(136472) Makemake



Informacje, które udało nam się zgromadzić na temat (136472) Makemake, zostały starannie sprawdzone i uporządkowane, aby były jak najbardziej przydatne. Prawdopodobnie trafiłeś tutaj, aby dowiedzieć się więcej na temat (136472) Makemake. W Internecie łatwo zgubić się w gąszczu stron, które mówią o (136472) Makemake, a jednocześnie nie podają tego, co chcemy wiedzieć o (136472) Makemake. Mamy nadzieję, że dasz nam znać w komentarzach, czy podoba Ci się to, co przeczytałeś o (136472) Makemake poniżej. Jeśli informacje o (136472) Makemake, które podajemy, nie są tym, czego szukałeś, daj nam znać, abyśmy mogli codziennie ulepszać tę stronę.

.

(136472) Makemake
(136472) Makemake
Opis tego obrazu, również skomentowany poniżej
Zdjęcie Makémake i jego satelity S / 2015 (136472) 1 (MK 2) wykonane przez Kosmiczny Teleskop Hubble'a w kwietniu 2016 r.
Charakterystyka
orbity Epoka ( JJ 2458900.5 ) Na podstawie 2431 obserwacji obejmujących 23 881 dni , U = 2
Półoś wielka ( a ) 6.7962 x 10 9 kilometry
(45,430 UA )
Peryhelium ( q ) 5.7003 x 10 9 kilometrów
(38,104 UA )
Aphelia ( Q ) 7.8922 x 10 9 kilometry
(52,756 UA )
Mimośród ( e ) 0,16126
Okres obrotu ( P REV ) 111 845 d
(306,21 )
Średnia prędkość orbitalna ( v orb ) 4.419 km / s
Pochylenie ( ja ) 28.9835 °
Długość węzła wstępującego ( Ω ) 79.620 °
Argument peryhelium ( ω ) 294,834 °
Średnia anomalia ( M 0 ) 165,514 °
Kategoria Plutoid ,
Cubewano
Znane satelity 1, S/2015 (136472) 1
Charakterystyka fizyczna
Wymiary

1,434+48
−18
 km  × 1420+18
-24
 km

1502 ± 45  km × 1430 ± 9  km
Masa ( m ) ≈3,1 × 10 21  kg kg
Okres rotacji ( P rot ) 22,826 6 ± 0,000 1 godzina d
Klasyfikacja spektralna B – V = 0,83, V – R = 0,5
Wielkość bezwzględna ( H ) -0,2
0,049 ± 0,02
Albedo ( A ) 0,81+0,01
−0,02
Temperatura ( T ) ~ 35 K
Odkrycie
Najstarsza obserwacja przed odkryciem
Przestarzały
Odkryty przez Michael E. Brown ,
Chadwick Trujillo ,
David L. Rabinowitz
Nazwany po Make-make
Przeznaczenie 2005 rok obrotowy 9

Makemake , oficjalnie (136472) Makemake (międzynarodowo (136472) Makemake  ; tymczasowe oznaczenie 2005 FY 9 ), jest transneptunową ( plutoidową ) planetą karłowatą Układu Słonecznego , położoną w pasie Kuipera . Jest to trzecia co do wielkości planeta karłowata i trzeci co do wielkości znany obiekt transneptunowy, po Plutonie i Eris , oraz drugi najbardziej widoczny obiekt transneptunowy, ponownie po Plutonie.

Została odkryta dnia Zespół Michaela E. Browna , Chada Trujillo i Davida Rabinowitza z Kalifornijskiego Instytutu Technologii (Caltech) w Obserwatorium Palomar , któremu nadano przydomek „  Zajączek Wielkanocny  ” (ang. Easter Bunny ) ze względu na bliskość odkrycia do Wielkanocy . Oficjalne oświadczenie o jego istnieniu, przyspieszone po kontrowersji związanych z odkryciem Hauméi , zostało dokonane w dniu. W, w momencie uzyskania statusu planety karłowatej, została oficjalnie nazwana przez Międzynarodową Unię Astronomiczną na cześć Make-make , boga stwórcy w mitologii Wyspy Wielkanocnej , w celu zachowania odniesienia do Wielkanocy.

Krąży wokół Słońca z okresem orbitalnym ponad 306 lat ziemskich i ma umiarkowanie ekscentryczną orbitę , jej peryhelium wynosi 34,6  jednostek astronomicznych (AU), a aphelium - które osiągnie w 2033 r. - 52,8 AU. Jednakże, wykazuje silne nachylenie orbity na 29  stopni od ekliptyki . Nie będąc w rezonansie orbitalnym z Neptunem , jest więc sześcianem . Jego okres rotacji wynosi 22,83 godziny, porównywalny z ziemskim .

Jego średnią średnicę szacuje się na około 1430  km , czyli jedną dziewiątą średnicy Ziemi , chociaż dokładna wartość nie jest w pełni zgodna. Ma co najmniej jednego znanego satelitę : S/2015 (136472) 1 , również nazywanego MK 2 do czasu ostatecznego oznaczenia, który byłby bardzo ciemny i miałby około 160  km średnicy. Odkrycie tego ostatniego w 2016 roku za pomocą Kosmicznego Teleskopu Hubble'a umożliwiło zespołowi Alexa H. Parkera pierwsze oszacowanie masy planety karłowatej na 3,1 × 10 21  kg , czyli prawie jedną czwartą masy układu plutonowego .

Makemake ma wysokie albedo ponad 0,8, co wskazuje, że jego powierzchnia jest silnie odbijająca. W połączeniu z bardzo niską średnią temperaturą około 35  K  (-238  ° C ) sugeruje to, że jej powierzchnia składa się głównie z lodowców metanu i etanu, ale w przeciwieństwie do innych podobnych obiektów jest stosunkowo wolna od azotu . Ponadto obecność tolin nadaje mu czerwonawy wygląd, podobny do koloru powierzchni Plutona . Jednak dane uzyskane z zakrycia gwiazdy w 2011 roku sugerują, że nie ma ona znaczącej atmosfery , w przeciwieństwie do atmosfery plutonowskiej .

Historyczny

Odkrycie

Pierwsza obserwacja

Odkrycie Makemake jest częścią poszukiwań dziesiątej planety ( planety X ) po Plutonie , wówczas jeszcze uważanej za planetę . Został ponownie uruchomiony po odkryciu (90377) Sedna inautorstwa Michaela E. Browna , Chadwicka Trujillo i Davida L. Rabinowitza z Kalifornijskiego Instytutu Technologii (Caltech). Po zaobserwowaniu tego, gdy było to na granicy wykrywalności ich oprogramowania (ruch 1,5  sekundy łuku na godzinę) mającego na celu ograniczenie fałszywych trafień , amerykańscy astronomowie decydują się na obniżenie tego progu, ponieważ postulują, że istnieje wiele innych dużych ciał po orbicie Plutona. ZZespoły Caltech są przetwarzanie starych zdjęć wykonanych przez narzędzie QUEST o Samuel Schmidt-Oschin 1,22-metrowym teleskopie w Obserwatorium Palomar , California , z tym nowym algorytmem . W szczególności udało im się wykryć (136108) Hauméę (wtedy nazywaną „  Santa  ”) wnastępnie (136199) Eris (wtedy nazywana "  Xena  ") in.

