Szczegół |
![]() Szczegół |
Motto | „Jeden za wszystkich” lub „Jeden za wszystkich” |
---|
Status |
Księstwo , wasal Wschodniej Francji , następnie Świętego Cesarstwa Rzymskiego, suwerenne państwo Świętego Cesarstwa Rzymskiego (1542-1766) |
---|---|
Stolica | Nancy |
Języki) |
francuski niemiecki lotaryński Roman Francique Lorraine |
Religia | Katolicyzm , mniejszość protestancka |
Zmiana | Lorraine Denier , teston , gulden Lorraine |
Populacja ( XVI p wieku) | 53 637 przeprowadzonych w 1538 roku, około 269 000 mieszkańców . |
---|---|
Gęstość ( XVI p wieku) | Średnio 4 do 5 pożarów km 2 , czyli około 20 mieszkańców . |
959 | Założenie Księstwa Górnej Lotaryngii |
---|---|
1419 | Spotkanie Lotaryngii z księstwem Bar przez Karola II Lotaryngii |
1477 | Bitwa pod Nancy , utrzymanie suwerenności książęcej |
1542 | Księstwo staje się „wolne i nieinkorporowane” w ramach Świętego Cesarstwa |
1618-1648 | Bardzo niszczycielska i mordercza wojna trzydziestoletnia dla Lotaryngii |
1633 do 1690 | Kolejne okupacje Lotaryngii niezależne przez wojska francuskie aż do powrotu księcia Leopolda I st |
13 lutego 1737 | Książę Franciszek III zrzeka się praw do Barrois, a następnie Lorraine. Ożenił się z Marią Teresą z Austrii i został cesarzem Świętego Cesarstwa Rzymskiego . W ten sposób założył dom Habsbourg-Lorraine |
1737 | Zdetronizowany król Polski Stanisław Leszczyński zostaje księciem Lotaryngii |
Czerwiec 1751 | Reorganizacja terytorialna ( bailiwicki, rektorzy ) |
1766 | Załącznik do Francji |
( 1 ul ), 959 - 978 | Fryderyk I st |
---|---|
(D er ) 1737 - 1766 | Stanisław I st |
Poprzednie podmioty:
Następujące podmioty:
Księstwa Lotaryngii ( niemiecki : Herzogtum Lothringen ) jest byłym dziedziczny monarchy- rodzaj stanu , który istniał przez osiem wieków. Pochodzi z podziału Lotaryngii w 959, który dzieli to rozległe królestwo o wymiarze europejskim na dwa odrębne księstwa: Lotaryngię Dolną i Lotaryngię Górną. Po licznych reorganizacjach jego pół-rzymsko-pół-germańskiego terytorium, drugie księstwo, które wciąż rozciągało się aż do Koblencji u zbiegu Renu i Mozeli , obecnie w Niemczech , i aż do Bouillon w dzisiejszej Belgii hui, stopniowo rodzi księstwo, które jako jedyne i ostatnie zachowa rodowe imię Lorraine. Kwalifikator „Wysoki” zostanie szybko porzucony, ponieważ bliźniacze państwo na północy będzie żyło tylko efemerycznie, a rozróżnienie między dwoma księstwami osi Lotaryngii nie było już konieczne.
Były Państwo od Świętego Cesarstwa Rzymskiego do 804 lat, to suwerenne od 1542 roku bez ustawowo usunięty z Cesarstwem, księstwo Lotaryngii trwa aż do 1766 roku , data jego integracji z Królestwa Francji po fazie przejściowej nadzorem francuskiego za panowania księcia Stanisława Leszczyńskiego (od 1737 ) i pod kontrolą intendenta Antoine-Martin Chaumont de La Galaizière .
Oficjalne akty i dokumenty średniowieczu w starej francuskiej regionalnej desygnowanych Księstwa terminem „Lohereigne” i mieszkańców przez Gentile „Loherainc”. Istnieje wiele różnych pisowni tych dwóch słów, ale w rzeczywistości wszystkie terminy używane w odniesieniu do tego regionu Europy oznaczają to samo: „królestwo Lotara”. W związku z tym pokusa, by pomyśleć, że Lotharingie i Lorraine reprezentują różne terytoria, jest bardzo duża. W rzeczywistości obydwa imiona krzyżują się nieustannie według źródeł, a oficjalnych aktów według języka, w którym zostały napisane; jeśli jest po łacinie Lotharii Regnum , jeśli jest w Francique Lotharingen i jeśli jest w Lotaryngii Loherreine , myśląc o wymówieniu / H / aspiré ( wymawiane: [lohəʁɛjn] . Jako że administracja księcia lotaryńskiego bardzo szybko przyjęła język francuski dla Przy opracowywaniu statutów i oficjalnych edyktów francuski termin inspirowany jest romańską formą Lotaryngii, która nie może zawierać aspiracji: Lothaire staje się „Loher”, potem „Lor”, a królestwo „reyne” lub „reïgne” „staje się” raine „to samo zjawisko wystąpiło w wysokiej niemieckim języku , który został zainspirowany Francic od północnej części Lotaryngii całkowicie pokrywa się z Francic i Dolna Francic ziem : Lothaire jest” Lothar „i Królestwo mówi się«pierścień»Będziemy. dlatego zauważ, że Niemiec nie oddał „Ring” przez „Reich” jak we Francji (Francja) lub Österreich (Austria). Warto również zauważyć, że nowa forma łacińska utrwaliła się w rękopisach z fo rm frankoński: Lotharingia .
