Gerard Filoche | |
![]() Gerarda Filoche w 2010 roku. | |
Biografia | |
---|---|
Data urodzenia | 22 grudnia 1945 |
Miejsce urodzenia | Rouen , Francja |
Narodowość | Francuski |
Partia polityczna |
PCF (1963-1966) JCR (1966-1969) LC (1969-1974) LCR (1974-1994) PS (1994-2018) GDS (od 2018) |
Zawód |
Inspektor pracy Związkowiec |
Gérard Filoche , urodzony dnia22 grudnia 1945w Rouen , jest związkowcem i politykiem francuskim .
Z zawodu inspektor pracy , wydał wiele książek, w szczególności z maja 68 r. oraz z zakresu prawa pracy , współpracuje z różnymi mediami ( L'Humanité , Mediapart , itp.).
W młodości był bojownikiem komunistycznym , potem trockistą ( LC , potem LCR ), aż wstąpił do Partii Socjalistycznej wwrzesień 1994. Jest także współzałożycielem SOS Racisme . Jest członkiem rady naukowej Attac oraz Fundacji Copernic .
Jako jeden z liderów lewego skrzydła PS był także członkiem Rady Narodowej PS w latach 1994-2017 oraz urzędu krajowego w latach 2000-2005, a następnie 2012-2017, nie uzyskując jednak mandatu z wyboru. . Wlistopad 2017, jest wykluczony z PS. W 2018 założył GDS (Lewica Demokratyczna i Społeczna).
Gérard Filoche jest jedynym synem René Filoche (1911-1978), stolarza kolejowego - kotlarza w zajezdni Rouen-Orléans , członka CGT , który był jeńcem deportowanym na cztery lata do Niemiec podczas II wojny światowej i Antoinette Filoche (1913) -2000), asystent pielęgniarki w prywatnej klinice w Rouen. Jego dziadek ze strony matki zginął w Verdun podczas I wojny światowej .
Ożenił się dnia 4 maja 1971Françoise Le Toullec (ur 1942), radny z Paryża ( PS ) o 1 st dzielnicy , córka Marcel Le Toullec, kolejowego, działacz w Komunistycznej Partii weterana 1914-1918 i wytrzymałego . Z tego małżeństwa urodzi się troje dzieci:
Jest wraz z Sybille Fasso ojcem Louise Fasso-Monaldi (ur. 1985).
Następnie, wraz z Françoise Rambaud, będzie ojcem Louisa Rambauda Filoche (ur. 1999), Marie Rambaud Filoche (ur. 2000) i Luca Rambaud Filoche (ur. 2003).
Gérard Filoche ukończył studia średnie w Lycée Fontenelle w Rouen, a następnie w Lycée des Bruyères w Sotteville-lès-Rouen w latach 1962-1963, gdzie uzyskał bakalaureat z filozofii . Następnie studiował na Uniwersytecie w Rouen, gdzie w 1968 roku uzyskał licencję i tytuł magistra filozofii.
W maju 68 miasto zaznaje burzy. Ponieważ12 stycznia 1967, dwudziestu bojowników ruchu zachodniego, pochodzących z Paryża, atakuje komitety wietnamskie przed uniwersytecką restauracją Panorama na kampusie uniwersyteckim Mont-Saint-Aignan. Działacz Serge Bolloch, uderzony kluczem francuskim, zapada w śpiączkę. Został dziennikarzem Le Monde w uniwersyteckiej sekcji wydziału edukacji, następnie redaktorem naczelnym (2003) i zastępcą redaktora Le Monde w 2007. Gérard Longuet , Alain Madelin i Patrick Devedjian oraz dziesięciu innych aktywistów z Zachodu skazany 12 lipca 1967 za „przemoc i napaść z bronią oraz z premedytacją”. W tym samym roku demonstracja przeciwko reformie Foucheta na uniwersytetach zgromadziła 2000 osób zamiast 300, na które oczekiwano, a sztuka Armanda Gattiego, V jak Wietnam, stała się hitem w centrum kulturalnym Voltaire w Déville-lès-Rouen. Demonstracja 3000 osób odbywa się od wtorku 7 maja. Czterech przyjaciół, którzy próbowali dołączyć do Nocy barykad 68 maja , w tym Gérard Filoche, przywoływali ją następnego dnia w zatłoczonym amfiteatrze, a ponad 30 000 osób przemaszerowało w Rouen 13 maja. Komitet strajkowy zostaje wybrany w GA z aplauzem, z Gérardem Filoche, Michelem Labro, przyszłym dziennikarzem L'Express i Nouvel Obs, Jean-Marie Canu, a nawet Jean-Claude Laumonier, przyszłym kierownikiem pielęgniarstwa w ośrodku szpitalnym w Rouvray.