, zespół Caltech odkrywa trzeci obiekt: Makémaké. W związku z zakończeniem odkrycia świąteczną Wielkanocą nadano mu przydomek „  Zajączek Wielkanocny  ” (ang. Easter Bunny ) i jako kryptonim K50331A. Dokładniej, odkryli, że obiekt jest bardzo podobny do Świętego Mikołaja, ma podobną orbitę i odległość od Słońca oraz znajduje się w tej samej konstelacji  : Włosy Bereniki . Jednak zespół Caltech postanawia nie ogłaszać publicznie żadnego z tych odkryć: utrzymują istnienie Eris i kilku innych dużych obiektów transneptunowych w tajemnicy , oczekując na dalsze obserwacje, aby lepiej określić ich naturę.

Następnie uzyskuje się obrazy sprzed odkrycia , najstarsze fotografie Makémaké zostały znalezione na kilku slajdach obserwatorium Palomar z okresu obejmującego w , bez podniesienia go w tym czasie.

Pospieszne ogłoszenie publiczne

Publiczne ogłoszenie Eris i Hauméa jest początkowo zaplanowane na wrzesień lub podczas międzynarodowych konferencji, a konferencja Makémaké planowana jest nieco później, ponieważ zespół Caltech nie przeprowadził wtedy wystarczającej liczby dodatkowych obserwacji. Jednak ta oś czasu została znacznie przyspieszona przez ogłoszenie odkrycia Hauméa przez hiszpański zespół kierowany przez José Luisa Ortiza Moreno z Instituto de Astrofísica de Andalucía .

Dwie małe kropki otaczają dużą białą kropkę na czarnym tle.
Odkrycie Haumea , tu na zdjęciu przez Hubble'a z jego księżyców Hi'iaka i Namaka , przez zespół inny niż Caltech wytrąca ogłoszeniu odkrycia Makemake.

zespół Caltech publikuje online podsumowanie raportu, który ma ukazać Hauméę we wrześniu, w którym określono, że obiekt może być większy i jaśniejszy niż jakikolwiek inny obiekt znany wcześniej w Pasie Kuipera . Tydzień później hiszpański zespół, ogłaszając, że Pablo Santos Sanz – uczeń José Luisa Ortiza – odkrył obiekt samodzielnie dzięki obrazom pochodzącym z w Obserwatorium Sierra Nevada najpierw wysyła raport do Centrum Minor Planet (MPC), który jest oficjalnie opublikowany. W komunikacie prasowym wydanym tego samego dnia zespół José Luisa Ortiza kwalifikuje Hauméę jako „dziesiątą planetę” , wybór Mike Brown krytykuje a posteriori, ponieważ hiszpański zespół nie miał wystarczających informacji, aby to potwierdzić, zwłaszcza na temat masy.

Mike Brown szybko uświadamia sobie, że jest to ten sam obiekt, który śledził i że możliwy jest bezpośredni dostęp do raportów z Obserwatorium Kitt Peak , którego używał do sprawdzania orbity, przeszukując Google w poszukiwaniu kodu użytego w publicznym raporcie. Następnie zauważa, że ​​pozycje Xeny (Eris) i Easter Bunny (Makemake) są dostępne. Obawiając się, że zostanie podwojony, postanawia nie czekać z ich ujawnieniem do października i tego samego dnia przesyła do RPP informację pozwalającą na oficjalne ujawnienie ich odkrycia, która w związku z tym jest również publikowana na. Wieczorem Centralne Biuro Telegramów Astronomicznych (CBAT) wydaje okólnik ogłaszający prawie jednoczesne odkrycie trzech dużych obiektów i przypisuje temu obiektowi rok 2005 FY 9 jako tymczasowe oznaczenie. Mike Brown wygłosił również konferencję prasową na temat odkrycia Eris – największego obiektu z tej trójki, znacznie przekraczającego rozmiarami Plutona – przedstawiając go jako dziesiątą planetę, a nie Hauméa. Jeśli autorstwo odkrycia Hauméa jest dyskutowane między zespołem hiszpańskim a Caltech z powodu tej kontrowersji, w szczególności pierwszy został oskarżony o oszustwo naukowe przez drugiego, zespół amerykański jest w pełni uznawany za odkrywców Eris i Makemake.

Określenie

Kiedy okazało się, w 2005 FY 9 został roboczo nazwany Easter Bunny (the Easter Bunny w języku angielskim ) przez Michaela E. Browna i jego zespół z powodu daty odkrycia, kilka dni po Wielkanocy . Jednak Govert Shilling donosi, że Mike Brown początkowo chciał nadać obiektowi przydomek „  Martwy papież  ” ( Papież zmarł) w odniesieniu do zbliżającej się śmierci papieża Jana Pawła II , zanim odwiódł go jego żona Diane.

Rysunek wygrawerowany w brązowym kamieniu.
Petroglyph z wizerunkiem Make-make (pod maską).

Easter Bunny pozostaje pseudonimem, a zespół musi rozważyć stałą nazwę obiektu, przywilej, który mają jako odkrywcy. Najpierw myślą o nazwaniu ciała Eostre (w języku angielskim Eostre , Oestre , Oster lub nawet w innych formach), bóstwie anglosaskim, od którego pochodzi nazwa Wielkanoc , tłumaczenie „Wielkanoc”. Taka nazwa okazuje się jednak niemożliwa, ponieważ planetoida (343) Ostara już istnieje. Następnie myślą o Manabozho (lub Nanabozo), duchu jokera, któryw mitologii Anishinaabe ma zazwyczaj postać królika (w odniesieniu do zajączka wielkanocnego), ale porzucają również ten pomysł z powodu zakończenia na - bozo, które jest pejoratywne z powodu potencjalne odniesienia do klauna Bozo . Ostatecznie oni zaproponować Makemake do Międzynarodowej Unii Astronomicznej po Makemake , bóg stwórca, jak bóg płodności w mitologii Wyspy Wielkanocnej . Zachowuje to pierwsze odniesienie do Wielkanocy, a jednocześnie uwzględnia zwyczaje UAI polegające na tym, że klasyczne obiekty Pasa Kuipera (lub cubewano ) mają być nazwane imieniem twórczych bóstw. Makémaké oficjalnie otrzymuje swoją nazwę w.

Klasyfikacja

Makemake jest klasyfikowany po odkryciu jako klasyczny obiekt pasa Kuipera , zwany także cubewanos, co oznacza, że ​​jego orbita znajduje się wystarczająco daleko od Neptuna, aby nie rezonować z planetą i dlatego pozostaje stosunkowo stabilna od czasu powstania Układu Słonecznego. Tak więc między, data jego odkrycia, oraz , kiedy Międzynarodowa Unia Astronomiczna (IAU) zadecydowała o definicji planety i wprowadziła termin "planeta karłowata", Makemake nie ma szczególnego statusu poza masowym obiektem Pasa Kuipera . Następnie Makemake staje się Haumea możliwe kandydatem do nominacji do planety karłowatej.

