Bob Morane to nazwa serii powieści i tytułowego bohatera stworzonej w grudniu 1953 roku przez belgijskiego powieściopisarza Henri Vernesa dla kieszonkowej kolekcji „ Marabout Junior ” wydań André Gérarda . Te powieści zostały następnie zaadaptowane na komiksy .
Pierwotnie pomyślany jako rodzaj poszukiwacza przygód, na wpół czujny, na wpół „ barbouze ”, postać ewoluuje podczas swojego półwiecza istnienia, aby znaleźć się w coraz bardziej skomplikowanych przygodach. Oprócz egzotycznych podróży, połączonych ze szpiegostwem i klasycznymi przygodami, bardzo wcześnie pojawiły się motywy science fiction pod wpływem bliskiego przyjaciela autora, Bernarda Heuvelmansa , ojca kryptozoologii .
Francuz o kościstej twarzy, ściętych włosach i szarych oczach, atletycznej budowie, urodzony 16 października jak Henri Vernes, Morane ma wiecznie trzydzieści trzy lata. Sierota ojca i matki, wychowywany w Bretanii przez starą ciotkę. Jest bohaterem Bitwy o Anglię, pilotem Spitfire i byłym Latającym Dowódcą (wyimaginowana ranga) RAF - u . Najbardziej logicznym wyjaśnieniem byłoby prawdopodobnie to, że Morane był na początku Latającym Oficerem (szefem porucznika sekcji lotniczej lub „lotem”), aby następnie zostać dowódcą eskadry (dowódcą eskadry) i, jak zrobił to Pierre Closterman (prawdziwy jak Francuz z trzydziestoma -trzy zwycięstwa), p.o. dowódcy skrzydła lub dowódcy eskadry, bez awansu do stopnia podpułkownika zwyczajowego na tym stanowisku. Bob Morane jest zatem najbardziej utytułowanym pilotem we Francji z 53 zwycięstwami lotniczymi.
Politechnik, inżynier i oficer dyżurny we francuskich siłach powietrznych , jest nyktalopem . Jego ciekawość i poczucie sprawiedliwości sprawiają, że podróżuje po świecie. Okazjonalny reporter-fotograf dla magazynu Reflets , zna wiele języków ; a także różne techniki walki wręcz : savate , karate , judo , jiu-jitsu . Ekspert w posługiwaniu się dużą ilością broni, posiada co najmniej ciężki automat Colt , luger i rewolwer. Nawiązał relacje w różnych tajnych służbach: w Stanach Zjednoczonych z szefem CIA Herbertem Gainsem; z Sir Archibaldem Baywaterem ze Scotland Yardu w Wielkiej Brytanii ; z porucznikiem Gros-Jeanem w kanadyjskiej policji konnej ; z pułkownikiem Jouvert na 5 th Biura Francji; oraz Sheelą Khan, szefową policji w Kalkucie i Secret Service w Indiach .
Pomimo swojej energii i zamiłowania do przygód, Bob Morane czasami doświadcza chwil zakłopotania lub niepewności, które nieodparcie zmuszają go do przeczesania palcami włosów. Lubi też przeplatać okresy wzmożonej aktywności i lenistwa, które spędza w kapciach, czytając w swoim mieszkaniu na Quai Voltaire w Paryżu, pośród swoich kolekcji rzadkich lub ciekawych przedmiotów, wspomnień dawnych przygód.
Bob Morane pielęgnuje również wiele kobiecych przyjaźni. Najważniejsze to te, które ma z reporterką London Chronicle Sophią Paramount , z Tanią Orloff , siostrzenicą Żółtego Cienia , a także z tajemniczą i upojną Miss Ylang-Ylang , wszechmocną szefową straszliwej Organizacji Smogowej. Jeśli wszystkie te związki są czułe lub protekcjonalne (stąd jego niepohamowany zwyczaj nazywania wszystkich spotykanych dziewczynek „małą dziewczynką”) i zawsze całkowicie czyste, pozwalają nam odgadnąć upodobanie Morane'a do żeńskiej płci. Wielką romantyczną miłością jego życia jest Tania Orloff, siostrzenica Żółtego Cienia, która czyni ich rodzajem pary a la Romeo i Julii na zawsze rozdzielonych przez wujka tego ostatniego, któremu obaj są przeciwni, ale siostrzenica to szanuje.
