etnicznym i plemiennym oraz przymusowo przemieszczone przez ciężarówkę. Szacuje się, że w ciągu czterech lat, od 1973 do 1976 r., w ten sposób przesiedlono 9 mln osób. Ta polityka, jeśli pozwala na pewne mieszanie się różnych grup etnicznych tworzących populację Tanzanii, brutalnie łamie ludzkie i wspólnotowe wzorce jednostek.

Te interwencjonistyczne i utopijne polityki przynoszą coraz mniej oczekiwanych rezultatów. Pierwszy szok naftowy z 1973 r. znacznie pogorszył perspektywy gospodarcze kraju. Spada produkcja przemysłowa i rolna, a planowanie gospodarki przez administrację jest nieskuteczne. Na poziomie politycznym partie TANU z Nyerere i ASP połączyły się i połączyły w 1977 r., tworząc Chama cha Mapinduzi (CCM), czyli partię Rewolucji. Pomimo trudności gospodarczych w kraju panuje spokój i przyjmuje wielu uchodźców z sąsiednich krajów będących w stanie wojny lub uciekających przed reżimem Idi Amin Dada w Ugandzie. Nyerere odrzuca, że ​​polityka afrykanizacji administracji faworyzuje tylko Tanzańczyków i umożliwia obcokrajowcom dostęp do publicznych miejsc pracy. Wielu uzyskuje również obywatelstwo tanzańskie, w tym biali uchodźcy.

Stosunki Tanzanii z jej afrykańskimi sąsiadami, zwłaszcza na północy, Ugandą i Kenią , uległy pogorszeniu na przestrzeni lat. Intencje były jednak dobre, ponieważ te trzy kraje utworzyły w 1967 r. Wspólnotę Wschodnioafrykańską ( Wspólnotę Wschodnioafrykańską ) w celu utworzenia wspólnego rynku terminowego. Pierwsza współpraca ma na celu w szczególności ujednolicenie polityki wymiany i kontroli walut. Ale Kenia, blisko krajów zachodnich, oddala się coraz dalej od Tanzanii wspieranej przez chińskich komunistów, a granica między tymi dwoma krajami jest nawet zamknięta od 1977 do 1983 roku. W Ugandzie lider Idi Amin Dada , który podsyca ambicje ekspansji terytorialnej, oskarża swojego sąsiada z Tanzanii o ukrywanie przeciwników swojego reżimu. Uganda zaatakowała Tanzanię pod koniec 1978 roku i zaatakowała okolice Jeziora Wiktorii. Tanzańczykom, przy pomocy chińskiego sprzętu wojskowego, udaje się, po kilkumiesięcznych wysiłkach i kosztem ciężkich strat ludzkich, odbić utracone terytoria, a nawet przez prawie dwa lata okupować Ugandę.

Wojna kosztowała dużo, około 500 milionów dolarów, a na początku lat 80., bez prawdziwego przemysłu, z nieproduktywnym sektorem rolnym, Tanzania była jednym z najbiedniejszych krajów na świecie. Kraj pogrąża się w porażce, Nyerere zaczyna stopniowo modyfikować swoją interwencjonistyczną politykę prowadzoną od połowy lat 60. Wraz z coraz większą interwencją Banku Światowego i MFW zachęty finansowe do kolektywistycznej produkcji są częściowo przeorientowane na inwestycje dla dużego państwa gospodarstw rolnych i infrastruktury drogowej. W 1984 r. pojawiła się możliwość prywatnej własności środków produkcji i firma była bardzo stopniowo liberalizowana.

Od 1985

W 1985 roku Nyerere, mwalimu (nauczyciel), postanowił wycofać się z polityki, zachowując władzę przez 24 lata. To Ali Hassan Mwinyi , ówczesny prezydent od 1980 roku archipelagu Zanzibar, który go zastąpił. Pomimo w dużej mierze negatywnych skutków swojej polityki rozwoju gospodarczego, Nyerere zachował do swojej śmierci w 1999 r. szacunek wielu Tanzańczyków i części społeczności międzynarodowej. Przypisuje się mu rzeczywiście, że położył podwaliny pod wieloetniczne państwo demokratyczne.

Ali Hassan Mwinyi przyspiesza otwarcie i stopniową liberalizację kraju. W 1992 roku autoryzował system wielopartyjny. W 1995 roku odbyły się pierwsze wielopartyjne wybory, choć budziły one poważne wątpliwości co do ich prawidłowości. Widzą zwycięstwo Benjamina Williama Mkapy , jednego z uczniów Nyerere, który został ponownie wybrany w 2000 roku. Mkapa musi stawić czoła wielu trudnościom, które utrudniają długo oczekiwany start kraju: kryzys gospodarczy, epidemia AIDS czy napływ uchodźców którzy uciekają przed wojną w Burundi.

Na Zanzibarze czasami pojawiają się tendencje niepodległościowe, ale do tej pory Unia Tanzanii została zachowana.

W 1998 r. celem ataków były ambasady amerykańskie w Dar es Salaam i Nairobi w Kenii  : zginęło ponad 224 osób, a 4000 zostało rannych.

Po wyborach grudzień 2005, Jakaya Kikwete zostaje nowym prezydentem republiki, czwartym od powstania Tanzanii. Wykonuje dwa mandaty, na które pozwala mu konstytucja. Rządząca partia Chama cha Mapinduzi wybrała następnie Johna Magufuliego na kandydata w wyborach prezydenckich w 2015 roku . John Magufuli wygrywa i tym samym zostaje piątym prezydentem Republiki Tanzanii. Ten zyskuje popularność, w szczególności dzięki walce z marnotrawstwem publicznych pieniędzy i korupcją, ale też pokazuje autorytarne nadużycia, przeciwko swoim oponentom, przeciwko wolności jednostki, przeciwko prasie itp. Jest ponownie wybrany na drugą kadencję wpaździernik 2020. Zmarł na stanowisku w marcu 2021 r., a jego następczynią została wiceprezydent Samia Suluhu .

