Narodziny |
8 kwietnia 1929 Schaerbeek ( Region Stołeczny Brukseli , Belgia ) |
---|---|
Śmierć |
9 października 1978(w wieku 49 lat) Bobigny |
Pogrzeb | Cmentarz Kalwarii ( w ) |
Imię i nazwisko | Jacques Romain Georges Brel |
Narodowość | belgijski |
Zajęcia | Aktor , reżyser , piosenkarz , poeta , piosenkarz i autor tekstów , kompozytor , pisarz , scenarzysta , muzyk , gitarzysta |
Okres działalności | 1953-1978 |
Rodzeństwo | Pierre Brel ( d ) |
Instrument | Gitara |
---|---|
Etykiety | Barclay , Philips Records , Universal Records |
Gatunek artystyczny | Pieśń francuska |
Stronie internetowej | www.jacquesbrel.be |
Dyskografia | Dyskografia Jacquesa Brela |
Amsterdam , The Bourgeois , Bruksela , Ci ludzie , La Fanette |
Jacques Brel , ur.8 kwietnia 1929w Schaerbeek ( Belgia ) i zmarł dnia9 października 1978w Bobigny ( Francja ), jest belgijskim piosenkarzem, autorem tekstów , poetą , aktorem i reżyserem .
Jacques Brel jest uważany za ikonę i jednego z największych autorów piosenek francuskiej piosenki , dzięki tytułom takim jak Ne me pas , Amsterdam , When we have only love , La Valse à mille temps , These people , Vesoul , Les Bourgeois , Madeleine czy nawet Matyldy . Artysta u szczytu popularności zrezygnował jednak z trasy koncertowej w 1967 roku . Choć nagrał jeszcze kilka płyt i wyszedł na scenę L'Homme de la Mancha , poświęcił się kinu , do którego nakręcił jako aktor kilkanaście filmów, z których dwa napisał i wyreżyserował: Franz i Le Far West ( wybrany w oficjalnej selekcji na Festiwalu Filmowym w Cannes w 1973 roku ).
Z ponad 25 milionami albumów sprzedanych na całym świecie, Jacques Brel pozostaje ważnym przedstawicielem francuskiej piosenki za granicą. Jego piosenki, nagrywane głównie w języku francuskim , są źródłem inspiracji dla wielu anglojęzycznych piosenkarzy-tekściarzy, takich jak David Bowie , Mort Shuman , Alex Harvey , Leonard Cohen , Marc Almond czy Rod McKuen . Kilka jego piosenek zostało również przetłumaczonych na angielski , zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych , i zaśpiewanych przez Raya Charlesa , Judy Collins , Johna Denvera , Kingston Trio , Ninę Simone , Franka Sinatrę , Scotta Walkera , Wyclefa Jeana i Andy'ego Williamsa .
Jacques Romain Georges Brel pochodzi z katolickiej rodziny przemysłowców; jego ojciec, Romain Jérôme Brel (1883-1964), jest francuskojęzycznym Flamandczykiem urodzonym w Zandvoorde , a jego matka Elisa Lambertine znana jako „Lisette” Van Adorp (1896-1964) z Brukseli. Jako dziecko nie interesował się zbytnio szkołą, z wyjątkiem lekcji francuskiego i historii. Wraz ze starszym o 6 lat bratem Pierre'em (1923-2001), Jacques kształcił się w katolickiej uczelni: Saint-Louis Institute i harcerstwie, co mu się nie podobało. Jego dzieciństwo było według niego zbyt spokojne, „ponure” i „nic się nie wydarzyło”, z rodzicami, których uważał za „bardzo starych”. To oni zainspirowali piosenkę Les Vieux . Jak opisuje w swojej piosence My Childhood , młody Jacky (tak go wtedy nazywano) nudzi się, dużo śni, czuje się tak samotny, że mówi z sufitu swojego pokoju, wymyśla historie dla siebie i czuje się zupełnie inaczej od reszty rodziny, której wartości nie podziela, takich jak pieniądze. Powiedział: „Pieniądze nigdy nie dały mi szczęścia. Wychowałem się w pieniądzach; Widziałem wszystkie bzdury, które musiałeś zrobić, aby to zdobyć ”. Muzyk samouk, od najmłodszych lat uczył się gry na fortepianie obserwując i słuchając matki. To na tym rodzinnym instrumencie tworzy swoje pierwsze kompozycje. Pisał długie wiersze i opowiadania w wieku 15 lat po przeczytaniu Juliusza Verne'a i Jacka Londona .