Oprócz mieszkania na Quai Voltaire w Paryżu, jest właścicielem starego klasztoru w Dordonii, bardzo dużego kawałka ziemi, starego cmentarza w Bretanii i tajnej posiadłości w Peru nad brzegiem wspaniałego, błękitnego jeziora. Ma Jaguara typu E, którym nadal jeździ otwarcie z wytrawnym doświadczeniem, oraz małego kabrioletu Peugeot 204 . Odnajdujemy go również regularnie za kierownicą Chevroleta Corvette (C4) .
Henri Vernes określił swoje imię „Morane” w szczególności przez odniesienie do wojowników Masajów : „Morane to wojownik Masajów, który zabił swojego pierwszego lwa. Odszedł z włócznią i tarczą, a kiedy wykonał swoje zadanie, stał się Moranem. Imię wybierane jest spośród tych z tamtych czasów, bez odniesienia do lotnika Roberta Morane'a . Jedna z przygód Boba Morane'a nosi tytuł „Ostatni Masaj” (2001).
Szkocki bezpośredni potomek klanu McGuiliguidy, 2 metry rudy i 34 lata, z rękami wielkości taczek, pięściami wielkości dziecięcej głowy, obdarzony kolosalną siłą. Patriotyczny, lubi pić whisky (najlepiej Zat 77).
Przesądny, jest właścicielem zamku przodków i farmy kurczaków w Szkocji, ale ten zajmuje go tylko częściowo, ponieważ jest towarzyszem numer 1 Morane'a. Swoje zdania akcentował slangiem i nazywał swojego znakomitego towarzysza „Dowódcą” w odniesieniu do służby Boba Morane'a w RAF podczas II wojny światowej. Morane koryguje to z nutą humoru o jeden: „Dobrze wiesz, że wojna się skończyła i że w ogóle niczego nie zamawiam”, zdanie, na które Bill Ballantine niezmiennie odpowiada: „Wiem, komandorze”. Szczególnie lubi steki, ziemniaki i frytki oraz hot-dogi . Zna dobrze swoją klasykę i gwiżdże jak mistrz. Bill Ballantine poznał Morane'a, gdy był jego mechanikiem, gdy po wojnie pilotował na Nowej Gwinei. Sam jest doświadczonym pilotem i doświadczonym mechanikiem. Podobnie jak Bob Morane, pasjonuje się pięknymi samochodami i utrzymuje Forda Mustanga, którego przygotował, aby zwiększyć jego osiągi.
Jej pierwsze pojawienie się ma miejsce w La Vallée infernale (1953), pierwszej powieści z serii według kolejności publikacji. Jednak pierwsze spotkanie Boba Morane'a i Billa Ballantine'a, które ma miejsce podczas II wojny światowej , zostało opisane w V1 Alert (2009).
Bill Ballantine urodził się 3 kwietnia w destylarni w Edynburgu .
Jest jednym z najbardziej regularnych wrogów Boba Morane'a i prawdziwym geniuszem zła.
Jest przeciwnik Bob Morane w terror Manicouagan , 71 th nowa w seryjnie; pokonuje go, gdy spotykają się po raz pierwszy.
Pojawia się jako główna bohaterka w następujących powieściach (lista nie jest wyczerpująca):
Henri Vernes opisuje pannę Ylang-Ylang jako kobietę
„O owalnej twarzy i doskonałych rysach, oświetlonych długimi skośnymi eurazjatyckimi oczami. Ich stałość wskazywała na żelazną wolę, a także okrucieństwo. Nos był delikatny, delikatnie wykonany, a usta doskonale wykończone. Kremową matowość skóry dodatkowo podkreślały czarne, lśniące włosy, ściągnięte do tyłu i zawiązane w kok na karku. Miała na sobie czarny jedwab, obcisłe spodnie i bluzkę. Jej buty nosiły złote sandały. W prawej ręce trzymała parę długich rękawiczek z cienkiej skóry, również czarnej, które niedbale wachlowała, gdyż ciepło pochodni potęgowało przytłaczającą wilgoć tropikalnej nocy. W nowo przybyłej dwójka jeńców natychmiast rozpoznała pannę Ylang-Ylang, niekwestionowaną przywódczynię organizacji Smog. Nikt, z wyjątkiem być może niej, nie znał jej prawdziwego imienia i przezywano go ze względu na jej ulubione perfumy, których często używała bez umiaru. "
W The Smugglers of the Atom (1970) jest opisany jako
„Kobieta, której uroda była tak doskonała, jak i tak niepokojąca, że kiedy raz ją zobaczyłeś, musiało być ciężko zapomnieć. Twarz wąska, trójkątna, z wysokimi kośćmi policzkowymi, skóra koloru złocistego bursztynu, zjadana przez lekko skośne eurazjatyckie oczy. Oczy, które nigdy się nie kończyły i których źrenice wydawały się być wycięte z czarnych diamentów. (...) Była urzekającą, budzącą grozę, enigmatyczną Miss Ylang-Ylang. "
- Henri Vernes, Przemytnicy atomu, strony 73 i 74.