Podsumowując, biorąc pod uwagę fakt, że Lotaryngia była krainą, w której żyły dwie rodziny o różnych językach, każdy mieszkaniec posługuje się formą swojego regionu, a nawet dialektem jeszcze bardziej zlokalizowanym. Forma łacińska była siłą rzeczy bardziej reprezentowana na piśmie. Alta Lotharingia , Haute-Lorraine i Oberlothringen to tylko trzy formy fonetyczne z tego samego terytorium. Jednak badania historyczne wprowadziły nową koncepcję opartą na łacińskim słowie: „Lotharingia”. Celem jest uniknięcie używania słowa „Lotaryngia” w odniesieniu do Wielkiego Księstwa poprzedzającego Księstwo Górnej Lotaryngii. Aby nie zawalić nazwy regionu, który wszyscy dziś utożsamiają z regionem francuskim, historycy zdecydowali się na użycie francuskiego terminu „Lotharingie”, ponieważ nie tylko obszar tego księstwa, ale także jego różnorodna struktura i działanie wyraźnie odbiegały od te z Księstwa Lotaryngii po 1000 roku.
Obszar Górna Lorraine (lub Górna Lotharingie) zbiega się w 959 w czasie jej tworzenia z prowincji kościelnej Trèves zawierającej archidiecezję z Trèves i diecezje suffragan z Metz , Toul i Verdun . Obejmuje również trzy pododdziały obecnej diecezji Reims ( Mézières , Mouzon , Doulcon ). Pierwotna Lotaryngia jest zorganizowana wokół Mozeli, od źródła u podnóża Col de Bussang w Wogezach do ujścia Renu w Koblencji .
Pierwotna Haute-Lorraine była zatem bardziej niemieckojęzyczna niż przyszłe Księstwo Lotaryngii, ponieważ konieczne jest dodanie niemieckojęzycznych populacji Palatynatu , Saary , biskupiego księstwa Trewiru, Luksemburga , kraju Arlon i z Eupen w Belgii. Należy zauważyć, że są to regiony należące do francuskiego obszaru językowego . Część południowej Walonii wzmacnia obszar francuskojęzyczny. Patrząc z tego punktu widzenia, mniej zdziwi nas obecność niemieckojęzycznych Lotaryńczyków w północnej części przyszłego księstwa, zwanego wówczas niemiecką Lotaryngią ; kolejna linia granic odcięła ich terytorium od początkowo większego obszaru Mozeli, Saary i Palatynu. Pokrewieństwo kulturowe i językowe nie budzi więc wątpliwości i nie ma nic wspólnego z jakąkolwiek inwazją lub okupacją Niemców stulecia później. Lorraine rozpoczęła swoją historię jako państwo dwujęzycznej jasno czy raczej diglossic i pozostał aż do jej stopniowego aneksji do Francji w XVIII th wieku, nawet jeśli utrata ziem niemieckich północ Górnej Lotaryngii dał przewagę liczbową frankofonów później. Największym średniowiecznym miastem Lotaryngii było niewątpliwie Metz, miasto rzymskie, po usunięciu germańskiego Trewiru.
Biskupstwo Trewiru staje się suwerennym arcybiskupi księstwo ze statusem wyborców w 1198 roku, która pozwala mu siedzieć na Sejm Rzeszy w kolegium książąt-elektorów wraz z książąt-arcybiskupów z Moguncji i Kolonii . Dlatego opuścił łono Górnej Lotaryngii bardzo wcześnie, amputując je ze znacznej części początkowego terytorium, ale zyskując wpływy i władzę w Świętym Cesarstwie Rzymskim w porównaniu z książętami Lotaryngii, którzy będą musieli poczekać kilka stuleci, aby się powiększyć swoje księstwo i zdobyć władzę nad sąsiadami i wrogami. Z drugiej strony, arcybiskup Trèves pozostanie metropolitą diecezji lotaryńskich aż do konkordatu z 1801 r., który przenosi je do kościelnej prowincji Besançon .
Kiedy w 1139 roku The hrabstwo Luksemburga została ujarzmiona przez cesarza Lothaire III do Henri IV Luksemburga , Władcy Namur , terytorium w północno-zachodniej części Górnej Lotaryngii przeszedł na łono Dolnej Lotaryngii. Obejmuje to region Thionville , obecnie w Lotaryngii, ale dawniej w Luksemburgu, a zatem czasami także w hiszpańskiej Holandii . Granice przyszłego Księstwa Lotaryngii i sąsiedniego Księstwa Barskiego zaczynają się więc na jakiś czas rozjaśniać, a nawet stabilizować. Konflikty terytorialne mnożyły się przez stulecia od rozpadu Imperium Karolingów między domem Ardenne , biskupstwem Metz, Trewiru i Verdun, wolnym miastem Metz, hrabiami Luksemburga, domem Nassau i domem Lotaryngii .
Geograficznie terytorium Księstwa Lotaryngii przesuwa swój środek ciężkości na południe od dawnej Górnej Lotaryngii, gdzie książęta będą musieli stworzyć stolicę, gdy ich suwerenne moce będą rosły z różnych powodów geopolitycznych. Zaciekły opór miasta Metz i biskupów Metz, bardzo zaborczych na ziemi Lotaryngii, prowadzi przyszłych książąt Lotaryngii do rezygnacji z posiadania dawnej stolicy Australii jako stolicy własnego Księstwa, nawet jeśli następni władcy Lotaryngii nadal będą to robić wiele prób włączenia tego miasta z silnym potencjałem symbolicznym. Odcięte od większości niemieckojęzycznych ziem na północy, książę Lotaryngii stał się głównie francuskojęzycznym i umiejscowił się bardziej w dość jednorodnym obszarze geograficznym i kulturowym między Szampanią a Franche-Comté . W rzeczywistości niemieckojęzyczne hrabstwo Bitche zostało sprzedane hrabstwu Deux-Ponts-Bitche w 1297 r., hrabstwo Dabo miało swoją historię w alzackiej fałdzie, a kraj Saary pozostawał przez pewien czas w strefie wpływów Nassau-Saarbrücken. Obszar dawnego departamentu Meurthe i obecnego departamentu Vosges przez wieki stanowił większość historycznego terytorium Lotaryngii.