Geografia

Tanzania to kraj na półkuli południowej położony w Afryce Wschodniej . Jego naturalne granice tworzą Ocean Indyjski na wschodzie, Kilimandżaro i Jezioro Wiktorii na północy, rzeka Kagera na północnym zachodzie, Jezioro Tanganika na zachodzie, Malawi na południowym zachodzie oraz rzeka Ruvuma . Graniczy z Kenią i Ugandą na północy, Rwandą i Burundi na północnym zachodzie, Demokratyczną Republiką Konga na zachodzie, Zambią i Malawi na południowym zachodzie oraz Mozambikiem na południu.

Kraj przecina Wielka Dolina Ryftowa, która biegnie przez zachodnią część kraju z północy na południe, w której znajdują się niektóre z wielkich afrykańskich jezior  : Jezioro Malawi , Jezioro Rukwa , Jezioro Tanganika , Jezioro Wiktorii , Jezioro Eyasi , Jezioro Manyara , Jezioro Natron itp. Centrum kraju składa się z płaskowyżu osuszonego przez rzeki i strumienie wpadające do Oceanu Indyjskiego. Linię brzegową kraju tworzy równina przybrzeżna zwrócona w stronę archipelagu Zanzibaru składającego się z trzech głównych wysp: Unguja , Pemba i Mafia .

Tanzania ma kilka wulkanów, z których tylko jeden, Ol Doinyo Lengaï , jest nadal aktywny, a drugi stanowi najwyższy punkt kontynentu afrykańskiego , Kilimandżaro , z 5892 m n.p.m.

Istnieje wiele parków przyrodniczych, takich jak ogromny teren Serengeti, Tarangire, Jezioro Manyara czy wspaniały krater N'Gorongoro , gdzie można zobaczyć lwy, słonie, nosorożce, gepardy, lamparty, hieny, szakale, żyrafy, hipopotamy, krokodyle  itp. Te chronione obszary są jednak ofiarami kłusownictwa, którego celem są głównie słonie.

Od 2016 roku władze zintensyfikowały wysiłki na rzecz ochrony zagrożonych gatunków. Populacje słoni i nosorożców od tego czasu wzrosły.

Organizacja polityczna i administracyjna

Tanzania jest republiką federalną wielopartyjną urodzonym prezydenckim26 kwietnia 1964połączenia Tanganiki i Zanzibaru, które uzyskały niepodległość odpowiednio w dniu9 grudnia 1961 i 10 grudnia 1963po kolonizacji niemieckiej, a następnie brytyjskiej . Nazwa Tanzania powstała z Tan Tanganika i zan Zanzibaru.

Obecna konstytucja , przyjęta w dniu27 października 1977, został zmieniony w Październik 1984.

Prezydent Rzeczypospolitej , który jest również głową państwa, wybierany w powszechnych wyborach bezpośrednich na okres pięciu lat. Powołuje premiera, który reprezentuje rząd przed Sejmem , oraz ministrów spośród posłów lub dziesięciu niewybieralnych osób.

Zgromadzenie Narodowe , jednoizbowy parlament, ma 274 miejsc siedzących, uchwala przepisy, które mają zastosowanie do całej Rzeczypospolitej, czy tylko do 21 kontynentalnych regionów ( w tym Wyspa Mafia ), pięć regionów tworzących Rząd rewolucyjny Zanzibar jest w stanie przyjąć pewne specyficzne prawa, ponieważ ma własny parlament. Parlamentarzyści wybierani są w powszechnych wyborach bezpośrednich na pięcioletnią kadencję.

Sądownictwo jest znacznie bardziej skomplikowana, ponieważ posiada pięć poziomów łączących plemienne, islamskich i wspólne instytucje prawa  : sądy pierwszej instancji, sądy rejonowe, Magistral Court, High Court i ostatecznie sąd apelacyjny.

Niedawne utworzenie Tanzanii przez unię dwóch krajów stale ją destabilizuje, ale demokracja jest zachowana dzięki dziedzictwu jej pierwszego prezydenta, charyzmatycznego Juliusa Nyerere , który pozostał u władzy przez trzydzieści lat bez wprowadzania reżimu autorytarnego lub dyktatorskiego . Stabilność ta umożliwiła na przykład powołanie Międzynarodowego Trybunału Karnego dla Rwandy w Arushy , odpowiedzialnego za sądzenie zbrodniarzy wojennych podczas ludobójstwa w Rwandzie w 1994 roku .

Podziały

Tanzania podzielona jest na 26 regionów (21 zwanych lądem stałym i 5 zwanych wyspami tworzącymi Rewolucyjny Rząd Zanzibaru ), z kolei podzielone na 127 okręgów zwanych również wilayą .

Siły zbrojne

Założone w 1964 r. Siły Obronne Tanzanii mają pod swoimi flagami łącznie 27 000 aktywnych pracowników. Ich budżet to 19,68 mln dolarów, czyli 0,2% PNB w 2005 roku.

Gospodarka Tanzanii

Gospodarka Tanzanii jest pod wieloma względami typowa dla kraju rozwijającego się . Skoncentrowany głównie na rolnictwie i przemyśle wydobywczym, ma prawie nieistniejącą i niekonkurencyjną bazę przemysłową . W 2009 r. rolnictwo stanowiło zatem ponad 25% PNB , ponad 30% eksportu i 70% miejsc pracy . Turystyka jest znaczącym i rosnącym źródłem waluty obcej.

