Maurice Duplessis



Informacje, które udało nam się zgromadzić na temat Maurice Duplessis, zostały starannie sprawdzone i uporządkowane, aby były jak najbardziej przydatne. Prawdopodobnie trafiłeś tutaj, aby dowiedzieć się więcej na temat Maurice Duplessis. W Internecie łatwo zgubić się w gąszczu stron, które mówią o Maurice Duplessis, a jednocześnie nie podają tego, co chcemy wiedzieć o Maurice Duplessis. Mamy nadzieję, że dasz nam znać w komentarzach, czy podoba Ci się to, co przeczytałeś o Maurice Duplessis poniżej. Jeśli informacje o Maurice Duplessis, które podajemy, nie są tym, czego szukałeś, daj nam znać, abyśmy mogli codziennie ulepszać tę stronę.

.

Maurice Duplessis
Rysunek.
Maurice Duplessis w 1947 roku.
Funkcje
16 th  Premier Quebecu
-
( 15 lat i 8 dni )
Zastępca gubernatora Eugène Fiset
Gaspard Fauteux
Onésime Gagnon
Legislatura 22 e , 23 e , 24 e , 25 e
Poprzednik Adelard godbout
Następca Paul Sauvé
-
( 3 lata, 2 miesiące i 13 dni )
Zastępca gubernatora Ésioff-Léon Patenaude
Legislatura 20 th
Poprzednik Adelard godbout
Następca Adelard godbout
Prokurator Generalny Quebecu
-
( 15 lat i 8 dni )
Poprzednik Leon Casgrain
Następca Antoine Rivard
-
( 3 lata, 2 miesiące i 13 dni )
Poprzednik Charles-Auguste Bertrand
Następca Wilfrid Girouard
Lider oficjalnej opozycji
-
( 4 lata, 9 miesięcy i 22 dni )
Zastępca gubernatora Ésioff-Léon Patenaude
Legislatura 21 th
Poprzednik Telesphore-Damien Bouchard
Następca Adelard godbout
-
( 3 lata, 9 miesięcy i 19 dni )
Zastępca gubernatora Henry George Carroll
Ésioff-Léon Patenaude
Legislatura 18 e , 19 e
Poprzednik Charles Ernest Gault
Następca Telesphore-Damien Bouchard
Minister Autostrad Quebecu
-
( 4 miesiące i 23 dni )
Poprzednik Francois Leduc
Następca Anatole Carignan
Minister Ziem i Lasów Quebecu
-
( 1 rok, 5 miesięcy i 4 dni )
Poprzednik Oscar Drouin
Następca John Samuel Bourque
Poseł do parlamentu Trois-Rivières
-
( 32 lata, 3 miesiące i 22 dni )
Poprzednik Ludwik Filip Mercier
Następca Yves Gabias
BarreauQuebec Logo.png 72 th Prezes Québec
Dziekana Trois-Rivieres ( 1937 - 1938 )
Biografia
Imię i nazwisko Joseph Maurice Stanislas Le Noblet Duplessis
Przezwisko Szef kuchni (lub „Le Cheuf”)
Data urodzenia
Miejsce urodzenia Trois-Rivières ( Quebec , Kanada )
Data zgonu (w wieku 69 lat)
Miejsce śmierci Schefferville ( Quebec , Kanada )
Natura śmierci Krwotok mózgowy
Pogrzeb Cmentarz Saint-Louis w Trois-Rivières
Narodowość kanadyjski
Partia polityczna Partia Konserwatywna (1927-1935)
Związek Narodowy (1935-1959)
Ojciec Nérée Le Noblet Duplessis
Ukończyć Uniwersytet Laval w Montrealu
Zawód Prawnik
Nagrody Doradca króla
Religia katolicyzm

Podpis Maurice'a Duplessisa

Maurice Duplessis
Premiery Quebecu

Maurice Le Noblet Duplessis , ogólnie określany jako Maurice Duplessis , jest mężem stanu Quebecu , urodzonymw Trois-Rivières i zmarł dniaw Schefferville . Był premierem prowincji Quebec i prokuratorem generalnym prowincji od 1936 do 1939, a następnie od 1944 do 1959. Konserwatywny , nacjonalistyczny , antykomunistyczny i żarliwy katolik , dominował ze swoją partią, National Union , sceną polityczną Quebecu od 1930 do lata pięćdziesiąte .

Syn Nerée Duplessis , radcy prawnego dla osób biskupstwo Trois-Rivieres , sędzia Sądu Najwyższego, Konserwatywnej poseł do Saint-Maurice i burmistrza Trois-Rivieres , Maurice Duplessis studiował prawo na Uniwersytecie Laval w Montrealu i stał się prawnik w barze w Quebecu w 1913 r. Wrócił do rodzinnego miasta Trois-Rivières, aby praktykować prawo i zyskał rozgłos.