Głównymi miastami były Nancy , stolica, Épinal , Lunéville , Sarreguemines , Commercy , Saint-Dié-des-Vosges , Château-Salins , Remiremont , Blâmont … Granice graniczyły z księstwem Bar (które zostało z nim zjednoczone w 1419 roku), Episkopatu Księstwo Verdun , Episkopatu Księstwo Metz , Episkopatu Księstwo Toul , Franche-Comté , Alzacja , Saar , Księstwo Salm i Okręg Sarrewerden .
Większość księstwa należy do starego regionu Lotaryngii .
Granica między księstwem a hrabstwem Burgundii została ustalona dopiero w 1704 r. na mocy traktatu z Besançon, który podzielił ziemie zawieszenia między księstwo a królestwo Francji .
Księstwo obejmowało w Alzacji część doliny Lièpvre położoną na lewym brzegu Lièpvrette : Bois-l'Abbesse , Grand-Rombach , Hingrie , Allemand-Rombach , Lièpvre , Montplaisir , Musloch , Petit-Rombach , Sainte- Croix-aux-Mines , Saint-Hippolyte , część Sainte-Marie-aux-Mines , Stimbach i Vraie-Côte .
Księstwo obejmowało w Saarland , Kastel , Buweiler , Rathen i Kostenbach oraz Freisen .
To także, w Nadrenii-Palatynacie , Hoppstädten , Heimbach , Vertenstein , Weiersbach , Bleiderdingen i Leitzweiler .
Terytorium Lotaryngii powstało pod koniec kilku rozbiorów.
W 843 na mocy traktatu z Verdun synowie Ludwika Pobożnego podzielili imperium karolińskie . Terytorium przyszłej Lotaryngii powróciło do Lotara I st . . W 855 , śmierć Lotar I er , jego syn dzieli swoje królestwo i część północną zwrócony do Lotar II . Jego królestwo wyznacza Lotharii regnum , które przekształci się w Lotharingię . Po śmierci Lotara II ( 869 ), Lotharingia została podzielona przez jego dwóch wujów na mocy traktatu z Meerssen , ale Ludwik Młodszy połączył obie części traktatem z Ribemont . Od 901 r. Lotaryngia została powierzona przez króla Germanii, ówczesnemu cesarzowi, książętom , ale znaczenie tego księstwa, które było jednym z pięciu „ etnicznych księstw ” Germanii i granicą z królestwem Francji i częstymi buntami książęta Lotaryngii, przeprowadzonych w 959 Brunona z Kolonii , książę Lotaryngii , a jego brat cesarza Ottona i st , dzielącego Lotharingie na dwie części: the Lower Lorraine , zazwyczaj odpowiadający aktualnym Beneluksu i Górna Lotharingie , które staną się Księstwo Lotaryngii.
Haute-Lotharingie odpowiadała całej części prowincji Trèves położonej na lewym brzegu Renu , to znaczy diecezjom Metz , Toul , Verdun i największej części w Trèves; on również małą część właściwego diecezji Reims który obejmował byłą Pagi z Mouzon , Castrice i Dormois .
To ostatnie księstwo zawsze będzie zależne od Świętego Cesarstwa Rzymskiego , aż do porozumienia, które dało je Francji w 1736 r. Książęta następowali po sobie dynastycznie; aż do Karola V, który zrzekł się tego przywileju, potrzebowali oni jednak inwestytury cesarza.
Książę Brunon mianował wiceksięciem Haute-Lotharingie hrabiego Bar Frédéric z rodu Ardenów . Ten ostatni wziął tytuł Górnej Lotaryngii Duke w 977, a obciążenie jest przekazywane do swoich potomków, do Fryderyka III , który zmarł w 1033. Księstwo dano następnie do kuzyna Gothelon I er , już księcia Dolnej Lotharingie . Kiedy zmarł w 1044 r., jego syn Godefroy Brodaty zastąpił go w Górnej Lotaryngii, ale Dolnej Lotaryngii nie przypisano mu. Zirytowany, zbuntował się w 1046, ale został pokonany, a Haute-Lotharingie zostało mu odebrane. Cesarz Henryk III następnie mianowany hrabiego Metz , Adalbert d'Alsace , na czele Księstwa Górna Lotharingie, ponieważ nazywa Księstwa Lotaryngii. Wojciech jest wówczas uważany za pierwszego księcia Lotaryngii . Podczas XI -tego wieku, miasta Trier , w Luksemburgu i Koblencji i Prüm i podmiotów, do których one należą przejść w ręce księcia Dolnej Lotaryngii , Księstwo zostaną zdemontowane przez państwa, które tworzą i wreszcie wybuchnął w końcu z XII -tego wieku.
Różne niepokoje, które wznieciły księstwo w tym okresie sprawiły, że niektórzy lordowie Lotaryngii zbuntowali się i stali się mniej lub bardziej niezależni:
Te różne terytoria tworzyły enklawy w Księstwie Lotaryngii; uciekli przed władzą księcia i znali własną historię.