Ale kraj ten bardzo różni się również od większości krajów afrykańskich, z arabskimi i perskimi kupcami na jego wybrzeżach, handlem sięgającym pierwszych wieków naszej ery oraz miastem Zanzibar, które przez kilkaset lat dominowało. gospodarki całego regionu. Węzeł handlu złotem , kością słoniową i niewolnikami , na styku świata afrykańskiego , arabskiego i indyjskiego , jego zaplecze sięga aż do oddalonej o prawie 1000 km Afryki Wielkich Jezior . Przybycie Europejczyków w obliczu Vasco da Gama w XV -tego  wieku nie wymaga od razu tę regułę w pytaniu, ten ostatni nawet oferując nowe rynki dla popularnej lokalnej surowców, z ząbkiem . W połowie 2010 roku kraj ten był jednym z ośmiu największych producentów bawełny w Afryce Wschodniej, Południowej i Północnej . Jest szczególnie piąty w rankingu afrykańskich producentów herbaty na początku dekady 2010 , zdominowanej przez Kenię .

Stopniowa instalacja niemieckich, a następnie brytyjskich imperiów kolonialnych sprowadziła jednak region na główne osie rozwoju. Uzyskanie niepodległości na początku lat 60. sprawiło, że młoda Zjednoczona Republika Tanganiki i Zanzibaru (jej pierwotna nazwa) zwróciła się w stronę inspirowanego maoistami „socjalizmu afrykańskiego”, który szybko okazał się porażką: zamiast startować i modernizować gospodarkę kraju zapada się. Pytania, które nastąpiły od połowy lat 80. , stopniowo doprowadziły kraj do powrotu na regionalną scenę gospodarczą. Liberalizacja wykonane bezpłatnie w pierwszych latach XXI -go  wieku , w połączeniu z wysiłkami rządów umożliwia napływ zagranicznych inwestorów we wszystkich sektorach gospodarki. Po raz pierwszy w swojej młodej historii ten chronicznie słabo rozwinięty kraj wydaje się czerpać pierwsze korzyści ze swoich wysiłków. Potencjał turystyczny Tanzanii, z wybrzeżem składającym się z przepięknych plaż na Oceanie Indyjskim, północnym regionem obejmującym Kilimandżaro, kraterem Ngorongoro i największymi rezerwatami zwierząt w Afryce, obecnością większości kontynentu z dużymi jeziorami i stabilnością polityczną , jest również bardzo ważny i nadal się rozwija.

Infrastruktura

Transport

Transport tanzański realizowany jest głównie drogą lądową, uzupełnioną koleją . Sieć drogowa jest jednak słaba i wciąż jest niewiele utwardzonych dróg  : pora deszczowa sprawia, że ​​wiele torów jest nieprzejezdnych przez wiele dni, a nawet tygodni, a jedynym połączeniem między wybrzeżem a jeziorem Tanganika w tym okresie jest kolej. Linia lotnicza jest poza zasięgiem ogromnej większości populacji. Obsługuje głównie turystykę w zakresie połączeń międzynarodowych i opiera się na większej liczbie dróg gruntowych dla ruchu regionalnego.

Trasy

Większość utwardzonych dróg Tanzanii znajduje się na wschodzie i południowym zachodzie kraju. W pozostałej części kraju główną część sieci stanowią tory (czasem szutrowe), na których od czasu do czasu można spotkać utwardzone, ale odizolowane odcinki.

Highway Kair-Kapsztad  (in) (Highway n o  4 sieci Trans-afrykańskiej Highway ) wchodzi Tanzanii od Kenii po mieście granicznym Tunduma i poprzez Arusha , Dodoma , Iringa i Mbeya przed przystąpieniem do Zambii . Duży odcinek między Parkiem Narodowym Tarangire a Iringą jest nieutwardzony i może stać się trudny w przypadku ulewnych deszczy. Jest to jedna z głównych osi rozwoju transportu drogowego w najbliższej przyszłości, w przeciwnym razie zagrożona zdławieniem lub spowolnieniem znacznego wzrostu ostatnich lat.

Kolej

Z 3700 km linii kolejowych rozmieszczonych w czterech głównych korytarzach, Tanzania jest dobrze obsługiwana w porównaniu z niektórymi innymi krajami afrykańskimi. Pośrednią konsekwencją klimatu, który może być okrutny dla dróg, jest kolej, która od dawna ma przywilej łączenia wybrzeża z wnętrzem kraju. Jedynie południowo-wschodnia część kraju nie ma sieci kolejowej , a połączenia międzynarodowe ograniczają się do Zambii , Ugandy i Kenii . Kilka projektów rozszerzenia na innych sąsiadów jest w trakcie badań.

W kraju działają dwie niezależne firmy, Tanzania Railways Corporation (TRC) i Tazara . Ten ostatni obsługuje 1900  km torów między Dar es Salaam i Kapiri Mposhi w Zambii . Obie sieci nie są połączone ze względu na różnicę w szerokości torów, ale w pobliżu Morogoro działa centrum przeładunkowe , dzięki czemu ten sam kontener może podróżować do Ugandy lub Kenii z RPA . Odcinek ten był ważną częścią brytyjskiego projektu kolejowego Kapsztad-Kair .

Aby złagodzić chaotyczne zarządzanie i przytłoczone chronicznym brakiem środków, obie spółki kolejowe są w trakcie prywatyzacji .

