Roland Barthes



Informacje, które udało nam się zgromadzić na temat Roland Barthes, zostały starannie sprawdzone i uporządkowane, aby były jak najbardziej przydatne. Prawdopodobnie trafiłeś tutaj, aby dowiedzieć się więcej na temat Roland Barthes. W Internecie łatwo zgubić się w gąszczu stron, które mówią o Roland Barthes, a jednocześnie nie podają tego, co chcemy wiedzieć o Roland Barthes. Mamy nadzieję, że dasz nam znać w komentarzach, czy podoba Ci się to, co przeczytałeś o Roland Barthes poniżej. Jeśli informacje o Roland Barthes, które podajemy, nie są tym, czego szukałeś, daj nam znać, abyśmy mogli codziennie ulepszać tę stronę.

.

Roland Barthes
Portret Rolanda Barthesa
Biografia
Imię i nazwisko Roland Gerard Barthes
Narodziny
Cherbourga
Śmierć (do 64)
Paryż 13 tys
Pogrzeb Urt
Narodowość Francuski
Tematyczny
Trening klasyczne litery
Zawód Filozof , językoznawca ( w ) , krytyk literacki ( d ) , pamiętnikarz , profesor uniwersytecki ( y ) , pisarz , semiotyk ( d ) , socjolog i eseista ( d ) , mitolog , pisarz ( w ) , teoretyk literatury ( d ) , pisarz i specjalista literaturoznawca ( d )
Pracodawca Kolegium Francuskie (-) i Wyższej Szkole Nauk Społecznych
Pracuje semiologia - teoria literatury
Podejście strukturalista
Powiązani autorzy
Wpływem Ferdinand de Saussure , Albert Camus , Jean-Paul Sartre , Karol Marks i Gaston Bachelard

Roland Barthes , urodzony dniaw Cherbourgu i zmarł dniaw Paryżu jest filozofem , krytykiem literackim i semiotykiem francuskim .

Dyrektor studia w Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales (EHESS) i profesora w Collège de France , jest on jednym z głównych liderów poststrukturalizmu i językowej oraz fotograficznej semiologii we Francji.

Biografia

Roland Gérard Barthes urodził się podczas I wojny światowej w Cherbourgu jako syn Louisa Barthesa, oficera marynarki handlowej, katolika, i Henrietty Binger, protestantki z intelektualnej burżuazji. Jego dziadkiem ze strony matki był odkrywca Louis-Gustave Binger , który został gubernatorem kolonii, a jego babka Noémi otrzymała miejsce du Panthéon intelektualisty Tout-Paris. Jego ojciec został zmobilizowany w 1914 roku jako chorąży okrętowy. Zginął w bitwie morskiej na Morzu Północnym dnia. Roland Barthes spędził dzieciństwo w Bayonne do 1924 roku, następnie w Paryżu , gdzie studiował w Lycée Montaigne , a następnie w Lycée Louis-le-Grand . Uzyskał bakalaureat w 1934 r. i zapisał się na literaturę klasyczną na Wydziale Literackim Uniwersytetu Paryskiego , gdzie pomógł założyć Groupe de théâtre antique de la Sorbonne i uzyskał licencję na literaturę klasyczną w 1939 r. (certyfikat Dyplom łaciny, Dyplom z literatury francuskiej i historii filozofii).

W 1934, po krwiopluciu , zdiagnozowano u niego uszkodzenie lewego płuca. Do 1949 roku studia, a potem życie zawodowe zakłócała ​​choroba i pobyty w sanatoriach we Francji i Szwajcarii. W 1937 został zwolniony ze służby wojskowej. Nauczyciel w Lycée de Biarritz (1939-1940), następnie w Lycées Voltaire and Buffon w Paryżu (1940-1941), dyplom ukończenia studiów wyższych uzyskał w 1941 roku na podstawie pracy o tragedii greckiej. W czasie pobytu w sanatorium wiódł bogate życie intelektualne, dokonywał decydujących spotkań (m.in. dla jego wykształcenia politycznego z Georges'em Fournié, działaczem trockistowskim, który wprowadził go w marksizm) i odkrywał fundamentalne lektury ( Karl Marks , Jules Michelet , Jean- Paula Sartre'a ). Następnie opublikował swoje pierwsze teksty. W 1943 r. uzyskał dyplom z gramatyki i filologii języków klasycznych, co umożliwiło mu przekształcenie licencji w licencję nauczycielską. W 1947 opublikował pierwsze teksty w Combat, które stanowiłyby Le Degré Zero de l'Ecreship . Rozpoczął również w tym okresie pobyty zawodowe za granicą: Bukareszt (powołany bibliotekarzem w Instytucie Francuskim w 1947 r., przeniósł się z matką do stolicy Rumunii i miał romans z francuskim nauczycielem Pierrem Sirinem), Aleksandria (gdzie Francuski na uniwersytecie w latach 1949-poznaje Algirdasa Juliena Greimasa i gdzie uczy się językoznawstwa ); przebywał w Maroku kilka razy od 1963 roku (uczył się w Rabacie w 1969 - 1970 ). Po raz pierwszy wyjechał do Stanów Zjednoczonych w 1958 r. jako „  profesor wizytujący  ” w Middlebury College (Vermont), a rok później do Nowego Jorku; wrócił tam w 1967 r. (jego przyjaciółka Susan Sontag rozpowszechniała jego idee w amerykańskim świecie intelektualnym).