Godefroy II, były wyparty książę, nie przyznał się do porażki. Dokonał zamachu na Wojciecha, któremu udało się w 1048 roku, z woli cesarza, jego brata Gérarda d'Alsace . Ten jest historyczny Gérard I st z Lotaryngii , założyciel Domu Lotaryngii, który rządził do 1737 roku. Zbudował okazały dom w pobliżu małego miasteczka (Nanceio), które później stało się stolicą książąt: Nancy . Po śmierci Gerarda Ludwik de Montbéliard , Lord of Mousson , hrabia Bar i szwagier Fryderyka III, zakwestionował sukcesję po Thierrym II Alzacji . Cesarz zdecydował się na korzyść Thierry'ego, ale miała pozostać rywalizacja między książętami Lotaryngii i hrabiami Baru , która trwała do 1420 roku. Książęta Lotaryngii byli wierni cesarzowi, ale zachowywali ostrożną rezerwę podczas kłótni Inwestycje . W XIII th century Thiébaud I st , którzy walczyli po stronie Ottona IV Brunswick w Bouvines , został wzięty do niewoli. Uwolniony walczył z Fryderykiem II Hohenstaufen , który podpalił Nancy . Spory z hrabią Szampanii, w których również został pokonany, zmusiły go do ogłoszenia się wasalem hrabiego Szampanii dla niektórych lenn położonych na zachód od jego stanów.
Około 70 lat później, małżeństwo między Joan Szampanii i Philippe IV le Bel umieścił go w bezpośrednim wasalem króla Francji. Wpływy francuskie zaczęły być odczuwalne w Lotaryngii. Książę Raoul walczył pod Crécy u boku Francuzów i zginął tam w 1346 roku. Jego wnuk Karol II stanął po stronie Burgundii w konflikcie między Armagnacs a Burgundami , ale po śmierci Jeana sans Peura i otwarcie pro-brytyjskiej polityki od Filipa III Dobrego , on zdecydował się na politykę neutralności w 1420 roku i poślubił jego córkę Isabelle z René i st Andegaweńskiego , księcia capétien w domu Anjou-Valois , spadkobierca County de bar i przyszłego szwagra prawem Król Karol VII .
Na Karola II został zastąpiony przez jego córkę Isabelle I re Lorraine ; Mąż Isabelle, René I st of Anjou , już książę Baru, również przyjął tytuł księcia Lotaryngii. Ale sukcesja została również uznana przez Antoine'a , hrabiego Vaudémont , bratanka Karola II, jako najbliższego spadkobiercy przez mężczyzn. Antoine był wspierany przez Filipa III le Bon , księcia Burgundii ; René, pobity w 1431 w Bulgnéville , trafił do niewoli w Dijon . Zwolniono go dopiero w 1437 roku; w międzyczasie został księciem Anjou , hrabią Prowansji i królem Neapolu , opuścił Lotaryngię, by dołączyć do nowych stanów, pozostawiając Lotaryngię swemu synowi Janowi II ( Janowi z Kalabrii ). W 1473 r. księstwo przeszło w ręce Rene II , wnuka René I st i Antoine Vaudémonta. Musiał bronić swojego księstwa przed Karolem Śmiałym , który zmarł przed Nancy w 1477 ( por. Bitwa pod Nancy ). Ale René pokłócił się z Ludwikiem XI , który odmówił mu dziedziczenia po dziadku, a zwłaszcza księstwa Andegaweńskiego. René II następnie zbliżył się do Imperium. Aby uciec przed francuskim zwierzchnictwem, przekazał wszystkie swoje francuskie tereny, w tym hrabstwo Guise , swojemu drugiemu synowi Claude'owi , który został naturalizowany na Francję przez króla Franciszka I st i był trzonem rodu Guise .
Antoine I er , najstarszy syn René II, podszedł Francja i interweniował w życie podczas wojny chłopskiej . Wybuchło to w Świętym Cesarstwie, zaroiło się w niemieckojęzycznej części księstwa, a także w Alzacji . W 1542 roku na mocy traktatu norymberskiego Księstwo Lotaryngii stało się suwerennym państwem wolnym od poddaństwa cesarzowi. Następnie książę Lotaryngii brał udział w sprawach cesarstwa, nabywając tytuł markiza de Nomeny, który dawał mu prawo do głosowania w sejmach . W 1552 król Francji Henryk II zajął Trois-Évêchés . Cesarz Karol V zrzekł się zwierzchnictwa nad Lotaryngią, która następnie stała się niepodległa. W czasie wojen religijnych książę Karol III wspierał Ligę Świętą , dowodzoną przez swoich kuzynów z Guise, ale odmawiał bezpośredniej interwencji w konflikty. Po śmierci króla Henryka III Karol nie zaakceptował powrotu Francji do protestantów i zaproponował kandydaturę swojego własnego syna, dziedzicznego księcia Henryka Lotaryngii , bratanka Henryka III Francji poprzez swoją matkę Claude z Francji . Ale Liga udzieliła mu niewielkiego poparcia, a nawrócenie Henryka IV położyło kres temu roszczeniu; aby przypieczętować pojednanie, książę Henryk de Lorraine poślubił siostrę Henryka IV, Katarzynę de Bourbon .
Śmierć księcia Henryka II (1624) zapowiadała trudną sukcesję. Znaleziony w bardzo odpowiednim czasie testament René II określał, że Lorraine miała być przekazywana tylko w linii męskiej, ale Henri II, bez syna, wyznaczył zgodnie z tradycją następczynię po swojej córce Nicole , poślubionej jego kuzynowi, Charlesowi de Vaudémont , który miał pełnić rolę „książęcego małżonka”. Ale Karol wezwał swojego ojca François de Vaudémont , młodszego brata zmarłego księcia, by ubiegał się o księstwo: wygrał swoją sprawę rok później, ale prawie natychmiast abdykował na rzecz swego syna. Nicole została w ten sposób usunięta z sukcesji pomimo dyspozycji jej ojca, a Karol otrzymał pełną suwerenność. Króla Francji Ludwika XIII , którzy wyrazili swój sprzeciw wobec tego rzędu, Karol IV zbliżył się Habsburgowie w Wiedniu , mając już walczył obok nich książąt protestanckich, i wita w swoim Zjednoczonych przeciwników króla Francji, aw szczególności księcia Orleanu , brat i spadkobierca Ludwika XIII, który poślubił siostrę księcia Małgorzaty de Lorraine .