Był kolejno od 1962 monitorującym kolonie , listonoszem , maszynistą , treserem , kierowcą dostawczym , asystentem mistrza, nauczycielem filozofii (od 1964 do 1965 w Lycée des Bruyères w Rouen ), dziennikarzem , jednym z liderów dziennika Red ( z15 marca 1975 r. w 29 stycznia 1979), księgarz (od 1975 do29 stycznia 1979), a następnie kontroler pracy ds. szkolenia zawodowego (od 1982 do 1985). Nazwany inspektor pracy przez 40 lat w 1985 roku, pełnił swoje pierwsze funkcje w rolnictwie w Champagne-Ardenne (1987 do 1989), a następnie w 3 th dzielnicy Paryża (odMarzec 1989 w kwiecień 2003) I wreszcie w 2 nd dzielnicy Paryża (odkwiecień 2003 do przejścia na emeryturę 23 grudnia 2010).
Znany jest również z zawodu inspektora pracy . Działalność ta przyniosła mu mianowanie przez Lionela Jospina osoby wykwalifikowanej w latach 1999-2001 w Radzie Gospodarczej i Społecznej , gdzie otrzymał opinię na temat 20 lat CHSCT .
Broni „35 godzin bez utraty pensji” z 1994 r. w petycji złożonej przez trzech związkowców, René Mourguesa (FO PTT Île-de-France), Bruno Lemerle (CGT Peugeot) i Raymonda Vacherona (CFDT tekstylia Le Puy). . Ta petycja jest podpisana przez Henri Emmanuelli inCzerwiec 1994. Następnie będzie walczył o dwa rachunki za 35 godzin, w 1998 i 1999, z innymi inspektorami pracy należącymi do Zielonych, MRC, LCR, PCF i PS.
Współpracował na 70-minutowy film dokumentalny przez Richarda Bois , The ostatniej grobli, inspekcji pracy , transmitowany na France 2 na2 kwietnia 2000. To on jest twórcą pomysłu i współpracował przy filmie telewizyjnym Simon le Juste , z Danem Franckiem i Gérardem Mordillatem , nadawanym na France 229 stycznia 2003 r..
W 2007 roku grożono mu postawieniem w stan oskarżenia przez sędziego Yvesa Madre za to, że groził pracodawcy w swojej codziennej działalności zawodowej, że sporządzi dla niego raport: szef złożył skargę na „szantaż” . Sędzia przesłuchuje Gérarda Filoche (w obecności jego adwokata) przez pięć godzin w sądzie w Paryżu , dnia9 marca 2007 r.i ostatecznie wyrzeka się go oskarżyć.
W latach 2006-2008 był jednym z głównych przeciwników rekodyfikacji Kodeksu pracy, której krytykował niekorzystne dla pracowników zmiany.
Pod koniec 2009 roku, Gérard Filoche został oskarżony i wysłany z powrotem do poprawczych dla szantażu, a następnie zablokowane funkcjonowanie w Guinot - Mary cohr działa rada latem 2004 roku podczas posiedzenia Rady prace rządzącej na zwolnienia z CGT przedstawiciela związku , Gérard Filoche rzekomo narzucił swoją obecność i wywierał presję na członków rady zakładowej. W rzeczywistości rada zakładowa była „fałszywa” , składała się z jednego członka w służbie pracodawcy. Petycja na rzecz Gérard Filoche zebrano ponad 42.000 podpisów w ciągu kilku tygodni. W tej samej sprawie rada zakładowa wydała opinię indykatywną korzystną dla odwołania przedstawiciela związku, Gérard Filoche odmówił udzielenia zgody na zwolnienie , Ministerstwo Pracy uchyliło tę decyzję, następnie sąd administracyjny potwierdził zasadność decyzji Gérard Filoche wbrew opinii dyrektora generalnego pracy Jean-Denis Combrexelle . 12 października 2011Zostaje uniewinniony na procesie przez Sąd Karny w Paryżu . Instytut urody odwołał się od wyroku,3 lipca 2012Sąd Apelacyjny w TGI Paryża , po ośmiu latach postępowania, znaleziska niedopuszczalne skargi nadana CE Guinot. Administracja, która mu odmówiła, ostatecznie przyznała mu „ochronę funkcjonalną” w tym przypadku w dniu26 lipca 2012.