Transport lotniczy i morski

Kraj ma kilka portów na wschodnim wybrzeżu i na Wielkich Jeziorach , ale te dwa regiony nie są połączone, ponieważ w centrum nie ma transportu rzecznego. Tanzania ma ugruntowaną tradycję morską, Zanzibar przez wieki był najważniejszym portem na całym afrykańskim wybrzeżu Oceanu Indyjskiego ; jej zaplecze sięgało do basenu Konga . Kupcy suahili używali dhow do handlu wzdłuż wybrzeży , co jest tradycją, która jest nadal bardzo żywa.

Linie promowe Great Lakes są obsługiwane przez krajowe firmy kolejowe stanów nadbrzeżnych, a na Jeziorze Wiktorii panuje największy ruch. Aktywność nad jeziorem Tanganika spadła z powodu wojny w sąsiedniej Demokratycznej Republice Konga , ale utrzymuje się silny ruch handlowy między miastami Kigoma , Bużumbura ( Burundi ) i Mpulungu ( Zambia ) , w szczególności dzięki MV Liemba , dawnemu niemieckiemu okrętowi wojennemu zbudowanemu w 1913 roku , zatopiony w 1916 r. i ponownie spławiony (i czynny) od 1927 r .

Krajowa linia lotnicza Air Tanzania łączy główne miasta kraju, a mali prywatni operatorzy zaczynają interesować się niektórymi z tych tras krajowych. Trzy międzynarodowe lotniska znajdują się w Dar es Salaam , Kilimandżaro ( Arusha ) i Zanzibarze .

Energia

Tanzania posiada szeroką gamę źródeł energii: biomasa , gaz ziemny , energia wodna , węgiel , energia słoneczna czy wiatrowa . W rzeczywistości większość tych zasobów nie jest eksploatowana, mniej niż 10% ludności ma dostęp do energii elektrycznej, a na obszarach wiejskich 20% czasu pracy poświęca się codziennie na zbieranie drewna , które stanowi prawie 92% produkowanej energii. Reszta jest dzielona między produkty naftowe (<7%) i hydroelektryczność (<2%).

Krajowe przedsiębiorstwo energetyczne Tanzania Electric Supply Company (TANESCO) odpowiada za 98% energii elektrycznej produkowanej w kraju, głównie przez tamy, zwłaszcza te w Kihansi i Kidatu, które łącznie dostarczają prawie 40% całości. Niestety zostały one dotknięte powtarzającą się suszą w ostatnich latach, co zmusiło rząd do większych inwestycji w alternatywne źródła, podczas gdy tylko 400 z 3800 MW teoretycznie dostępnej energii hydroelektrycznej jest budowanych: przy wzroście od 11 do 13% rocznie zapotrzebowanie na energię elektryczną jest realne i rośnie.

Energia cieplna, zarządzana w większości przez dwie prywatne firmy (IPTL i Songas), opiera się na ciężkiej importowanej ropie naftowej, a od niedawna na eksploatacji gazu ze złoża Songo Songo bezpośrednio połączonego z elektrownią turbina gazowa w Dar es Salaam, miasto, które samo w sobie zużywa prawie połowę krajowej produkcji energii elektrycznej. Ale moce rosną: stacja Ubungo w Dar es Salaam zużywa prawie 300 mln m 3 gazu Songo Songo, a popyt na niego ma wzrosnąć do 900 mln m 3 około 2010 r., w szczególności dzięki budowie nowych elektrowni lub przebudowa elektrowni opalanych ropą, np. w Mtwarze.

Wiele miast jest nadal uzależnionych od starzejących się generatorów diesla : w 2004 r. 18 stolic powiatów wciąż czekało na podłączenie. Niewielka ilość energii sprowadzana jest z sąsiedniej Zambii i Ugandy do miast przygranicznych.

Ropa, pomimo różnych realizowanych projektów poszukiwawczych, jest prawie w całości importowana: ostatnia rafineria w kraju, z przestarzałymi instalacjami, została zamknięta w 2000 roku . Wysiłek skupia się na szybkim łączeniu obszarów, które nie są, tak aby spowolnić wylesianie. W tej perspektywie ochrony energia słoneczna i wiatrowa nie jest eksploatowana, a węgiel nie jest w pełni wykorzystywany, zwłaszcza w przemyśle.

Telekomunikacja

W 2003 r. kraj przyjął nową narodową politykę telekomunikacyjną skoncentrowaną głównie na rozwoju infrastruktury i szkoleniu ludności w tym zakresie. . Aby skoordynować dotychczas niekonsekwentną politykę, pokazuje, jak bardzo kraj przeszedł długą drogę od uchwalenia zakazu dotyczącego sprzętu elektronicznego i telewizji w 1974 r. (w języku angielskim  : Zakaz dotyczący komputerów elektronicznych i odbiorników telewizyjnych ). Ogłoszony przez pierwszego prezydenta kraju, Juliusa Nyerere , odzwierciedlał jego wizję, że obecność telewizji pogłębi przepaść między bogatymi a biednymi. Pierwszy prywatny kanał został ostatecznie uruchomiony w 1994 roku , siedem lat przed pierwszą publiczną transmisją. Liberalizacja radia i telewizji z 2001 roku nie dotyczy Zanzibaru, który nie ma prywatnych mediów (te na kontynencie pozostają jednak dostępne). Brak fachowców z odpowiednim wykształceniem jest jednak odczuwalny, a rząd stara się bardziej inwestować w ten sektor edukacyjny (zwłaszcza poprzez utworzenie Mosi Institute of Technology , wzorowanego – skromnie – na amerykańskim MIT ).

