Neufchef | |||||
![]() Kościół św. | |||||
![]() Herb |
|||||
Administracja | |||||
---|---|---|---|---|---|
Kraj | Francja | ||||
Region | Wielki Wschód | ||||
Departament | Mozela | ||||
Miasto | Thionville | ||||
Międzywspólnotowość | Gmina aglomeracyjna Val de Fensch | ||||
Mandat burmistrza |
Charlotte Dite Carla Lambour 2020 -2026 |
||||
Kod pocztowy | 57700 | ||||
Wspólny kod | 57498 | ||||
Demografia | |||||
Miły | Dziewięć razy | ||||
Ludność miejska |
2591 mieszk. (2018 ![]() |
||||
Gęstość | 155 mieszkańców/km 2 | ||||
Geografia | |||||
Informacje kontaktowe | 49°19′03″ północ, 6°01′27″ wschód | ||||
Wysokość | Min. 205 m Max. 365 m² |
||||
Powierzchnia | 16,72 km 2 | ||||
Rodzaj | Społeczność miejska | ||||
Jednostka miejska | Neufchef (miasto odosobnione) |
||||
Obszar atrakcji | Luksemburg (część francuska) (gmina koronna) |
||||
Wybory | |||||
Oddziałowy | Kanton Algrange | ||||
Ustawodawczy | ósmy okręg wyborczy | ||||
Lokalizacja | |||||
Geolokalizacja na mapie: Grand Est
| |||||
Neufchef [węzły] jest francuski gmina znajduje sięna Mozeli działu w tym Grand Est regionu .
Miasto Neufchef znajduje się w departamencie Mozeli . Miasto zostało zbudowane na płaskowyżu między doliną Fensch a doliną Conroy na średniej wysokości 310 m . Obserwując mapę geologiczną zauważamy, że rowek, w którym jest zainstalowany, odpowiada uskokowi geologicznemu Hayange . I właśnie wzdłuż drogi, która zajmuje tę naturalną oś komunikacji, ustanowiło się miasto.
Pod płaskowyżem, na którym znajduje się miasto, galerie kopalni Hayange generują obszary zawalenia, jak w wielu gminach w tym regionie.
Najwyższy punkt w mieście ma 354 m . Znajduje się w pobliżu Route Blanche, starej drogi łączącej niegdyś Neufchef z Fontoy .
Niedawno kilka domów rzemieślniczego miasta i jego mieszkańców, którzy znajdowali się w gminie Hayange, zostało administracyjnie związanych z komunalnym zakazem Neufchef.
Okoliczne lasy przecina w szczególności wielki szlak turystyczny 5 (GR5), który zaczyna się od Holandii do Morza Śródziemnego.
Conroy doliny jest niejawne z jednym n ellness od I Interes Lista ekologiczne, f aunistique i f loristique typu 1 ( ZNIEFF ).
Miasto Neufchef i dziewięć innych gmin ( Algrange , Fameck , Florange , Hayange , Knutange , Serémange-Erzange , Nilvange , Ranguevaux i Uckange , czyli prawie 70 000 mieszkańców) tworzą miejską społeczność Val de Fensh CAVF, spójną jednorodną całość Jej siedziba znajduje się w Hayange, sąsiedniej gminie Neufchef.
Neufchef jest gminą miejską, ponieważ wchodzi w skład gmin zwartych lub średniej gęstości, w rozumieniu miejskiej siatki gęstości INSEE . Należy do jednostki miejskiej Neufchef, jednogminnej jednostki miejskiej liczącej w 2017 roku 2580 mieszkańców, stanowiącej odosobnione miasto.
Ponadto gmina jest częścią zlewni Luksemburga (część francuska), której jest gminą w koronie. Obszar ten, obejmujący 115 gmin, jest podzielony na obszary liczące co najmniej 700 000 mieszkańców (z wyłączeniem Paryża).