W 1952 roku , po powrocie do Paryża, gdzie pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych , opublikował w recenzji Esprit „Świat, w którym się łapie”, a następnie kontynuował „Małe mitologie miesiąca” w Combat oraz w recenzji Maurice'a Nadeau , The Nowe listy . Jego krótkie teksty dały mu poznać i zostały zebrane w jednym tomie w 1957 roku . Jednak jego pierwszy esej, The Zero Degree of Writing , opublikowany w 1953 roku , został szybko uznany za manifest nowej krytyki dotyczącej immanentnej logiki tekstu. W 1954 opublikował przełomowy artykuł na temat Alaina Robbe-Grilleta . W tym czasie szczególnie interesował się teatrem : w latach pięćdziesiątych napisał ponad osiemdziesiąt artykułów o teatrze, publikowanych w różnych recenzjach, uczestniczył w tworzeniu przeglądu Théâtre Populaire . Brał również udział w tworzeniu Communications , następnie w latach 60. i 70. współpracował z Tel Quel .

W 1962 wszedł do pierwszej redakcji recenzji „ Critique” wraz z Michelem Foucault i Michelem Deguy , z Jeanem Pielem, który przejął kierowanie przeglądem po śmierci Georges'a Bataille'a .

Ecole Pratique des Hautes Etudes

Badania Intern CNRS od 1953 do 1954 roku , a badacz 1956 do 1960 roku , potem został szefem badań w VI th odcinek École Pratique Des Hautes Études i dyrektor badań w 1962 roku - jego pierwsze seminaria pokrycie na temat „Wykazie współczesne systemy znaczeń” i prowadzą do Elementów semiologii ( 1965 ) i Systemu mody ( 1967 ). W 1971 był profesorem wizytującym na Uniwersytecie Genewskim . Piastował katedrę semiologii w Collège de France od 1977 do 1980 roku .

Wydając w 1965 roku Sur Racine zmierzył się ze starą krytyką, która analizuje dzieło na podstawie biografii autora. Raymond Picard , przedstawiciel dawnej krytyki, odpowiada Rolandowi Barthesowi swoją książką Nouvelle critique ou nouvelle imposture . Barthes odpowiada swoją książką Krytyka i prawda . To jest punkt wyjścia do kłótni nowej krytyki .

Początek lat 70. to okres intensywnej publikacji, w której odchodzi od formalizmu strukturalistycznego na rzecz bardziej zakładanej podmiotowości, m.in. L'Empire des oiseaux ( 1970 ), S/Z ( 1970 ), Sade, Fourier, Loyola. ( 1971 ), New Critical Essays ( 1972 ), a następnie Roland Barthes Rolanda Barthesa ( 1975 ) i Fragmenty dyskursu miłości ( 1977 ). Był to również czas uznania: Tel Quel ( 1971 ) i L'Arc ( 1973 ) poświęciły mu specjalne numery i zorganizowano dekadę jego pracy w Cerisy-la-Salle ( 1977 ).

W 1974 wziął udział w podróży do Chin z François Wahl , Philippe Sollers , Julią Kristevą i Marcelinem Pleynetem . Ponieważ ta wizyta zbiega się z krwawą czystką „rozpętaną w całym kraju przez maoistowski reżim”, entuzjastycznie powraca z podróży. Jego notatki z podróży zostaną opublikowane w 2009 roku w Carnets du voyage en Chine .

Wraz z opublikowaniem w 1977 r. Fragmentów mowy miłosnej Barthes zyskał rozgłos medialny. Był to czas, kiedy poznał Hervé Guiberta, z którym łączyła go wyłącznie pisanie listów; łamie dzień, w którym Barthes zamawia tekst od Guiberta:

„Zmusił mnie do napisania tekstu propagandy La Mort nr 0 ” – mówi Guibert. Musiał napisać przedmowę. Ale postawił warunek, żebym z nim spała. A dla mnie nie było to możliwe. W tamtym czasie nie mogłem mieć związku z mężczyzną w tym wieku. "

śmierć matki, z którą żył, głęboko go dotyka.

Jesienią 1978 rozpoczął kurs „Przygotowania powieści” w Collège de France.

skoszony przez furgonetkę firmy pralniczej rue des Écoles w Paryżu w drodze do College de France ,Barthes zmarł na skutek tego wypadku 26 marca następnego roku w szpitalu Pitié-Salpêtrière w Paryżu . Został pochowany wraz z matką na cmentarzu w Urt w Kraju Basków.