Kandydat Partii Konserwatywnej Quebecu (PCQ) w „liberalnej fortecy” Trois-Rivières w wyborach prowincjonalnych 1923 , został wybrany w wyborach 1927 i 1931 . Umiejętny mówca i polityk, zastąpił Camilliena Houde'a jako lider oficjalnej opozycji w Zgromadzeniu Ustawodawczym Quebecu w 1933 roku. Duplessis utworzył koalicję wyborczą z Action Liberale Nationale (ALN) w wyborach 1935 roku, próbując pokonać liberalnego Louisa -Alexandre Taschereau , ugruntowany u władzy od 1920 roku. Jednak w dużej mierze dzięki Komitetowi Rachunków Publicznych Duplessis doprowadził w 1936 roku do upadku rządu Taschereau , oskarżonego o korupcję.

Początkowo rywalizujący z Paulem Gouinem , liderem Narodowej Akcji Liberalnej, Maurice Duplessis szybko stał się wybitną postacią koalicji PCQ-ALN. W efekcie dochodzi do rozwiązania Partii Konserwatywnej, a większość posłów ANL dołącza do tego, który będzie nazywany „Liderem”. Na wybory w 1936 r. utworzono nową partię, Związek Narodowy  : triumfowali związkowcy i po raz pierwszy premierem Quebecu został Maurice Duplessis. Jego pierwsza kadencja była w szczególności naznaczona antyzwiązkiem i walką z komunizmem . Został także Bâtonnier of Quebec , to znaczy prezesem Ordre des Avocats du Québec, od 1937 do 1938. Mandat Duplessisa na czele państwa Quebec był krótkotrwały, jednak został pokonany przez Liberalnego Adélarda Godbout w 1939, w przedterminowych wyborach, które odbyły się w kontekście przystąpienia Kanady do II wojny światowej .

W 1944 r. powszechny sprzeciw wobec poboru i plebiscyt 1942 w Quebecu doprowadziły do ​​powrotu do władzy Union Nationale. Druga kadencja Maurice'a Duplessisa trwa piętnaście lat i cztery legislatury, podczas których jego rząd broni obszaru jurysdykcji prowincjonalnej, utrzymuje rolę Kościoła katolickiego w dziedzinie edukacji i zdrowia oraz utrudnia keynesowskie reformy zaproponowane przez rząd Kanady jego priorytety. Drugi rząd Duplessis jest również znany ze swojego konserwatyzmu, jego autorytaryzm, jego dużą skalę mecenatu systemu , jego anty-unionizmu i jego walce z komunizmem, a także przeciwko Świadkom Jehowy . Zwolennik liberalizmu gospodarczego i przeciwnik państwa opiekuńczego Maurice Duplessis przewodził okresowi silnego wzrostu gospodarczego, zwłaszcza dzięki rozwojowi Côte-Nord . Jego przeciwnicy obwiniają go jednak o dziki kapitalizm oparty na mecenacie i kapitale zagranicznym oraz sprzeciw wobec realizacji programów społecznych.

Maurice Duplessis zmarł w biurze z powodu krwotoku mózgowego podczas wizyty w górniczym mieście Schefferville . Mniej niż rok po jego śmierci, liberałowie z Jean Lesage wygrał wybory 1960 i utorować drogę dla pojawieniem się cicha rewolucja . Okres ten położyłby kres „  Wielkiej Ciemności  ”, która charakteryzowałaby długie panowanie Maurice'a Duplessisa na czele Quebecu. Choć wciąż aktualna, ta interpretacja jest dziś kwestionowana przez inne perspektywy historiograficzne, ustępując miejsca bardziej zniuansowanemu portretowi lat Duplessism.

Biografia

Dzieciństwo i szkolenie

„Skromny, trzeźwy i pobożny” home

Maurice Le Noblet Duplessis urodził się w Trois-Rivières on. Jest synem Nérée Le Noblet Duplessis , prawnika , sędziego Sądu Najwyższego, konserwatywnego członka Zgromadzenia Ustawodawczego i burmistrza Trois-Rivières od lipca 194 do kwietnia 1905, oraz Berthe Genest. Jego ojciec pochodzi z rodziny rolników z Yamachiche , wsi w hrabstwie Saint-Maurice . Matka Maurice'a Duplessisa jest córką Laurenta-Ubalda Genesta, urzędnika Trois-Rivières, i Emmy MacCallum z Montrealu , ze szkockiego i irlandzkiego pochodzenia . Te anglosaskie korzenie zapewnią, że przyszły premier Quebecu zawsze będzie „dobrze nastawiony do anglofonów” . Powie nawet żartobliwie, że jest po części „jednym z nich” .