Wojska francuskie zajęły Lotaryngię i Karol IV musiał abdykować w 1634 roku na rzecz swojego brata Nicolasa-François , uważanego za bardziej plastycznego przez Richelieu i króla Francji. Król Francji pragnie także pojmać siostrę księżnej Nicole, potencjalnej spadkobierczyni księstw, i poślubić ją francuskiemu dżentelmenowi. Nicolas-François, biskup honorowy, udziela sobie dyspensy kanonicznej upoważniającej go do wyrzeczenia się życia kościelnego i poślubienia swojej kuzynki Claude, tak wiele inicjatyw, które zostaną zatwierdzone przez Papieża a posteriori . Para uciekła od francuskiej kurateli, uciekając z1 st kwiecień 1634Znajduje schronienie w Toskanii u ciotki wielkiej księżnej Krystyny Lotaryńskiej , żony Ferdynanda I er de Medici . Księżna Nicole, porzucona przez wszystkich, zostaje zabrana do Paryża , pół gość honorowy, pół zakładnik.
W 1635 wojska Gustawa-Adolfa , króla Szwecji , spustoszyły Lotaryngię, podczas gdy Karol IV próbował odzyskać swoje księstwo, ale bez powodzenia. Lotaryngia została ponownie spustoszona, a następnie zajęta przez Francuzów. W Trois-Évêchés zostały ostatecznie połączyć się z Francji w 1648 roku , księstw Lotaryngii, po krótkiej ciszy między 1641 a 1644, pozostawały zajęte przez wojska francuskie. Z wyjątkiem okresów krótkich, książęta nie mógł dłużej pozostać w Lotaryngii aż 1697: przez traktat w rijswijk , Louis XIV następnie powrócił księstwo księcia Leopolda , urodzony na dworze wiedeńskim, ale która wyszła na jednej okazji siostrzenice króla Francji, księżnej Elżbiety-Charlotty z Orleanu . W tym czasie Lotaryngia była nie tylko śródlądowa na terytorium Francji, ponieważ Alzacja i Franche-Comté stały się Francuzami, ale także Trois-Évêchés i Route d'Alsace - również będące w rękach Francji - były równie wieloma przeszkodami dla suwerenności młodego księcia. Ponadto, na poziomie duchowym, w Lotaryngii nadal nie ma biskupstwa, a właściciele trzech lokalnych diecezji, Toul, Metz i Verdun, francuscy dżentelmeni, są przekaźnikami wpływów francuskich wśród ludności Lotaryngii .
Książę Leopold I st Lotaryngii i Bar dzieje Nancy w 1697 roku jest młodym człowiekiem, którego 18 stany patrymonialny są bezkrwawe, a pole manewru. Chrześniak i siostrzeniec cesarza, kilka miesięcy później ożenił się z siostrzenicą króla Francji. Niemniej jednak wybuch wojny o sukcesję hiszpańską wiąże się z nową okupacją (tym razem pokojową) księstw przez wojska francuskie; Léopold i jego dwór opuścili Nancy, aby osiedlić się w „Versailles Lorraine”, zamku Lunéville . Wraz ze śmiercią Ludwika XIV i regencji stosunki między Lotaryngią a Francją uległy rozluźnieniu: regent jest bratem księżnej, aw 1718 r. zostaje podpisany traktat o naprawie granic korzystny dla Lotaryngii. Mimo to w 1720 r. podjęto próbę stworzenia biskupstwo w Lotaryngii było na skraju sukcesu, ponieważ papież zgodził się na to, opozycja francuska rzuciła projekt i ucierpiały stosunki francusko-lotaryńskie. Małżeństwo Ludwika XV raczej z polską księżniczką na wygnaniu i bez fortuny niż z jednym z jego kuzynów z Lotaryngii pogłębi niechęć Lunéville do Wersalu.
Już w 1723 r. książę Franciszek, następca tronu, został wysłany, aby zakończyć naukę w Wiedniu, książę i księżna z nadzieją poślubienia przyszłego księcia Lotaryngii z następczynią cesarza. Rzeczywiście, jeśli Książąt Lotaryngii, ponieważ Karola V , zwróciły się do Habsburgów z Austrii ; małżeństwo austriackie doprowadzi ich jednak do oddania Lotaryngii Francji.
W 1736 syn Leopolda, późniejszy Franciszek III , ożenił się z arcyksiężną Marią Teresą , dziedziczką Habsburgów. Poprzez to małżeństwo może zostać cesarzem, a tym samym sprowadzić swoje księstwa do Habsburgów, chroniąc je na zawsze przed francuskimi pożądliwościami. Jednak Alzacja i Franche-Comté zostały stopniowo przyłączone do królestwa Francji za panowania Ludwika XIV. W tej sytuacji Lotaryngia i Barrois są niemal obcą enklawą na terytorium Francji: Ludwik XV i kardynał de Fleury nie chcą, aby przeszli całkowicie w ręce wielkiej obcej potęgi, którą zresztą jest Imperium , jego dziedziczny wróg. Ludwik XV i cesarz Karol VI zawarli wówczas porozumienie, wyartykułowane postanowieniami traktatu wiedeńskiego (1738) , na mocy którego Franciszek oddał Lotaryngię Francji na rzecz Toskanii, której wielki książę zmarł bezpotomnie; w zamian Francja akceptuje sankcję pragmatyczną cesarza, który czyni Marię Teresę spadkobierczynią (wraz z jej przyszłym mężem, François).