, UAI na posiedzeniu komitetu wykonawczego w Oslo wyjaśnia ten system klasyfikacji, tworząc podklasę planet karłowatych , plutoidów , specjalnie dla planet karłowatych znajdujących się poza orbitą Neptuna . Miesiąc później, w, UAI czyni Makemake czwartą planetą karłowatą i trzecią plutoidem Układu Słonecznego jednocześnie z przypisaniem jej nazwy. Oznacza to, że krąży wokół Słońca i jest na tyle masywna, że ​​została zaokrąglona przez własną grawitację, ale nie zdołała oczyścić okolic swojej orbity .

Orbita

Charakterystyka orbity

W 2020s, Makemake jest w odległości nieco ponad 52,5  jednostek astronomicznych (AU) (7,78 x 10 9  km ) od Słońca i jest stopniowo zbliża się do aphelium na 52.76 AU niż osiągnie w 2033 r Makemake ma orbitę bardzo podobny do tego z Haumea  : ma silną skłonność orbitalną na 29  stopni od ekliptyki i umiarkowane ekscentryczność około 0,16. Niemniej jednak orbita Makemake jest nieco dalej od Słońca niż orbita Hauméi, z większą półosią wielką (45,430 AU wobec 43,116 AU) i bardziej odległym peryhelium (38,104 AU wobec 34,647 AU). Na tej półosi wielkiej , promienie słoneczne potrzebują prawie sześciu i pół godziny , aby dotrzeć do planety karłowatej. Jego okres orbitalny przekracza 306 lat, czyli ponad 248 lat dla Plutona i 283 lata dla Hauméi.

Makemake to klasyczny obiekt pasa Kuipera , znany również jako cubewano , co oznacza, że ​​jego orbita jest wystarczająco daleko od Neptuna, aby zachować stabilność przez całą historię Układu Słonecznego , a nawet jest prawdopodobnie największym z nich. W przeciwieństwie do plutynów , które mogą przecinać orbitę Neptuna ze względu na rezonans orbitalny 2:3 z planetą, obiekty klasyczne mają peryhelium dalej od Słońca, wolne od jakichkolwiek zakłóceń Neptuna. Takie obiekty mają stosunkowo małe mimośrody (zwykle mniej niż 0,2) i krążą wokół Słońca w taki sam sposób, jak planety. Makemake raczej odpowiada klasie „dynamicznie gorących” cubewanos , co jest konsekwencją jego stosunkowo dużego nachylenia orbity 29° w porównaniu z innymi członkami tej populacji.

Widoczność

Makemake jest od momentu odkrycia drugim najjaśniejszym obiektem transneptunowym po Plutonie – który jest około pięć razy jaśniejszy – z pozorną jasnością w przeciwieństwie do 17, ponieważ Eris – choć większa i z silnym albedo  – jest bardziej oddalona od Słońca i Ziemi . Obecnie znajduje się w gwiazdozbiorze Włosa Berenice i przejdzie w gwiazdozbiór Bouvier w 2027 roku. Jest wystarczająco widoczny, aby można go było obserwować za pomocą teleskopu amatorskiego .

Pomimo jego względnej widoczności, jego odkrycie jest późno podobnie jak Haumea i Eris, ponieważ pierwsze badania odległych obiektów początkowo koncentruje się na regionach blisko ekliptyki , to konsekwencją faktu, że planety i większość małych ciał Układu Słonecznego akcję wspólna płaszczyzna orbity powodu tworzenia się Układu Słonecznego w protoplanetarnym dysku .

Charakterystyka fizyczna

Rozmiar i obrót

Podobnie jak w przypadku innych obiektów transneptunowych, trudno jest określić dokładną wielkość Makemake. W roku 2010 studium porównawcze uwagami Spitzera i Herschel kosmicznych teleskopów o widmie elektromagnetycznym karłowatej planety Plutona, który doprowadził do oszacowania średnicy Makemake począwszy od 1360 do 1480  km .

Gwiezdny zakrycie od Makemake w 2011 roku początkowo włączony José Luis Ortiz Moreno , Bruno Sicardy , et al. uzyskać znacznie dokładniejszy wynik 1502 ± 45  km × 1430 ± 9  km , równolegle z potwierdzeniem braku atmosfery. Jednak ponowna analiza danych przeprowadzona przez Michaela E. Browna w 2013 r. pozwala określić wyniki na poziomie 1,434+48
−18
 km  × 1420+18
-24
 km bez ograniczeń vis-à-vis orientacji biegunów. Silne albedo jego silnie odbijającej powierzchni jest wtedy określone na 0,81+0,01
−0,02
. Jego średnica wynosi w przybliżeniu jedną dziewiątą średnicy Ziemi . Jego wielkość czyni go prawdopodobnie największym klasycznym obiektem w pasie Kuipera i trzecim co do wielkości obiektem transneptunowym po Plutonie i Eris .

Pod koniec 2018 roku obserwacje orbity MK 2, jej niedawno odkrytego satelity, umożliwiły Alexowi H. Parkerowi i in. dokonać pierwszego przybliżenia masy do 3,1 x 10 21  kg w kolejce do dalszych obserwacji przez kosmiczny teleskop Hubble'a . Odpowiadałoby to gęstości rzędu 1,7  g/cm 3 , stosunkowo niskiej, ale klasycznej dla obiektów transneptunowych, z promieniem obliczonym przez José Luisa Ortiza Moreno i in. w 2012 lub nieco wyższej do 2,1  g / cm 3 , stosując promień znaleźć Mike Brown 2013.

Jeśli chodzi o okres rotacji , pierwsze badanie ustala go w 2009 r. na 7,771 0 ± 0,003 0 godzin, po wykluczeniu kolejnego okresu 11,41 godzin, ponieważ byłoby to konsekwencją fałdowania widma (lub aliasingu ). Jednak badanie z 2019 r., w którym wykorzystano dane z lat 2006-2017, daje nowy, wyższy okres rotacji wynoszący 22 826 6 ± 0,000 1 godziny. Pozostaje to jednak zgodne z poprzednim badaniem, ponieważ jest to okres dwukrotnie dłuższy niż poprzednio wykluczony. Ten powolny okres rotacji, podobny do ziemskiego lub marsjańskiego, może być konsekwencją przyspieszenia pływowego jego satelity, MK 2, i potencjalnego innego dużego satelity, który jeszcze nie był znany.

Amplituda krzywej światła Makemake jest bardzo niska i wynosi 0,03  mag . Kiedyś uważano, że jest to spowodowane faktem, że biegun Makemake był skierowany w stronę Ziemi, jednak płaszczyzny orbity MK 2 - który prawdopodobnie musi być zbliżona do płaszczyzny równika Makemake powodu sił pływowych.  - wskazuje raczej, że w rzeczywistości jest to równik Makemake, który wskazuje na Ziemię.

