Wydania Gallimarda



Informacje, które udało nam się zgromadzić na temat Wydania Gallimarda, zostały starannie sprawdzone i uporządkowane, aby były jak najbardziej przydatne. Prawdopodobnie trafiłeś tutaj, aby dowiedzieć się więcej na temat Wydania Gallimarda. W Internecie łatwo zgubić się w gąszczu stron, które mówią o Wydania Gallimarda, a jednocześnie nie podają tego, co chcemy wiedzieć o Wydania Gallimarda. Mamy nadzieję, że dasz nam znać w komentarzach, czy podoba Ci się to, co przeczytałeś o Wydania Gallimarda poniżej. Jeśli informacje o Wydania Gallimarda, które podajemy, nie są tym, czego szukałeś, daj nam znać, abyśmy mogli codziennie ulepszać tę stronę.

.

Logo wydawnictwa
Historyczne zabytki
kreacja 1911 (110 lat temu)
Zaoony przez Gaston Gallimard , André Gide , Jean Schlumberger
Rekord tosamoci
Forma prawna SA z rad dyrektorów
Status edytuj grup
Siedziba firmy Pary ( Francja )
W reyserii Antoine Gallimard od 2005 roku
Specjalnoci literatura
Kolekcje Blanche (1911), Biblioteka pomysów (1927), Z caego wiata (1931), Bibliothèque de la Pléiade (1931/1933), Série noire (1945), La Croix du Sud (1952), Connaissance de l'Orient ( 1956)), Poezja (1966), Biblioteka opowiada (1971), Folio (1972), Futuropolis (1972/2004), Tel (1976), L'Imaginaire (1977), L'Infini (1983/1987), Arkady (1986), Gallimard Discoveries (1986), eseje NRF (1988), Czarne kontynenty (2000) ...
Tytuy flagowe W cieniu kwitncych modych dziewczt , Nieznajomy , May Ksi itp.
Jzyki publikacji Francuski
Dyfuzory CDE, Sofédis
Przedsibiorstwo macierzyste Grupa Madrigall
Spóki zalene Editions Denoël , Mercure de France , Editions of the Round Table , POL , Gallimard Jeunesse , Gallimard Loisirs, Futuropolis , Les Grandes personnes, Éditions Alternatives
Efektywny 250 do 499 w 2019 roku
Stronie internetowej Gallimard.fr
Dane finansowe
Obrót handlowy konta niedostpne
rodowisko sektorowe
Gówni konkurenci Hachette Livre , Editis , Threshold

W Gallimard , zwane a 1919 na edycje française Nouvelle Revue i a do 1961 roku w ksigarni Gallimard , to francuski wydawnictwa grupy . Wydawnictwo zostao zaoone przez Gaston Gallimard w 1911 roku . Grupa Gallimard jest obecnie kierowany przez Antoine Gallimard .

Uwaany za jednego z najwaniejszych i najbardziej wpywowych domów wydawniczych w Francji , w tym literatury XX th  wieku i wspóczesnej, Gallimard jest nadawca, w 2011 roku, katalog 38 Nagrody Goncourtów , 38 pisarzy , którzy otrzymali nagrod Nobla w dziedzinie literatury , a 10 pisarze otrzymali nagrod Pulitzera .

Gallimard jest czci Madrigall Group , trzeciego co do wielkoci francuskiego dziau redakcyjnego.

Historia

Pocztki

Plik , André Gide (1869-1951), Jean Schlumberger (1877-1968) i Gaston Gallimard (1881-1975), podpisanego w Paryu akt zaoycielski Editions de la Nouvelle Revue Française. Byo to wówczas tylko wydawnictwo La Nouvelle Revue française ( La NRF ), literacko-krytycznej recenzji stworzonej w lutym 1909 r. Przez grup pisarzy skupionych wokó Gide.

Pierwsze trzy ksiki, opublikowane w 1911 r. W kremowej okadce z czerwono-czarn obwódk z monogramem NRF, to L'Otage autorstwa Paula Claudela , Isabelle de Gide i La Mère et enfant autorstwa Charlesa-Louisa Philippe'a . Saint-John Perse (1911), Jules Romains (1916), Roger Martin du Gard (1913), Joseph Conrad (1912) i Paul Valéry (1917) pojawiaj si, po nich, wród pierwszych autorów reprezentowanych w póniejszej Biaej kolekcja. Okoo stu tytuów zostao opublikowanych od maja 1911 do czerwca 1919 przez Editions de la NRF, w tym La Jeune Parque , co oznaczao powrót Paula Valéry do poezji. Syn Paula Gallimarda (wielki kolekcjoner obrazów i grafik, waciciel Théâtre des Variétés ), Gaston Gallimard zosta powoany na kierownika firmy przez André Gide'a i Jeana Schlumbergera . Zwizany finansowo z biznesem, odkry powoanie jako wydawca. Z pomoc Gide'a i sekretarza NRF Jacques'a Rivière'a (1886-1925), w szczególnoci udao mu si przekona Marcela Prousta w 1917 roku, aby powierzy mu publikacj jego pracy, pi lat po Du Côté de chez Swann , pierwszego tomu z wyszukiwania w straconego czasu , zosta popiesznie odmówi przez NRF i opublikowane w imieniu autora przez Bernard Grasset . Wydanie drugiego tomu W cieniu modych dziewczt w kwiatach pod szyldem NRF pozwala wydawnictwu na zdobycie pierwszej nagrody Goncourt w 1919 roku.