Pod koniec XIX th  wieku, Duplessis Trois-Rivieres są bywalcy polityczne i religijne regionu. W szczególności znajdujemy ich w kręgach konserwatywnych i ultramontańskich sympatyków . W ich domach regularnie odbywają się zgromadzenia polityczne i debaty na temat różnych bieżących spraw publicznych. Wśród gości znajdziemy wiele wpływowych postaci tamtych czasów, m.in. Louis-Olivier Taillon , Edmund James Flynn , Joseph-Mathias Tellier , Louis-Philippe Pelletier czy Thomas Chapais . Ojciec, Nereus Duplessis, człowiek bardzo religijny, jest wieloletnim współpracownikiem biskupa Trois-Rivières, M gr  Louis-Francois Lafleche , pełniącego funkcję doradcy prawnego diecezji. Więzi, które wiążą mężczyźni są bardzo wąskie, a kiedy Nereus Duplessis postanowił uruchomić jako konserwatywny kandydat w Saint-Maurice w 1886 , M gr  Lafleche daje swoje poparcie z entuzjazmem. Określa go jako swojego „męża zaufania do Zgromadzenia Ustawodawczego” . To właśnie podczas przemówienia wygłoszonego na zgromadzeniu zwolenników podczas kampanii wyborczej w 1890 r. Nérée Duplessis dowiedziała się o narodzinach jej syna, sprowadzonego na świat przez doktora Ephrema Pannetona, przyjaciela rodziny. Dziecko zostało ochrzczone kilka miesięcy później przez M gr  Lafleche osobiście, a on będzie się nazywać Maurice - nazwa wybrana przez ojca na cześć jego wyborczym dzielnicy Saint-Maurice .

Pocztówka przedstawiająca budynek placówki oświatowej.
Pocztówka przedstawiająca Notre-Dame College w Montrealu, ok. godz. 1910 .

Maurice Duplessis dorastał w dzielnicy Sainte-Cécile w Trois-Rivières (gdzie wygłosi kilka przemówień wyborczych, m.in. na arenie Laviolette) w skromnym, trzeźwym i pobożnym domu. Jedyny chłopiec w rodzinie, drugi z pięciorga dzieci. Jego ojciec był życzliwą, ale daleką głową rodziny, „postawa, która w tamtych czasach i miejscach była uważana za właściwą dla spraw Kościoła, państwa, rodziny i korporacji” . Cztery córki z pary Duplessis-Genest to Marguerite, Jeanne, Étiennette i Joséphine-Gabrielle.

W 1898 opuścił rodzinne miasto, aby studiować w Montrealu , w Notre-Dame College , prowadzonym wówczas przez zakonników Sainte-Croix . Tam młody chłopak spotyka brata André , tragarza kolegium, który w zamian polubia go. W szczególności powierza młodemu chłopcu odpowiedzialność za znalezienie studentów, którzy chcą aplikować do rektora. To dzięki jego kontaktom Duplessis rozwinął swój kult św. Józefa – osobiste oddanie, które zachował przez całe życie, a które czasami wpływało nawet na jego wybory polityczne. Doskonały uczeń i bystry, regularnie zdobywa nagrody i wyróżnienia z języka francuskiego, historii, łaciny i filozofii. Jednak pomimo świetnych wyników i pracowitego charakteru jest jednak dokuczliwy i psotny. Rzeczywiście, chętnie płata figle swoim towarzyszom, w większości synom rolników, ale także swoim siostrom, chowając ubrania, poduszki, zawiązując łóżka w taki sposób, by padli, gdy tylko zejdziemy. leży tam, rzucając wiadrami z wodą, plackami, bułkami i innymi pociskami.

Polityka we krwi

W 1902 , w wieku dwunastu lat, Maurice Duplessis został przeniesiony do Seminarium Trois-Rivières, aby wziąć udział w kursie klasycznym . Jego zainteresowanie polityką ujawniło się bardzo wcześnie, ucząc się na pamięć dat, wyników i faktów dotyczących polityki Quebecu i Kanady. Podczas gdy uczęszczał do koła oratorskiego i Towarzystwa Saint-Thomas-d'Aquin kolegium, wyróżniał się w klasowych debatach i retoryce. Nie interesuje się sportem. Nie będzie ćwiczył przez całe życie, z wyjątkiem krokieta . Na pierwszym roku w seminarium Trois-Rivières Duplessis zajął dwunaste miejsce na czterdziestu ośmiu uczniów. W ciągu ostatnich dwóch lat wskoczył na wyższy bieg, zajmując pierwsze miejsce w swojej kohorcie i zdobywając nagrody w dziedzinie historii, teologii, łaciny i greki, retoryki oraz kompozycji francuskiej i angielskiej. Bardzo wcześnie, pośród gwałtownego wzrostu, który jego biograf Conrad Black kwalifikuje „tak ekstrawaganckie, jak nieprzekonujące przeprosiny dla założycieli francuskiej Kanady” , wyraził całe przywiązanie i podziw, jaki miał dla swoich korzeni i swojej katolickiej wiary:

„Jak piękny i zasłużony był akt, który miał na celu ustanowienie katolicyzmu na niezbadanych ziemiach wśród barbarzyńskich narodów pogrążonych w ciemnych lasach bałwochwalstwa! Ach! Morze, panie i panowie, nie zawsze było tą przejrzystą przestrzenią, w której odbijają się świetliste promienie olśniewającego słońca; fale te nie zawsze były pofalowane i symetryczne, po których w łagodnym spokoju pływały starożytne i kruche statki. Co to za śmiałość, by zaryzykować w kierunku tych pelagicznych ogromów w lekkiej karaweli… W świetle jego chwalebnych czynów, odważ się powiedzieć mi, że Louis Hébert nie był wielkim chrześcijaninem, że nie był oddanym i namiętnym miłośnikiem fleurdelisé. "

Ten podziw dla Louisa Héberta , jednego z pierwszych osadników Nowej Francji , już sugeruje „uczucie czci dla życia na wsi” u młodego Maurice’a Duplessisa: „Louis Hébert zrozumiał, że dzięki uczciwości i szczęściu posiadania zdrowia duszy a ciało, życie w polu przyniosło prawdziwe szczęście […] Niestety, dziś […] wieś jest zaniedbana przez legiony silnych i energicznych młodych mężczyzn, którzy opuszczają ją, by zaśmiecać urzędy wielkich miast. " Duplessis nie zapomina o swoich korzeniach chłopskich, który spędza letnie wakacje na farmie dziadka, na Yamachiche .

Podczas swojej młodości i do jego wczesnych lat dwudziestych, Maurice Duplessis przygotowane do życia publicznego, pomagając przy organizacji politycznej z JA BARRETTE , Konserwatywnej MP dla Berthier . Podąża również za ojcem w jego kampaniach wyborczych i zgromadzeniach w całym regionie. Kiedy miał zaledwie dziesięć lat, przemawiał już na publicznych zebraniach i utrzymywał kontakt z wyborcami. Młody Duplessis wykazał wówczas zainteresowanie bardziej praktycznymi i mniej teoretycznymi aspektami polityki. Jednak nawet jeśli życie publiczne było atrakcyjne, wpływ brata André jest odczuwalny, ponieważ jest on również przyciągany do Kościoła. Ale rygory sutanny wydawały mu się zbyt restrykcyjne, a on sam kilka lat później wyznał sekretarce: „kapłaństwo to dla mnie za dużo” . Conrad Black portretuje zdeterminowanego młodego Maurice'a Duplessisa:

„Jego życie społeczne ukierunkowało się na wybrane przez siebie powołanie. Jego lektury, które były znacznie liczniejsze, niż przyznawał później, gdy rozmawiał z robotnikami i mieszkańcami wsi, częściej informowały go o życiu publicznym niż rozpraszały. Nie miał hobby, a poza polityką jego jedyną młodzieńczą rozrywką był profesjonalny baseball (lubił zapamiętywać statystyki prawie tak samo jak te odnoszące się do polityki) i od czasu do czasu opera. "

Na początku XX th  wieku, nacjonalistą szał przez Quebec i popularność polityków takie, że Henri Bourassa i Laurier jest odczuwalny wszędzie. Trois-Rivières i Duplessis nie są na to odporne. Będąc pod silnym wpływem rodziny i tej fali zamieszek politycznych, Maurice Duplessis poszedł w ślady ojca i zobowiązał się do przestrzegania prawa . Być może nie interesuje go biznes, uważa Conrad Black, „ponieważ wiedział, że Anglicy mają w tym dużą przewagę”. W jesieni 1910 roku w związku uczestniczących w wydziale prawa Uniwersytetu Laval w Montrealu (obecnie University of Montreal ). Ta droga była wówczas tradycyjną trampoliną do polityki, ale także do biznesu. Podczas studiów wyróżniał się żywotnością, poczuciem wyrzeczenia, otwartością i umiejętnościami interpersonalnymi. Siedząc w opozycji był wówczas gwiazdą „wzorcowego parlamentu” organizowanego przez uczelnię. Maurice Duplessis odbył staż prawny u Rodolphe Monty i Alfreda Duranleau , dwóch nacjonalistycznych konserwatystów i przyjaciół rodziny, do których skierował go jego ojciec.