Widmo i powierzchnia

Podobna do Plutona i znacznie wyraźniejsza niż Eris, powierzchnia Makemake wydaje się czerwona w widmie widzialnym . Od roku 2006 stwierdzono, że widma elektromagnetycznego w pobliżu podczerwieni charakteryzuje się obecnością szerokich pasm absorpcji z metanu (CH 4). Metan jest również obserwowany na Plutonie i Eris, ale pierwsze badanie wskazuje, że ich sygnatura spektralna jest tam znacznie niższa w porównaniu z Makemake. W 2020 roku nowe badanie wykazało, że pasma absorpcji metanu Makemake i Eris są w rzeczywistości podobne.

Reprezentacja bardzo pokrytej kraterami powierzchni i silnie oświetlona przez odległe Słońce.
Wrażenie artystyczne błyszczącej i czerwonawej powierzchni Makemake.

Analiza spektralna powierzchni Makemake ujawnia, że ​​metan ten musi występować w postaci dużych ziaren o szerokości co najmniej jednego centymetra. Oprócz metanu  mogą być obecne duże ilości etanu i tolin, a także mniejsze ilości etylenu , acetylenu i alkanów o dużej masie, takich jak propan , prawdopodobnie powstałych w wyniku fotolizy metanu przez promieniowanie słoneczne . Te tholiny są z pewnością odpowiedzialne za czerwony kolor widma widzialnego, tak jak w przypadku Plutona. Chociaż istnieją dowody na obecność lodu azotowego na powierzchni, przynajmniej zmieszanego z innym lodem, jego liczebność pozostaje znacznie niższa niż na Plutonie czy Trytonie , gdzie stanowi ponad 98% skorupy . Ten względny brak lodu azotowego sugeruje, że jego zapasy azotu zostały wyczerpane w historii Układu Słonecznego.

Fotometria w dalekiej podczerwieni (24-70  mikronów ), a submilimetrowy (70-500  mikronów ) przez teleskopy kosmiczne Spitzer i Herschla ujawnione w 2010, że powierzchnia Makemake nie jest jednorodna. Chociaż większość powierzchni pokryta jest lodem z azotu i metanu, którego albedo waha się od 78 do 90%, to 3 do 7% z nich składałoby się z małych płatów bardzo ciemnego podłoża, w tym albedo wynosi tylko 2 do 12 %. Jednak inne eksperymenty następnie kwestionują ten wynik w latach 2015 i 2017, wyjaśniając te różnice w albedo różnicą w obfitości złożonych materiałów organicznych lub stwierdzając, że zmienność widma była nieistotna, dochodząc tym samym do wniosku, że powierzchnia Makemake byłaby raczej jednorodny. Co więcej, większość tych badań i obserwacji została przeprowadzona przed odkryciem satelity S/2015 (136472) 1 (nazywanego MK 2); tak więc te małe ciemne plamy mogą być spowodowane obserwacją ciemnej powierzchni satelity, a nie cechami powierzchni Makemake. Wreszcie, badanie z 2019 r. oparte na obserwacjach optycznych przeprowadzonych w latach 2006-2017 przez Hromakina et al. wnioskuje, że niewielkie zmiany w krzywej blasku planety karłowatej wynikałyby z niejednorodności na jej powierzchni, ale były one zbyt słabe, aby mogły zostać wykryte za pomocą spektroskopii .

Hipoteza atmosfery

Obecność metanu i azotu w widmie Makemake w pewnym momencie sugerowała astronomom, że planeta karłowata może mieć przejściową atmosferę podobną do Plutona w pobliżu swojego peryhelium . Istnienie takiej atmosfery dostarczyłoby również naturalnego wyjaśnienia ubytku azotu: ponieważ grawitacja Makemake jest mniejsza niż grawitacja Plutona, Eris i Trytona , duża ilość azotu zostałaby utracona przez ucieczkę do atmosfery . Ponieważ metan jest lżejszy od azotu, ale ma prężność pary nasyconej znacznie niższą niż temperatury występujące na powierzchni Makemake - w zakresie od około 32  K  (-241  °C ) do 44 K (-229°C) w zależności od wybranego modelu - utrudnia to jego ucieczkę i wyjaśnia względną obfitość metanu. Jednak badanie atmosfery Plutona za pomocą sondy New Horizons sugeruje, że metan, a nie azot, jest gazem, który najbardziej ucieka przez ucieczkę atmosferyczną, co sugeruje, że brak azotu na Makemake miałby inne i bardziej złożone pochodzenie.

Jednak gwiezdny zakrycie od Makemake naprzeciwko 18 th  wielkości gwiazdą na włosach Berenike wumożliwia zakwestionowanie istnienia atmosfery poprzez znalezienie ciśnienia znacznie niższego niż oczekiwane. W ten sposób planeta karłowata byłaby pozbawiona znacznej atmosfery, a ciśnienie resztkowe cząsteczek na powierzchni odpowiadałoby maksymalnemu ciśnieniu atmosferycznemu wynoszącemu od 4 do 12  nanobarów , co stanowi mniej niż jedną stumilionową atmosfery ziemskiej i jedną tysięczną atmosfera ziemska Atmosfera plutonowska. José Luis Ortiz , z Instytutu Astrofizyki Andaluzji i współautor badania, podsumowuje po obserwacji przejścia Makemake z szesnastu różnych obserwatoriów w Ameryce Południowej, że „kiedy Makemake przechodzi przed gwiazdą i zasłania jej światło, gwiazda znika i pojawia się ponownie w bardzo nagły sposób, zamiast zanikać i stopniowo „rozpalać się” . Oznacza to, że mała planeta karłowata nie ma znaczącej atmosfery” . Nawet jeśli obecnie nie ma atmosfery, nie jest wykluczone, że dzięki sublimacji metanu wytworzy ją, gdy zbliży się do swojego peryhelium w nadchodzących stuleciach .

Satelita

W porównaniu z Eris, która ma naturalnego satelitę, Hauméa dwa i Pluton pięć, Makemake był kiedyś uważany za „intruza” wśród transneptunowych planet karłowatych ( plutoidów ), ponieważ żaden satelita nie był mu wówczas znany. Jednak zmienia się to wkiedy zostanie ogłoszone, że posiada co najmniej jednego naturalnego satelitę  : S/2015 (136472) 1 , o pseudonimie MK 2 do czasu ostatecznego wyznaczenia. Wzmacnia to ideę, że większość transneptunowych planet karłowatych ma naturalnych satelitów. W dodatku wokół Makemake mógłby krążyć inny duży satelita oprócz MK 2, co lepiej wyjaśniałoby anomalie odnotowane w jego widmie elektromagnetycznym .