W Jean Schlumberger i Jacques Copeau (1879-1949), równie zainteresowani gbok i dramatyczn renowacj, zaoyli Théâtre du Vieux-Colombier , zwizany z NRF do 1924 roku . Gaston Gallimard jest administratorem, Jacques Copeau dyrektorem, a Louis Jouvet menaderem. Ta nowa paryska scena, z któr zwizana jest trupa (w której wystpuje Charles Dullin ) i szkoa, zostaa zainaugurowana. Prezentowane s wietne teksty z repertuaru ( Molière , Szekspir itp.), A take powstaj utwory napisane przez autorów bliskich NRF ( Paul Claudel , André Gide, Jules Romains, Charles Vildrac , Henri Ghéon itp.).

Szybka ekspansja

Wracajc z trasy koncertowej po Stanach Zjednoczonych z zespoem Vieux-Colombier , Gaston Gallimard w 1919 roku postanowi tchn nowe ycie w wspólne przedsiwzicie. Opierajc si na recenzji La NRF , wyreyserowanej przez Jacquesa Rivière'a w latach 1919-1925, a nastpnie Jeana Paulhana w latach 1925-1940 i 1953-1968, stworzyLibrairie Gallimard, nowa spóka skupiajca dziaalno czasopisma i redakcji. Jeden z jego dwóch braci, Raymond Gallimard i jego przyjaciel Emmanuel, dit Maney, Couvreux doczyli do tej nowej firmy, wyposaonej w wiksze rodki finansowe. W ten sposób Gaston Gallimard naby pras drukarsk (Imprimerie Sainte-Catherine w Brugii ), stworzy ksigarni (boulevard Raspail) i zatrudni nowych pracowników, w tym dyrektora handlowego Louisa-Daniela Hirscha .

Dlatego Gaston Gallimard prowadzi mniej ekskluzywn polityk redakcyjn, publikowania ksiek w szczególnoci dzieci (w tym Les Contes du Chat perché przez Marcel Aymé , 1934-1948), popularnych zbiorów literatury ( Masterpiece powieci przygodowej», 1928; «sukces», 1931 itp.) i czasopisma ( Detective , 1928; Voilà , 1931; Marianne , 1932). Zawiera umow na wyczn dystrybucj i dystrybucj z Messageries Hachette , the, aby zapewni skuteczniejszy marketing swoich ksiek.

Wzrost sprzeday da Gastonowi Gallimardowi rodki na sfinansowanie z czasem bardziej wymagajcego katalogu literackiego. Otoczy si wspópracownikami redakcyjnymi, których zgromadzi w 1925 r. W ramach komitetu czytelniczego. Do kierowników przegldu -  Jean Paulhan , Benjamin Crémieux , Ramon Fernandez , Bernard Groethuysen  - doczyli wkrótce Brice Parain (1927), André Malraux (1928), Marcel Arland i Raymond Queneau (1938). Kilku autorów jest wic bezporednio powizanych z kierownictwem redakcyjnym firmy. Odgrywaj role wydawców, czytelników i dyrektorów zbiorów (np. Paul Morand za Renaissance de la Nouvelle) lub peni inne funkcje (jak André Malraux , który przejmuje od Rogera Allarda kierownictwo artystyczne wyda Gallimarda) w).

Dziaalno literacka Éditions ronie, naznaczona pojawieniem si nowego pokolenia pisarzy ( Kessel , 1922; Aymé , 1927; Malraux , 1928; Saint-Exupéry , 1929; Giono , 1931; Queneau , 1933; Simenon , 1934; Sartre , 1938 ...), poetów ( Aragon , 1921; Supervielle , 1923; Breton , 1924; Ponge , 1926; Michaux , 1927 ...) oraz przez rozwój wydziau zagranicznego ( Pirandello , 1925; Hemingway , 1928; Dos Passos , 1928; Faulkner , 1933; Kafka , 1933; Steinbeck , 1939; Nabokov , 1939; Mitchell , 1939 ...). Dziea Alaina (1920) i Freuda (1923) stanowi podstaw katalogu filozofii i nauk humanistycznych, który bdzie si stopniowo rozwija.

Jednoczenie mno si zbiory Gallimarda, zarówno w literaturze francuskiej, jak i zagranicznej (Une oeuvre, un portrait, 1921;   Du monde complete  , 1931; Métamorphoses w reyserii Jean Paulhan , 1936), a take w eseje i dokumenty (Niebieskie dokumenty, 1923; ycie wybitnych ludzi, 1926; Biblioteka idei, 1927; Eseje, 1931). La Bibliothèque de la Pléiade  , luksusowa kolekcja stworzona w 1931 roku przez Jacquesa Schiffrina (1892-1950) w ramach jego wasnych edycji, zostaa przejta przez Gallimarda w 1933 roku . Gromadzi kompletne dziea lub antologie na papierze biblijnym oprawionym w pen skór. Jej zaoyciel zachowuje kierownictwo, jednoczenie odpowiadajc za publikacje dla modziey NRF.

Po zajciu kolejno 1 rue Saint-Benoît (1911-1912), 35 i 37 rue Madame (1912-1921) oraz 3, rue de Grenelle (1921-1929), wydawnictwo otworzyo swoj siedzib przy 43, rue de Beaune - w tym samym roku zmieniono nazw na rue Sébastien-Bottin - nastpnie rue Gaston-Gallimard na, z okazji obchodów stulecia powstania wydania Gallimarda, decyzj Rady Miasta Parya.