Mieszkańcy Lotaryngii są jednak wiernie przywiązani do swojego suwerennego domu . Aby oszczędzić podatności, nie cierpieć już wstydu bycia zięciem zakazanego księcia, zadowolić żonę i dać stabilną i lukratywną pozycję temu ojczymowi, którym gardzi, Ludwika XV n natychmiast przyłącza księstwa do Francji: przekazał je dożywotnio swemu teście, byłemu królowi Polski Stanisławowi Leszczyńskiemu , który od 1737 r. był jej ostatnim suwerennym księciem. W zamian Stanisław zgadza się na powołanie przez zięcia kanclerza, który będzie realizował realia władzy i przygotowywał faktyczną aneksję księstw. Władza wojskowa została powierzona księciu Belle-Isle, który był już odpowiedzialny za Trois-Évêchés.
Księżnej wdowy Lotaryngii pozostawiono odtworzone na tę okazję maleńkie suwerenne księstwo handlu .
O śmierci Stanisława w Luty 1766Lorraine i Barrois zostają ostatecznie przyłączone do Francji i zreorganizowane .
Na czele hierarchii stał książę Lotaryngii i Baru. Jednak błędem byłoby sądzić przed Rewolucją znaliśmy tylko reżim władzy absolutnej . Tutaj przynajmniej do XVII -tego wieku, rząd był naprawdę Konstytucyjny.
Istotnie, każdego roku (częściej nawet wtedy, gdy wymagały tego okoliczności), spotykały się Stany Generalne Lotaryngii , na ogół w Nancy. Obejmowały one:
Władza Stanów Generalnych była bardzo wielka: sukcesja tronu, nadzór nad księstwem, prawa i podatki, wszystkie ważne sprawy podlegały ich decyzji. Księcia rzadko widywano zmieniającego to, co postanowili. Była to gwarancja dla ludu, ale wstyd dla władzy książęcej, która starała się wyzwolić spod tej kontroli. Spotkanie w 1629 roku było ostatnim, Karol IV zawsze odkładał zwołanie Stanów Generalnych, a okupacja Lotaryngii przez Francuzów sprzyjała jego planowi. Po traktacie ryswickiem w 1697 r. Leopold uważał, aby nie przywrócić stanów, pomimo wszystkich roszczeń. Uczyniwszy ze swego księstwa małą monarchię absolutną na podobieństwo tej wielkiej, której był sąsiadem, ściągał tam podatki bez kontroli, suwerennie sprawował sprawiedliwość. Co więcej, jego ludzie nie byli bardziej nieszczęśliwi, tak bardzo chętni, by zrobić mu dobrze. Naśladował go jego syn Franciszek III. Jednak po jego wyjeździe do Austrii w 1737 r. ludność Lotaryngii musiała podporządkować się rozkazom bezwzględnego stewarda, reprezentowanego w bailiwiku przez swojego subdelegata: bardzo ucierpieli z powodu nadużyć i kłopotów finansowych rządu, pod którym przeszli. Z radością przyjęli także w 1789 roku spotkanie Stanów Generalnych, które przypomniało jedną z ich najstarszych instytucji i które w ich myśleniu miało położyć kres ich złu!
W czasach stanów generalnych, podobnie jak po ich zniesieniu, książę Lotaryngii sprawował rządy poprzez swoją Radę Stanu , częściej zwaną Tajną Radą , której na co dzień przewodniczył.
Już doskonale zorganizowany XVI th century pod Karola III, Rada zobaczył Francis III w 1729 i Stanisława na jego przybycie w Lotaryngii (1737) w celu zmiany jego składu, ale jego funkcje pozostały mniej więcej takie same. Tak jak dziś w naszej Radzie Ministrów zajmowaliśmy się tym, co dotyczyło dobrego administrowania księstwami lotaryńskimi i barskimi, tak rada się skończyła, sekretarze (podobnie jak obecni pracownicy ministerstw) napisali instrukcje, które należało przekazać ministrowi. Wewnątrz i na zewnątrz, ponieważ książę Lotaryngii utrzymywał również ambasadorów w większości dworów zagranicznych.
Książęta Lotaryngii ustanowili na swoich ziemiach 3 bailiwicki : Nancy (znane również jako Bailliage françois), Vôge i Germany , obszary administracyjne podzielone na probostwa . Na czele gminy stał komornik , szef władzy cywilnej. To do niego książę Lotaryngii skierował swoje zarządzenia: pismo SA do komorników każdej prowincji:
Komornik miał opublikować zarządzenie w głównym mieście bailiwick, przekazać je proboszczom i upewnić się, że je opublikowano i wykonano.
" I wreszcie, że nikt nie udaje niewiedza, można opublikować ten naszą obecną zarządzenie z okrzykiem publicznej i nakaże wszystkie rektorzy trzymać za rękę i mieć oko, że ich zawartość znajduje się pod groźbą odpowiadanie. Sy nie zawiedzie, bo to lubimy. "
Szef sądownictwa, komornik, przewodniczył podkomorzem, a nawet asysom, ale nie miał prawa głosowania, jego funkcje ograniczały się do przygotowawczych i wykonalnych aktów wymiaru sprawiedliwości. Wódz wojskowy, komornik zwerbuje potrzebnych ludzi, prowadzi ich do armii książęcej, dowodzącej w czasie wojny. W czasie pokoju oddziały w garnizonie są posłuszne zarówno komornikowi, jak i szefowi prowincji. W hierarchicznej organizacji, po komorniku, wszedł generał porucznik . Pomógł komornikowi i zastąpił go pod jego nieobecność. Zacytujemy na przykład w Mirecourt Louisa Pierre'a Alba, lorda Ravon i Villers, wskazanego w 1746 r. na sprzedaż gruntów; w Neufchâteau , od 1765 do 1781, Claude Sauville (sprzedawca winnicy w La Neuveville), następnie Jean Claude Cherrier (wybrany zastępca Stanów Generalnych).