W wieku 16 lat kupił swoją pierwszą gitarę dzięki pieniądzom z różnych drobnych prac, zwłaszcza w kościele, i dołączył do Franche Cordée (mieszanego katolickiego ruchu młodzieżowego), gdzie stworzył zespół teatralny, dla którego sam gra i pisze sztuki i piosenki . W 1948 odbył służbę wojskową. Nie mając dyplomu, a tym samym a priori niepewnej przyszłości, jego ojciec zabrał go do rodzinnej fabryki tektury „Vanneste & Brel”, gdzie od 1947 do 1953 r. został przydzielony do działu sprzedaży, do pracy, do której nie miał ochoty ( „Mój ojciec zapakował mnie w pudełka ” - powiedział). Pomimo bezpiecznej przyszłości w rodzinnym biznesie, widząc, że powoli umiera z nudów, poważnie rozważał przekwalifikowanie się na hodowcę kurczaków, szewca lub autora piosenek. Wybiera tę drugą drogę i pisze wszędzie i o każdej porze, wielki miłośnik muzyki klasycznej (głównie Maurice Ravel i Franz Schubert ),
1 st czerwiec 1950ożenił się z Teresą Michielsen, znaną jako „Miche” (zmarła 31 marca 2020 r.), sekretarz w firmie energetycznej, którą poznał trzy lata wcześniej w Franche Cordée. 6 grudnia 1951 rodzi się jego pierwsza córka Chantal (zmarła dnia 04 stycznia 1999 r.). Równolegle z życiem rodzinnym i pracą w fabryce tektury, w 1950 roku zaczął śpiewać wieczorami w brukselskich kabaretach zgrupowanych w dzielnicy „świętej wyspy” pod pseudonimem Jacques Bérel, którego ojciec nie chciał że używa swojego nazwiska do swoich działań artystycznych. Już teraz pokazuje tę liryczną moc (zarówno w tekstach, jak i w jego interpretacji wciąż zbyt mocno harcerskiej), która odpycha jego rodzinę. Na próżno próbuje odwieść go od kontynuowania tej drogi. On wytrwa. To właśnie podczas tych belgijskich kabaretów poznaje Barbarę, z którą łączy go niezachwiana przyjaźń.
W 1953 roku wyprodukował mock-up rekord, 78 rpm , że belgijski dziennikarz Angele Guller (spotkali się w 1952 roku podczas przesłuchania) wysłany bez jego wiedzy w Paryżu do Jacques Canetti , talent scout, dyrektor artystyczny Philips i właściciel teatru Les Trzy Baudety . Uwiedziony piosenkami, które właśnie usłyszał, Canetti dzwoni do Jacquesa w noc1 st czerwiec 1.953spotkać się z nim natychmiast. Podczas gdy jego córka Francja urodziła się dnia12 lipca 1953Brel opuszcza belgijską stolicę, by samotnie udać się do Paryża, gdzie mieszka w małym, niewygodnym pokoju w hotelu Stevens w Pigalle . Jego matka wspiera i zachęca go licznymi listami i od czasu do czasu przesyła mu pieniądze, pozostawiając go samemu sobie. Z drugiej strony ojciec, nie aprobując wyboru syna, ostrzega go przed wyjazdem: jeśli zrezygnuje z pracy w fabryce tektury, nie będzie mu już płacić pensji i nie będzie mógł tam wrócić do pracy . Upiera się również, że nie chce, aby jego najmłodszy syn używał jego imienia, ale Jacques, niekomfortowy z pseudonimem, udaje się przekonać ojca, aby pozwolił mu zachować ojcowskie nazwisko. Według Pierre'a Brela, brata Jacquesa, jeśli jego ojciec był bardzo niechętny, aby jego syn zrobił karierę w sali muzycznej, po osiągnięciu sukcesu będzie z siebie bardzo dumny, nawet jeśli nigdy tego nie będzie. .