Postęp odnotowany od początku XXI wieku można wytłumaczyć między innymi połączeniem dwóch czynników:

  • liberalizacja sektora (poczta i telekomunikacja), co pozwoliło na pojawienie się nowych graczy, a co za tym idzie nowych inwestycji. Częściowo sprywatyzowany został również operator narodowy (TTCL). Procedury administracyjne zostały uproszczone, w szczególności poprzez utworzenie Centrum Inwestycyjnego Tanzanii , jednego okienka rządowego;
  • ustanowienie spójnych ram regulacyjnych, z dwoma niezależnymi organami ds. mediów i telekomunikacji, zastąpionych w 2005 r. przez Tanzania Communications Regulatory Authority .

Krajobraz telekomunikacji w Tanzanii pozostaje w każdym razie nadmiernie niezrównoważony, a większość infrastruktury i inwestycji nadal koncentruje się w stolicy ekonomicznej. Rażący jest brak środków, brak wykwalifikowanej kadry: niektóre szkoły, aby mimo niedoborów zapoznać uczniów ze sprzętem komputerowym, lekcje odbywają się na komputerach drewnianych lub kartonowych. Mimo, że prawo przewiduje ustanowienie powszechnej polityki dostępu dla świata wiejskiego (80% ludności), to z braku środków na dobrą opiekę sektora prywatnego, często skoncentrowanego na terenach gęstszych aglomeracji miejskich.

Telefonia stacjonarna i komórkowa

Teledensity w kraju jest niska, z mniej niż 15 linii komórkowych na 100 mieszkańców w 2006 r., ale nadal stale rośnie, szczególnie w Dar-es-Salaam. Zdecydowana większość sieci jest obecnie cyfrowa, a penetracja na obszarach miejskich przyspiesza.

W 2005 roku kontynent kontynentalny zmienił swój system licencjonowania, aby skopiować ten z powodzeniem stosowany przez Malezję pod koniec lat 90.: z systemu „pionowego” (prawo do obsługi sieci telekomunikacyjnej LUB nadawania i świadczenia w niej usług) przeniesiono na podejście horyzontalne (licencja pozwala na posiadanie sieci telekomunikacyjnej ORAZ sieci nadawczej, ale odrębna licencja na dostarczanie treści i usług w tej sieci). Reforma ta, pierwsza tego typu na kontynencie afrykańskim, pozwoliła inwestorom skoncentrować się na swojej podstawowej działalności (infrastrukturze lub usługach) i na jak największej liczbie sektorów jednocześnie. Reforma ta umożliwiła wzrost bezpośrednich inwestycji zagranicznych i powinna ostatecznie promować szybkie pojawienie się usług telefonicznych poprzez telewizję kablową, telewizję telefoniczną i Internet we wszystkich istniejących mediach: Tanzania jest pierwszym krajem afrykańskim, który przystosował się do zjawiska konwergencji technologii.

Tanzania Telecommunications Company (TTCL) jest dostawcą tylko stały dostęp na kontynencie, jego alter ego Zantel, prywatna firma działająca od Zanzibaru, mające na celu zdobyć przyczółek w pozostałej części kraju, w krótkim okresie czasu. TTCL znajdowało się w sytuacji monopolisty aż do częściowej prywatyzacji w 2001 r  .: pięciu operatorów komórkowych dzieli teraz licencje dla całego kraju. W wyniku tej zwiększonej konkurencji ceny usług spadły o ponad połowę w ciągu pięciu lat. Podobnie jak w większości krajów rozwijających się , brak infrastruktury w kraju o niskiej gęstości zaludnienia bardzo sprzyja rozwojowi telefonii komórkowej: 97% populacji może teoretycznie mieć dostęp do sieci komórkowej.

Dziś operatorów jest wielu, a konkurencja umożliwiła demokratyzację ofert. Karty przedpłacone są sprzedawane na ulicach i umożliwiają dostęp do mobilnego internetu za pośrednictwem dobrej jakości sieci, przynajmniej w miastach. Taryfy, będące wynikiem rywalizacji z mnogością ofert, są stosunkowo przystępne dla Tanzańczyków. W 2017 roku 74% populacji posiadało linię telefonii komórkowej.

Spółka kolejowa wystąpiła również o licencję na operowanie na linii Dar es Salaam - Mwanza. Kraj został również wybrany do rozpoczęcia pilotażowego projektu telecentrum w Sengerema (w pobliżu Mwanza). Projekt ten, realizowany we współpracy z ITU i UNESCO (i ewentualnie FAO i innymi potencjalnie zainteresowanymi podmiotami), ma na celu stworzenie wielousługowego centrum zdolnego do koordynowania działań komercyjnych, rolniczych i rządowych.

Internet

Rynek zdominowany jest przez trzech dostawców usług dostępowych, którzy uzyskali licencję podczas pierwszego przetargu w 1996 roku: warunki jej uzyskania to 100 000 dolarów opłat plus 5% tantiem od wszystkich usług dodanych. Trzej operatorzy są uzależnieni od kapitału międzynarodowego, z lokalnym udziałem w przypadku Datel (współpraca między Nexus International, podmiotem należącym do France Telecom , a TTCL). Uniwersytet Dar es Salaam również posiada licencję, ale licencja (bezpłatna) jest ograniczona do społeczności uniwersyteckiej i nie może handlować z ogółem społeczeństwa. Dostawcy dostępu, którzy muszą przejść przez pasma satelitarne, aby uzyskać dostęp do rynku międzynarodowego, utworzenie Eassy (dla East African Submarine Cable System ), kabla podmorskiego o długości 9900  km budowanego od końca 2008 r. do połowy 2011 r., łączy wybrzeże Afryki Wschodniej z resztą na świecie i powinny obniżyć koszty połączeń.