Zawodowy debiut i wejście do polityki

Wybitny młody prawnik

Duplessis został przyjęty do Barreau du Québec on. Następnie wrócił do rodzinnego miasta, aby praktykować prawo w izbie adwokackiej Trois-Rivières , której członkiem pozostał przez całe życie. Potem dołączył do swojego ojca, przez jakiś czas, dopóki ktoś jest powołany sędzia w. Następnie otworzył swoje własne biuro na Hart Street, za domem ojcowskim, ze swoim partnerem Édouardem Langlois, byłym członkiem seminarium, który został mężem jego siostry Gabrielle. Léon Lamothe, inny prawnik z Trois-Rivières, dołącza do grupy i razem tworzą firmę Duplessis, Langlois & Lamothe, Avocats et Procureurs . Partnerstwo między trzema mężczyznami trwało co najmniej do późnych lat 30. XX wieku.

Bardziej zajęty prawem cywilnym niż sprawami karnymi , Duplessis rozwijał swoją klientelę wśród zwykłych ludzi. Szybko zyskał reputację kompetentnego prawnika, sumiennie przygotowującego swoje sprawy, przyciągając liczną klientelę swoimi skutecznymi prośbami. Towarzyski i dynamiczny, podróżujący po mieście swoim luksusowym samochodem Winton (kupiony na kredyt, ku przerażeniu ojca), szybko stał się popularną postacią w Trois-Rivières. Młody prawnik angażuje się w działalność społeczną swojej społeczności (m.in. opiekuje się lokalną drużyną baseballową) i staje się stałym bywalcem modnych tawern. Jednak jego sukces zawodowy przyćmiła śmierć matki Berthe Genest w 1921 roku .

Miejsce w Zgromadzeniu Ustawodawczym

Czarno-białe zdjęcie mężczyzny w krawacie.
Arthur Sauvé , szef Partii Konserwatywnej Quebecu od 1916 do 1929 roku i ojciec Paul Sauvé , który zastąpił Maurice Duplessis i 17 th  Premier Quebecu .

Mimo obiecującego początku kariery prawniczej Maurice Duplessis nie stracił z oczu swoich ambicji politycznych. Po raz pierwszy kandydował jako kandydat konserwatystów w Trois-Rivières w wyborach w Quebecu w 1923 r. , kiedy próbował obalić liberalnego Louisa-Philippe'a Merciera , niedawno wybranego dwa lata wcześniej. Mercier prowadził zaciekłą kampanię, korzystając z ugruntowanej organizacji liberalnej, kierowanej przez swojego mentora, byłego burmistrza Trois-Rivières, Jacques Bureau . Maurice Duplessis opiera się zamiast tego na kontaktach swojego ojca (zwłaszcza Louis-Olivier Taillon ), solidarności kolegów prawników i podziwu swoich klientów. Jego kampania opiera się na krytyce „pogardy dla autonomii prowincji”, którą przypisuje premierowi Louisowi-Alexandre Taschereau . Duplessis potępia również złe zarządzanie wymiarem sprawiedliwości i porusza kwestie napojów alkoholowych. Sprowadza mówców z całego Quebecu, aby przemawiali na jego korzyść. Zaprosił nawet lidera swojej partii, Arthura Sauvé , ale ten ostatni, chory, nie mógł pojechać do Trois-Rivières. Nie mając złudzeń młody Duplessis wie, że nie ryzykuje wygranej w jeździe: ma jednak nadzieję, że uda mu się przybrać dobrą sylwetkę, by zostać liderem opozycji w regionie.