Życie prywatne

Barthes pracował nad wokalami z barytonem Charlesem Panzérą , któremu Gabriel Fauré zadedykował Chimeric Horizon , cykl melodii na głos i fortepian. Przez całe życie grał amatorsko na pianinie.

Pozostawił około trzydziestu kompozycji muzycznych.

Philippe Sollers podejmuje temat homoseksualizmu Rolanda Barthesa w swojej książce Femmes ( 1983 ), za którą krytykuje go Renaud Camus w swojej książce Corbeaux (2000).

Pracuje

„Śmierć autora”

„Śmierć autora” to artykuł opublikowany najpierw w języku angielskim pod tytułem „The Death of the Author  (en)  ”, Aspen Magazine , nr 5/6, 1967, a następnie w języku francuskim w 1968 w numerze 5 Mantéia ocena , z siedzibą w Marsylii, w pobliżu Tel Quel . Artykuł został następnie zebrany w Le Bruissement de la langue: Essais critiques IV .

Koniugowana z konferencją Michela Foucaulta pt. „Kim jest autor "Opublikowane w, artykuł Barthesa ma efekt bomby . Do czasu ich publikacji, znacznie później i w zbiorach pośmiertnych, te dwa teksty przez długi czas były bardzo kserowane przez uczniów i wykorzystywane przez nauczycieli, stając się niejako credo francuskiego poststrukturalizmu .

Oba teksty zyskały tę popularność głównie przez swój sprzeciw wobec dwóch autorów XIX -tego  wieku Gustave Lanson i Sainte-Beuve , dominującej krytyki we francuskich badaniach literackich, która przywiązuje wielką wagę do wiedzy autora w wyroku z pracy . Jednak dla Barthesa „autor nie żyje”: twierdzi, że „narodziny czytelnika trzeba zapłacić za śmierć autora”. Rzeczywiście, jego pomysł jest taki, że autor musi ustąpić miejsca czytelnikowi, który przepisuje tekst dla siebie (odtąd łatwo mówi się, że ma własną lekturę , wyrażenie, które potępia Thierry Maulnier ): autor nie jest już wyłączny gwarant sensu swojej pracy.

Barthes podkreśla, że ​​tradycyjne podejście do krytyki literackiej rodzi złożony problem: jak dokładnie poznać intencję autora Jego odpowiedź brzmi, że nie możesz. Podaje jako przykład Sarrasine przez Honoré de Balzac , tekst, w którym mężczyzna rzuca kastrat na kobietę i zakochuje się w niej. Kiedy bohater (Sarrasine) ma urojenia na temat tego, co uważa za obraz kobiecości, Barthes rzuca wyzwanie czytelnikom, aby dowiedzieć się, kto i co mówi: Balzac czy jego postać

Tak więc, według Barthesa, kiedy autor był w przeszłości „konsekrowany”, wszystkie jego pisma automatycznie stawały się dziełem, łącznie z korespondencją, szkicami itp. Gdy autor nie żyje, pismo staje się dziełem (lub w naszym przypadku „tekstem”), jeśli jego treść jest zgodna z wyobrażeniem autora. Wielu egzekutorów spaliło korespondencję znanych pisarzy, wierząc, że mogą zszargać wizerunek zmarłego. Zrobili to samodzielnie lub na prośbę autora.

System mody

W Système de la mode (1973), podobnie jak w Elementach semiologii , Roland Barthes robi wiele dla popularyzacji pojęcia denotacji i metajęzyka .

Niech zapisy E = wyrażenie, R = relacja, C = zawartość.

Czy możemy :

  • Konotacja

(E R1 C1) R2 C2: R1 = denotacja, R2 = konotacja

dawny. : Noszę dżinsy z dziurami, co oznacza (konotuje), że jestem punkiem. E = dżinsy; C1 = ubrać się, chronić się przed zimnem itp. ; C2 = „Jestem punkiem”

lub

  • Metajęzyk

E1 R1 (E2 R2 C): R1 = metajęzyk, R2 = język-obiekt

dawny. : "Słowo" kot "": E1 = "Słowo" kot ""; E2 = "kot"; C = poruszająca się kula włosowa.

W artykule „Historia i socjologia ubioru” (1957) Barthes interesuje się już ubiorem, który porównuje do języka, podejmując rozróżnienie Ferdinanda de Saussure'a. Kostium jest więc instytucją społeczną, a ubiór aktem jednostkowym.