Działalność przestępczaJest szefową SMOG, międzynarodowej organizacji zrzeszającej najemników i bandytów.
Relacje między Bobem Morane i panną Ylang-YlangMiss Ylang-Ylang jest zafascynowana komandorem Morane, co sprawi jej kłopoty z jednym ze złoczyńców serii, Romanem Orgonetzem , który wszedł na służbę SMOG. Rzeczywiście, będzie zdecydowanie sprzeciwiał się swojemu szefowi w tej sprawie, ponieważ chce wyeliminować Boba Morane'a, perspektywę, na którą panna Ylang-Ylang nigdy się nie zdecyduje.
Ze swojej strony Boba Morane'a potajemnie pociąga piękna Eurazjatka, nawet w niej zakochana.
Roman Orgonetz to postać z serii Bob Morane , opisana w The Atom Eaters następująco : „twarz odrażająca brzydota, kolor i konsystencja żelatyny, z ogromnym nosem, jak wielki różowy ślimak.” , wyłupiaste i mętne oczy , bez wyrazu i śliskie usta otwierające się na całkowicie złote zęby, całość zwieńczona łysą głową i lśniąca jak kula polerowanego marmuru ”.
Występuje w następujących powieściach:
Pojawiając się w 1956 , Roman Orgonetz pozostaje najstarszym przeciwnikiem Boba Morane'a, a Żółty Cień pojawił się dopiero w 1959 w The Crown of Golconda . W przeciwieństwie do pana Minga i panny Ylang-Ylang , którzy do pewnego stopnia podziwiają Morane'a, wyobraża sobie tylko nienawiść do niego i myśli o wyeliminowaniu go wszelkimi możliwymi sposobami.
Bob Morane po raz pierwszy spotyka Romana Orgonetza w powieści Mission for Thule , gdzie występuje pod pseudonimem Arthur Greenstreet (nazywa się też De la Rue Verte lub Calleverde w zależności od kraju, w którym działa). Tajny agent rzekomo neutralnej ambasady, próbuje następnie zapobiec wystrzeleniu satelity przez Stany Zjednoczone . Bobowi Morane udaje się go skontrować i jednocześnie czyni z niego trwałego wroga.
Morane spotykał się z nim regularnie. W La Cité des sables jest on opłacany przez kraj, który chce przejąć ropę w małym arabskim kraju . Następnie jest dilerem narkotyków w Kwiecie snu .
Orgonetz zyskał na znaczeniu w Człowieku ze złotymi zębami . Następnie próbuje założyć służbę szpiegowską w Anglii . Bob Morane pomaga Scotland Yardowi go pokonać. W The Atom Eaters zostaje zdegradowany na stanowisko szefa ochrony Centrum Biologii Morskiej w Warnie, gdzie fikcyjny kraj, Konfederacja Bałkańska, pozbywa się odpadów atomowych za pomocą trylobitów . Pragnąc zemsty za poprzednie porażki, Orgonetz zastawia pułapkę na Morane'a, któremu wciąż udaje się uciec.
Z Terreur à la Manicouagan Orgonetz staje się złotą rączką Smoga, potężnej siatki szpiegowskiej, której jednym z liderów jest przerażająca panna Ylang-Ylang . W Un Parfum d'Ylang-Ylang zaczyna kwestionować autorytet tej przywódczyni, podejrzewając ją o zbytnią pobłażliwość wobec komandora Morane'a. W Alias MDO próbuje nawet fizycznie ją zaatakować. Dużo później, w La Panthère des Hauts-Plateaux , bierze ją nawet do niewoli, aby ją zamordować. Ten został uratowany in extremis przez Morane. Co dziwne, Smog nie wydaje się mieć do niego zbytniej urazy, a nawet nadal go używa, ponieważ uważa, że jest to zbyt istotne.
Aristide Clairembart jest opisywany jako starzec z kozią bródką, pasjonat historii i archeologii. Pojawia się w kilku powieściach i albumach o przygodach Boba Morane'a , w szczególności La Galère engloutie . Elementy biografii tej fikcyjnej postaci zostały zebrane na stronach fanów.
