André Francois-Poncet

André Francois-Poncet
Rysunek.
André François-Poncet w 1931 roku.
Funkcje
Poseł na Sejm 1924 - 1932
Rząd III e Republika
Grupa polityczna GRD ( 1924 - 1928 )
ADS ( 1928 - 1932 )
Ambasador Francji w Niemczech
1931 - 1938
Poprzednik Pierre Jacquin de Margerie
Następca Robert Coulondre
Ambasador Francji we Włoszech
1938 - 1940
Poprzednik Camille Blondel
Następca Maurice Couve de Murville
Ambasador Francji w Niemczech
1949 - 1955
Poprzednik Robert Coulondre
Następca Louis joxe
Prezydent Francuskiego Czerwonego Krzyża
1955 - 1967
Poprzednik Georges Brouardel
Następca Raymond Debenedetti
Kanclerz z Institut de France
1961 - 1964
Poprzednik Francois Albert-Buisson
Następca Jacques Rueff
Biografia
Data urodzenia 13 czerwca 1887
Miejsce urodzenia Provins
Data śmierci January 8 , 1978
Miejsce śmierci Paryż 16 th
Narodowość  Francuski
Dzieci Jean Francois-Poncet
Rezydencja Sekwana

André François-Poncet , urodzony dnia13 czerwca 1887w Provins ( Seine-et-Marne ) i zmarł dnia January 8 , 1978w Paryżu jest francuskim politykiem i dyplomatą , członkiem Akademii Francuskiej i kanclerzem Institut de France .

Biografia

André François-Poncet, syn sędziego Henri François-Ponceta, który zakończył karierę doradcy w paryskim sądzie apelacyjnym , był błyskotliwym i przedwcześnie dojrzałym uczniem, kolejno w Lycée Carnot w College Stanislas , a następnie w Liceum Henri-IV. . Zwycięzca konkursu otwartego , został przyjęty w 1907 roku do École normale supérieure (Ulm).

Stowarzyszona z niemieckim , autor absolwenta pracy dyplomowej na fakultatywnych powinowactwa z Goethem , zaczął karierę pedagogiczną, publikując kilka biletów w prasie regionalnej. Zmobilizowany w 1914 roku jako porucznik piechoty, poznał życie w okopach i „kwintesencję kultury popularnej”. Został ranny w Verdun , a następnie w 1917 roku został przydzielony do wywiadu zorganizowanego w ambasadzie francuskiej w Bernie , misji, która doprowadziła go do dziennikarstwa  : w 1919 roku został zatrudniony przez Roberta Pinota na stanowisku dyrektora Komitetu Kuźni Francji . z Biuletynu codziennego , publikacja przeznaczona dla francuskich przemysłowców. Kieruje nim jako dyrektor Towarzystwa Studiów Ekonomicznych i Informacji. W 1923 r. Poincaré mianował go szefem wywiadu gospodarczego w Niemczech, w Zagłębiu Ruhry . Od 1924 r. Współpracował z paryskim dziennikiem L'Avenir ; jest zarówno felietonistą, redaktorem czasowym (1924-1925), jak i członkiem zarządu spółki będącej właścicielem tej gazety.

Został wybrany zastępcą Sekwany w 1924 roku , ponownie wybrany w 1928 roku . Centroprawicowy Sojusz Demokratyczny na liście prowadzonej przez Paul Reynaud , wszedł do rządu jako Podsekretarz Stanu w ASP w 1928 roku i postanowił przenieść się do Luwru sto obrazów w muzeum. Luksemburga i przebudowy drugie muzeum. Następnie został mianowany ambasadorem w Berlinie w latach 1931–1938, a następnie w Rzymie (1938–1939).

W Marzec 1936Krótko przed niemiecką ponownego zajęcia Nadrenii , ostrzega rząd z Albert Sarraut przeciwko planu Hitlera podjęcia próby zamachu stanu. W 1938 r., Po porozumieniu monachijskim , przewodniczący Rady Édouard Daladier powołał go do Rzymu - na jego prośbę - w daremnej nadziei na usunięcie Włoch z Rzeszy.

Under Occupation , zwolnionyGrudzień 1941, przekazuje cotygodniowe sekcje do Le Figaro, które następnie zostało przeniesione do wolnej strefy w Lyonie. Członek (nieaktywny) Rady Narodowej utworzonej przez Vichy, emerytowany w regionie Grenoble.

Belgijski profesor Jacques Pirenne , który wykładał na Uniwersytecie w Grenoble (1940-1941), w swoich Wspomnieniach maluje następujący portret André François-Ponceta: „To elegancki mężczyzna, który przywiązuje dużą wagę do swojej osoby. Przyzwyczajony do sukcesu, jest towarzyski. Przystojny mężczyzna, trochę gruby, nosi małe wąsy „à la Hitler”, ale ułożone w dwa małe, woskowane końcówki. Mówi dobrze, powoli, słuchając siebie. Z pewnością jest bardzo inteligentny. Gdy zajmuje się tematem, poprzedza go długą preambułą, która pozwala mu powiedzieć ściśle tylko to, co chce, czyli często niewiele. Ma wspaniałą kulturę, ale która wydaje mi się bardziej błyskotliwa niż głęboka. Szuka ducha. Miłosne kalambury […] ” .