W pierwszej połowie 2013 roku sprzeciwiał się ANI (Accord National Interprofessionnel du11 stycznia 2013 r.) zanim stanie się prawem 14 czerwca 2013 r.. Następnie ponownie prowadził kampanię w obronie prawa do emerytury w wieku 60 lat bez rabatu pod hasłem „nie o jedną czwartą więcej, ani o euro mniej” .
Z pochodzenia robotnik (ojciec cieśla-kocioł kolejowy w SNCF i matka opiekunka), studiował filozofię na Uniwersytecie w Rouen i wstąpił do Narodowego Związku Studentów Francji (UNEF). Wstąpił do Generalnej Konfederacji Pracy (CGT) w 1963. Został członkiem Związku Studentów Komunistycznych (UEC) i Francuskiej Partii Komunistycznej (PCF); został wykluczony w 1966. Kierował Komitetem Wietnamu w Rouen, był współzałożycielem Rewolucyjnej Młodzieży Komunistycznej (JCR, Trockist ) i uczestniczył w maju 68 jako lider studenckiego komitetu strajkowego w Rouen . Został prezesem Ogólnego Stowarzyszenia Studentów Rouen-UNEF. Po 1968 kierował potężną sekcją Ligi Komunistycznej w Rouen.
Uczestniczył w tworzeniu Ligi Komunistycznej w 1969, następnie Ligi Rewolucyjnych Komunistów (LCR) w 1974 i przez 25 lat zasiadał w biurze politycznym tych dwóch następujących po sobie ruchów. Jego towarzyszka, Françoise Filoche, poznana w 1961 roku, będąca źródłem jego zaangażowania politycznego, jest jedną z pierwszych feministek Ligi Komunistycznej, organizującej nurt rewolucyjny na początku lat 70. w Ruchu Wyzwolenia Kobiet (MLF).
Po rozwiązaniu Ligi Komunistycznej w 1973 roku i konstytucji LCR rok później, Gérard Filoche uzyskał akceptację prawa do nurtu w ramach LCR i uczestniczył w tworzeniu trendu T1 (20% głosów w LCR). kongres 1975); zostanie odnowiona na kongresie w 1976 r. Zostanie zróżnicowana na podstawie analizy rewolucji portugalskiej z lat 1975-1976 . Ona będzie stać obronie „pracę masa” , do „frontu” i „rząd PS-PC” ( Student Union , high school student unia , unia żołnierzy , jednostka związków zawodowych ). Reprezentuje opozycję wobec większości T2, Alaina Krivine'a , Daniela Bensaïda i Henri Webera . Nie sprzymierzył się z Alainem Krivine aż do 1978 roku, kiedy LCR zamknął dziennik Rouge i przeprowadził plan zwolnień społecznych , za który odpowiedzialny był Gérard Filoche. Członek większości w 1979 roku, nie mógł zapobiec podział skrzydła swego starego tendencji z Daniel Gluckstein , który zebrał się Lambertism na kongresie L'Hay-les-Roses wListopad 1979.
W latach 1979-1994 był członkiem Zjednoczonego Sekretariatu Czwartej Międzynarodówki . Kilkakrotnie uczestniczył lub prowadził międzynarodowe trendy podczas światowych kongresów.
W 1984 roku wraz z Julienem Dray i Harlem Désir założył SOS Racisme .
W latach 80. przewodził „jednostkowej” mniejszości LCR, zanim stworzył „Vent d'Est”, a następnie miesięcznik „Democracy & Revolution” (D&R), gdy upadek muru berlińskiego i odrzucenie LCR do głosowania odeszło w głosowanie w 1993 roku . Jej trend, po stażu refleksji zbiorowej w Revel inLipiec 1994, wstąpił do Partii Socjalistycznej .
W 1992 roku Gérard Filoche założył i wyreżyserował bojowy przegląd Démocratie & Socialisme (D&S) . Początkowo zatytułowana Demokracja i rewolucja , jest głosem mniejszościowego nurtu Rewolucyjnej Ligi Komunistycznej .