Dwieście trzydzieści powieści zostało opublikowanych przez Henri Vernesa . Zilustrowali je kolejno Felicísimo Coria , Pierre Joubert , Henri Lievens , William Vance , Antonio Parras , Patrice Sanahujas , René Follet , Frank Leclercq , Claude Goherel i Olivier Frot . Od 2012 roku to autor Gilles Devindilis został wyznaczony do kontynuowania i ponownego uruchomienia kolekcji poprzez stworzenie koncepcji Nowych Przygód Boba Morane'a.
Henri Vernes napisał około trzydziestu opowiadań na marginesie swoich powieści. Od 2013 roku nowi autorzy, fani serii, piszą do wydań Ananké wiadomości o Bobu Morane.
W ramach serii niektóre powieści i opowiadania nawiązują do poszczególnych cykli. Niektóre z nich należą jednocześnie do więcej niż jednego cyklu. W późniejszych pracach cykle te mieszają się.
To najważniejszy cykl w serii, ponieważ łączy 40 powieści i 4 opowiadania:
W ramach cyklu Żółty cień 12 powieści tworzy szczególny podcykl:
Ten cykl 5 powieści i opowiadania, który stanowi wyprawę Henri Vernesa do science fiction, cieszy się tak szczególnym powodzeniem wśród czytelników, że Henri Vernes i jego ostatni redaktor Claude Lefrancq nazwali „Editions Ananké” do wydawnictwa, które wspólnie założyli w 2001 roku.
Istnieje tak wiele produktów pochodnych, że znalezienie wyczerpującej listy jest praktycznie niemożliwe. Najlepszym odniesieniem do tej pory jest Argus Bob Morane, zatytułowany Les 1001 vies de Bob Morane , opublikowany przez Demeyer editions w 2000 roku.
Éditions Lefrancq opublikował kolekcję sześćdziesięciu książeczek Boba Morane'a, które można rozpoznać po żółtych paskach na górze i dole pierwszej i ostatniej okładki.
To na prośbę kobiecego tygodnika Women of Today , który regularnie publikuje jedną lub dwie strony komiksów, Henri Vernes przerabia Boba Morane'a na komiks.
Istnieje ponad 80 komiksów Boba Morane'a. Niektóre z nich pojawiły się w Women Today , Pilote i Tintin . Zostały wydane w albumach, a następnie w całości wznowione.
Pięciu projektantów podąża za sobą od ponad czterdziestu lat: Dino Attanasio , Gérald Forton , William Vance , Coria i Frank Leclercq . Éditions Le Lombard wznowił serię w 2015 roku pod nazwą Bob Morane - Renaissance , z Dimitri Armandem na rysunku oraz Lukiem Brunschwigiem i Aurélien Ducoudray w scenariuszu. Możemy dodać nazwisko szóstego projektanta: Jacquesa Gérona , który na prośbę Michela Deligne'a przeprojektował Échec à la main noire autorstwa Géralda Fortona (Michel Deligne sprzedał oryginały Claude'owi Lefrancq, który opublikował Échec à la main noire w Géron's jest tylko amatorskie - nieskomercjalizowane - wydanie Szachów w czarnej ręce Géralda Fortona, wykonane po przywróceniu publikacji przez Het Laaste Nieuws ).
Lista opowiadań Boba Morane'aUlica Bob Morane znajduje się w miejscowości Kain , podmiocie Tournai w Belgii . Dziennikarz Henri Vernes spędził młodość w Tournai . Stara nazwa rue Bob Morane to rue du Follet .
Bob Morane był inspiracją do piosenki L'Aventurier ( 1982 ) francuskiej grupy rockowej Indochine , piosenki podjętej przez kanadyjską grupę The Kingpins w 2000 roku, a także przez grupę Nada Surf .
W 2011 roku Henri Vernes przekazał swoje archiwa do Państwowych Archiwów w Tournai , w tym kilka wydań obcojęzycznych Boba Morane'a, rękopisy itp.
Od 2012 roku Gilles Devindilis został wyznaczony przez edycje Ananké, aby zarówno kontynuować, jak i wznowić serię, tworząc koncepcję Nowych Przygód Boba Morane'a.
Od 2013 r. różni autorzy, często fani serii, piszą opowiadania o różnej długości, które ukazują się w ilości od sześciu do ośmiu rocznie w wydaniach Ananké, w limitowanych edycjach.