Mitologie

W Mitologiach (Seuil, 1957) Roland Barthes pisze:

„[…] Jednym z naszych głównych ograniczeń: przytłaczający rozwód mitologii i wiedzy . Nauka idzie szybko i prawo na swojej drodze; ale zbiorowe reprezentacje nie idą za nimi, są opóźnione o wieki, utrzymywane w stagnacji przez władzę, masową prasę i wartości porządku. "

W tej książce opisuje mity tak różnorodne, jak Citroën DS , zapasy , wino , twarz Grety Garbo , stek z frytkami i francuski dyskurs kolonialny. Ale analizuje też sam fenomen mitu . Dla niego mit jest narzędziem ideologii , realizuje wierzenia , których doxa jest systemem, w mowie: mit jest znakiem. Jej signifié jest ideologem, jej signifiantem może być cokolwiek: „Każdy przedmiot na świecie może przejść od zamkniętej, cichej egzystencji do stanu ustnego, otwartego na zawłaszczenie społeczeństwa. "

W micie, pisze Barthes, łańcuch semiologiczny „  znaczący / znaczony = znak  ” jest podwojony. Mit składa się z wcześniej istniejącego łańcucha: znak pierwszego łańcucha staje się znaczącym drugiego. Barthes podaje przykład zdania występującego jako przykład w gramatyce: jest to znak złożony z signifiant i signifié, ale które w swoim kontekście gramatycznym staje się nowym signifiantem, którego signified brzmi: „Jestem tutaj jako przykład reguły gramatycznej”. . Ilustruje to zapożyczeniem od Paula Valéry'ego , który określił w Tel Quel, że „  Quia ego nominor leo  ” ma w rzeczywistości wartość „Jestem regułą gramatyki”.

Czysto ideologicznym przykładem w tej kolekcji jest zdjęcie czarnego żołnierza patrzącego na flagę narodową, gdzie znak jako całość staje się symbolem mitu o wstąpieniu skolonizowanych populacji do Cesarstwa Francuskiego.

W ostatecznym rozrachunku doxa propagowana przez mit jest dla Barthesa obrazem świata, jaki burżuazja ma i narzuca światu. Strategia burżuazyjna polega na wypełnieniu całego świata swoją kulturą i moralnością, sprawiając, że ludzie zapominają o ich własnym historycznym statusie klasowym:

„Status burżuazji jest szczególny, historyczny: człowiek, który reprezentuje, będzie uniwersalny, wieczny; […] Wreszcie pierwsza idea doskonałego, mobilnego świata stworzy odwrócony obraz niezmiennej ludzkości, definiowanej przez nieskończenie odnowioną tożsamość. "

Czysty pokój. Uwaga o fotografii

Czysty pokój. Notatka o fotografii to praca Rolanda Barthesa, napisana między i a wydana w 1980 roku, w której autor kwestionuje naturę fotografii, próbując zrozumieć, czy ma ona „własnego geniusza”, cechę odróżniającą ją od innych sposobów przedstawiania.

Dzieło to nawiązuje do trudnego okresu, w którym pisarz żył po śmierci matki. .

Pisma o teatrze

W latach 1953-1960 napisał 94 teksty o teatrze, które spotkały się zarówno z krytyką (" Książę Hombourg w TNP"), jak i krótkim esejem ( Awinion, zima ). Teksty te publikowane są w różnych periodykach, takich jak Les Lettres nouvelles czy France Observateur . Projekt kolekcji, zapoczątkowany pod koniec lat 70. przez Jean-Loup Rivière , ówczesnego jego ucznia, doczekał się realizacji dopiero w 2002 roku; W pismach o teatrze znajdują się 62 z tych tekstów, zrewidowanych i poprawionych przez samego Barthesa przed śmiercią w 1980 roku, kiedy jego wydawca zawiesił projekt.

Odkrycie Brechta i Berliner Ensemble stanowi dla niego uderzające przeżycie, wręcz punkt, z którego nie ma odwrotu; przywołuje ją w tekście z 1965 roku, otwierającym zbiór Écrits sur le théâtre.

„To iluminacja była ogniem: nic nie pozostało mi przed oczami francuskiego teatru; między berlińczykiem a innymi teatrami nie byłam świadoma różnicy stopni, ale natury i prawie historii. Stąd dla mnie radykalny charakter tego doświadczenia. Brecht dał mi upodobanie do wszelkiego teatru niedoskonałego i wierzę, że od tego czasu już nie chodzę do teatru. "

W tym samym czasie brał czynny udział, m.in. z Bernardem Dortem w przeglądzie Théâtre Populaire , założonym przez Jeana Vilara w 1953. Jednak pod koniec lat 60. Barthes przestał chodzić do teatru; jeśli nie będzie już pisał o obiektach widowiskowych, pojęcie teatralności pozostanie w centrum jego twórczości. Chociaż od dawna niechętnie publikował w formie zbioru tych tekstów, które uważał za przestarzałe lub zbyt „wojownicze” , Barthes napisał jednak w 1975 roku, że „na skrzyżowaniu wszystkich prac może być Teatr” .

Roland Barthes i fragment

„Jego pierwszy tekst [do Rolanda Barthesa] mniej więcej (1942) składa się z fragmentów […]. Od tego czasu właściwie nadal ćwiczy krótkie pisanie. "

Kino

W 1961 pełnił funkcję doradcy artystycznego przy kanadyjskim filmie dokumentalnym The Catch .

W 1979 roku Roland Barthes zagrał Williama Makepeace'a Thackeray'a w filmie André Téchiné Les Sœurs Brontë .

Reżyser bierze pisarza za wzór dla jednego z bohaterów, Romaina, w swoim filmie J'embrasse pas ( 1991 ).