Po przybyciu do Paryża Brel chciał przebić się jako autor piosenek, a nie piosenkarz. Ale żaden wykonawca nie chce śpiewać swoich piosenek, więc jest zmuszony to zrobić sam. Canetti zadebiutował na Trois Baudets we wrześniu 1953 roku w pierwszej części spektaklu Mouloudjiego . Następnie w 1954 roku w spektaklu Cinémassacre , w którym debiutują również Boris Vian i Jean Yanne , a w którym triumfuje komik Fernand Raynaud . W Trois Baudets, w trasach Canettiego, niezależnie od tego, czy odnosi sukcesy, czy nie, Jacques Brel ma gwarancję, że będzie śpiewał co wieczór, testował swoje piosenki i zarabiał na życie, chociaż jak na początkującego artystę tak niewiele kosztuje. . Jego debiut na scenie nie był dobry, był nerwowy i niezdarny. Śpiewa przed obojętną na niego publicznością. Podczas wywiadu z5 maja 1968o Europie 1 przyzna: „Na początku nie byłem źle zrozumiany; Byłem zły. (...) Na początku nikt nie chciał śpiewać moich piosenek. Byłem zmuszony radzić sobie sam z tym, co napisałem ”.
Bierze udział w festiwalu Knokke-le-Zoute : zajmuje przedostatnie miejsce. Następnie, aby zarobić trochę pieniędzy, uczył gry na gitarze tancerza-akrobatę Francesco „Cocky” Fredianiego, włoskiego artystę występującego w kabarecie La Nouvelle Ève. Ten ostatni, świadek pierwszych kroków początkującego, towarzyszy mu również podczas jego pierwszej wizyty w Olimpii jako „podnoszący zasłony” (kiedy widzowie wchodzą do sali i zajmują swoje miejsca). Warunki pracy są dla Jacquesa trudne: nie ma szatni i musi się przebrać za barem w Olimpii. Po występie zauważa go Bruno Coquatrix , gratuluje mu występu i zaprasza go do odwiedzenia go w celu przedyskutowania kolejnej wizyty, ale Brel nie jest jeszcze gotowy, aby stawić czoła dużej sali.
Dla Brela trudności trwają nadal, obciążony długimi ramionami i dużym, niezdarnym ciałem. W 1954 poznał dyrygenta Jacquesa Héliana występującego w Brukseli i zaprezentował mu jedną ze swoich pierwszych piosenek, Il Can Pleuvoir . Jest to zawarte w repertuarze orkiestry. Przywołując to spotkanie, Jacques Hélian zwierza się: „Uścisnąłem mu rękę, nie podejrzewając, że za jego napiętym uśmiechem krył się taki bajeczny talent…” Tak więc Francja po raz pierwszy usłyszy o „Wielkim Jacques”. .
W Styczeń 1955Brel zadebiutował w Ancienne Belgique , znanej brukselskiej sali koncertowej, w pre-programu przez Bobbejaan Schoepen i Jacques Canetti kontynuowane, aby wysłać go na wycieczki, gdzie przeprowadza się w szczególności w amerykańskiej gwiazdy z Philippe Clay , Dario Moreno i Katarzyny Sauvage, który zostaje jego kochanką.
W 1955 przywiózł do Francji żonę i dwie córki, a rodzina przeniosła się do Montreuil . To rok jego pierwszych 33 obrotów na minutę. W Les Trois Baudets pozna Georgesa Pasquiera, który zostanie jego managerem i najlepszym przyjacielem, któremu w 1978 roku zadedykuje piosenkę Jojo (album Les Marquises ). Wciąż przesiąknięty wpływami harcerstwa i katolickiej edukacji, śpiewał dla organizacji chrześcijańskich. W tym czasie Georges Brassens nadał mu przydomek „Abbé Brel”.
Od 1954 do 1965 Canetti organizował wycieczki we Francji i za granicą, w których Brel był często programowany w towarzystwie artystów takich jak Sidney Bechet , Catherine Sauvage , Philippe Clay itp. zanim sam stał się gwiazdą.