Na początku 1994 roku wraz z D&S (oraz znanymi związkowcami : Raymondem Vacheronem ; Eric Thouzeau; René Defroment; Jean Yves Lalanne; Jean-Claude Branchereau, itd. ) rozpoczął kampanię na rzecz „35 godzin bez utraty zarobków” . Dołącza dowrzesień 1994Partia Socjalistyczna z 150 innymi bojownikami i od razu dołączył do jego Rady Narodowej. Jest gorącym obrońcą unii całej lewicy .
W 1999 r. Medef z Seine-et-Marne postawił go przed sądem za to, że powiedział w sprawie France Bleu Melun, że „szefowie oszukiwali przez 35 godzin” i dlatego, że „demoralizuje szefów firm” ; wygrywa ten proces, a Medef z Seine-et-Marne zostaje skazany na zapłacenie mu 10 000 franków za nadużycie prawa do procesu .
W numerze czerwcowym-sierpień 2000Przegląd atrybutów w „ jednym ” , tytuł „wroga publicznego nr 1” do wiceprezesa MEDEF Denis Kessler , które warto mu pozew za obrazę publiczną utraconych przez przedstawiciela pracodawcy.
W latach 2000-2005 był członkiem Biura Narodowego Partii Socjalistycznej . Prąd wynikający z LCR zintegrowanego w 1995 roku z lewicą socjalistyczną (GS). Przegląd Democracy and Socialism , prowadzony przez osoby bliskie Gerardowi Filoche, chce być pomostem między różnymi wrażliwościami lewicy PS. Kandydat w 45 th pozycji (nie kwalifikują) na liście PS Europejską w 1999 roku wyparła wyborów komunalnych z Combs-la-Ville w 2001 roku, kiedy był oddział sekretarka przez pięć lat, po czterech głosów i jeden głos końca, a dlatego nigdy nie miał mandatu wyborczego. On stara się zapobiec rozpadowi Lewicy Socjalistycznej w lecie 2002 roku, mając „tezy Nantes” jednogłośnie przyjęte , ale antagonizm z Jean-Luc Mélenchon i Julien Dray narzuca podział mimo procedur przez Filoche. Następnie w 2002 roku był współzałożycielem Nowej Partii Socjalistycznej (NPS), podczas gdy nurt D&S był podzielony między Nową Partię Socjalistyczną ( Vincent Peillon , Arnaud Montebourg i Benoît Hamon ) oraz Nouveau Monde (NM, autorstwa Henri Emmanuelli i Jean-Luca Mélenchona). ).
Prowadzi kampanię na rzecz „nie” dla Europejskiego Traktatu Konstytucyjnego , wbrew oficjalnemu stanowisku Partii Socjalistycznej, podczas gdy obecna NPS, która również opowiedziała się za „nie” , nie prowadzi kampanii. Prowadził kampanię na rzecz zbliżenia lewicowych nurtów Partii Socjalistycznej, w szczególności podczas dużego spotkania w Georges-Carpentier Hall w Paryżu na10 kwietnia 2004, który skupia 40% PS (NPS, NM, FM i D&S). Zwiedził Francję, 20 regionów, w „socjalistycznym trio” z Markiem Dolezem i Jacquesem Généreux , 86 spotkań przed 36 000 osób z29 marca 2005 r.29 2005, pomagając „nie-socjalistom” wygrać. Pchnięty w kierunku wyjścia z obecnej NPS przez Vincenta Peillona z powodu tej publicznej kampanii, w 2005 roku był współzałożycielem Alternatywnego Socjalistycznego nurtu (AS) z Henri Emmanuellim, Markiem Dolezem i Jean-Pierrem Masseretem . Opowiada się za sojuszem wynegocjowanym między AS i NPS na Kongresie Le Mans , ale odmawia syntezy, podobnie jak Marc Dolez. Obaj łączą swoją wrażliwość z obecnymi siłami zbrojnymi na rzecz demokracji i socjalizmu (FMD i S). Gérard Filoche powtarza objazd Francji po spotkaniach z okazji zwycięskiej mobilizacji przeciwko CPE wiosną 2006 r., a następnie przeciwko „rekodyfikacji Kodeksu pracy” z 2007 r.1 st maja 2008.
Mimo to Marc Dolez decyduje się jednostronnie zerwać sojusz FMD&S po wytypowaniu Ségolène Royal na kandydata w wyborach prezydenckich w 2007 roku . Podczas gdy Gérard Filoche, który prowadził kampanię o nominację Laurenta Fabiusa , decyduje się poprowadzić kampanię Ségolène Royal, by pokonać Nicolasa Sarkozy'ego , Marc Dolez odmawia prowadzenia kampanii o wyznaczonego kandydata.