Po generała porucznika interweniował prywatny porucznik, który przyszedł mu z pomocą. I tak w 1790 roku Joseph Daniel Maire sprawował funkcję zastępcy generalnego porucznika Zgromadzenia Narodowego. Był wtedy asesor i kilku doradców zwanych dawniej radnymi . Na przykład Claude Quinot, który był prezesem dyrektoriatu departamentu Wogezów, był asesorem w bailiwick Neufchâteau. Wreszcie był prokurator generalny i jego zastępca . Wśród znanych prokuratorów możemy przytoczyć np. Ludwika Malcuita , wywłaszczonego przez Ludwika XIII za karę za lojalność wobec księcia Karola IV. Nie mówiąc o prawnikach, komornikach, sierżantach, notariuszach, wystarczy tylko wskazać, że oprócz komornika i jego poruczników, inne funkcje sądownicze pełnili inni funkcjonariusze komornika.
Na czele rektora stał rektor , który sprawował potrójną władzę: cywilną, sądowniczą i wojskową. Miał wydane i wysłane do burmistrzów zarządzenia książęce, które otrzymał od komornika. Ścigał przestępców, oglądał jarmarki i wymierzał sprawiedliwość w czasie pokoju. W czasie wojny dowodził kontyngentem swojego okręgu wyborczego. Zrozumiałe jest, że rektor nie zawsze musiał zatrudniać żołnierzy, którzy powstali bez przygotowania. Na przykład podczas wojny z Rustauds w 1525 roku książę Antoine był tak niezadowolony z niezdyscyplinowania kontyngentów Châtenois i Dompaire , że odesłał ich z powrotem do ich kraju.
Poniżej rektora był jego porucznik. Z nimi był asesor, zastępca prokuratora generalnego. Komornik, sierżant, urzędnik uzupełniali dwór prepozyta. Tutaj, podobnie jak w głównym mieście bailiwicka, urzędy, oprócz prepozyta i jego zastępcy, były raczej urzędami sądowymi.
Mieszkańcy wsi, zanim mieli wspólną administrację, byli poddani i poddani na łasce, byli rzeczą pana. Pochodzenie tej absolutnej władzy uprzywilejowanej kasty nad masami ma wiele przyczyn:
Dopiero w 1192 r. rozpoczęło się uwłaszczenie gmin. Guillaume , arcybiskup Reims, założył na swojej ziemi miasto Beaumont-en-Argonne i nadał przywileje tym, którzy przybyli tam osiedlić się. Bez wątpienia zachował swój potrójny charakter uprzywilejowanego właściciela, strażnika i dowódcy wojskowego, ale na przyszłość zastąpił stałe opłaty arbitralnymi żądaniami z przeszłości. Statut lub prawo Beaumonta witano z radością jako wyraźną poprawę stanu ludzi. Wkrótce panowie udzielali jej czasem spontanicznie, czasem na prośbę swoich ludów. Ustępstwo to nazwano: egzekwowanie prawa lub franczyzy Beaumonta. Książęta Lotaryngii pospieszyli z uwolnieniem swoich poddanych. Poszczególni władcy swoich państw byli stopniowo zmuszani do ich naśladowania, co zmniejszało ich władzę na wielką korzyść suwerena.
Społeczność wiejska, do której należą lasy i ziemie przekazane jej przez swego pana, zarządzana jest pod nadzorem oficerów książęcych: prepozyta i komornika. Na jego czele stoi burmistrz, który ma bardzo szerokie uprawnienia. Publikuje zarządzenia suwerena, deklaruje kanały, którymi należy płacić tantiemy, pobiera podatki, zarządza poszczególnymi dobrami gminy, odwiedza lasy, drogi, piece i kominy, wydaje przepisy policyjne opodatkowuje kary za wiejski mesus , orzeka nawet w sprawach cywilnych w pierwszej instancji. W jego zadaniach asystują mu: radni w liczbie trzech: starosta zwany niekiedy porucznikiem burmistrza, starosta i wójt mały, sierżant zwany też dziekanem oraz urzędnik, co najmniej od 1583 r., data jego instytucja.