W kawiarni jest teraz wszechobecna w miastach, ale starania rządu o zwiększenie dostępu ludności Internet miał, przynajmniej na początku, szczególnie ograniczony wpływ: użycie lub znajomość sieci pozostaje marginalny ograniczone głównie do obszarów o wysokiej koncentracji miejskiej .

Demografia

Tanzania jest zamieszkana przez 44 929 002 mieszkańców in inhabitants Grudzień 2012. Wskaźnik alfabetyzacji wynosi 69,4% dla osób powyżej 15 roku życia. Na kontynencie 99% ludności jest pochodzenia afrykańskiego (w tym 95% Bantu podzielonych na ponad 130 grup etnicznych ), pozostałe 1% stanowią Azjaci (260 tys.), Europejczycy (20 tys.) i Arabowie (70 tys.). Na Zanzibarze populacja składa się z bardziej zróżnicowanej mieszanki Afrykanów i Arabów.

Tanzania przyjmuje na swoim terytorium ponad 500 000 uchodźców , głównie z Burundi i Demokratycznej Republiki Konga .

Zdrowie

Współczynnik dzietności szacowany jest na 5 dzieci na kobietę, a śmiertelność niemowląt na 66,93 na tysiąc. Długość życia wynosi 52,85 lat w 2011 roku, około 14 lat mniej niż średnia długość życia na świecie. Całkowity średni wiek wynosi 18,5 lat, kobiet 18,7 lat, a mężczyzn 18,2 lat. Roczny wzrost liczby ludności wynosi 2,5%.

Odnotowujemy obecność kilku chorób zakaźnych :

  • z denga
  • żółta febra
  • gorączki doliny Rift
  • malaria, choroba, której ciężka postać dotyka Dar es Salaam .
  • od cholery . Występuje endemicznie, szczególnie na wyspie Zanzibar i Dar es Salaam, i często przybiera formę epidemii.
  • z trypanosomatozie (śpiączka), zwłaszcza w dużych parkach zwierzęcych w kraju. Jednak w Tanzanii śpiączka jest rzadkością.
  • z AIDS , w szczególności (8,8% lub 1,6 mln osób, 12 th  na świecie).

Edukacja

W czasach kolonialnych

Przybycie Edukacji w terminach Tanzania powrotem do wprowadzenia islamu z VIII th  century z wprowadzeniem szkół koranicznych w obszarach przybrzeżnych. Od lat 1860/1870 kolonizacja doprowadziła do pojawienia się szkolnictwa na wzór zachodni, z mocą kolonizacyjną Niemiec . Jej polityka edukacyjna jest wzorowana na tak zwanym asymilacjonizmie . Edukacja przed 1914 jest zasadniczo dziełem misjonarzy kilku narodowości (niemieckiej, francuskiej, brytyjskiej...), którzy interweniują w Tanzanii. W 1914 r. istniało 1000 szkół misyjnych, w których uczyło się łącznie 108 500 uczniów, co stanowiło 95% populacji szkolnej, pozostałe 5% znajdowało się w majątku szkół otwartych przez samą administrację kolonialną. W brytyjskim okresie kolonialnym, od 1919 r., rządowa polityka edukacyjna była bardziej asertywna, szczególnie skierowana do dziewcząt. Jednak system edukacji oparty jest na dyferencjale . Ten sposób nauczania głęboko naznaczył tanzański model edukacyjny. Na krótko przed uzyskaniem niepodległości system szkolny rzeczywiście charakteryzował się silną segregacją Europejczyków, Azjatów (Azjatów głównie z Indii ) i Afrykanów, ze szkodą dla tych ostatnich. Tak czy inaczej, dwa mocarstwa kolonizacyjne nigdy nie uważały edukacji w Tanzanii za poważny problem, ważny punkt ich polityki kolonialnej. Pozostawiło to ważne dziedzictwo na przyszłość (podczas Niepodległości) z bardzo ubogim i kruchym systemem edukacji.

Z niezależnością

Wraz z nadejściem Independence i Juliusem Nyerere u władzy, problem dyskryminacji rasowej w edukacji staje się priorytetem dla pierwszego prezydenta Tanzanii. Pojawia się zatem pragnienie radykalnej zmiany, wraz z wprowadzeniem polityki edukacyjnej na rzecz samowystarczalności pod koniec lat 60. Z Nyerere u władzy edukacja nabierze nowego oblicza. Jego wizja edukacji podzieli się opiniami, niektórzy dostrzegą w niej coś innowacyjnego, dla innych wręcz przeciwnie, byłaby to tylko ciągłość edukacji kolonialnej. Ta edukacja nosi nazwę ESR z oceną samodzielności . Jest uważany przez przywódców (jak w wielu krajach afrykańskich) za motor rozwoju, ale także, a przede wszystkim, za środek tworzenia pewnego typu społeczeństwa. Edukacja nie pozwoliła jednak na ukonstytuowanie się pożądanego typu społeczeństwa, częściowo ze względu na kryzys gospodarczy lat 80. Kryzys ten objął MFW w Tanzanii, na wniosek prezydenta AH Mwinyi, MFW, który przyjrzał się instytucjom obecne instytucje edukacyjne i które dokonały przeglądu systemu z pewnymi planami dostosowania strukturalnego. Ministerstwo Edukacji Narodowej zaostrzyło budżet, co jeszcze bardziej ograniczyło zakres i swobodę działania tanzańskiej polityki edukacyjnej.

Obecnie umiejętność czytania i pisania definiuje się w Tanzanii przez: każda osoba powyżej 15 roku życia, umiejąca czytać i pisać suahili, angielski, a nawet arabski. Liczba ta wzrasta do 69,4% populacji w 2011 roku, a dokładniej: 77,5% mężczyzn, 62,2% kobiet. Zatem, Tanzanii jest w rankingu 167 th  na świecie w zakresie umiejętności. W 2008 r. wydatki na edukację wyniosły 6,8% PKB. Nauka i życie zawodowe są często zarezerwowane dla mężczyzn.