W czerwiec 2008, jest pierwszym sygnatariuszem jednego z 21 składek złożonych w ramach przygotowań do Kongresu w Reims PS. Wwrzesień 2008współtworzył lewicowy ruch Un monde d'avance (UMA) z Henri Emmanuellim, Marie-Noëlle Lienemann i Benoît Hamon: „Świat z wyprzedzeniem: odbudowa nadziei po lewej stronie” . Animuje ogólnopolską kampanię wokół apelu ATTAC , fundacji Copernic , FSU , Solidaires i CGT o prawo do emerytury po 60 latach bez zniżek i dla wszystkich przez cały rok 2010. Między innymi wspiera ideę Martine Aubry za kandydatura do wyborów prezydenckich 2012 roku .
Na kongresie w Tuluzie zaprezentował swój wkład „Najpierw redystrybucja bogactwa” z prądem D&S (Jean-Jacques Chavigné ( Somme ), Gérard Berthiot (wiceprzewodniczący rady regionalnej Szampania-Ardeny ), Eric Thouzeau ( doradca regionalny) de Loire -Atlantique ), Catherine Touchefeu ( zastępca burmistrza z Nantes ), Claude Touchefeu (zastępca burmistrza Toulouse ), Jean-Yves Lalanne (burmistrz Billère ), Pierre Ruscassie, itd.), a następnie, zwracając uwagę strategiczne różnice z bieżącego Un monde d 'avance Benoît Hamona, który odmawia przedstawienia wniosku, jest numerem 2 w ruchu 3 „Teraz lewica: towarzyska w sercu” z Emmanuelem Maurelem . Został ponownie wybrany do Biura Krajowego w dniu15 listopada 2012.
On walczy o rząd lewicowego odmówić „Ani-MEDEF” z następujących11 stycznia 2013 r., żeby udzielił amnestii związkowcom, żeby prowadził politykę bardziej lewicową. Zostaje umieszczony w centrum uwagi mediów podczas telewizyjnej tyrady (2 kwietnia 2013w sprawie LCI ) przeciwko korupcji ministra budżetu Jérôme'a Cahuzaca i publikuje13 czerwcaksiążka Le choc, wg Cahuzaca ( redaktor Jean-Claude Gawsewitch ).
W 2014 roku nie zgadzał się z polityką społeczną rządów Jean-Marca Ayraulta i Manuela Vallsa i zastanawiał się, czy rzeczywiście jest to polityka lewicowego rządu. Sprzeciwia się ustawom emerytalnym, ustawom Macrona i Rebsamen . Broni kontroli zwolnień, 32-godzinnego tygodnia pracy , wzrostu płacy minimalnej , emerytury w wieku 60 lat, pensji maksymalnej 20-krotności płacy minimalnej, poważnej reformy podatkowej i bankowej. Powyższe tematy zostały wznowione we wrześniu 2014 Jak oprzeć się wyburzenie Kodeksu pracy , aw marcu 2015 roku jego 31 th książki na żywo teraz? .
Na kongresie w Poitiers 6 i7 czerwca 2015, ogłasza się "za jedną główną tendencją wszystkich tych, którzy bronią tego, co najlepsze w tradycji socjalistycznej w opozycji do rządu, który prowadzi lewicę w murze" . Popiera wniosek B, który uzyskuje 30% głosów. Gérard Filoche został następnie ponownie wybrany do Biura Krajowego.
W 2016 roku sprzeciwił się prawu El Khomri , uznając, że projekt ustanowił nową hierarchię standardów w prawie pracy odwracając zasadę przychylności, ponieważ mniej korzystny wynik rokowań zbiorowych może przeważać nad prawem.
Pod przewodnictwem François Hollande'a przegląd odnotowuje tylko jedenaście zobowiązań utrzymanych z 70, ale także „dziewięć regresji, których nie planowano” .
Gérard Filoche uważa, że „pięcioletnia kadencja Holandii jest najgorszą, jaką lewica znała w stuletniej historii” .