Zawód

Po ogoszeniu wojny we wrzeniu 1939 r. Cz pracowników wydawnictwa przeniosa si do La Manche, rodzinnej posiadoci Gallimardów pooonej w Mirande  ; nastpnie, wraz ze zblianiem si wojsk niemieckich, niektórzy czonkowie kierunku doczyli do poudnia midzy 13 a 13. Gaston Gallimard i kilku krewnych goci latem u poety Joë Bousqueta niedaleko Carcassonne . Do Parya zdecydowa si w padzierniku 1940 roku i rozpocz rozmowy z wadzami niemieckimi, które chciay kontrolowa jego wydawnictwo. Podczas gdy jego dom jest pod pieczci w Gaston Gallimard udao si zachowa kapita i niezalenoci redakcyjnej jego firmie, ale w zamian musia powierzy zarzdzanie NRF przegldu do Pierre Drieu La Rochelle (1893-1945), pisarz otwartym do aktywnej wspópracy z okupantem. Drieu la Rochelle otwiera recenzj na proniemieckie pisma i zamyka j dla autorów uznanych przez okupanta za niepodanych; Bezkrwawy NRF przesta pojawia si w czerwcu 1943 roku . Cae wydanie paryskie zostaje wic poddane kontroli poprzez system cenzury realizowany pod nadzorem Propaganda-Abteilung i Ambasady Niemiec. W tym samym czasie opór intelektualny organizuje si wokó Jeana Paulhana (wspózaoyciela French Letters we wrzeniu 1942 r. ), Raymonda Queneau , Alberta Camusa i innych w ramach wyda. Grupa wydawców (w tym Gaston Gallimard) próbowaa w 1941 roku kupi wydania Calmanna-Levy'ego , aby nie dopuci do zajcia domu przez Niemców. Pomimo cenzury i trudnoci z zaopatrzeniem w papier (Komisja Kontroli Papieru powstaa w dniu), w tym okresie pojawiy si wielkie dziea obchodzone po wojnie, na przykad Albert Camus ( L'Étranger et Le Mythe de Sisyphe , 1942), Jean-Paul Sartre ( Le Mur , 1939, L'Imaginaire , 1940, L 'Being and Nothingness , 1943) czy Maurice Blanchot ( Thomas l'Obscur , 1941). Gallimard publikuje równie tumaczenia z jzyka niemieckiego (gównie klasyki, w tym Goethego ). Odmawia pamfletu Luciena Rebateta Décombresa . Podczas wyzwolenia przegld NRF zosta zakazany przez komitet oczyszczajcy , podczas gdy teczka wyda zostaa zamknita . Sartre tworzy Modern Times w 1945 roku, a Jean Paulhan , Les Cahiers de la Pléiade w 1946 roku.

Po wojnie

Wychodzc z debat o oczyszczeniu i na mocy kilku wielkich sukcesów ksigarni ( Przemino z wiatrem , 1939; Le Petit Prince , 1946), bracia Gallimardowie i ich synowie Claude (syn Gastona, urodzony) i Michel (syn Raymonda, urodzony dnia ) - odpowiednio wszed w rodzinn firm w dniu i  - maj ch nadania nowego impetu domowi, który od dwudziestolecia midzywojennego zajmuje czoowe miejsce we francuskim yciu literackim i intelektualnym. Powierzaj kilku autorom bliskim wane obowizki redakcyjne: Albertowi Camusowi (zbiór Nadzieja, 1946), Jean-Paulowi Sartre (Biblioteka filozofii z Maurice'em Merleau-Ponty'm , 1950), Rogerowi Caillois (La Croix du Sud ", 1952), Jacques Lemarchand (" Le Manteau d'Arlequin ", 1955), Louis Aragon (" Literatura radziecka ", 1956), Raymond Queneau (" L'Encyclopédie de la Pléiade ", 1956), André Malraux (" L Univers des formes, 1960) i Michela Leirisa, który nadal jest gospodarzem L'Espèce humaine. Jean Paulhan i Marcel Arland , wspomagani przez Dominique Aury , ponownie ukazali si w 1953 roku w recenzji La Nouvelle Revue française ( La NRF ) pod tytuem La Nouvelle NRF . Recenzja jest otwarta dla pisarzy ruchu oporu, a take dla autorów, którzy pojawili si na czarnych listach oczyszczenia ( Céline , Marcel Jouhandeau itp.). Gaston Gallimard wynegocjowa równie na pocztku lat pidziesitych ogóln umow z Louis-Ferdinand Céline (wczeniej opublikowan przez Editions Denoël ) w celu wykorzystania jego przeszej i przyszej pracy, a take generaln umow z Henry de Montherlant , byym autorem wyda Bernarda Grasseta .

Dziaalno wzrosa w latach pidziesitych i szedziesitych, szczególnie wokó nowych kolekcji, takich jak   Czarna seria   stworzona przez Marcela Duhamela wlub Le Chemin, zaoona w 1959 roku przez Georgesa Lambrichsa , byego wydawc w Grasset i Éditions de Minuit . Georges Lambrichs opublikowa w swoim zbiorze w 1963 roku Le Procès-verbal , pierwsz ksik JMG Le Clézio  ; bdzie take redaktorem Michela Butora , Jeana Starobinskiego , Georgesa Perrosa , Michela Deguy , Pierre'a Guyotata , Michela Chaillou , Jacquesa Réda Pojawiaj si nowi pisarze: Marguerite Yourcenar , która wesza do katalogu w 1938 roku z Nouvelles Orientales  ; Marguerite Duras w 1944 roku; Jacques Prévert w 1949 r. Przy zakupie Editions du Point du Jour  ; Jean Genet w 1949 roku; Eugène Ionesco w 1954 roku; Michel Tournier w 1967, Patrick Modiano w 1968 ... a dla obcokrajowców Henry Miller (1945), Jorge Luis Borges (1951), Boris Pasternak (1958), Jack Kerouac (1960), Yukio Mishima (1961), William Styron (1962) i Philip Roth (1962), Julio Cortázar (1963), Thomas Bernhard (1967), Milan Kundera ( La Plaisanterie , 1968), René Kalisky (Trocki, itp., 1969), Peter Handke (1969). .