Języki

Lokalne napoje

Kultura

Tanzania jest w dużej mierze pod wpływem kultury Suahili z Zanzibaru . Ogólniej mówiąc, kraj zachowuje ślady obecności arabskiego , które rozprzestrzeniają się wzdłuż karawany trasach między wybrzeżem a obecnych krajach Wielki Jeziora koniec XIX th  wieku. Wpływ ten można zaobserwować w różnych aspektach kulturowych, takich jak architektura, ubiór, a zwłaszcza religia (około jedna trzecia populacji to wyznanie muzułmańskie, pozostałe dwie osoby to chrześcijanie i animiści). Od czasu wprowadzenia liberalizmu gospodarczego w połowie lat 80. i demokratyzacji życia politycznego w latach 90. duże miasta również podlegają względnej westernizacji , bardzo widocznej w wyborach ubioru i gustach muzycznych.

Dwa oficjalne języki to kiswahili lub suahili (zwany kiunguja na Zanzibarze) i angielski, ale istnieją inne języki, takie jak arabski lub gudżarati , którym posługują się społeczności pochodzące z subkontynentu indyjskiego. Kraj ma ponad 120 grup etnicznych, z których każda zachowała swój język. Zauważamy jednak, że wpływ kiswahili przyczynił się do osłabienia znaczenia języków lokalnych. Fakt ten jest szczególnie zauważalny na obszarach miejskich, gdzie jesteśmy świadkami narodzin pierwszego pokolenia Tanzańczyków, którzy władają tylko jednym z języków swojego kraju, kiswahili . 35% Tanzańczyków używa angielskiego jako drugiego języka lub ma pewną znajomość angielskiego w 2012 r. (tzw. „częściowi” użytkownicy ) . Wiele kobiet to matki pozostające w domu. Jednak wielu z nich przyczynia się do dochodu gospodarstwa domowego poprzez pracę nieformalną, taką jak sprzedawcy żywności ulicznej (mama ntilie w Kiswahili ).

Święta i święta
Przestarzały Francuskie imię Nazwa lokalna Uwagi
1 st stycznia Nowy Rok Nowy Rok
12 stycznia Dzień Rewolucji Zanzibaru Dzień rewolucji na Zanzibarze
26 lutego Dzień Proroka dzień proroka
Dobry piątek Dobry piątek
Niedziela Wielkanocna Wielkanoc
poniedziałek Wielkanocny poniedziałek Wielkanocny
7 kwietnia Dzień Bohaterów Dzień bohaterów Tylko Zanzibar
26 kwietnia Dzień Unii Dzień Unii Rocznica unii Tanganiki i Zanzibaru
1 st maja Dzień pracy Dzień pracy
7 lipca Saba saba Dzień Saba Saby świętuje założenie Afrykańskiego Związku Narodowego Tanganika w 1954 r.
8 sierpnia Nane nane Nane Nane Dzień Dzień Rolnika
Koniec Ramadanu Eid-El-Fitril Koniec Ramadanu
14 października Święto Nyerere Dzień Nerere upamiętnia dzień śmierci Juliusa Nyerere
Święto Ofiary Eid-El-Haji
9 grudnia Dzień Niepodległości Dzień Niepodległości Święto Narodowe z okazji niepodległości Tanganiki w dniu 9 grudnia 1961
25 grudnia Boże Narodzenie Boże Narodzenie
26 grudnia Po świętach Drugi dzień świąt

Religia

Dostępne liczby są następujące:

W chrześcijaństwie Pew Reserch Center szacuje udział katolicyzmu na 54%, a protestantyzmu na 46%. Znacząca obecność luteran w społeczności protestanckiej jest dziedzictwem kolonizacji niemieckiej . Kościół Ewangelicko-Luterański w Tanzanii ma 7,6 miliona wiernych, czyli 13% populacji. Dalej są zielonoświątkowcy i anglikanie , z których każdy ma prawie 6 milionów członków, czyli około 10% populacji, a reszta jest rozdzielona między różne małe kościoły. Silny rozwój kościołów zielonoświątkowych jest ostatnim faktem.

Tanzanii Islam zasadniczo sunnicka (około 53%), w drugiej kolejności Shia (26%) i Ahmadi (20%). Rozmieszczenie muzułmanów na terytorium jest nierównomierne: populacja Zanzibaru to 98% lub 99% muzułmanów.

Według oświadczeń tanzańskiego Kościoła katolickiego zgłoszonych przez Watykan, katolicy na Zanzibarze są prześladowani przez grupę muzułmanów na tle napięć o niepodległość.