W 1956 poznaje pianistę François Raubera , który zostaje jego muzycznym aranżerem, a następnie orkiestratorem, który będzie mu towarzyszył przez całą karierę śpiewaka. W tym samym roku pojawił się jego pierwszy wielki sukces publiczny, Kiedy mamy tylko miłość . W 1957 roku , w pośpiechu, by ukończyć studia muzyczne w konserwatorium, François Rauber zrezygnował z koncertowania w całym kraju. Zastępuje go wtedy inny student z konserwatorium, Gérard Jouannest , który wraz z Brelem skomponuje muzykę do trzydziestu pięciu jego pieśni.
Jouannest jest jego wyłącznym akompaniatorem na scenie, a Rauber, który wrócił do Brelu po ukończeniu studiów, jest jego głównym orkiestratorem. Obaj muzycy pozostaną wierni Brelowi i jego twórczości, nawet po jego śmierci, na próżno walcząc z opublikowaniem w 2008 r. pięciu niepublikowanych utworów, które sam Brel uważał za niedokończone, aby ostatecznie poddać się faktowi dokonanemu, którego tytuły są już nadawane na falach radiowych w Belgii.
Dzięki ciężkiej pracy Brel odnajduje swój styl i swoją publiczność, wreszcie odnajduje sukcesy na swoich galach. Wśród innych osobliwości nigdy nie poddaje się tradycji przypominania, którą uważa za demagogiczną. W 1957 jego drugi 33 rpm otrzymał główną nagrodę Akademii Charlesa-Crosa, a pod koniec 1958 roku , w którym urodziła się jego trzecia córka, Isabelle, w pierwszej części odniósł sukces na Olimpiadzie . W następnym roku był headlinerem w Bobino , gdzie stworzył Ne me pas , napisany według niej dla aktorki Suzanne Gabriello i La Valse à mille temps .
Odtąd trasy są połączone w piekielnym tempie, Brel czasami daje więcej koncertów niż jest dni w roku. W 1960 kupił dom między Monako a Cap Martin na plaży Cabbé w Błękitnej Zatoce, którą zajmował do 1970 roku. Jego przyjaciele przyjeżdżali tam z wizytą, w szczególności Leny Escudero i Serge Gainsbourg . Tam skomponuje La Fanette i Amsterdam . Po jego śmierci, w hołdzie ratuszowi Roquebrune-Cap-Martin, rzeźbiarz Cyril de La Patellière umieścił we wsi popiersie z brązu .
W Marzec 1962, opuścił wytwórnię płytową Philipsa dla Barclay (z którym podpisał wyjątkowy trzydziestoletni kontrakt w 1972 roku). 6 marca 1962, nagrał Le Plat Pays , hołd dla Flandrii. WPaździernik 1962, stworzył swój dom wydań muzycznych Arlequin, który pół roku później stał się wydaniem Pouchenel (Polichinelle w Brukseli). Jego żona jest dyrektorem. W 1963 zagrał Les Vieux w odniesieniu do swoich rodziców. Śmierć ojca, a zaraz po niej śmierć matki, skłania Brela do ewolucji w kierunku coraz bardziej dramatycznych piosenek, takich jak La Fanette , Au Next czy w 1964 Amsterdam .
W 1966 roku , u szczytu swojej sztuki, Jacques Brel wydał Ces gens-là , nowy album, który oprócz piosenki o tej samej nazwie Ces gens-là zawierał kilka tytułów, które stały się podstawowymi klasykami jego twórczości: Jef , La Chanson de Jacky , Le Tango funèbre , Fernand , Mathilde … To właśnie podczas koncertu w Laon , na początku lata 1966, doszło do incydentu, który skłonił go do opuszczenia sceny. Wykonując Les Vieux , piąty tytuł programu, uświadamia sobie, że ma mechaniczne dubbingowanie wersu i nie akceptuje już „oszukiwania” przed publicznością, tracąc jego spontaniczność i autentyczność. Jednak przez ponad rok honorował swoje kontrakty i „oficjalnie” pożegnał Olimpię w dniu6 października 1966. Na zakończenie swojego recitalu powraca siedmiokrotnie, by powitać blisko 2000 stojących widzów, którzy krzyczą „Nie zostawiaj nas” .