Eksploatacja funduszu stanowi obecnie coraz waniejsz cz dziaalnoci wydawnictwa, poprzez zbiór   La Pléiade  , ale take publikacj wielu tytuów NRF w   Pocket Book   (LGF / Hachette ) lub w zbiorach Idee ( 1962 ) i Poezja (1966).

Historyczny wydawca Jean-Paula Sartre'a i Merleau-Ponty'ego, wydawnictwo powitao równie Michela Foucaulta na pocztku lat szedziesitych i tym samym przyczynio si do powstania strukturalizmu w naukach humanistycznych . Trzej redaktorzy Gallimarda rozwijaj ten sektor, naznaczony w szczególnoci narodzinami nowej historii i odrodzeniem krytyki: François Erval , wydajc w 1962 r. Zbiór kieszonkowych esejów Idee; filozof i psychoanalityk Jean-Bertrand Pontalis , odpowiedzialny za zbiór Wiedza o niewiadomoci (1966); oraz mody historyk Pierre Nora , któremu Claude Gallimard powierzy w 1966 r. rozwój sektora non-fiction: stworzy   Bibliotek Nauk Humanistycznych  , a nastpnie w 1971 r.   Bibliotek opowiada  , a take zbiór dokumentów wiadkowie.

Wreszcie w latach pidziesitych uksztatowaa si grupa redakcyjna, która przeja:

Dom nabiera w tych latach nowego wymiaru. Budynek przy rue Sébastien-Bottin zosta podwyszony o dwa pitra w 1963 roku.

Rozwój grupy Gallimard

Claude Gallimard, który pomaga ojcu od okresu powojennego, prowadzi trzy due projekty. Pierwszym z nich jest utworzenie narzdzi do rozpowszechniania i dystrybucji po wyganiciu umowy handlowej, która wie Gallimard i Hachette od 1932 r. Hachette rzeczywicie stworzya wasn grup wydawnicz, poprzez bezporednie nabycie domów, konkurentów Gallimarda. Claude Gallimard zerwa z Hachette w 1970 roku i stworzy ex nihilo wasn struktur dystrybucji (SODIS, 1971, w Lagny-sur-Marne ). Nastpnie utworzono zespoy sprzedaowe, które zajmoway si dystrybucj katalogu Gallimard w ksigarniach, podczas gdy CDE (1974) przejo filie wydawnicze (1974). System ten zosta wzmocniony w 1983 r. Przez utworzenie FED, a nastpnie zakup od grupy Bayard firmy nadawczej Sofédis (2010).

Zerwanie z Hachette zaowocowao wycofaniem przez Gallimarda prac ze swojej kolekcji wykorzystywanych w drugim wydaniu przez   Le Livre de poche   od 1953 roku. W zwizku z tym Claude Gallimard w 1972 roku uruchomi kolekcj w kieszonkowym formacie   Folio  , w tym model. Okadk zaprojektowa grafik i typograf Massin , który doczy do Éditions w 1958 roku. W latach 1972-1973 ukazao si 500 tytuów (obecnie zbiór liczy ponad 5000). W wielu seriach od poowy lat 80. kolekcja Folio szybko si zmniejsza [ródo niewystarczajce] .

Rok 1972 to ostatecznie uruchomienie dziau ksiek dla dzieci pod egid wydawcy Pierre'a Marchanda (1939-2002). Gallimard Jeunesse (który sta si niezalen spók zalen w 1991 r.) Zosta zainaugurowany zbiorem wspaniaych klasyków dla dzieci   1000 Soleils  , a nastpnie w 1977 r.   Folio Junior   (pierwsza kolekcja kieszonkowych ksiek dla modych odbiorców) oraz Enfantimages w 1978 roku. Istnieje due zapotrzebowanie na zbiory literackie i autorzy firmy macierzystej ( Roald Dahl , Claude Roy , Henri Bosco , Marcel Aymé , Marguerite Yourcenar , Michel Tournier , JMG Le Clézio ), ale dzia jest równie bardzo otwarty do produkcji anglosaskich; Pef , wynalazca Motordu (1980), jest jednym z pierwszych wielkich francuskich autorów powiconych modziey ujawnionym przez Gallimarda Jeunesse. Dokument nie moe by gorszy od serii Découvertes (1983),   Découvertes Gallimard   (1986) i   Les Yeux de la Découverte   we wspópracy z Dorling Kindersley (1987). Innowacje techniczne i redakcyjne dokonane przez Pierre'a Marcha i zainspiroway równie stworzenie linii dokumentalnych przewodników turystycznych (Encyklopedie podrónicze) w 1992 r., Które byy pierwszym osigniciem sektora podróy rozwinitego do dzi (Géoguides, Cartoville). ..)

Claude Gallimard jest take mobilizowany, podobnie jak jego kolega Jérôme Lindon (1925-2001), dyrektor Editions de Minuit , do walki z cenzur pastwow, zwaszcza w przypadku publikacji Eden Eden Eden autorstwa Pierre'a Guyotata (Le Chemin, 1970), pocztkowo odrzucony przez dom, nastpnie pojawi si z trzema wstpami autorstwa Rolanda Barthesa , Philippe'a Sollersa i Michela Leirisa . Ponadto Claude Gallimard bdzie francuski wydawca Doktor ywago przez Borys Pasternak (1958), Lolita by Vladimir Nabokov (1959) i Le Festin nu przez Williama Burroughsa (1964). Bierze równie udzia w debatach na temat polityki cen ksiek, wyraajc pocztkowo zastrzeenia do modelu ceny jednolitej, ostatecznie przyjtego przez ustawodawc na mocy ustawy Langa w 1981 r.