Obaj kandydaci w końcu zaoferowali dość wyrównany wyścig, ale Mercier został wybrany 1612 głosami przeciwko 1328 na Duplessis. W całym Quebecu konserwatyści ponieśli kolejną porażkę, podczas gdy liberałowie Taschereau utworzyli nowy rząd większościowy. Na domiar złegonastępnie Étiennette Duplessis, siostra Maurice'a, wyszła za Édouarda Bureau, syna Jacquesa. ten, Nérée Le Noblet Duplessis, który chorował na cukrzycę od wczesnych lat dwudziestych , zmarł w Hôtel-Dieu w Montrealu . Sojusznicy i przeciwnicy tej wybitnej postaci z Trois-Rivières przyjeżdżają następnie złożyć mu hołd. Maurice Duplessis jest głęboko poruszony śmiercią swojego ojca, którego bardzo podziwiał i którego niepowodzenia polityczne miał nadzieję pomścić za życia. W wyborach w 1927 r. znów był gotowy do walki. Tym razem ma wszystko gotowe i niczego nie pozostawia przypadkowi. Jej organizatorem jest Robert René, handlarz butami, „któremu cenimy osąd, a nawet psychologię”. Wspomagany wyjątkową pamięcią imion i twarzy Maurice Duplessis odwiedzał wiele rodzin i bezlitośnie sprzeciwiał się swojemu przeciwnikowi na publicznych spotkaniach. Po napiętej kampanii, która pozwoliła mu zdobyć poparcie w wielu robotniczych i burżuazyjnych rodzinach, został ostatecznie wybrany 2622 głosami przeciwko 2496 na swojego liberalnego przeciwnika Merciera. Jego większość jest niewielka – 126 głosów – ale po raz pierwszy od 27 lat kandydat konserwatystów zdołał wygrać w tym okręgu, wcześniej uważanym za „liberalną twierdzę”. Stojąc na dachu samochodu, twarzą do swoich zwolenników, którzy przybyli pogratulować mu zwycięstwa, Maurice Duplessis proroczo deklaruje: „Masz przed sobą przyszłego premiera Quebecu” . Jednak wciąż było wiele do zrobienia, ponieważ pomimo zwycięstwa w Trois-Rivières Maurice Duplessis musiał stawić czoła nowej liberalnej większości w Zgromadzeniu Ustawodawczym .

Niebieska sala Zgromadzenia Narodowego Quebecu . W 1927 r. w parlamencie Quebecu zasiadało 85 deputowanych . Trois-Rivières jest najstarszą jazdą w Quebecu i istnieje w wyborach od 1792 roku .

Kiedy rozpoczyna się sesja parlamentarna, Maurice Duplessis zasiada zatem w opozycji. W tym czasie Zgromadzenie Narodowe zasiadało tylko przez dwa miesiące w roku, pozwalając kandydatom spędzać więcej czasu w swoich okręgach wyborczych. Ten sposób działania jest daleki od niezadowolenia Duplessisa, który podsumowuje swoje priorytety w następujący sposób: „Najpierw Les Trois-Rivières; następnie Trois-Rivières; Trois-Rivières zawsze ”. W czasie swojego pierwszego mandatu prosił o inwentaryzację przemysłu leśnego (podejrzewano wówczas, że lasy są nadmiernie eksploatowane), zakończenie podwyżek podatków, reorganizację policji wojewódzkiej czy ustanowienie przepisów chroniących religijny charakter niedziel. Duplessis domaga się również, aby rozwój dróg lepiej uwzględniał potrzeby rolników i handlowców.

Błyskotliwy mówca wykorzystujący swoją wiedzę prawniczą do przeglądania tekstów prawnych, Maurice Duplessis szybko stał się kluczową postacią opozycji. Do klubu konserwatywnego oraz , podczas gdy Arthur Sauvé rezygnuje ze stanowiska lidera, można nawet mieć nadzieję, że młody prawnik będzie starał się o przywództwo partii. Ten ostatni uważa jednak, że jego czas jeszcze nie nadszedł. To ostatecznie Camillien Houde , burmistrz Montrealu, staje na czele Partii Konserwatywnej Quebecu. Łącząc funkcje lidera opozycji i burmistrza, często musiał być nieobecny w Zgromadzeniu Ustawodawczym, co pozwalało Duplessisowi sprawować ważne przywództwo w gmachu Parlamentu .

W przemówieniu otwierającym ustępujący przywódca Arthur Sauvé daje wyobrażenie o stanie swojej formacji politycznej w tamtym czasie: „Życzę mojemu następcy przywrócenia porządku w naszych zrujnowanych szeregach”. Chociaż relacje między Houde i Duplessisem są serdeczne, ten ostatni nie ma zbyt dużego zaufania do nowego dyrygenta, którego Conrad Black określa jako „porywającego, gadatliwego i zarozumiałego”. Duplessis zwierzył się ze swoich myśli pewnemu Antonio Barrette , który był wówczas młodym delegatem z Joliette: „Zobaczysz Houde'a wspinającego się na szczyt wzgórza, ale gdy już tam będzie, zejdzie na drugi stok”. Czarny rzuca światło na stosunek Duplessisa do Camillien Houde, jednocześnie dając nam wgląd w świat ideologiczny posłanki z Trois-Rivières:

„Maurice Duplessis był pod wieloma względami fundamentalnie konserwatywny; nie ufał temu, co płonęło i wątpił w to, co było nieprawdopodobne. Rodzina była dla niego ważna. Podobało mu się też, że mężczyzna wiedział, jak przestrzegać procedury. Dla niego Camillien Houde był człowiekiem niezorganizowanym, który wielokrotnie bankrutował, nie należał do żadnego pochodzenia, nie miał rodziny ani zawodu, który poza elokwencją na skrzyżowaniach był we wszystkim niedoświadczony, nieposłuszny i powierzchowny. Był pewien, że Houde, duży, hałaśliwy i nieefektywny mężczyzna, nie będzie w stanie konkurować z przebiegłym, mistrzowskim i skrupulatnym Taschereau. "