Odkrycia tego dokonali Alex H. Parker , Marc William Buie , William M. Grundy i Keith S. Noll z Southwest Research Institute przy użyciu zdjęć wykonanych przez Wide Field Camera 3 (WFC3) Kosmicznego Teleskopu Hubble'a w. Obiekt jest oficjalnie nazwany, a jego odkrycie przekazane dalejdw elektronicznym telegramu n °  4275 w centralne biuro telegramów astronomicznych . Naukowcy tłumaczą to późne odkrycie faktem, że jego orbita znajdowałaby się na osi między Ziemią a Makemake, co sugeruje, że podczas poprzednich obserwacji utonął w świetle planety karłowatej.

Przedstawienie Makemake głównie w cieniu, Słońce widoczne w oddali i MK 2 po prawej na pierwszym planie.
Artystyczny widok Makemake i jego satelity MK 2 skierowanego w stronę słońca .

Satelita ten jest 1300 razy słabszy od Makemake i byłby od niego znacznie ciemniejszy, jego potencjalny kolor porównuje się do węgla , co pozwala oszacować jego rozmiar na około 160  km średnicy, czyli około dziewięć razy mniej niż planeta karłowata. . Ten kolor, zdumiewający w porównaniu z bardzo błyszczącą powierzchnią Makemake, można wytłumaczyć mechanizmem sublimacji lodu z powierzchni księżyca, którego grawitacja jest zbyt słaba, aby je utrzymać. MK 2 miałby swoją półoś wielką co najmniej 21 000  km od Makemake i poruszałby się po swojej orbicie z okresem co najmniej dwunastu dni , przy czym wartości te są obliczane przy założeniu orbity kołowej, ponieważ jej mimośród orbitalny jest wciąż nieznany.

Gdy orbita tego satelity zostanie dokładnie poznana, możliwe będzie lepsze zmierzenie masy i gęstości Makemake, co jest niezbędne do zrozumienia i porównania obiektów transneptunowych. Zespół odkrywców Alex H. Parker i in. , W ten sposób wykonane wnioski, że nowe długoterminowe obserwacje Makemake i (225088) Gonggong - wokół którego podobny satelita małe ciemne, Xiangliu została również odkryta w 2016 roku - być wykonane przez Hubble'a w celu móc obserwować kilka orbity ich odpowiednie satelity. Lepsze wyznaczenie orbity pozwoli również stwierdzić, czy satelita powstał w wyniku zderzenia, jak większość innych satelitów obiektów transneptunowych, czy też, jeśli jest bardziej eliptyczny niż oczekiwano, w wyniku przechwycenia .

Ponadto istnienie tego satelity daje wskazówkę pozwalającą wyjaśnić pozorną niespójność w widmie podczerwonym planety karłowatej: większość powierzchni to strefa jasna i zimna, ale niektóre części wydają się stosunkowo cieplejsze i ciemniejsze, co można wytłumaczyć fragmenty MK 2 .

Badanie

Makemake nigdy nie był przelatywany przez sondę kosmiczną, ale w 2010 roku, po sukcesie estakady Plutona przez New Horizons , przeprowadzono kilka badań w celu oceny wykonalności innych misji w celu zbadania Pasa Kuipera i nie tylko. Istnieją wstępne prace nad opracowaniem sondy przeznaczonej do badania systemu, przy czym masa sondy, źródło zasilania oraz układy napędowe są kluczowymi dziedzinami technologicznymi dla tego typu misji.

Szacuje się, że Makemake przelotu misja może potrwać co najmniej szesnaście lat stosując pomoc grawitacyjne z Jowisza , na podstawie daty rozpoczęcia działalności gdzie . Makemake znajdowałaby się w odległości około 52 AU od Słońca, kiedy sonda dotarła.