W 1967 roku został oszukany przez Paula Touviera , któremu „upoważnił do wykorzystania jednego ze swoich tematów muzycznych” na potrzeby płyty edukacyjnej L'Amour et la vie , wyprodukowanej przez Touvier i dystrybuowanej przez firmę Philips . 16 maja 1967, dał swój ostatni recital w Roubaix .
Choć porzucił występy na scenie, Brel nie pozostał przez to bezczynny: latem 1967 roku zagrał w swoim pierwszym filmie fabularnym Les Risques du profession reżysera André Cayatte ; film odniósł publiczny sukces. Następnie na swojej żaglówce zaczyna płynąć. Pojawiły się dwa albumy: Jacques Brel 67 , na którym znalazła się La Chanson des vieux amants oraz kilka tytułów powstałych na scenie w roku jego pożegnania, w tym My Childhood i The Horse, w których wspomina krytyków, którzy wyrzucali mu, gdy zadebiutował w upubliczniać jego chuderlawy urok, jego brzydotę, czy drwić z rżenia końskich zębów... W 1968 roku ukazał się album J'arrive , którego część kręcono w studiu lub w telewizji: Vesoul (z Marcelem Azzolą na akordeonie), L ' Opiekun zamków , jestem w letni wieczór , wyglądam bardzo mało .
W październiku 1968 r. w Brukseli w królewskim teatrze operowym La Monnaie wystawił francuskojęzyczną wersję L'Homme de la Mancha , interpretując rolę Don Kichota u boku Dario Moreno w roli Sancho Pança . Spektakl ma zostać wznowiony w Paryżu w grudniu, ale Moreno umiera dalej1 st grudzień +1.968w wieku 47 lat od krwotoku mózgowego na lotnisku w Stambule, zanim jego samolot wystartował. Robert Manuel przejmuje rolę w spektaklu prezentowanym w grudniu w Paryżu. Na początku lata 1969 Brel jest Mon Uncle Benjamin w filmie Édouarda Molinaro , do którego komponuje muzykę z François Rauberem. Claude Jade , który miał wówczas 20 lat, powiedział: „Moje spotkanie z Jacques Brel odbyło się w Vézelay . […] Od razu okazał wielkie współczucie. […] Wychodzi z długich i męczących występów L'Homme de la Mancha, które okazały się wielkim sukcesem, i do filmu zachował długie włosy Don Kichota . […] Jest serdeczny, sympatyczny, otwarty i uważny na innych, a wesoła i ciepła atmosfera zdjęć wiele mu zawdzięcza. […] Jacques pasjonuje się lotnictwem, […] na lotnisku Toussus-le-Noble , ostatniego dnia […] ucieszył go pomysł lotu na południe i opowiedział nam o tej pasji, niebie, krajobrazy, podróże…” . W 1969 nakręcił krótkometrażowy film mający na celu podniesienie świadomości na temat padaczki u dzieci, w lokalu iz dziećmi w piątej klasie kompleksu szkolnego „Le Paradis des Enfants” w Etterbeek .
Nadal kręci kilka innych filmów i sam reżyseruje dwa: Franza w 1971 roku , dzielącego się rachunkiem ze swoją przyjaciółką Barbarą . W 1973 roku na ekranach wyszedł The Far West , co było porażką. Z okazji tej wycieczce, Brel, w Cannes, bierze udział w Jacques'a prezbiterium w programie radiowym , Radioscopie . W swojej ostatniej roli w kinie gra depresyjnego François Pignona , powracającą postać Francisa Vebera , w obliczu hitmana „Monsieur Milan”, granego przez Lino Venturę , w L'Emmerdeur , ponownie w reżyserii Édouarda Molinaro .
Sukces czeka go w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii . Angielskie tłumaczenia jego piosenek z powodzeniem prowadzą i nagrywają David Bowie ( Amsterdam ), Scott Walker ( Amsterdam , Mathilde ), Marc Almond ( Amsterdam, Jacky ), zespół Goodbye Mr. Mackenzie (en) ( Amsterdam ), Terry Jacks ( Le Moribond ) i Alex Harvey ( Au Next = "Dalej" ). Jacques Brel żyje i ma się dobrze, a mieszkający w Paryżu to amerykański musical, który od kilku lat jest wykonywany na całym świecie. Zawiera tłumaczenia rymowane, zebrane w 1968 roku przez Morta Shumana , przyjaciela Brela. W 1974 roku spektakl zaadaptowano do kina.