Teren miasta, jak wynika z bazy danych europejskiej okupacji biofizycznej gleby Corine Land Cover (CLC), charakteryzuje się znaczeniem półnaturalnych lasów i środowiska (76,8% w 2018 r.), w proporcji identycznej jak w 1990 r. (76,8) %). Podział szczegółowy w 2018 r. przedstawia się następująco: lasy (76,8%), grunty orne (17,3%), tereny zurbanizowane (5,9%).
IGN także udostępnia narzędzie online do porównywania zmian w czasie użytkowania gruntów w miejscowości (lub obszarów w różnych skalach). Kilka epok są dostępne jako map lub zdjęć lotniczych: na mapie Cassini ( XVIII th wieku), na mapie Staff (1820-1866) oraz w bieżącym okresie (1950 do chwili obecnej).
Początki Neufchef sięgają czasów galijsko-rzymskich.
W dolinie Perotin znajdowała się mała osada zwana Tondar; wydaje się, że warunki klimatyczne w dolinie Pérotin skłoniły mieszkańców Tondar do osiedlenia się na obecnym płaskowyżu, gdzie warunki życia były łagodniejsze.
W rezultacie pochodzenie nazwy Neufchef pozostaje kontrowersyjne: Tondar miałby dziewięć domów, w których mieszkałoby prawdopodobnie dziewięć głów rodzin, stąd pochodzenie Neufchef (rodzin), innej wersji popieranej przez Słownik etymologiczny nazw i miejscowości we Francji, przypuszcza się, że nazwa Neufchef pochodzi po prostu od łacińskiego Nova (wiadomość) i Casa (dom), nazwy uzyskanej podczas zakładania wsi na płaskowyżu.
Jednak przybliżona data migracji wsi z doliny Pérotin do obecnego położenia pozostaje nieznana.
Wieś zależała od zwierzchnictwa Sancy , w dawnej prowincji Barrois .
Mapa archeologiczna przechowywana w Regionalnej Służbie Archeologicznej w Metzu mówi nam, że na stanowisku Perotin znaleziono elementy kolumn z okresu frankońskiego. Ale najciekawsze jest odkrycie wielu pozostałości po wielkich piecach. Neufchef znajduje się w sercu żelaznego basenu Lotaryngii. Eksploatacja rudy żelaza i jej przetwarzanie sięgają zatem czasów.
Pierwsza wzmianka o wsi Neufchef, ściśle mówiąc, pochodzi z 1183 roku. Następuje migracja ludności z doliny Conroy na płaskowyż, co pozwala mieszkańcom na powiększanie obszarów upraw.
Neufchef, podległe panowanie Sancy, to wieś w Księstwie Bar , w pobliżu Księstwa Luksemburga, które było wówczas własnością Burgundii, a następnie Hiszpanii. Pokój pirenejski od 1659 roku między Hiszpanii i Francji, dając Thionville i jego region Francji daje Neufchef bardziej niebezpiecznym sąsiadem. Wieś stała się francuska w 1766 r., kiedy Księstwo Barskie zostało przyłączone do Francji.
W 1790 roku, kiedy Francja została podzielona na departamenty przez Zgromadzenie Ustawodawcze, Neufchef został przyłączony do departamentu Mozeli , którego stolicą jest Metz.
Oprócz danych ikonograficznych XVIII th wieku, jak mapie Naudin lub że z Cassini, pierwszy prawdziwy obraz Neufchef mamy sięga napoleońskiej katastru 1826 Wioska następnie rozciąga się wzdłuż głównej ulicy, która łączy Fensch dolinę do dolina Conroy.
W 1817 r. Neufchef miał za aneksy gospodarstwo Homesweillera i młyn Pérotina ( Pirotin w 1779 r.), który reprezentuje 434 mieszkańców rozmieszczonych w 100 domach.