Uwagi i referencje

Uwagi

Bibliografia

  1. (w) Baza JPL małych ciała , 136472 Makemake (2005 FY9)  " (dostępne na 1 st maja 2021 ) .
  2. (en) Michael E. Brown , „  O wielkości, kształcie i gęstości planety karłowatej Makemake  ” , The Astrophysical Journal , tom.  767 n o  1,, s.  L7 ( ISSN  2041-8205 i 2041-8213 , DOI  10.1088/2041-8205/767/1/l7 , odczyt online , dostęp 29 kwietnia 2021 ).
  3. (en) JL Ortiz , B. Sicardy , F. Braga-Ribas i A. Alvarez-Candal , „  Albedo i ograniczenia atmosferyczne planety karłowatej Makemake z zakrycia gwiezdnego  ” , Nature , tom.  491 n O  7425,, s.  566-569 ( ISSN  1476-4687 , DOI  10.1038 / nature11597 , przeczytany online , dostęp 29 kwietnia 2021 ).
  4. (en) Alex Parker , Marc W. Buie , Will Grundy i Keith Noll , „  Masa, gęstość i figura tworzenia planet karłowatych w Pasie Kuipera  ” , AAS / Division for Planetary Sciences Meeting Abstracts , tom.  50,, s.  509,02 ( czytać online , obejrzano 1 st maja 2021 ).
  5. (en) TA Hromakina , IN Belskaya Yu N. Krugly i VG Shevchenko , „  Dłuższa fotometryczną monitorowania karłowatej planetarne (136472) Makemake  ” , Architektura i budownictwo , tom.  625,, A46 ( ISSN  0004-6361 i 1432-0746 , DOI  10.1051/0004-6361/201935274 , przeczytane online , skonsultowane 29 kwietnia 2021 r. ).
  6. (w) C. Snodgrass , B. Carry , C. Dumas i O. Hainaut , „  Charakterystyka kandydatów na członków (136108) rodziny Haumei  ” , Astronomy & Astrophysics , tom.  511,, A72 ( ISSN  0004-6361 i 1432-0746 , DOI  10,1051 / 0004-6361 / 200913031 , czytać online , obejrzano 1 st maja 2021 ).
  7. Schilling 2009 , s.  196.
  8. Moltenbrey 2016 , s.  202.
  9. Schilling 2009 , s.  196-200.
  10. Schilling 2009 , s.  198.
  11. Maran i Marschall 2009 , s.  160.
  12. (w) Michael E. Brown , „  Haumea  ” na mikebrownsplanets.com Mike Brown's Planets(dostęp 22 września 2008 r . ) .
  13. (en-US) Kenneth Chang , „  Piecing Together the Clues of a Old Collision Iceball by Iceball  ” , The New York Times ,( ISSN  0362-4331 , przeczytany online , dostęp 23 marca 2021 ).
  14. (w) Minor Planet Center , „  (136472) Makemake FY9 = 2005  ” na stronie minorplanetcenter.net (dostęp 26 kwietnia 2021 ) .
  15. Schilling 2009 , s.  202.
  16. Szyling 2009 , s.  205.
  17. Maran i Marschall 2009 , s.  160-161.
  18. (w) D. Rabinowitz, S. Tourtellotte (Uniwersytet Yale), Brown (Caltech), C. Trujillo (Obserwatorium Gemini), [56.12] Obserwacje fotometryczne bardzo jasnego NWT z niezwykłym rokiem krzywej światła.  » , Na aasarchives.blob.core.windows.net , 37. Spotkanie DPS,(dostęp 23 marca 2021 r . ) .
  19. Szyling 2009 , s.  208.
  20. (w) Minor Planet Electronic Circular 2005 O36: 2003 EL61  " , Minor Planet Center (MPC) ,( przeczytane online , konsultowane 5 lipca 2011 ).
  21. (Es) Alfredo Pascual, Estados Unidos" conquista "Haumea  " , na abc.es , ABC.es ,.
  22. (w) Michael E. Brown , „  Haumea  ” na mikebrownsplanets.com Mike Brown's Planets(dostęp 8 kwietnia 2021 ) .
  23. Szyling 2009 , s.  209.
  24. (en-US) Dennis Overbye , „  One Find, Two Astronomers: An Ethical Brawl  ” , The New York Times ,( ISSN  0362-4331 , przeczytany online , dostęp 23 marca 2021 ).
  25. (en-US) John Johnson Jr. i Thomas H. Maugh II, „  His Stellar Discovery Is Eclipsed  ” , w Los Angeles Times ,(dostęp 21 kwietnia 2021 ) .
  26. (w) Jeff Hecht, „  Astronom zaprzecza niewłaściwemu wykorzystaniu danych internetowych  ” na newscientist.com ,.
  27. Schilling 2009 , s.  210.
  28. Moltenbrey 2016 , s.  212.
  29. (w) Minor Planet Electronic Circular 2005 O41: 2003 UB313  " , Minor Planet Center (MPC) ,( przeczytane online , konsultowane 5 lipca 2011 ).
  30. (w) Minor Planet Electronic Circular 2005 O42: 2005 FY9  " , Minor Planet Center (MPC) ,( przeczytane online , konsultowane 5 lipca 2011 ).
  31. (w) Central Bureau for Astronomical Telegrams (CBAT) Okólnik nr 8577: 2003 EL_61 2003 UB_313, 2005 AND FY_9  " na cbat.eps.harvard.edu ,(dostęp 24 kwietnia 2021 r . ) .
  32. Szyling 2009 , s.  211.
  33. (w) gazetera z Planetary scalonej Planet i nazwami satelitów i odkrywców  " na planetarynames.wr.usgs.gov , United States Geological Survey (USGS) .
  34. (en) NASA Solar System Exploration, „  In Depth-Makemake  ”, na solarsystem.nasa.gov (dostęp 30 kwietnia 2021 r . ) .
  35. Szyling 2009 , s.  200.
  36. (en) Michael E. Brown , „  Co kryje się w nazwie część 2  ” , na blogu Planets Mike'a Browna ,(dostęp 14 września 2008 r . ) .
  37. (en) Laboratorium napędów odrzutowych , „  JPL Small-Body Database Browser 343 Ostara (A892 VA)  ” .
  38. (en) Międzynarodowa Unia Astronomiczna , „  Czwarta planeta karłowata o nazwie Makemake  ” , na iau.org ,(dostęp 30 kwietnia 2021 ) .
  39. (w) Robert D. Craig , Podręcznik mitologii polinezyjskiej , ABC-CLIO,, 353  s. ( ISBN  1-57607-895-7 , 978-1-57607-895-2 i 1-280-71284-8 , OCLC  57190089 , czytaj online ) , s.  63-64
  40. (w) International Astronomical Union , „  Naming of astronomical objects: Minor Planets  ” na stronie iau.org (dostęp 23 marca 2021 r . ) .
  41. (en-US) Rachel Courtland , „  Distant ciała Układu Słonecznego o nazwie 'Makemake',  ” na New Scientist ,(dostęp 30 kwietnia 2021 ) .
  42. (w) Jane X. Luu i David C. Jewitt , Obiekty Pasa Kuipera: relikty z dysku akrecyjnego Słońca  " , Annual Review of Astronomy and Astrophysics , tom.  40, n o  jeden, 2002-09-XX, str.  63-101 ( ISSN  0066-4146 i 1545-4282 , DOI  10.1146 / annurev.astro.40.060401.093818 , czytaj online , dostęp 27 kwietnia 2021 ).
  43. (w) Międzynarodowa Unia Astronomiczna , „  REZOLUCJA B5 – Definicja planety w Układzie Słonecznym  ” [PDF] na iau.org ,.
  44. Antoine Duval, „  29 lipca 2005, odkrycie Eris i dzień, w którym Pluton przestał być planetą  ” , w Sciences et Avenir ,(dostęp 8 kwietnia 2021 ) .
  45. (w) Mike Brown , „  Gorączka plutoidowa  ” na stronie mikebrownsplanets.com ,(dostęp 30 kwietnia 2021 ) .
  46. (en-US) Rachel Courtland , „  Plutonopodobne obiekty, które należy nazwać 'plutoidami'  ” , w New Scientist ,(dostęp 21 kwietnia 2021 ) .
  47. (w) Edward LG Bowell , „  Plutoid wybrany jako nazwa dla obiektów Układu Słonecznego, takich jak Pluton  ” na iau.org ,(dostęp 21 kwietnia 2021 ) .
  48. Moltenbrey 2016 , s.  208.
  49. (w) NEODyS , „  (136472) Makemake: Ephemerides  ” na newton.spacedys.com .
  50. (w) California Institute of Technology , Jet Propulsion Laboratory , Horizon Online efemeryd System - 136,472 Makemake (2005 FY9)  " na ssd.jpl.nasa.gov .
  51. (w) SC Tegler W. Grundy , W. Romanishin i G. Consolmagno , Spektroskopia optyczna obiektów dużego pasa Kuipera 136472 (2005 FY9) i 136108 (2003 EL61)  " , The Astronomical Journal , tom.  133 n O  2( DOI  10.1086/510134 , przeczytane online , dostęp 27 kwietnia 2021 ).
  52. (en) Jet Propulsion Laboratory , „  JPL Small-Body Database Browser: 136108 Haumea (2003 EL61)  ” .
  53. (w) Laboratorium napędów odrzutowych , „  JPL Small-Body Database Browser: 134340 Pluto (1930 WB)  ” .
  54. Moltenbrey 2016 , s.  211-212.
  55. (w) Wm. Robert Johnston, „  Asteroidy z satelitami  ” na stronie johnstonsarchive.net ,(dostęp 30 kwietnia 2021 ) .
  56. (w) Centrum mniejszych planet , „  MPEC 2010-S44: REMOTE MINOR PLANETY (. 2010 Październik 11.0 TT)  ” na minorplanetcenter.net ,(dostęp 30 kwietnia 2021 ) .
  57. (w) Jane X. Luu i David C. Jewitt , Obiekty Pasa Kuipera: relikty z dysku akrecyjnego Słońca  " , Annual Review of Astronomy and Astrophysics , tom.  40, n o  1,, s.  63-101 ( ISSN  0066-4146 , DOI  10.1146 / annurev.astro.40.060401.093818 , czytaj online , dostęp 30 kwietnia 2021 ).
  58. (w) Harold F. Levison i Alessandro Morbidelli , Tworzenie pasa Kuipera przez transport ciał na zewnątrz podczas migracji Neptuna  " , Nature , tom.  426, n O  6965,, s.  419-421 ( ISSN  1476-4687 , DOI  10.1038 / nature02120 , czytanie online , dostęp 30 kwietnia 2021 ).
  59. (w) Chas Neumann i Alejandro Carlin, Minor Planets & Trans-Neptunian Objects (Ważne Obiekty Astronomiczne) , Nowy Jork, College Publishing House,( ISBN  978-1-280-13717-4 , czytaj online [PDF] ) , s.  106.
  60. (w) ME Brown , A. van Dam , AH Bouchez i D. Mignant , „  Satelity of the Kuiper Belt Objects Largest  ” , The Astrophysical Journal , tom.  639, N O  1,, s.  L43 ( ISSN  0004-637X , DOI  10.1086/501524 , odczyt online , dostęp 29 kwietnia 2021 ).