Plik , po mierci Gastona Gallimarda dnia, Claude Gallimard zostaje prezesem edycji.

Od lat 80.do dzi

Claude Gallimard wprowadzi do biznesu czwórk swoich dzieci. Po odejciu jego najstarszego syna Christiana (1984), Claude Gallimard uczyni swoim nastpc swojego najmodszego syna Antoine'a. Antoine Gallimard powierzono kierownictwo firmy w 1988 roku. Udao mu si to pod koniec delikatnego okresu sukcesji poprzedzajcego i po mierci ojca., aby zachowa niezaleno, otwierajc j po raz pierwszy w historii na kapita zewntrzny z pomoc BPN. Antoine Gallimard ustabilizowa sytuacj poprzez utworzenie holdingu (Madrigall), przy wsparciu swoich bliskich, w tym siostry Isabelle Gallimard, kuzynki Roberta Gallimarda i Muriel Toso, córki Emmanuela Couvreux. Dziki sukcesom sprzedaowym i cigym deniom do zracjonalizowania dziaalnoci grupy, udziay akcjonariuszy zewntrznych, którzy weszli do kapitau rodzinnej firmy (Einaudi, Havas, BNP, akcjonariusze mniejszociowi itp.) S przeklasyfikowywane z 1996 na 2003 rok.

Podzikowania dla zespou redaktorów i czytelników ( Roger Grenier , 1971; Pascal Quignard , 1977-1994; Hector Bianciotti , 1983; Jacques Réda , 1983; Philippe Sollers , 1989; Jean-Marie Laclavetine , 1989; Bernard Lortholary , 1989-2005; Teresa Cremisi , 1989-2005; Jean-Noël Schifano , 1999; Guy Goffette , 2000; Christian Giudicelli , 2004; Richard Millet , 2004-2012; Christine Jordis , 2006,  itd. ), Wydania Gallimarda utrzymuj kurs redakcyjny dom, wpisany w ycie idei (NRF Essais Erica Vigne, 1988), otwarty na midzynarodow scen i czerpic z jej funduszy, w szczególnoci z Folio, L 'Imaginaire, Pléiade I Quarto . Okres ten zobaczy take pojawienie si zjawiska bestsellerów w wydaniu francuskim, z, na Gallimard, nadzwyczajne ksigarni sukcesów - od Daniel Pennac do Jonathan Littell , od Philippe Delerm do Muriel Barbery , nie wspominajc o Harrym Potterze. Przez JK Rowling . Siedem tomów sagi o Harrym Potterze liczy w 2011 roku 26 milionów egzemplarzy sprzedanych we Francji, a nastpnie Alberta Camusa ( 29 milionów tomów od 1941 roku, w szczególnoci 10,03 miliona egzemplarzy L'Étranger ) i Antoine de Saint-Exupéry ( 26,3 mln sprzeday, w tym 13,09 mln z Maego ksicia , jego gwiazda).

Grupa stopniowo wita nowe marki wydawnicze, takie jak Giboulées, Le Promeneur, L'Arpenteur, POL , Joëlle Losfeld , Verticales , Alternatives, Futuropolis czy The Great People. Na cze Michela Chaillou powstay nowe kolekcje, takie jak Black Continents, Bleu de Chine i Le Sentimentographique. Rozpoczto rozwój w dziedzinie czytania ksiek (Listen to read), muzyki, komiksów (Bayou with Joann Sfar , Futuropolis)

Antoine Gallimard zosta wybrany na przewodniczcego SNE (National Publishing Union) w 2010 r. W szczególnoci opowiada si za wywaon regulacj rynku ksiki cyfrowej i stopniowym dostosowywaniem istniejcych ram w celu umoliwienia rozwoju legalnej i atrakcyjnej oferty z wieloma odsprzedawców: ustawa o cenach ksiek (ustawa z), przyjcie obnionej stawki VAT, refleksja nad cyfrow eksploatacj niedostpnych utworów XX wieku, dostosowanie umowy wydawniczej itp.

Gallimard utworzy w 2009 roku, we wspópracy z Flammarion i La Martinière, Eden Livres , cyfrow platform dystrybucji, umoliwiajc dystrybutorom (ksigarni, operatorom) przekazywanie swojego cyfrowego katalogu nowoci i tytuów z funduszu. Jednak dziaalno ta jest nadal bardzo marginalna w 2011 roku, w stulecie istnienia wydawnictwa.

Plik , RCS MediaGroup zgadza si sprzeda grup Flammarion grupie Gallimard (Madrigall) za kwot 251 mln euro.

W , LVMH przejmuje 9,5% udziaów w firmie Gallimard.

Kolekcje i spóki zalene

Gówne zbiory i pokrewne wydawnictwa (aktywne lub wycofane) Gallimard to:

  • Biay (1911)
  • Praca, portret (1921-1947)
  • Niebieskie dokumenty (1923-1935)
  • Arcydziea powieci przygodowej (1925-1933)
  • Biblioteka idei (1927)
  • Wiedza specjalna (1927)
  • Procesy (1931)
  • Z caego wiata (1931)
  • Biblioteka Pléiade (1931; 1933 w Gallimard)
  • Ich figury (1934)
  • Odrodzenie nowego (1934-1940)
  • Ksiki artystyczne (1935)
  • Zoty skarabeusz (1936-1941)
  • Metamorfozy (1937-1959)
  • Gatunki ludzkie (1937)
  • Montagne Sainte-Geneviève (1941)
  • Kontynuacja czasów (1941)
  • Ilustrowane powizania wydawcy (1941-1967)
  • Moda filozofia (1945)
  • Czarna seria (1945)
  • Nadzieja (1945)
  • wit (1949)
  • Seria blada (1949-1951)
  • Biblioteka filozofii (1950)
  • L'Air du temps (1951)
  • Krzy Poudnia (1952)
  • Fantastyczny promie (1952)
  • Paszcz arlekina (1955)
  • Fine Books Albums (1955)
  • Znajomo Orientu (1956)
  • Kolekcja Sun (1956)
  • Do muzyki (1957)
  • Idealna biblioteka (1958)
  • Droga (1959)
  • Trzydzieci dni, które stworzyy Francj (1959)
  • Wszechwiat form (1960-1997)
  • Pomysy (1962)
  • Biaa Biblioteka (1965)
  • Poezja (1966)
  • Wiedza o niewiadomoci (1966)
  • Biblioteka nauk humanistycznych (1966)
  • wiadkowie (1966)
  • Czarna kiesze (1967-1971)
  • Biblioteka opowieci (1971)
  • Czarny kwadrat (1971-1988)
  • Folio (1972), Junior Folio (1978), Essays Folio (1985), History Folio (1985), Current Folio (1985), Bilingual Folio (1990), Foliothèque (1991), Theatre Folio (1993), Classic Folio (1994) )), Police Folio (1998), Folio plus (1998), Classical Folioplus (2003), Folio SF (2000), Dokumenty folio (2002), Folio 2  (2002), Folio biografie (2005), Folioplus Philosophy (2006 ), Folio kinowe (2009)
  • 1000 Suns (1973-1993)
  • Super czarny (1974-1979)
  • Telefon (1976)
  • Wyimaginowany (1977)
  • Arkady (1985)
  • Gallimard Discoveries (1986)
  • L'Infini (1983; 1987 w Gallimard)
  • Biografie NRF (1988)
  • Eseje NRF (1988)
  • Geodeta (1988)
  • Jeden i drugi (1989)
  • Dzisiejsza prasa (1989)
  • wit ludów (1990)
  • Debata (1990)
  • Gabinet listów (1990)
  • L'Étrangère (19911999; przywrócone w L'Imaginaire)
  • The Walker (1991)
  • Sztuka i artyci (1991)
  • Czarna kobieta (1992)
  • Notatniki NRF (1992)
  • Wysokie dziecistwo (1993)
  • Futuropolis (1972; 1994 w Gallimard, aktywny od 2004)
  • Françoise Dolto (1994)
  • Digraf (1994-1994)
  • Quarto (1995)
  • Mistrzowie sztuki (1995)
  • Czas obrazów (1996)
  • Biblioteka Gallimarda (1998)
  • Gono (1998)
  • L'Arbalète (1940; 2000 w Gallimard)
  • Ciemne Kontynenty (2000)
  • Joëlle Losfeld (1985; 2003 w Gallimard)
  • Wydania pionowe (1997; 2005 w Gallimard)
  • Duch miasta (2005)
  • Hear Read (2004)
  • Dni, które stworzyy Francj (2004)
  • The Alternative Edition
  • wiadkowie sztuki (2009)
  • Uczucie geograficzne (2010)
  • China Blue (2010)

Gówne czasopisma

Gallimard Group

Gallimard w liczbach

Uzyskane gówne nagrody literackie

Nagroda Goncourta  :