François-Poncet został aresztowany Sierpień 1943przez gestapo z Albert Lebrun i spędził dwa lata w niewoli w Tyrolu w zamku z Itter . Został wydany w 1945 roku przez 1 st  armii francuskiej . W 1949 r. Został Wysokim Komisarzem ds. Francuskiej Strefy Okupacyjnej w Niemczech . Jako taki jest sygnatariuszem dla Francji porozumienia petersberskiego , pierwszego kroku w kierunku suwerenności federalnych Niemiec . W 1949 roku Akademia Francuska przyznała mu nagrodę za język francuskiSierpień 1955zostaje na kilka miesięcy pierwszym ambasadorem Francji w RFN w Bonn .

W Listopad 1951po śmierci Raoula Dautry'ego został mianowany prezesem Cité internationale universitaire de Paris , którą pełnił do 1964 roku.

W 1952 r. Został wybrany do Akademii Francuskiej , na siedzibę marszałka Pétaina , którego Akademia odmówiła zastąpienia za jego życia, mimo że został z niej usunięty po wyzwoleniu . W swoim przemówieniu powitalnym André François-Poncet rysuje bezstronny portret swojego poprzednika, którego Robert Aron określa jako „model metody historycznej”.

Od 1955 do 1967 był wiceprezesem, a następnie prezesem Francuskiego Czerwonego Krzyża . Był także przewodniczącym Stałej Komisji Międzynarodowego Czerwonego Krzyża (obecnie Międzynarodowego Ruchu Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca ) w latach 1948-1965.

Wraz z działaczem europejskim Marcelle Lazard był założycielem Maison de l'Europe w Paryżu w 1956 roku.

W Kwiecień 1971, współautorem „wezwania do nauczycieli” zainicjowanego przez Instytut Studiów Zachodnich po rezygnacji Roberta Flacelière'a z kierownictwa École normale supérieure .

On jest Wielki Krzyż z Legii Honorowej .

André François-Poncet jest żonaty 26 maja 1920 rz Jacqueline Dillais. Para miała pięcioro dzieci, w tym senatora i byłego ministra spraw zagranicznych Jeana François-Ponceta .

Przewodniczył Przyjaznemu Stowarzyszeniu Pomocy Byłym Studentom École normale supérieure .

André François-Poncet zmarł w 1978 roku w wieku 90 lat i został pochowany na cmentarzu Notre-Dame de Versailles . Jego żona Jacqueline zmarła w 1982 roku w wieku 90 lat.

Funkcje rządowe

Publikacje

Źródła

Książki i artykuły naukowe

Uwagi i odniesienia

  1. online Archives Paryż 16 th , 1978, akt zgonu n o  22, 254 16D boczny widok 4/31
  2. Jean-Paul Bled , „Przedmowa: w oku cyklonu” , André François-Poncet, ambasada Souvenirs d'une w Berlinie, wrzesień 1931-październik 1938 , Paryż, Perrin, wyd.  "Tempus" ( N O  713)2018494  str. ( ISBN  978-2-262-07447-0 ).
  3. Aktualności literackie, artystyczne i naukowe , 8 sierpnia, 1932, "Masters of opinia: The Future" , Monitor francuskiej papiernicze i przemysł papierniczy , 1 st lipca 1925 , https: //gallica.bnf .fr / ark: / 12148 / bpt6k6354279m / f23.image.r =% 22Fran% C3% A7ois-Poncet% 22? rk = 1008588; 4 L'Action française , 15 marca 1927 (list od François-Ponceta) L'Œil z Paryża , 10 listopada 1928
  4. Robert Rey, Odnowienie muzeum luksemburskiego , s.  17-18 , w Biuletynie muzeach Francja , luty 1929, N O  2
  5. Jacques Pirenne, Wspomnienia i notatki polityczne , Verviers, Marabout, 1975.
  6. http://www.bddm.org/liv/details.php?id=I.297.#BOROTRA
  7. Bernard CHENOT, radny stanu, były minister, w National Foundation zastępuje André-François PONCET. La Cité , czerwiec 1964, nr 20, s. 4-5, chory. - Zarchiwizowane w bibliotece Cité internationale universitaire de Paris
  8. Przemówienie na powitanie André François-Ponceta , wygłoszone w dniu22 stycznia 1953
  9. „  The Institute of Western Studies apeluje do nauczycieli  ” , na lemonde.fr ,23 kwietnia 1971.
  10. Marion Aballéa, Ćwiczenie w dyplomacji wroga: ambasada francuska w Berlinie, 1871-1933 , Presses Universitaires du Septentrion, 23 mrt. 2018, s.  393 .
  11. https://www.archicubes.ens.fr/lassociation/pr%C3%A9sentation/histoire .
  12. Archiwa Narodowe
  13. https://portal.dnb.de/opac.htm?method=showFullRecord¤tResultId=%22107256568%22%26any¤tPosition=19
  14. https://francia.digitale-sammlungen.de/Band_bsb00016291.html
  15. https://francia.digitale-sammlungen.de/Blatt_bsb00016291,00595.html
  16. https://www.ifz-muenchen.de/heftarchiv/1991_4.pdf
  17. https://www.ifz-muenchen.de/heftarchiv/1991_4_1_messemer.pdf
  18. "  Dwa wieki pasji intelektualnych Francja-Niemcy: miłość i nienawiść  " , na litteraire.com (dostęp 22 sierpnia 2020 ) .
  19. https://www.cairn.info/les-intellectuels-et-l-occupation--9782746705401.htm
  20. http://www.septentrion.com/fr/livre/?GCOI=27574100098960
  21. https://halshs.archives-ouvertes.fr/halshs-00147420/document
  22. https://halshs.archives-ouvertes.fr/halshs-00695416/document

Załączniki

Linki zewnętrzne