W 1871 roku na mocy traktatu frankfurckiego kończącego pierwszą wojnę francusko-niemiecką Neufchef został przekazany Niemcom. Neufchef staje się wtedy wioską graniczną.
W 1918 roku zawieszenie broni, które zakończyło I wojnę światową, uczyniło Neufchef francuską wioską. W 1940 roku Neufchef znów był Niemcem, ale w 1944 ponownie stał się Francuzem.
Wielkie zmiany w urbanistyce Neufchef pojawią się od lat 50. Po raz kolejny kwitnąca gospodarka i utworzenie Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali przekształciły ten region Lotaryngii w prawdziwe El Dorado .
Firmy De Wendel , właściciele kopalni Hayange, pomagają budować pierwsze miasta. Miasto rzemieślnicze w 1951 roku, a następnie szybko pojawiły się miasta Pinay, Castors, CECA i Cherez. Miasto będzie się rozwijać w latach 60. i 70. XX wieku.
Od lat 70. upadający przemysł stalowy Lotaryngii rozpoczął swoją restrukturyzację. Usinor-Sacilor, który skupił dużą część lotaryńskiego przemysłu stalowego, rozpocznie zamykanie kopalń. Dlatego Neufchef oznacza przerwę w jej rozwoju.
Od lat 80. XX wieku nie następowała już rozbudowa poprzez budowę pododdziałów z jednostką architektoniczną. To eksplozja pawilonu.
W pobliżu Luksemburga wielu pracowników transgranicznych osiedla się w tej części Lotaryngii. W dolinie Mozeli, między Metz a Luksemburgiem, coraz częściej powstają osiedla mieszkaniowe. Budowa tego typu siedliska stwarza problemy w zakresie zagospodarowania przestrzeni, relacji z krajobrazem, środowiskiem miejskim i społecznością. Często zdarza się, że pewne podpodziały tworzą prawdziwe luki w stosunku do miasta. Ten rodzaj interwencji stanowi zatem bardzo aktualny problem życia w gminie i społeczności.
Kropka | Tożsamość | Etykieta | Jakość | |
---|---|---|---|---|
1891 | 1902 | Jean-Louis Dantonel | ||
1903 | 1919 | E. Peiffert | ||
1920 | 1929 | Jacques Emilien | ||
1929 | 1935 | Eugene Leleyterley | ||
1935 | 1940 | Eugene Curl Cur | ||
1946 | 1947 | Józefa Leleytera | ||
1947 | 1949 | Prosperuj w curlingu | ||
1949 | 1959 | Józefa Leleytera | ||
Marzec 1959 | Marzec 1965 | Denis bardziej gorący | ||
Brakujące dane należy uzupełnić. | ||||
Marzec 1983 | Marzec 2001 | André Pauly | PS | Emerytowany nauczyciel General radnego w kantonie Algrange (1998 → 2004) |
Marzec 2001 | Marzec 2003 | Alain Fabre | Dyrektor ds. Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego Wiceprzewodniczący Rady Dyrektorów Val de Fensch (2001 → 2003) |
|
Marzec 2003 | marzec 2014 | Daniel Priscal | płyta DVD | |
marzec 2014 | W toku (stan na 3 czerwca 2020 r.) |
Carla Lambour | PS | Używane 2 th Wiceprezes Zarządu Val Fensch (od 2014) |
Brakujące dane należy uzupełnić. |
Ewolucja liczby mieszkańców jest znana ze spisów ludności przeprowadzanych w gminie od 1793 r. Od 2006 r. legalne populacje gmin są publikowane corocznie przez Insee . Spis opiera się obecnie na corocznym zbieraniu informacji, sukcesywnie dotyczących wszystkich terytoriów miejskich przez okres pięciu lat. W przypadku gmin liczących mniej niż 10 000 mieszkańców co pięć lat przeprowadza się badanie spisowe obejmujące całą populację, przy czym legalne populacje w latach pośrednich szacuje się przez interpolację lub ekstrapolację. Dla gminy pierwszy wyczerpujący spis objęty nowym systemem został przeprowadzony w 2008 roku.