14 czerwca 2016, podczas fragmentu programu Là-bas si j'y suis , deklaruje się jako kandydat do prawyborów lewicy w wyborach prezydenckich w 2017 r. na temat projektu, który następnie podsumowuje w liczbach „1800-32-60-20 -5 ” , a mianowicie: płaca minimalna 1800 euro miesięcznie, 32-godzinny tydzień pracy, emerytura w wieku 60 lat, wynagrodzenie nie wyższe niż 20-krotność płacy minimalnej i nie więcej niż 5% niestałych pracowników w przedsiębiorstwie.
17 grudnia, zostaje wykluczony z prawyborów z powodu braku wystarczającej liczby sponsorów. Gdy tylko zostanie ogłoszona decyzja Wysokiej Władzy PS, zgłasza zamiar złożenia dwóch odwołań, które zostaną odrzucone.
W następnym miesiącu udzielił wsparcia Arnaudowi Montebourgowi . Po porażce tego ostatniego w pierwszej rundzie zdecydował się wesprzeć Benoît Hamona , który zajął pierwsze miejsce przed Manuelem Vallsem i ostatecznie wygrał prawybory.
Następnie walczy o porozumienie polityczne między Benoit Hamon i Jean-Luc Mélenchon , aby w pierwszej turze uzyskać jedną kandydaturę lewicy. Podczas rajdu deklaruje, że „trzeba zsumować głosy, żeby być w drugiej turze, dywizja nigdy nie pozwoliła nam wygrać, nigdy, nigdy. Prosimy o porozumienie polityczne, wspólną platformę jak w 36 z Frontem Ludowym , inaczej porażka jest gwarantowana” .
Wykluczenie z Partii Socjalistycznej17 listopada 2017 r.Gérard Filoche przekazuje na Twitterze fotomontaż przedstawiający Patricka Drahiego , Jacoba Rothschilda i Jacquesa Attali otaczającego Emmanuela Macrona , który nosi nazistowską opaskę, w której symbol dolara zastępuje swastykę, z hasłem „ W marszu ku globalnemu chaosowi” , wszystko na tle Flagi amerykańskie i izraelskie. Obrazowi, zaczerpniętemu ze skrajnie prawicowej strony Égalité et Réconciliation , towarzyszy komunikat: „Zły facet, Francuzi wkrótce się dowiedzą” . Publikacja ta wzbudza oburzenie części klasy politycznej, w szczególności La République en Marche, ale także jej własnego obozu, np. Juliette Méadel , która potępia antysemicki i konspiracyjny tweet .
Gérard Filoche wycofuje swój tweet niecałą godzinę po jego opublikowaniu, ale potępia na swoim blogu „dywersję” , „spisek” i „kabałę” ze strony partii większościowej, zanim przeprosi następnego ranka na Twitterze, zawsze potępiając „kabała stada” dla „całkowicie banalnego wizerunku”. Prawny przedstawiciel PS, Rachid Temal , ogłasza, że przejął kolegialne kierownictwo PS, aby kontynuować jego wykluczenie.
21 listopada 2017 r., krajowy urząd PS postanawia jednogłośnie wykluczyć Gérarda Filoche. 29 listopada, L'Humanité publikuje podpisaną przez kilka osobistości petycję, w której broni Gerarda Filoche i krytykuje „atak na cześć działacza, który całe życie poświęcił obronie wolności związkowych i Kodeksu pracy, walce z rasizmem i antysemityzmem ” . Spotkanie w celu „przywrócenia własnego honoru” odbywa się w Paryżu Giełdy Pracy , na9 grudnia 2017.
Następnie prosi PS o poinformowanie go, co dokładnie zadecydował urząd krajowy io umożliwienie mu odwołania, ale twierdzi, że nie otrzymał odpowiedzi. Od tego czasu nie jest członkiem PS13 stycznia 2018 i zorganizuj spotkanie 20 styczniaw Paryżu z 1111 działaczami socjalistycznymi wzywającymi do „odbudowy lewicy” i utworzenia Lewicy Demokratycznej i Społecznej (GDS).
Gerard Filoche jest ścigany za „podżeganie do nienawiści lub przemocy” przed 17 th izby Paris Correctional Trybunału. Powołuje się na zaniedbanie i publicznie przeprosiny. Prokurator ostatecznie wnosi o jego zwolnienie w dniu11 października 2018 r.. Sąd karny ogłasza zwolnienie dnia12 grudnia 2018.
Prezydencja Emmanuela MacronaW 2017 roku sprzeciwił się „ rozporządzeniom Macrona ”, które nazwał antypracą.