Sekwencja wydarzeń zdaje się dowodzić, że Maurice Duplessis miał rację, ponieważ wybory powszechne w 1931 r. były nową porażką dla Konserwatywnej Partii Quebecu: liberałowie z Taschereau ponownie zostali przywróceni do władzy w rządzie większościowym ( 79 mandatów przeciwko 11 dla konserwatystów). Camillien Houde przegrywa we własnej jeździe (Sainte-Marie) w Montrealu. W Trois-Rivières Maurice Duplessis został ponownie wybrany wąsko z 3812 głosami przeciwko 3771 dla swojego liberalnego przeciwnika Louisa-Philippe'a Bigué - większością zaledwie 41 głosów. Ta nowa porażka wyborcza Partii Konserwatywnej sprawiła, że ​​poważniej rozważono kandydowanie na kierownictwo.

Lider opozycji i premier Quebecu

Duplessis przewodzi opozycji

W 1931 Camillien Houde przegrał wybory miejskie w Montrealu i musiał scedować stanowisko burmistrza na Fernanda Rinfreta . Dlatego nie jest już wybierany ani na szczeblu miejskim, ani prowincjonalnym. Kiedy premier Taschereau słyszy tę wiadomość, ogłasza, że ​​„ten wynik oznacza koniec houdyzmu”. Po próbie zakwestionowania wyników wyborów prowincjonalnych, gdy konserwatyści potępili szereg nieprawidłowości, Houde zrezygnował ze stanowiska lidera Partii Konserwatywnej Quebecu w. Na jego prośbę to zastępca Charles Ernest Gault przejął tymczasową funkcję. To prawdziwy afront dla Maurice'a Duplessisa. Ten ostatni jednak niedługo przejął stery partii, ukradł zaś Gaultowi tymczasowe prawo i wszedł do Izby jako przywódca opozycji, gdy tylko. W międzyczasie Duplessis został mianowany doradcą królewskim naAn honorowy tytuł nadawany na wybitnych prawników z Commonwealth of Nations .

W październiku 1933 Maurice Duplessis zwołał kongres w Sherbrooke, aby wybrać nowego przywódcę. W środku Wielkiego Kryzysu , konserwatywny Klubu wybrał go jako następcę Houde, natomiast Trois-Rivieres pokonany Onésime Gagnon , MP dla Dorchester , przez 332 głosami przeciw 214. Siedem z dziesięciu posłów konserwatywnych wybrani do Zgromadzenia, jak również wszystkich federalni ministrowie Quebecu, z wyjątkiem Maurice'a Dupré , profesjonalnego partnera Gagnon, udzielili następnie swojego poparcia Maurice'owi Duplessisowi, który zyskuje na znaczeniu.

Nowy przywódca Partii Konserwatywnej Quebecu jest witany jako bohater w Trois-Rivières i Quebecu. W stolicy kraju Duplessis spotkał się z kardynałem Jean-Marie-Rodrigue Villeneuve , anglikańskim biskupem Williamsem, zastępcą gubernatora Quebecu Henrym Georgem Carrollem oraz burmistrzem miasta Henri-Edgarem Lavigueurem . Ma jednak nie tylko sympatyków. Ustępujący przywódca, Camillien Houde, deklaruje Duplessistom: „Zginę albo oni zginą”. W prasie przelicytował: „  Pan  Gagnon myli się, by się zebrać. Jeśli chodzi o mnie, uważam, że mogę przyłączyć się do jakiegokolwiek poważnego ruchu, który mógłby próbować pozbyć się w Quebecu dwóch partii politycznych, które utrwalają ideę, że siła ma pierwszeństwo przed prawem. To nieco prorocze stwierdzenie wskazuje na animozję między Maurice'em Duplessisem i Camillienem Houde. Obaj mężczyźni stają się wrogami politycznymi i pogodzą się dopiero dziesięć lat później.

Maurice Duplessis nie marnuje czasu na pracę. W odpowiedzi na Przemówienie tronowe Ludwika Aleksandra Taschereau przeszedł do ofensywy, bezlitośnie potępiając politykę liberalnego premiera. Mówiąc dokładniej, krytykuje on nadmierną kapitalizację , nieporządek w industrializacji i eksploatację zasobów, nierówność w stosunku do gmin, niepotrzebne starcia z rządem federalnym, a także brak szacunku dla tradycji. Mówiąc ogólniej, używając słów Conrada Blacka, Duplessis chce podkreślić „znużenie i bezruch charakterystyczny dla rządu sprawującego władzę zbyt długo”.