Potomkowie

W 1995 r. rysunki Barthesa zostały wystawione w muzeum w Bayonne .

W 1996 roku jego przyrodni brat Michel Salzedo (urodzony w 1927 roku ze związku Henriette Barthes z ceramikiem André Salzedo) powierzył wszystkie archiwa Memories of Contemporary Edition w celu udostępnienia ich badaczom. Archiwa te są teraz dostępne do wglądu w Bibliotece Narodowej Francji .

W 2002 roku Centre Georges-Pompidou poświęciło mu wystawę.

W 2009 roku ukazały się dwa teksty nieprzeznaczone do publikacji: Journal de mourning i Carnets du voyage en Chine . Jej były wydawca François Wahl sprzeciwia się tej publikacji intymnych pism. Brat Barthes'a, Michel Salzedo, zgadza się na publikację tych pism.

Uniwersytet Paryski Diderot jest gospodarzem Centrum Roland-Barthes, Instytutu Nauk Humanistycznych, Nauk i Społeczeństwa.

Posąg, dzieło Christine Larivière, przedstawia go w Cherbourgu.

Miasto Paryżu wyznaczył Roland Barthes ulicy , w 12 th dzielnicy, w jego pamięci.

Od 2013 roku poświęcona jest mu strona internetowa, która łączy badania wokół twórczości i postaci Rolanda Barthesa.

Revue Roland Barthes , edytowane przez Mathieu Messager, publikuje jeden problem rocznie od 2014 roku.

Krytyczny odbiór

Dla Claude'a Coste'a,

„Ogólnie rzecz biorąc, odbiór jest bardzo pozytywny, zwłaszcza wśród młodych badaczy, którzy utrzymują bardziej odległe relacje z przeszłymi konfliktami. "

René Pommier swoją pracę państwową poświęcił bardzo surowej analizie Sur Racine Rolanda Barthesa w 1988 r., a następnie w 2017 r. podjął się krytyki całości dzieła.

Georges Matoré wierzy, że

„Barthes ignoruje rygor naukowy, nieustannie sobie zaprzecza i izoluje cytaty z ich kontekstu lub ignoruje je, jeśli unieważniają wysuniętą przez niego teorię. „
Podkreśla” daremność, nacechowaną stanowczym tonem, wszystkie [jego] dzieła. "

Pastisz i fikcja

Roland Barthes bez wysiłku

W 1978 roku , kiedy Barthes był u szczytu publicznej sławy, o czym świadczył sukces księgarni z fragmentów mowy miłości , jej żargon i jego teoretycznego podejścia są przedmiotem pastiszu, ból Le Rolanda Barthesa SANS , podpisanym przez Michel-Antoine Burnier i Patrick Rambaud .

„Autorzy proponują odszyfrowanie dyskursu bartezjańskiego, jak przyswojenie nowego języka, którego słownictwo jest tylko częściowo pochodzenia francuskiego. "

Według François Dosse , bohater wbrew sobie tego pastiszu „mniej zły niż śmieszny” zostałby poruszony nie z powodu braku humoru, ale z powodu żałoby po matce, która osłabiała go w czasie tej satyrycznej publikacji.

Siódma funkcja języka

Laurent Binet , w 2015 roku w powieści Siódma funkcja języka , bawi się wyobrażając sobie , że Roland Barthes został zamordowany przez bułgarskie tajne służby za namową Philippe'a Sollersa i Julii Kristevej , którzy chcieli ukraść mu cenny rękopis . zaczerpnięte z Romana Jakobsona . Powieść przywołuje w szczególności lunch Barthesa z François Mitterrandem , tuż przed potrąceniem przez furgonetkę.