Uwagi i odniesienia

  1. RCS 572 206 753.
  2. Nazwa kolekcji to po prostu Biaa. Cho potocznie nazywana la Blanche, jej nazwa bibliograficzna (w przeciwiestwie do zbioru    La Noire  ) nie zawiera przedimka : coll.  "Biay". Zobacz stron zbioru .  Biay .
  3. Nazwa zbioru to po prostu Poezja, jak wskazano na górze (Zbiór Poezji) i na kocu (Ten tom, [umpteenth] zbioru Poetry []) kadej pracy. Czasami widzimy bdn nazw Poésie / Gallimard, która jest bdn interpretacj oznaczenia Collection / Éditeur znajdujcego si na okadce.
  4. Zobacz na societe.com .
  5. Pascal Fouché i in., Encyklopedyczny sownik ksiki w trzech tomach, Cercle de la Libraire editions, 2005, t.2, s.  251 ( ISBN  2-7654-0911-0 ) .
  6. Nathalie Silbert, Gallimardem, historia tak francuskich , Les Echos ,, s.  8 .
  7. Pierwszy wyjazd mia miejsce w listopadzie 1908 roku wraz z Eugène Montfort. Zobacz Auguste Anglès. André Gide i pierwsza grupa Nouvelle Revue française. Formacja grupy i lata nauki zawodu (1890-1910) . Gallimard, 1978.
  8. Olivier Bessard-Banquy. Druk wedug Gastona Gallimarda. Sztuka ksiki w pocztkach NRF , w Revue française d'histoire du livre , nr 132, nowa seria, 2011.
  9. Bibliografia Éditions de la Nouvelle Revue française , Librairie Henri Vignes & Éditions des Cendres, 2011.
  10. Michel Jarrety. Paul Valéry , Fayard, 2008.
  11. Pierre Assouline, Gaston Gallimard. Half a Century of Publishing , Balland, 1984.
  12. Jean Lacouture, Adolescence of the Century , Le Seuil, 1994.
  13. M.-F. Christout, N. Guibuert, D. Pauly. Théâtre du Vieux-Colombier , Éditions Norma, 1993.
  14. Laurence Brisset. Paulhan's NRF , Gallimard, 2003.
  15. Alban Cerisier. Historia NRF , Gallimard, 2009.
  16. Historia wydania francuskiego , pod re. Roger Chartier i Henri-Jean Martin, T. IV, Fayard-Cercle de la librairie, 1991.
  17. A. Cerisier, J. Desse, De la jeunesse chez Gallimard , Gallimard / Chez les libraires Associés, 2007.
  18. Hervé Serry, Stulecie marketingu ksiek, w Gallimard. Stulecie publikacji , Gallimard / BnF, 2011.
  19. Biblioteka Plejady. Praca redakcyjna i warto literacka pod re. Joëlle Glaize i Philippe Roussin, Contemporary Archives Edition, 2009.
  20. Gallimard 5, rue Sébastien-Bottin , L'Express ,.
  21. Pascal Fouché, Wydanie francuskie pod okupacj , Biblioteka wspóczesnej literatury francuskiej na Uniwersytecie Paryskim 7, 1987.
  22. Pierre Drieu la Rochelle. Journal (19391945) , Gallimard, 1992; Pierre Andreu, Frédéric Grover. Drieu la Rochelle , Hachette , 1979.
  23. Writers and the Occupation, Le Magazine littéraire n ° 516, luty 2012; Pierre Hebey. NRF ciemnych lat , Gallimard, 1992.
  24. Herbert R. Lottman, Albert Camus, Editions du Seuil, 1978, 686 stron ( ISBN  2-02-005008-0 ) .
  25. Denis Bertholet. Sartre , Plon, 2000.
  26. Philippe Burrin , Francja w czasach niemieckich 1940-1944 , Seuil 1995, s.336.
  27. Anna Boschetti. Sartre i Modern Times , Éditions de Minuit , 1985.
  28. Gisèle Sapiro, Wojna pisarzy , 1940-1953, Fayard , 1999.
  29. Katalog zbiorów, w Gallimard. Stulecie publikacji , red. Gallimard / BnF, 2011.
  30. Alban Cerisier. A History of the NRF , wyd. Gallimard, 2009.
  31. Henri Godard , Céline , wyd. Gallimard, 2011 ( ISBN  978-2070121922 ) .
  32. Philippe Alméras, Montherlant, une vie en double , Via Romana, 2009.
  33. Franck Lhomeau, Prawdziwa premiera Czarnej Serii, Temps noir nr 4, Joseph K., 2000.
  34. Anne Simonin, The literary edition, The French Edition from 1945 , Éditions du Cercle de la librairie, 1998.
  35. Olivier Bessard-Banquy. The kieszonkowa rewolucja, w L'Édition française od 1945 r. , Éditions du Cercle de la librairie, 1998.
  36. François Dosse. Pierre Nora, homo historicus , Perrin, 2011.
  37. Fabrice Piault. Od racjonalizacji do hiperkoncentracji, w L'Édition française od 1945 r. , Éditions du Cercle de la librairie, 1998.
  38. The Sofedis at Gallimard: Why, how, w Livres Hebdo , 17 wrzenia 2010 r.
  39. Massin i ksika. Typografia w grze , Ensad / Archibooks, 2007.
  40. Witryna Kolekcje w witrynie Gallimard.
  41. Martine Poulain. La censure, w L'Édition française od 1945 r. , Éditions du Cercle de la librairie, 1998.
  42.   Gallimard odkupi akcje swoich udziaowców mniejszociowych   ( Archiwum Wikiwix Archive.is Google Co robi ) , Lesinfos.com ,(dostp 28 padziernika 2018 ) .
  43. Eric Vigne. Ksika i wydawca , Klincksieck, 2008.
  44. Antoine Gallimard: zawód rzemielnika, wywiad, Le Point ,.
  45. Gallimard, redaktor stulecia, wywiad, Les Inrockuptibles ,.
  46. AFP , Flammarion zostanie sprzedany Gallimardowi , Le Monde ,.
  47. Antoine Oury, Antoine Gallimard szczegóowo opisuje przejcie od Flammarion do Madrigall , ActuaLitté ,.
  48. róda: (1) witryna Gallimard.fr zawierajca pliki katalogu Kolekcje (oraz podstrony Folio 1 i Folio 2 ) oraz podkatalog Listen to read (w szczególnoci zawarto pliku Tel ); (2) zakoczone wyszukiwanie online wedug kolekcji Gallimard.fr; (3) uzupeniony o katalog online WorldCat w celu znalezienia daty pierwszego tomu nieudokumentowanych kolekcji w serwisie Gallimard (na przykad zapytanie pb: Gallimard to: Connaissance de l'Orient 1 pochodzi z 1956 r . Numer 1 tej kolekcji ); (4) katalog przekrojowy BNF online (np. Uytkownik BNF al.  "Wiedza o Wschodzie" ).
  49. Wedug kolekcji Special Knowledge series, rosncej liczby na Gallimard.fr ( wymagany JavaScript ), najstarsze wydanie lub reedycja w tym zbiorze pochodzi z 1927 roku.
  50. Wedug kolekcji Art Books, rosncej liczby na Gallimard.fr ( wymagany JavaScript ), najstarsze wydanie lub reedycja w tej kolekcji pochodzi z 1935 r. (Najstarsza praca pochodzi z 1927 r., Ale nie w tej kolekcji).
  51. Wedug kolekcji Albums Beaux Livres, rosncej liczby na Gallimard.fr ( wymagany JavaScript ), najstarsze wydanie lub reedycja w tej kolekcji pochodzi z 1955 r. (Najstarsze dzieo pochodzi z 1925 r., Ale nie w tej kolekcji) .
  52. lista ksiek opublikowanych w zbiorach pomysów zostao zmontowane.
  53. W latach 19911999 tumaczenia nie byy ju publikowane w L'Imaginaire, ale w L'Étrangère ( arkusz L'Imaginaire na Gallimard.fr ).
  54. Przewodniki turystyczne Géoguide, Géoguide Favorites, Carto, Cartoville, Travel encyclopedias, Traveller's library.
  55. Utworzony w 1973 roku przez Christiana Gallimarda, syna Claude'a i Pierre'a Marchanda.
    Por. Encyklopedyczny sownik ksiek , wydanie Cercle de la Libraire, 2005, t.  2, str.  253.
  56. Zobacz na lileauxlivres.wordpress.com .
  57. La Presqu'île - Strasbourg  ", Zapa swoj ksik ,( czytaj online , sprawdzono 13 lipca 2018 r. ).
  58. Lisbeth Koutchoumoff Arman,   Camus, wirus i my  , Le temps ,( czytaj online , sprawdzono 15 marca 2020 r. ).
  59. Lista zdobywców nagrody Goncourt w witrynie Gallimard.