Kwalifikuje prezydenturę Emmanuela Macrona jako „thatcheryjczyka” , „najgorszego prawicowego polityka od 1945 roku” : analizuje to w 400-stronicowej książce opublikowanej przez Éditions de l'Archipel le.7 lutego 2018„Macron lub załamanie społeczne” .
Oświadcza się w lipiec 2021kandydat do prawyborów ludowych , głosowanie organizowane przez niezależnych działaczy, którzy chcą wspólnej kandydatury lewicy.
Regularnie współpracuje z gazetami satyrycznymi Siné Hebdo, a następnie Siné Mensuel , wypowiadając się głównie na tematy związane z Kodeksem Pracy i prawami pracowniczymi. Jest także felietonistą od 2010 roku dla L'Humanité Dimanche i stowarzyszonym blogerem stron Marianne i Mediapart .
Miesięcznik Demokracja i Rewolucja zostaje uruchomiony jako publikacja mniejszościowego strumienia Rewolucyjnej Ligi Komunistycznej . Kiedy jego przywódcy, prawie 20% LCR, zdecydowali się wstąpić do Partii Socjalistycznej w 1995 roku, aby połączyć się z socjalistycznym lewicowym nurtem , kierowanym wówczas przez Jean-Luca Mélenchona , Juliena Draya i Marie-Noëlle Lienemann , magazyn przyjął nazwę „ Demokracja i socjalizm”, z podtytułem „Zakotwiczyć Partię Socjalistyczną na lewicy”. Przegląd ogłasza się jako „Miesiąc Lewicy Socjalistycznej” uwidacznia różne postacie lewicy socjalistycznej, ale jego kierunek redakcyjny pozostaje de facto dziełem Gérarda Filoche i aktywistów, często związkowców.
W numerze czerwcowym-sierpień 2000, przegląd określa wiceprezesa Medfa Denisa Kesslera jako „wroga publicznego numer jeden” , co przyniosło mu pozew o publiczną zniewagę przegraną przez przedstawiciela pracodawcy.
Na zjeździe w Dijon w 2003 roku, pierwszym po rozpadzie lewicy socjalistycznej, jej przywódcy i działacze należący do lewicy socjalistycznej zostali podzieleni między wnioskami „ Nowa Partia Socjalistyczna ” i „ Nowy Świat ”: działali na rzecz polityki pojednania obu nurtów i aby orientacja partii zwrócona była w stronę ruchu społecznego. D&S i NPS bronią „nie-socjalisty”, który wygrał referendum w 2005 roku.
Po pęknięciu nurtu NPS, którego członkiem był Gérard Filoche, D&S na jakiś czas połączył się z nurtem Militant Forces dowodzonym przez Marca Doleza aż do inauguracji Ségolène Royal w wyborach prezydenckich w 2007 roku. W ramach przygotowań do Kongresu of Reims (2008), Gérard Filoche i jego przyjaciele przesyłają wkład zatytułowany „Najpierw redystrybucja bogactwa”. Następnie łączą się z inicjatywą Beno Hat Hamona w ramach projektu „Un monde d'avance”, który integruje narodową większość uformowaną wokół Martine Aubry .
W ramach przygotowań do kongresu w Tuluzie , D&S składa kontrybucję zatytułowaną „Do osiągnięcia zmiany: redystrybucja bogactwa” i wraca do mniejszości partyjnej. Pod przewodnictwem François Hollande'a letni przegląd zawierał tylko jedenaście zobowiązań z 70, ale także „dziewięć regresji, których nie planowano” .
21 października 2014, po przypadkowej śmierci dyrektora generalnego Total, Christophe'a de Margerie , Gérard Filoche tweetuje : „De Margerie nie żyje. Rozpaczająca rodzina Taittingerów. Wielcy panowie feudalni są dotknięci. Są kruche. Czy następca będzie nam mniej ukradł? ” . W kolejnym tweecie nazywa biznesmena „krwiopijcą” . Jego przesłania wywołują gniew części klasy politycznej na prawicy, ale także na lewicy : niektórzy, jak Patrick Mennucci czy Manuel Valls, proszą nawet o wykluczenie go z PS. Schwytana, Wysoka Władza PS kończy się natychmiastowo wgrudzień 2016.
Gérard Filoche wyróżnia się sprzeciwem wobec Emmanuela Macrona podczas jego przejścia do Ministerstwa Gospodarki. Wwrzesień 2015uruchamia stronę internetową z żądaniem dymisji ministra.