Publikacje

  • Zero stopnia pisania , Éditions du Seuil, Paryż, 1953
    • Zerowy stopień pisania, a następnie Elementy semiologii , Denoël/Gonthier, Paryż, 1965
    • Zero Degree of Writing, a następnie New Critical Essays , Éditions du Seuil, Paryż, 1972
  • Michelet sam , Éditions du Seuil, Paryż, 1954
  • Mythologies Éditions du Seuil, Paryż, 1957; przeredagowane powiększony, 2010
  • O Racine , Éditions du Seuil, Paryż, 1963
  • Eseje krytyczne , Éditions du Seuil, Paryż, 1964
  • Wieża Eiffla , Narodowe Centrum Fotografii / Éditions du Seuil, Paryż, 1964
  • Elementy semiologii , Denoël / Gonthier, Paryż, 1965
  • Krytyka i prawda , Éditions du Seuil, Paryż, 1966
  • System mody , Éditions du Seuil, Paryż, 1967
  • Esej S/Z na temat Sarrasine autorstwa Honoré de Balzac , Éditions du Seuil, Paryż, 1970
  • Imperium Znaków , Skira, Paryż, 1970
  • Sade, Fourier, Loyola , Éditions du Seuil, Paryż, 1971
  • Nowe eseje krytyczne , Éditions du Seuil, Paryż, 1972
  • Przyjemność tekstu , Éditions du Seuil, Paryż, 1973
    • Przyjemność tekstu poprzedzona Wariacjami o pisaniu , Éditions du Seuil, Paryż, 2000
  • Roland Barthes, Roland Barthes , Éditions du Seuil, Paryż, 1975
  • Więc Chiny , Christian Bourgois, Paryż, 1975
  • Fragmenty przemówienia miłosnego , Éditions du Seuil, Paryż, 1977
  • Lekcja , Editions du Seuil, Paryż, 1978
  • Pisarz Sollers , Éditions du Seuil, Paryż, 1979
  • La Chambre Claire: Notatka o fotografii , Gallimard / Seuil / Cahiers du cinema, Paryż, 1980
  • O literaturze , wyd. Wydawnictwo Uniwersytetu Grenoble, 1980
  • Le Grain de la Voix: Wywiady, 1962-1980 , Éditions du Seuil, Paryż, 1981
  • Obvie et l'Obtus: Critical Essays III , Éditions du Seuil, Paryż, 1982
  • Wszyscy oprócz Ciebie: Saul Steinberg , Repères, Paryż, 1983
  • Bruissement de la langue: Critical Essays IV , Éditions du Seuil, Paryż, 1984
  • Przygoda semiologiczna , Éditions du Seuil, Paryż, 1985
  • Incydenty , Editions du Seuil, Paryż, 1987
  • Prace kompletne , Éditions du Seuil, Paryż:
    • tom I: 1942–1965 , 1993
    • tom II: 1966-1973 , 1994
    • tom III: 1974-1980 , 1995
    • 5 tomów, 2002
  • Najbardziej bolesne wypoczynkowe następnie O Roland Barthes przez Michela Archimbaud oryginalnych rysunków Josef Nadj , Paryżu, Librairie des Abbesses / Archimbaud 2001
  • Pisma o teatrze , Éditions du Seuil, Paryż, 2002; Punkty , Paryż, 2015
  • Jak żyć razem: kursy i seminaria w Collège de France 1976-1977 , Éditions du Seuil / Imec, Paryż, 2002
  • Le Neutre: kursy i seminaria w Collège de France 1977–1978 , Éditions du Seuil / Imec, Paryż, 2002
  • Przygotowanie powieści: I i II, kurs w Collège de France 1978-1980 , Éditions du Seuil / Imec, Paryż, 2003
  • Sport and Men , Les Presses de l'Université de Montréal , Montreal, 2004
  • Dzienniki podróży po Chinach , Éditions Christian Bourgois, Paryż, 2009
  • Dziennik żałobny , Éditions du Seuil / Imec, Paryż, 2009
  • Cy Twombly , Editions du Seuil, Paryż, 2016
  • Marcel Proust , Editions du Seuil, 2020