W 1964 roku , kiedy jego harmonogram zmusił go do wielu podróży w obie strony między Biarritz i Charleville , jego kierownik wynajął mały samolot. Polubił go i zdał dalej licencję prywatnego pilota private28 czerwca 1965(patent TT 16060). Następnie, po dziesięciu tygodniach szkolenia, Jacques Brel był wykwalifikowanym pilotem IFR na17 kwietnia 1970.
On kolejno kupiony Gardan GY-80 (1964 F-BLPG), A Wassmer 4/21 (1969, S / N 11,1969), A beechcraft Baron B 55 (jego pierwszy podwójnym silnika), A Twin Bonanza i Beechcraft D 50 (wlistopad 1975na Tahiti), którą chrzci „JoJo” ku pamięci swojego wielkiego zaginionego przyjaciela (Georgesa Pasquiera, sekretarza, kierowcy i factotum piosenkarza). Ten samolot będzie bardzo przydatny dla społeczności Marquesan , Brel regularnie zapewnia ewakuację medyczną do Papeete .
W 1973 zakończył karierę filmową po komercyjnej i krytycznej porażce swojego filmu Dziki Zachód . Odkrywszy nową pasję, żeglarstwo, Brel kupił sobie8 lutego 1974drewniany kecz The ASKØY i uzyskuje swój „kapitan w wielkiej żeglugi przybrzeżnej” certyfikat na 1 lipca.
Zostawia z córką Francji i Maddly Bamy , spotkał się podczas kręcenia The Adventure Adventure of Claude Lelouch , na pokładzie ASKØY , aby podróżować po świecie w ciągu trzech lat. Podczas postoju na Wyspach Kanaryjskich gwałtowny ból w klatce piersiowej zmusił go do przerwania światowej trasy koncertowej. Lekarze diagnozują u niego raka lewego płuca (Brel jest nałogowym palaczem). Przeszedł ablację górnego płata lewego płuca w Brukseli, a następnie wrócił na Wyspy Kanaryjskie wgrudzień 1974kontynuować swój rejs. Podczas swojego postoju na Markizach , zmniejszył się, porzucił projekt światowej trasy i postanowił udać się na emeryturę do tego miejsca, w którym nikt go nie znał. W 1976 roku sprzedał Askoy parze młodych Amerykanów, a Maddly Bamy kupił mu30 listopada 1976, dwusilnikowy Beechcraft Twin Bonanza zarejestrowany na F-ODBU i ochrzczony Jojo , ku pamięci swojego starego przyjaciela, który zmarł w 1974 roku, Georgesa Pasquiera, zrobił tam taksówkę samolotową, aby służyć mieszkańcom, przewożąc ich między wyspą Marquesan Hiva-Oa, gdzie mieszka, i Tahiti podczas 1430-kilometrowej podróży morskiej, około pięciu godzin lotu.
W 1977 , pomimo choroby, wrócił do Paryża, aby nagrać swoje ostatnie 33 rpm Les Marquises , które ukazało się na17 listopada, z rekordowym milionem zamówień w przedsprzedaży. Utwór o tej samej nazwie Les Marquises , zamykający album, kończy się słowami „Czy chcesz, żebym ci powiedział / Nie należy jęczeć / Do markizów”. Po tym nagraniu wrócił na Markizy.
W lipcu 1978 roku onkolog z Tahiti zdiagnozował u niego nawrót raka płuc . Brel wrócił do kontynentalnej Francji, gdzie leczył się w szpitalu Avicenne w Bobigny , na oddziale onkologii profesora Luciena Israëla . Jego stan poprawił się do tego stopnia, że jeszcze zrobił kilka krótkich pobytów nad brzegiem Jeziora Genewskiego . Zmarł z powodu masywnej zatorowości płucnej w dniu9 października 1978o 4 rano, w pokoju 305 szpitala Avicenna w wieku 49 lat. Dwa dni wcześniej przywiózł go z Genewy jego przyjaciel Jean Liardon, pilot i instruktor Vaudois, który wprowadził go w latanie według przyrządów.