  61. Dymock 2010 , s.  47.
  62. (en) H.-W. Lin, Y.-L. Wu i W.-H. Ip, „  Obserwacje planet karłowatych (136199) Eris i inne duże TNO w obserwatorium Lulin  ” , Advances in Space Research , tom.  40 N O  2, s.  238–243 ( DOI  10.1016 / j.asr.2007.06.09 , Bibcode  2007AdSpR..40..238L , czytaj online ).
  63. Moltenbrey 2016 , s.  204.
  64. Moltenbrey 2016 , s.  209.
  65. (w) CA Trujillo i ME Brown , The Caltech Wide Area Sky Survey  " , Ziemia, Księżyc i planety , tom.  92, n o  1,, s.  99-112 ( ISSN  1573-0794 , DOI  10.1023 / B: MOON.0000031929.19729.a1 , czytanie online , dostęp 21 marca 2021 ).
  66. (w) Michael E. Brown , Chadwick Trujillo i David Rabinowitz , „  Odkrycie kandydującej planetoidy wewnętrznej chmury Oorta  ” , The Astrophysical Journal , tom.  617 n o  1,, s.  645-649 ( ISSN  0004-637X i 1538-4357 , DOI  10.1086 / 422095 , czytaj online , dostęp 21 marca 2021 ).
  67. Moltenbrey 2016 , s.  213.
  68. (i) TL Lim , J. Stansberry TG Muller , M. Mueller , „  «tNOS są zimne»: Badanie regionu trans Neptuna - III. Właściwości termofizyczne 90482 Orcus i 136472 Makemake  ” , Astronomy & Astrophysics , tom.  518,, s.  L148 ( ISSN  0004-6361 i 1432-0746 , DOI  10.1051/0004-6361/201014701 , przeczytane online , skonsultowane 29 kwietnia 2021 r. ).
  69. Observatoire de Paris , Planecie karłowatej Makemake brakuje atmosfery!"  » , na stronie observatoiredeparis.psl.eu ,(dostęp 29 kwietnia 2021 ) .
  70. Europejskiego Obserwatorium Południowego , „  Nie ma atmosfery do planety karłowatej Makemake - To odległa zamrożony świat ujawnia swoje sekrety po raz pierwszy  ” , na eso.org ,(dostęp 29 kwietnia 2021 ) .
  71. (w) NASA Visualization Technology Applications and Development (DFSV), „  Makemake 3D Model  ” na solarsystem.nasa.gov ,(dostęp 30 kwietnia 2021 ) .
  72. (w) AN Heinze i Daniel deLahunta , Okres rotacji i amplituda krzywej światła planety karłowatej Pasa Kuipera Makemake (2005 FY9)  " , The Astronomical Journal , tom.  138 n O  2, s.  428-438 ( ISSN  0004-6256 i 1538-3881 , DOI  10.108 / 0004-6256 / 138/2/428 , przeczytane online , dostęp 29 kwietnia 2021 ).
  73. (w) Alex H. Parker , „  Księżyc dla Makemake  ” w The Planetary Society ,(dostęp 29 kwietnia 2021 ) .
  74. (en) J. Licandro , N. Pinilla-Alonso , M. Pedani i E. Oliva , „  Bogata w metan lód powierzchnia dużego TNO 2005 FY9: bliźniak Plutona w pasie transneptunowym  » , Astronomia i astrofizyka , tom.  445 n O  3,, s.  L35 – L38 ( ISSN  0004-6361 i 1432-0746 , DOI  10.1051/0004-6361: 200500219 , przeczytane online , dostęp 30 kwietnia 2021 ).
  75. (w) Alvaro Alvarez-Candal , Ana Carolina Souza-Feliciano , Walter Martins-Filho i Noemi Pinilla-Alonso , „  Planeta karłowata Makemake widziana przez X-Shootera  ” , Comiesięczne uwagi Królewskiego Towarzystwa Astronomicznego , tom.  497 n O  4,, s.  5473-5479 ( ISSN  0035-8711 , DOI  10.1093 / mnras / staa2329 , odczyt online , dostęp 30 kwietnia 2021 ).
  76. (en) European Southern Observatory , „  Obszar odcisków artysty planety karłowatej Makemake of the  ” na eso.org (dostęp 29 kwietnia 2021 r . ) .
  77. (en) ME Brown , KM Barkume , GA Blake i EL Schaller , „  Metan i etan na obiekcie Jasnego Pasa Kuipera 2005 FY9  ” , The Astronomical Journal , tom.  133 n o  1,, s.  284-289 ( ISSN  0004-6256 i 1538-3881 , DOI  10.1086/509734 , przeczytaj online , dostęp 30 kwietnia 2021 ).
  78. (w) ME Brown , EL Schaller i GA Blake , „  Produkty Makemake z napromieniowanej planety karłowatej to produkty  ” , The Astronomical Journal , tom.  149 n O  3,, s.  105 ( ISSN  1538-3881 , DOI  10.108 / 0004-6256 / 149/3/105 , przeczytany online , dostęp 30 kwietnia 2021 ).
  79. (w) Tobias C. Owen , Ted L. Roush , Dale P. Cruikshank i James L. Elliot , Lody powierzchniowe i skład atmosferyczny Plutona  " , Science , tom.  261 n O  5.122, s.  745-748 ( ISSN  0036-8075 i 1095-9203 , PMID  17757212 , DOI  10.1126 / science.261.5122.745 , czytaj online , dostęp 30 kwietnia 2021 ).
  80. (en) SC Tegler, William M. Grundy , F. Vilas, W. Romanishin, DM Cornelison i GJ Consolmagno, „  Dowód na lód N2 na powierzchni lodowej Planety karłowatej 136472 (2005 FY9)  ” , Ikar , tom.  195 n O  2, s.  844–850 ( ISSN  0019-1035 , DOI  10.1016 / j.icarus.2007.12.015 , czytanie online , dostęp 30 kwietnia 2021 ).
  81. (w) V. Lorenzi N. Pinilla-Alonso i J. Licandro , Rotalnie rozdzielona spektroskopia planet karłowatych (136472) Makemake  " , Astronomy & Astrophysics , tom.  577,, A86 ( ISSN  0004-6361 i 1432-0746 , DOI  10.1051/0004-6361 / 201425575 , odczyt online , dostęp 30 kwietnia 2021 ).
  82. (w) D. Perna , T. Hromakina F. Merlin i S. Ieva , Bardzo jednorodny obszar planety karłowatej Makemake  " , Monthly Notices of the Royal Astronomical Society , tom .  466 n O  3,, s.  3594-3599 ( ISSN  0035-8711 i 1365-2966 , DOI  10.1093 / mnras / stw3272 , odczyt online , dostęp 30 kwietnia 2021 ).
  83. (w) Anikó Takács-Farkas Csaba Kiss, Thomas Müller i Michael Mommert, „  Termiczna emisja Makemake ponownie rozważona  ” , Wspólne spotkanie EPSC-DPS, Europejskie Sympozjum Planetarne , tom.  13,.
  84. (en-US) Kenneth Chang , „  Makemake, bezksiężycowa planeta karłowata, mimo wszystko ma księżyc  ” , The New York Times ,( ISSN  0362-4331 , przeczytany online , dostęp 28 kwietnia 2021 ).
  85. (en) Ashley Morrow , „  Hubble Discovers Moon Orbiting the Dwarf Planet Makemake  ” , na nasa.gov ,(dostęp 28 kwietnia 2021 ) .
  86. (w) EL Schaller i ME Brown , „  Utrata lotna i retencja to obiekty pasa Kuipera  ” , The Astrophysical Journal , tom.  659 n o  1,, s.  L61 – L64 ( ISSN  0004-637X i 1538-4357 , DOI  10.1086 / 516709 , odczyt online , dostęp 30 kwietnia 2021 ).
  87. (en) Bill Keeter , „  Interakcja Plutona z wiatrem słonecznym jest wyjątkowa, badania odnalezione  ” w NASA ,(dostęp 30 kwietnia 2021 ) .
  88. (en-US) J. Kelly Beatty, „  Pluto's Atmosphere Confounds Researchers  ” , w Sky & Telescope ,(dostęp 30 kwietnia 2021 ) .
  89. Moltenbrey 2016 , s.  214.
  90. (w) Alex H. Parker , Southwest Research Institute , „  Propozycja HST 15207 – Księżyce planet karłowatych Pasa Kuipera Makemake i OR10 2007  ” [PDF] na stsci.edu ,(dostępny 1 st maja 2021 ) .
  91. (w) Alex H. Parker , Marc W. Buie , Will M. Grundy i Keith S. Noll , „  Odkrycie księżyca Makemakean  ” , The Astrophysical Journal , tom.  825 n o  1,, s.  L9 ( ISSN  2041-8213 , DOI  10.3847/2041-8205/825/1/l9 , odczyt online , dostęp 28 kwietnia 2021 ).
  92. Camille Gévaudan , Makémaké zdejmuje swój księżyc  " , o Wyzwoleniu ,(dostęp 28 kwietnia 2021 ) .
  93. Joël Ignasse, „  Hubble odkrywa księżyc wokół planety karłowatej Makemake  ” , w Sciences et Avenir ,(dostęp 29 kwietnia 2021 ) .
  94. (w) Central Bureau for Astronomical Telegrams (CBAT) „  Index of CBET 4200 to 4299  ” , na cbat.eps.harvard.edu (dostęp 28 kwietnia 2021 ) .
  95. (en) Mike Wall, „  Odległa planeta karłowata Makemake ma swój własny księżyc!  » , na Space.com ,(dostęp 28 kwietnia 2021 ) .
  96. (w) Zespół wiadomości Hubble'a, „  Hubble odkrywa księżyc krążący wokół planety karłowatej Makemake  ” na hubblesite.org ,(dostępny 1 st maja 2021 ) .
  97. (w) Alex Harrison Parker , Marc W. Buie , Will Grundy i Keith S. Noll , Mierząc miarę Księżyca Makemake  " , Amerykańskie Towarzystwo Astronomiczne, spotkanie DPS , tom.  48,, s.  106.08 ( przeczytaj online , skonsultowano 28 kwietnia 2021 ).
  98. (w) Alex Harrison Parker , „  Księżyce planet karłowatych Pasa Kuipera Makemake i 2007 OR10  ” , propozycja HST ,, s.  15 500 ( czytane online , dostęp 28 kwietnia 2021 ).
  99. (en-US) Southwest Research Institute , „  Zespół SwRI dokonuje przełomów w badaniu misji orbitera Pluton  ”, na swri.org ,(dostęp 24 kwietnia 2021 r . ) .
  100. (w) A. McGranaghan, B. Sagan, G. Dove, A. Tullos i in. , „  Badanie możliwości misji do obiektów transneptunowych  ” , Journal of the British Interplanetary Society , tom.  64,, s.  296-303 ( Bibcode  2011JBIS... 64..296M , czytaj online ).
  101. (w) Ashley Gleaves , „  Ankieta możliwości misji wobec obiektów transneptunowych – część II  ” , Projekty programu Chancellor's Honors ,( przeczytaj online , skonsultowano 3 kwietnia 2021 r. ).