Uwagi i referencje

  1. Wymawia się Roland Barte.
  2. Stan cywilny w aktach osób zmarłych we Francji od 1970 r.
  3. Jean Baptiste Fages, Zrozumienie Rolanda Barthesa , Prywat ,, s.  17.
  4. Petit Robert, uniwersalny słownik nazw własnych , Dictionnaires Le Robert, 1990, s.  179 .
  5. Marie Gil , Rolanda Barthesa: zamiast życia , Flammarion, 2012 ( ISBN  978-2-08-124443-6 ) .
  6. moralista Roland Barthes , Wydawnictwo Uniwersyteckie Septentrionu ,, s.  64.
  7. „świata według Roland Barthes” kosmetyczne Fair n O  24, czerwiec 2015, strony 36-37.
  8. „Cel Literatura”, Krytyka , n o  86-87, lipiec-sierpień 1954. Od Robbe-Grillet Roger-Michel Allemand podsumuje później: „Jeśli chodzi o referencje i pojęć, zawdzięczał tyle Barthesa, że nie mógł które dążą po umniejszać jego wkład „(” czas, aby usunąć " Roman 20-50 wydanie specjalne, n o  6, wrzesień 2010, str.  6 ).
  9. Roland Barthes, Pisma o teatrze , Paryż, Seuil ,, 358  s. ( ISBN  978-2-7578-5015-2 ) , s.  8.
  10. Laurent BinetBarthes mitologia XX p  wieku  " Mariannę ,( przeczytaj online , skonsultowano 27 lutego 2012 r. ).
  11. Barthes and China , Simon Leys, 4 lutego 2009 r.
  12. „Mao, czyli dziwna francuska fascynacja sado-marksizmem”, Guy Sorman , lefigaro.fr , 15 października 2007.
  13. Mathieu Lindon , „  Barthes, fragmenty mowy sierocej  ”, Wyzwolenie ,( przeczytaj online , konsultacja 28 lutego 2012 ).
  14. Antoine Compagnon , "  Le Roman Roland Barthes  " Krytyka , N O  678, s.  789-802 ( przeczytaj online , skonsultowano 28 lutego 2012 ).
  15. „Foucault i Hervé Guibert, towarzysz agonii” , Frédéric Gaussen, Le Monde , 7 maja 2000.
  16. „Chłopcy i niemożliwość miłości” , André Roy, fugues.com , 21 czerwca 2006.
  17. Dominique Noguez , "  Roland Barthes de S à Z  " , Liberation ,( przeczytaj online , konsultacja 28 lutego 2012 ).
  18. France Musique 26 stycznia 2019. 7:00-7:30. Barthes i muzyka.
  19. Code Barthes  " , na Liberation.fr ,(dostęp 24 maja 2020 r . ) .
  20. „  Roland Barthes byłby zbuntowany  ” , na Bibliobs (dostęp 24 maja 2020 r . ) .
  21. Philippe Sollers, „  La mort de Roland Barthes  ” , na pileface.com (dostęp 24 maja 2020 r . ) .
  22. Valérie SCIGALA , „  Véhesse  ” , na stronie vehesse.free.fr (dostęp 24 maja 2020 r . ) .
  23. Szelest języka. Eseje krytyczne IV , Paryż, Seuil, 1984.
  24. W numerze 3, 63 -tego  roku Biuletynu Francuskiego Towarzystwa Filozoficznego . Wznów w Michel Foucault, Dits et Écrits , Tom I, s.  817-849 , Paryż, Gallimard, Quarto, 2001.
  25. „Wstęp: śmierć i zmartwychwstanie autora” na stronie Fabula .
  26. S/Z, kazuistyka dyskursu , Point-Seuil, 1976, s.  134-135 ( ISBN  2020043491 ) .
  27. Listy hrabiny Hańskiej do Balzaka spłonęły więc w większości, co umożliwiło Katarzynie Radziwiłłowi fałszerstwo: Księżniczka Radziwiłła, Moje wspomnienia , Ibister, Londyn, 1904, rozdz. IV, s.  65 .
  28. Sophie de Korwin-Piotrowska, Balzac et le monde slave , 1933, Honoré Champion, Paryż, 1933, s.  82 .
  29. Roland Barthes, „Historia i socjologia ubioru”, w Annales. Gospodarki, społeczeństwa, cywilizacje , nr 3, 1957, s.  430-441 .
  30. Barthes 1957 , s.  72-73.
  31. Barthes 1957 , s.  216.
  32. Barthes 1957 , s.  222-223.
  33. Yvonne Sherwood, Prostytutka i prorok , A&C Black, 2004, s.  110  ; por. Książki Google .
  34. (w) Na carbon.ucdenver.edu .
  35. Barthes 1957 , s.  250-251.
  36. John Thobo-Carlsen , „  Roland Barthes i teatralność  ”, Orbis Litterarum ,( ISSN  0105-7529 i 0105-7510 , przeczytane online , dostęp 18 października 2016 ).
  37. INA - Jalons - Roland Barthes: Théâtre populaire et Brecht - Ina.fr  " , na INA - Jalons ( dostęp 18 października 2016 ) .
  38. Jean-Pierre Sarrazac, „  Powrót do teatru  ”, Parcours de Barthes, Communications, nr 63 ,, s.  11 do 23.
  39. Roland Barthes, Roland Barthes autorstwa Rolanda Barthesa , Seuil ,, s.  179.
  40. Roland Barthes autorstwa Rolanda Barthesa , kol. „Zawsze pisarze”, Le Seuil, 1975, s.  97 .
  41. „  La Cinémathèque de Toulouse  ” , na stronie lacinemathéquedetoulouse.com (dostęp 18 października 2016 ) .
  42. Hervé Gauville , „  RB, inne fragmenty przemówienia  ”, Wyzwolenie ,( przeczytaj online , konsultacja 28 lutego 2012 ).
  43. „  Wszystkie archiwa krytyka, eseisty i semiologa Rolanda Barthesa  ”, L'Humanité ,( przeczytaj online , konsultacja 28 lutego 2012 ).
  44. Hervé GauvilleExpo Beaubourg, 54 th  mitologia  ," Liberation ,( przeczytaj online , konsultacja 28 lutego 2012 ).
  45. Eric Aeschimann , „  Spory wokół notatek pośmiertnych Rolanda Barthesa  ”, Wyzwolenie ,( przeczytaj online , konsultacja 28 lutego 2012 ).
  46. „  Centre Roland Barthes  ” , w Institut Humanités, Sciences et Sociétés (dostęp 4 września 2020 r . ) .
  47. Na ouest-france.fr .
  48. Zobacz roland-barthes.org .
  49. Revue Roland Barthes ( ISSN  2275-2641 ) .
  50. (w) Claude Coste , „  Roland Barthes  ” , filologia francuska , tom.  69, n o  3,, s.  363-374 ( ISSN  0016-1128 , DOI  10.1093 / fs / knv076 , czytanie online , dostęp 9 lutego 2019 ).
  51. René Pommier , Roland Barthes: groteska naszych czasów, groteska wszechczasów , Paryż, Éditions Kimé , 234  s. ( ISBN  978-2-84174-807-5 i 2841748073 , OCLC  1003888523 , czytaj online ).
  52. Georges Matoré , „  René Pommier, Le„ Sur Racine ”Roland Barthes, Paryż, SEDES, 1988  ”, L'information grammaticale , tom.  44, n o  1,, s.  43-44 ( czytaj online , konsultacja 9 lutego 2019 r. ).
  53. François Dosse , historii strukturalizmu, II. Łabędzi śpiew , La Découverte , 1992, s. 438-440.
  54. „Literacki powrót do szkoły Laurent Binet: San Antonio wśród semiologów” , Thomas Mahler, lepoint.fr ,.
  55. Również w audiobooku , czytanym przez Fabrice'a Luchini , edycje Audiolib .
  56. Również w audiobooku , czytany przez Daniela Mesguicha , edycje Audiolib .
  57. Wydanie niekomercyjne wydrukowane w nakładzie 500 egzemplarzy.
  58. Arkusz książki na stronie Cercle Points .
  59. 28 godzin archiwów audio w formacie MP3.
  60. Komentarz do filmu o tym samym tytule wyprodukowany przez National Film Board of Canada przez Huberta Aquina w 1959 roku.