W 2018 r. miasto miało 2591 mieszkańców, co stanowi wzrost o 2,74% w porównaniu do 2013 r. ( Mozela : -0,32%, Francja z wyłączeniem Majotty : + 2,36%).
1793 | 1800 | 1806 | 1821 | 1836 | 1841 | 1861 | 1866 | 1871 |
---|---|---|---|---|---|---|---|---|
450 | 435 | 438 | 663 | 499 | 546 | 565 | 609 | 568 |
1875 | 1880 | 1885 | 1890 | 1895 | 1900 | 1905 | 1910 | 1921 |
---|---|---|---|---|---|---|---|---|
574 | 552 | 601 | 586 | 596 | 637 | 700 | 814 | 802 |
1926 | 1931 | 1936 | 1946 | 1954 | 1962 | 1968 | 1975 | 1982 |
---|---|---|---|---|---|---|---|---|
929 | 1,026 | 986 | 855 | 1360 | 2616 | 2 935 | 3 226 | 2 922 |
1990 | 1999 | 2006 | 2007 | 2008 | 2013 | 2018 | - | - |
---|---|---|---|---|---|---|---|---|
2,521 | 2483 | 2534 | 2,542 | 2549 | 2,522 | 2,591 | - | - |
Wysokie miejsce pełne pamięci (odnaleźliśmy działalność metalurgiczną z epoki galijsko-rzymskiej, muzeum odkrycia historii i wszechświata eksploatacji rudy (mineta lotaryńska) i górników, „Żółte twarze” w prawdziwych galeriach kopalń żelaza eksploatowanych przed 200 laty, zwiedzanie z przewodnikiem dawnych górników, kilometrowa trasa podziemna, trzy sale wystawowe, projekcja dawnych obrazów archiwalnych oraz współczesna, unikatowa kolekcja wielkich maszyn górniczych i kolejowych.
Moulin de PerotinWedług odkrytych szczątków miałby powstać na fundamentach starej willi gallo-rzymskiej.
Pierwszym młynarzem był Jean Demesse w 1747 roku, a ostatnim Jean-François Saint-Antoine.
W 1860 r. Jean-François Saint-Antoine kazał rozebrać stary młyn i przebudować go na bardziej nowoczesny.
W 1872 r. Neufchef, stając się miastem granicznym po przyłączeniu Mozeli do Rzeszy Niemieckiej , założył tam karczmę i sklep spożywczy. W tym okresie historii paradoksalnie trzeba było przejść po francuskiej ziemi ponad 200 metrów, aby dotrzeć do młyna, co w razie potrzeby udowadnia, że granica nie była wodoszczelna: droga od mostu znajdującego się na rogu lasu Colmont pozostało Francuzami, podczas gdy łąka i młyn znajdowały się w Cesarstwie Niemieckim .
Saint-Antoine sprzedał później posiadłość Guy de Wendel, który w 1914 roku przekształcił stary młyn w „dom rybacki”. Młyn przestał istnieć.
W grudzień 1916, w czasie I wojny światowej „dom rybacki” miał być przez administrację cesarską magazynem dla 50 rosyjskich jeńców wojennych zatrudnionych jako drwale. Trzech z tych nieszczęśników zmarło z głodu i zmęczenia zimą 1917 roku. Nie będąc katolikami, pochowano ich w protestanckiej dzielnicy cmentarza Neufchef.
Budynki sakralneKilka krzyży we wsi, w miejscowym wapieniu, na głównej ulicy i na cmentarzu
![]() |
Herb | Lazur do masakry krzyżowej Lub, zwieńczony gwiazdą z sześcioma takimi samymi szprychami. |
---|---|---|
Detale | Oficjalny status herbu pozostaje do ustalenia. |