Jacques Brel spoczywa na cmentarzu Atuona , gmina Hiva-Oa , na Wyspach Markizów , niedaleko grobu Paula Gauguina . Jego pogrzeb tablica jest źródłem sporu pomiędzy rodziną Brel i jego ostatniego towarzysza, Maddly Bamy, który miał podobiznę dwójką twarze zwrócone w kierunku zachodzącego słońca umieszczony na nagrobku w 1978 roku. W 1998 roku Fundacja Brel, na dwudziestą rocznicę śmierci piosenkarza, zastąpiła portrety napisem poematu oraz imionami jego żony i dzieci. Zaalarmowana przez ludność Maddly Bamy wraca na wyspę, wygrywa proces i uzyskuje prawo do przedstawienia swoich portretów.
W 1981 roku jego córka, Francja, utworzyła w Brukseli Fundację Jacques-Brel, mającą na celu popularyzację twórczości artysty, ale także wspieranie badań nad rakiem i pomoc hospitalizowanym dzieciom.
W grudzień 2005, Jacques Brel został wybrany przez publiczność RTBF do rangi " największego Belga " . W 2008 roku pojawiła się wreszcie piątka niewidzianych z 1977 roku .
Jacques Brel wychodzi za mąż 20 maja 1950z Thérèse Michielsen, znaną jako Miche (1926-2020). Para, która nigdy się nie rozwiodła, miała trzy córki (Chantal 1951-1999; Francja, ur. 1953 i Isabelle, ur. 1958). Kiedy piosenkarz zyskał sławę, Miche pozwolił mu żyć ze swoimi wieloma kochankami: Suzanne Gabriello w latach 1955-1961, sekretarz prasowy domu Philipsa Sylvie Rivet (w latach 1961-1970), która zgodziła się zrezygnować z pracy na prośby piosenkarki . Na przełomie lat 70. Brel, który został aktorem, zwielokrotnił swoje przygody: na planie z Annie Girardot czy przez krótki czas z Danièle Evenou . Jego ostatnią towarzyszką, poznaną w grudniu 1971 roku podczas kręcenia filmu Przygoda to przygoda , jest aktorka Maddly Bamy, która również porzuca karierę i dzieli życie Jacquesa Brela aż do śmierci piosenkarza w 1978 roku .
Brel miał bardzo szczególny związek z Barbarą . Poznali się na początku lat 50. w Brukseli, gdzie widywali się regularnie, podczas gdy próbowali się przebić występując w różnych kabaretach; nawiązuje się między nimi bardzo wielka, niezawodna przyjaźń, pełna współudziału i wzajemnego podziwu. W tym czasie Barbara śpiewała tylko piosenki napisane przez innych, w tym Brela. Ale Brel, który powiedział: „Barbara, to dobra dziewczyna. Ma ziarno, ale piękne ziarno. Byliśmy trochę zakochani, tak od dawna”, zachęci ją do pisania własnych piosenek. Le Grand Jacques będzie więc pierwszym, któremu Barbara zaprezentuje swoje pierwsze teksty, w tym pierwsze sukcesy. Od 1981 roku, trzy lata po śmierci Brela, we wszystkich spektaklach Barbary będzie grana La Valse de Franz skomponowana przez Brela, która w 1990 roku tworzy w teatrze Mogador piosenkę Gauguin (List do Jacquesa Brela) .
Z Brukseli Brel nazywał siebie flamandzkim śpiewakiem języka francuskiego; w ten sposób zaśpiewał niektóre ze swoich pieśni po holendersku , z których większość została przetłumaczona przez Ernsta van Altena :
Jacques Brel jest (współ) kompozytorem muzyki i/lub piosenek do poniższych filmów.
Kilka jego piosenek zostało zaadaptowanych na komiksy przez kilku projektantów (każda piosenka ma swojego projektanta ).
W edycjach Brain Factory publikowana jest wersja luksusowa (okładka na płótnie) w czterech tomach (88 plansz na album) oraz wersja "klasyczna" grupująca albumy "2 w 1" (176 plansz na album). Niektóre płyty Brel są wydawane przez Editions Vents d'Ouest .