Zobacz również

Bibliografia

Pracuje

  • Fabien Arribert-Narce, Fotobiografie : pour une writing de notation de la vie (Roland Barthes, Denis Roche, Annie Ernaux ), Paryż, Honoré Champion; Genewa, Slatkine, 2014, 407 s. ( ISBN  9782745327123 )
  • Jean-Pierre Bertrand (reż.), Roland Barthes: continuités , Paryż, Christian Bourgois, 2017, 672 s.
  • Louis-Jean Calvet , Roland Barthes, 1915-1980 , Paryż, Flammarion, 2008, 338 s.
  • Marie Gil , Roland Barthes: zamiast życia , Paryż, Flammarion, 2012, 562 s.
  • Éric Marty , Roland Barthes, zawód pisarza, Paryż, Seuil, 2006, 335 s.
  • Eric Marty, Roland Barthes, literatura i prawo do śmierci , Paryż, Seuil, 2010, 58 s.
  • Martin Melkonian , Le corps couché de Roland Barthes , Paryż, Armand Colin, 1993 (1989), 95 s.
  • Mathieu Messager, Roland Barthes , Paryż, Presses universitaire de France, 2019, 127 s.
  • Jean-Claude Milner , Le pas philosophique de Roland Barthes , Lagrasse, Verdier, 2003, 112 s.
  • René Pommier , Le Sur Racine Rolanda Barthesa , Paryż, Eurédit, 2008 (1988), 495 s.
  • René Pommier, Roland Barthes, groteska naszych czasów, groteska wszechczasów , Paryż, Kimé, 2017, 234 s.
  • René Pommier, Roland Barthes, dość! , Paryż, Eurédit, 2006 (1987), 148 s.
  • Tiphaine Samoyault , Roland Barthes , Paryż, Seuil, 2015, 720 s. ( ISBN  978-2-02-101020-6 )
  • Philippe Sollers , L'Amitié de Roland Barthes , Paryż, Seuil, 2015, 170 s.
  • Susan Sontag , Samo pisanie: a propos de Roland Barthes, Philippe Blanchard (trad.), Paryż, Christian Bourgois, 2009 (1979), 62 s.

Artykuły

Linki zewnętrzne

Mamy nadzieję, że informacje, które zgromadziliśmy na temat Roland Barthes, były dla Ciebie przydatne. Jeśli tak, nie zapomnij polecić nas swoim przyjaciołom i rodzinie oraz pamiętaj, że zawsze możesz się z nami skontaktować, jeśli będziesz nas potrzebować. Jeśli mimo naszych starań uznasz, że informacje podane na temat _title nie są całkowicie poprawne lub że powinniśmy coś dodać lub poprawić, będziemy wdzięczni za poinformowanie nas o tym. Dostarczanie najlepszych i najbardziej wyczerpujących informacji na temat Roland Barthes i każdego innego tematu jest istotą tej strony internetowej; kierujemy się tym samym duchem, który inspirował twórców Encyclopedia Project, i z tego powodu mamy nadzieję, że to, co znalazłeś o Roland Barthes na tej stronie pomogło Ci poszerzyć swoją wiedzę.

Opiniones de nuestros usuarios

Paul Cieślak

Wpis _zmienna bardzo mi się przydał.

Julia Zarzycki

Ten wpis na Roland Barthes pomógł mi w ostatniej chwili dokończyć pracę na jutro. Już widziałem, jak znowu ciągnę Wikipedię, coś, czego nauczyciel nam zabronił. Dziękuję za uratowanie mnie.

Albert Lisowski

Artykuł o Roland Barthes jest kompletny i dobrze wyjaśniony. Nie dodawałbym ani nie usuwał przecinka.

Jaroslaw Klimek

Myślałem, że wiem już wszystko o zmiennej, ale w tym artykule zweryfikowałem, że pewne szczegóły, które uważałem za dobre, nie były tak dobre. Dziękuję za informacje.