Zobacz również

Bibliografia

Dokument użyty do napisania artykułu : dokument używany jako źródło tego artykułu.

Powiązane artykuły

Linki zewnętrzne


Mamy nadzieję, że informacje, które zgromadziliśmy na temat (136472) Makemake, były dla Ciebie przydatne. Jeśli tak, nie zapomnij polecić nas swoim przyjaciołom i rodzinie oraz pamiętaj, że zawsze możesz się z nami skontaktować, jeśli będziesz nas potrzebować. Jeśli mimo naszych starań uznasz, że informacje podane na temat _title nie są całkowicie poprawne lub że powinniśmy coś dodać lub poprawić, będziemy wdzięczni za poinformowanie nas o tym. Dostarczanie najlepszych i najbardziej wyczerpujących informacji na temat (136472) Makemake i każdego innego tematu jest istotą tej strony internetowej; kierujemy się tym samym duchem, który inspirował twórców Encyclopedia Project, i z tego powodu mamy nadzieję, że to, co znalazłeś o (136472) Makemake na tej stronie pomogło Ci poszerzyć swoją wiedzę.

Opiniones de nuestros usuarios

Olaf Lis

Myślałem, że wiem już wszystko o zmiennej, ale w tym artykule zweryfikowałem, że pewne szczegóły, które uważałem za dobre, nie były tak dobre. Dziękuję za informacje.

Eryk Cieślak

Zgadza się. Zawiera niezbędne informacje o (136472) Makemake.

Agnes Wolski

Świetny post o (136472) Makemake.

Romuald Winiarski

To dobry artykuł dotyczący (136472) Makemake. Podaje niezbędne informacje, bez ekscesów.