Co roku w okolicach Saint-Martin (11 listopada), odbywa się coroczna krata . W poprzednią niedzielę pod koniec mszy parafialnej burmistrz informuje mieszkańców o dniu, miejscu i godzinie, w której odbędzie się pled. Wszyscy muszą tam być pod karą grzywny. W wyznaczonym terminie burmistrz ogłasza posiedzenie otwarte, odnotowuje nieobecności, orzeka grzywnę, chyba że ma uzasadnione usprawiedliwienie; zabrania mieszkańcom zakłócania spotkania krzykiem lub hałasem i wychodzenia przed końcem. Urzędnik następnie odczytuje panu listę praw, cen i tantiem. Potem przyszła kolej na kary polne nałożone w ciągu roku. Po zapoznaniu się z każdym raportem i spostrzeżeniami sprawcy, burmistrz „ umyka ” (tj. „wypowiada” ) grzywnę. Musi z kolei zdać sprawę ze swojej administracji, z zarządzania dobrami komunalnymi. Następnie co roku mieszkańcy wybierają nowych urzędników: burmistrza, starostę, sierżanta, urzędnika, bangarda i leśników oraz składają przysięgę. „ Burmistrz, który opuszcza biuro , mówi stare konto La Neuveville (1667), odbiera przysięgę, kto wchodzi. » My Następnie zatwierdzamy paulera przedstawionego przez dziesiątków, ustalamy pensję nauczycielowi, pasterzowi, decydujemy o naprawach do wykonania w kościele, w domu księdza, przy moście na potoku, na drogi lokalnej, w interesie wszystkich ogłaszane są nowe przepisy policyjne. Odnawiamy stare, przypominamy np., że nie wolno chodzić do kabaretów, przeczuwać na ścieżkach, awanturować się na weselach, chodzić do stajni z niezamkniętymi lampionami, wyjmować fasoli przed dziesięciną. przyprowadzać do kościoła małe dzieci, które przeszkadzałyby w nabożeństwie itp. Kończymy spisaniem protokołu ze spotkania, który podpisują wszyscy wyznaczeni urzędnicy. Te roczne pledy, które miały przywoływać pamięć odległych czasów, kiedy pan gromadził swoich poddanych, aby otrzymać hołd, tantiemy i wymierzyć im sprawiedliwość, zostały zorganizowane w jednolity sposób w 1598 r. Zarządzeniem Karola III i trwały aż do rewolucji.
Z czasem w administracji gmin pojawiają się pewne zmiany. Wczesnym rankiem burmistrz został zwolniony z administrowania lasami, które teraz trafiają do żurawi . Od 1615 r. nie pobiera już podatków, zadanie to powierza wybranemu przedstawicielowi w oczekiwaniu na instytucję w następnym stuleciu opiekunów i kolekcjonerów. W 1665 roku książę Karol IV usunął od niego, przynajmniej w prefekcie Châtenois, wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych. Z XVIII e wieku, po francuskiej okupacji, kontroli książęcej władzy została nałożona więcej w zarządzaniu społecznościami. W ten sposób rozporządzenie z 1707 r. uzupełnione rozporządzeniem z 1753 r. definitywnie pozbawiło mieszkańców, którzy nadal z niego korzystali, prawo do corocznego powoływania burmistrza i innych urzędników miejskich. Ci, wyznaczeni przez proboszcza, musieli w razie potrzeby przyjąć i złożyć przysięgę w stolicy jurysdykcji. Czytamy na przykład w relacji z 1717 r.: „ Proboszczom, zastępcy i urzędnikowi Châtenois: 3 księgi do stworzenia burmistrza . " Po reorganizacji administracyjnej z 1751 annal kratę jednak nadal istnieje. „ W tym listopadowym dniu, który wybiorą”, głosiło rozporządzenie, „ burmistrzowie zbiorą gminę, która pod karą grzywny będzie musiała uczestniczyć w wyborach bangarda i leśników w przypadku oblężenia i zbieraczy, dla oskarżenia o żniwa i winobrania, dla ustanowienia paulierów przedstawionych przez dziesiątków, i odbiorą przysięgi od tzw. bangardu, leśników, siedzących i zbieraczy i paulierów oraz sporządzą protokoły. "
W 1738 r. Stanislaw przebudował istniejącą od wieków administrację miejską, składającą się z burmistrza, radnych, sierżanta i urzędnika. Rzeczywiście, jedno z pierwszych rozporządzeń zniosło radnych i ustanowiło syndyk wybierany corocznie przez mieszkańców do zarządzania funduszami komunalnymi. W ten sposób burmistrz sam był odpowiedzialny za policję, ale zarządzał rachunkami miejskimi. Od tego czasu administracja gminy obejmowała zatem burmistrza, jego zastępcę, sierżanta i urzędnika mianowanego przez proboszcza „ do sprawowania służby policyjnej, wykonywania rozkazów Jego Wysokości i podatku od grzywien champêtres ” , a ponadto syndyk wybrany przez mieszkańców do zarządzania dobrami komunalnymi. Wkrótce ten ostatni, ze względu na wagę tych funkcji, a także dlatego, że był wybieranym przedstawicielem ludności, przejął dominujący wpływ na sprawy gminy. Wszystkie fragmenty tego okresu rozpoczynają się słowami: syndyk, burmistrz i mieszkańcy zjednoczeni w organie gminy. Kontrola ustanowiona przez Léopolda nad administracją gmin stała się bardziej rygorystyczna w przypadku Stanisława, a zwłaszcza po zjednoczeniu Lotaryngii z Francją. Gminy nie miały już żadnej wolności, we wszystkim musiały podporządkować się wszechmocnej woli intendenta i jego delegata na bailiwick. Ten reżim trwał pół wieku; ale w końcu trzeba było poddać się jednomyślnym żądaniom ludu, który chciał być wysłuchany, który chciał mieć udział w zarządzaniu ich interesami.
Edykt z 8 stycznia 1787utworzono sejmiki wojewódzkie, sejmiki powiatowe i zreorganizowano sejmiki gminne. W Nancy odbyły się sejmiki prowincjonalne. Powszechnie uważano, że sejmików wiejskich jest za dużo. Burzliwe zebrania całej gminy, jakie miały miejsce do tej pory, zastąpiła więc rada składająca się z 3 lub 6 członków w zależności od miejsca, wybierana przez wszystkich właścicieli powyżej 25 roku życia, lorda, proboszcza, urzędnika i równie wybranego powiernika, który musiał umieć czytać, pisać i należeć do pierwszej klasy podatników.