Zobacz te

Bibliografia

Ogólne dziaa

  • Historia
  • Okres okupacji
    • Jean Paulhan , List do dyrektorów ruchu oporu , Éditions de Minuit, 1951
    • Pascal Fouché, Wydanie francuskie pod okupacj , 2 tomy, Biblioteka Wspóczesnej Literatury Francuskiej na Uniwersytecie Paryskim 7, 1987
    • Pierre Drieu la Rochelle , Journal (1939-1945), Gallimard, 1992
    • Olivier Cariguel, Panorama recenzji literackich pod okupacj (-) , IMEC, 2007
    • Robert Paxton , Olivier Corpet , Claire Paulhan, Archiwa ycia literackiego w czasie okupacji , IMEC, 2009
  • Inny
    • Gisèle Sapiro, The Writers 'War , 1940-1953, Fayard, 1999
    • Massin i ksika. Typografia w grze , Ensad / Archibooks, 2007
    • Éric Vigne, The Book and the Publisher , Klincksieck, 2008

Na Gallimard i NRF

  • Pierre Assouline , Gaston Gallimard - Pó wieku francuskiego wydawnictwa , Balland, 1984
  • Auguste Anglès , André Gide and the First Group of the NRF , 3 tomy, Gallimard, 1978-1986
  • Pléiade Library . Praca redakcyjna i warto literacka pod re. Joëlle Glaize i Philippe Roussin, Contemporary Archives Edition, 2009
  • Anna Boschetti, Sartre and Modern Times , Éditions de Minuit, 1985
  • Laurence Brisset, La NRF de Paulhan , Gallimard, 2003
  • Alban Cerisier , Historia NRF , Gallimard, 2009
  • Alban Cerisier, Gallimard: redaktor w pracy , coll.  "  Découvertes Gallimard / Littératures" ( N O  569 ), 2011 ( ISBN  978-2-07-044169-3 )
  • Alban Cerisier, Jacques Desse, Youth at Gallimard , Gallimard / At the Associated bookellers, 2007
  • Alban Cerisier, Jean-Étienne Huret, The Best Book Club (1952-1963) , Librairie J.-E. Huret, 2007
  • Michel Deguy , Komitet: Wyznania czytelnika z duego domu , Seyssel, Champ Vallon, 1988
  • François Dosse, Pierre Nora, homo historicus , Perrin, 2011
  • Marcel Duhamel , Don't Tell Your Life , Mercure de France, 1973
  • Pierre Hebey, NRF ciemnych lat , Gallimard, 1992
  • Jean Lacouture , Dojrzewanie stulecia. Jacques Rivière i NRF , Le Seuil, 1994
  • Pierre Nora , historyk publiczny , Gallimard, 2011
  • Jean-François Poupart , Gallimard chez les nazis , Montreal, Poètes de Brousse, wyd.  Bezpatny okres próbny, 2009
  • André Schiffrin , Podró w obie strony , Liana Levi, 2007
  • Henri Vignes i Pierre Boudrot, Bibliography of Editions of the Nouvelle Revue française ( - ) , Henri Vignes Bookstore & Éditions des Cendres, 2011

Artykuy

  • Nathalie Sibert, Gallimard, taka francuska historia, Les Échos ,
  • Olivier Bessard-Banquy, Prasa drukarska wedug Gastona Gallimarda. Sztuka ksiki w pierwszych dniach NRF, w Revue française d'Histoire du livre , n °  132, nowej serii 2011

Powizane artykuy

Linki zewntrzne


Mamy nadzieję, że informacje, które zgromadziliśmy na temat Wydania Gallimarda, były dla Ciebie przydatne. Jeśli tak, nie zapomnij polecić nas swoim przyjaciołom i rodzinie oraz pamiętaj, że zawsze możesz się z nami skontaktować, jeśli będziesz nas potrzebować. Jeśli mimo naszych starań uznasz, że informacje podane na temat _title nie są całkowicie poprawne lub że powinniśmy coś dodać lub poprawić, będziemy wdzięczni za poinformowanie nas o tym. Dostarczanie najlepszych i najbardziej wyczerpujących informacji na temat Wydania Gallimarda i każdego innego tematu jest istotą tej strony internetowej; kierujemy się tym samym duchem, który inspirował twórców Encyclopedia Project, i z tego powodu mamy nadzieję, że to, co znalazłeś o Wydania Gallimarda na tej stronie pomogło Ci poszerzyć swoją wiedzę.

Opiniones de nuestros usuarios

Lukas Urbaniak

Wpis _zmienna bardzo mi się przydał.

Robert Kurowski

Ten wpis na Wydania Gallimarda sprawił, że wygrałem zakład, co mniej niż uzyskanie dobrego wyniku.

Grazyna Lipiński

To dobry artykuł dotyczący Wydania Gallimarda. Podaje niezbędne informacje, bez ekscesów.