Kody

Tanzania ma następujące kody:

Zobacz również

Bibliografia

  • Catherine Baroin ( red. ) i François Constantin, Współczesna Tanzania , Paryż i Nairobi, Karthala i IFRA,1999, 359  s. ( ISBN  978-2-86537-912-5 , czytaj online )
  • Tanzania & Zanzibar ( przekład  z angielskiego: Catherine Ianco), Paryż, Gallimard ,2009, 344  s. ( ISBN  978-2-7424-2502-0 )

Filmografia

  • (pl) Te dłonie , Flora M'Mbugu-Schelling, 2008, 46  min
  • (es) Al otro lado del Tanganika , 2006  : Hiszpański film dokumentalny
  • W krainie dhow Serge Montagnan i Emmanuel Pons, University of Reunion, 2006, 21  min
  • Le Cauchemar de Darwin , reż. Hubert Sauper, Ad Vitam i MK2, 2008, 138  min

Powiązane artykuły

Linki zewnętrzne

Uwagi i referencje

  1. (w) „  Afryka :: Tanzania – The World Factbook – Central Intelligence Agency  ” na www.cia.gov (dostęp 10 stycznia 2020 r. )
  2. (w) [PDF] "  Human Development Report 2010  " (dostęp 2 listopada 2011 )
  3. "  Wygnańcy polityczni z Zanzibaru biorą odpowiedzialność za morderstwo Cheikha Karume  ", Le Monde.fr ,11 kwietnia 1972 r( ISSN  1950-6244 , przeczytane online , dostęp 16 listopada 2017 )
  4. Amzat Boukari-YABARA ,, Africa Unite! Historia panafrykanizmu , Odkrycie ,2014, s.  229-237
  5. Viviane Forson, „  Wybory – Tanzania: wątpliwa partia rządząca  ”, Le Point ,25 października 2015( przeczytaj online )
  6. Viviane Forson, „  Prezydent – ​​Tanzania: Magufuli ogłoszony zwycięzcą konkursów opozycyjnych  ”, Le Point ,30 października 2015( przeczytaj online )
  7. Romain Gras, „  Tanzania: kiedy autorytarna władza Johna Magufuli niepokoi…  ”, Jeune Afrique ,20 grudnia 2018 r.( przeczytaj online )
  8. „  Wybory w Tanzanii: Magufuli ogłosił zwycięzcę, opozycja potępia oszustwo  ” , na www.rfi.fr ,30 października 2020 r.(dostęp 17 listopada 2020 r. )
  9. „  W Tanzanii walka z kłusownictwem słoni i nosorożców przynosi owoce  ”, Le Monde ,11 lipca 2019 r.( przeczytaj online , konsultacja 31 lipca 2019 r. )
  10. Oficjalna strona armii tanzańskiej , konsultacja 18 stycznia 2013 r.
  11. Edward S. Mkiaru, „  Artykuł tanzański dotyczący transportu i komunikacji: rozwój infrastruktury i ułatwienie handlu tranzytowego  ” ,2004(dostęp 20 kwietnia 2008 )
  12. Dar es Salaam - Kigoma (centralna), Dar es Salaam - TAZARA, Mtwara - Tunduma, Tanga.
  13. (en) African Rozwoju Wsi Energy Enterprise "  " Sektor energetyczny w Tanzanii "  " , post-2000 (?) (Dostęp 18 czerwca 2011 )
  14. (en) Mbendi, "  " Tanzania: Electrical Power "  " (dostęp 18 czerwca 2011 )
  15. Ministerstwo Komunikacji i Transportu, „  Narodowa polityka w zakresie technologii informacyjno-komunikacyjnych  ” (dostęp 13 kwietnia 2008 r . ) . Ta polityka sama w sobie jest częścią planu rozwoju do 2025 roku.
  16. (w) Urząd Regulacji Komunikacji Tanzanii , „  Trend średniej taryfy głosowej (2000-2006)  ” , na tcra.go.tz (dostęp 13 kwietnia 2008 r. )
  17. (w) „  Tanzania Telecom Sector Report  ” na emerge-market.org (dostęp 13 kwietnia 2008 )
  18. (en) „  Factsheet on Tanzania – CIA World Factbook  ” , CIA
  19. (w) „  Aktualizacja wiadomości  ” na balanceact-africa.com (dostęp 13 kwietnia 2008 )
  20. Stephen M. Mutula, Mzee MMM Ahmadi, „Sprzeczności polityki rządu Tanzanii w zakresie świadczenia usług internetowych: studium przypadku miasta Dar es Salaam”, Library Hi Tech 20 (3): 359-369, 2002.
  21. "  [France-Diplomatie-Ministerstwo Spraw Zagranicznych i Europejskich TANZANIA  " , na diplomatie.gouv.fr (dostęp 10 stycznia 2020 r. )
  22. (w) Philemon Andrew K. Mushi , Historia i rozwój edukacji w Tanzanii , African Books Collective,2009, 248  s. ( ISBN  978-9976-60-494-8 , czytaj online ) , s.  53-88
  23. (w) Philemon Andrew K. Mushi , Historia i rozwój edukacji w Tanzanii , African Books Collective,2009, 248  s. ( ISBN  978-9976-60-494-8 , czytaj online ) , s.  70-73
  24. Nathalie Bonini, "  Century of Edukacji Szkolnej w Tanzanii  " Cahiers d'études africaines , nos .  169-170,1 st styczeń 2003, s.  41-62 ( DOI  10.4000 / etudesafricaines.189 , czytanie online , dostęp 10 stycznia 2020 )
  25. „  Tanzania – Country Profile – 2019  ” , na www.indexmundi.com (dostęp 10 stycznia 2020 r. )
  26. Źródła tych figurach nie są określone. Zobacz „  Prezentacja Tanzanii  ” , na diplomatie.gouv.fr (dostęp 10 stycznia 2020 r. )
  27. (en) Departament Stanu USA
  28. (en) "  Tolerancja i Tension: Islam i chrześcijaństwo w Afryce subsaharyjskiej  " , na tej stronie Pew Research Center ,2010(dostęp 27 czerwca 2020 r. ) , s.  23.
  29. (w) "  ELCT Press Release  " , Informacje prasowe , Kościół Luterański w Tanzanii,6 lipca 2015(dostęp 27 czerwca 2020 r. )
  30. "  Prześladowania chrześcijan w Tanzanii  " , na chretiens.info ,15 stycznia 2018(dostęp 10 stycznia 2020 r. )