Maurice Duplessis i jego konserwatyści nie są jedynymi niezadowolonymi z reżimu Taschereau. Rzeczywiście, nawet w szeregach premiera opozycja zaczyna wytykać nos. Niektórzy nacjonalistyczni liberałowie są rozczarowani sposobem, w jaki ich przywódca poradził sobie z kryzysem gospodarczym lat 30. XX wieku . Prowadzeni przez Paula Gouina dysydenci ci ostatecznie zatrzasnęli drzwi Partii Liberalnej i założyli Narodową Akcję Liberalną (ALN) w 1934 roku . Ta nowa partia polityczna obejmuje w swoich szeregach Philippe Hamel , Joseph-Ernest Grégoire i Oscar Drouin . tenpublikuje swój program we francuskich gazetach. ALN opowiada się za kolonizacją, wyzyskiem wsi i korporacjonizmem. W kontekście Wielkiego Kryzysu podkreśla się znaczenie rozwoju rolnictwa: „...dzieło odnowy gospodarczej sprowadza się głównie do dzieła odbudowy wsi, opartej na rolnictwie rodzinnym i współpracy. Dlatego właśnie u podstaw naszego planu działania stawiamy reformy rolne. ALN krytykuje też trusty , zwłaszcza w sektorze energetycznym, i proponuje nacjonalizację przedsiębiorstw hydroelektrycznych.

Początkowo Maurice Duplessis był przeciwny tworzeniu trzeciej partii politycznej. Lider konserwatystów jednoznacznie mówi o liczbie partii w Quebecu: „Wystarczą dwie, jedna dobra i jedna zła”. Duplessis skoncentrował się wówczas na zbliżających się szybko wyborach prowincjonalnych w 1935 roku. Rozpoczyna swoją prowincjonalną trasę dalej, w jeździe konnej Antonio Élie , konserwatywnego posła z okręgu Yamaska i hodowcy lisów, który zdobył trofeum Zasługi Rolniczej. Jest z tym mistrzem świata wiejskiego, że Maurice Duplessis wygłasza mowę, która ujawnia cały załącznik ma on do tradycji i całą nieufność uprawia vis-a-vis z nowoczesnością, co zostało podkreślone przez Konrada Czarnego.  :

„Duplessis oskarżył Taschereau o wszystkie zbrodnie związane z nieuporządkowaną industrializacją. Priorytet nadano projektom hydroelektrycznym nad przemysłem rolniczym. W pogoni za urbanizacją kolonizacja została prawie odłożona na półkę. Rolnik był zaniedbywany, podczas gdy przywileje przyznawano coraz bardziej zagranicznym i skorumpowanym przemysłowcom, hodowcom lisów nie oferowano żadnych rekompensat (jak Eliasz; rynek futer praktycznie zniknął na początku lat 30. ), nie więcej niż kredyt rolniczy lub wiejski Zaproponowano program elektryfikacji, a pomoc zaoferowana starym parafiom, które tworzyły moralne i społeczne ramy Quebecu, była zupełnie niewystarczająca. Ziemia, Kościół i kultura – wszystko to, co patriotyczne, boskie i tradycyjne – zostały wyrzucone za burtę, by zrobić miejsce dla urbanizacji, spekulacji i odczłowieczającego materializmu. A wśród tłumów miast roztropność, praktyki religijne i wiara wszystko, co było uczciwe i pełne godności, zostało zmiecione przez frywolność, rozpustę, nieporządek, alkoholizm i brak szacunku dla Boga i Boga. "

Podczas tej przedwyborczej trasy Duplessis bezpośrednio zaatakował zagraniczne interesy gospodarcze w prowincji. Oskarża Taschereau o faworyzowanie sieci supermarketów, przyznając im ulgi podatkowe, podczas gdy niezależni sprzedawcy żywności są zmuszani do bankructwa. Ten sam zapis sporządza w odniesieniu do zasobów naturalnych, które jego zdaniem są często wykorzystywane ze szkodą dla Quebeckers, ponieważ są oni zmonopolizowani przez zagraniczne firmy. Przywódca konserwatystów nie jest jedynym, który sporządził taką ocenę zarządzania gospodarką Quebecu. Do tych samych wniosków dochodzi Narodowa Akcja Liberalna, której program inspirowany jest popularną szkołą społeczną jezuitów . Na dwa tygodnie przed wyborami prowincjonalnymi w 1935 r. Konserwatywna Partia Quebecu w Duplessis i ALN Paula Gouina postanawiają utworzyć koalicję: jest to „Sojusz Gouin-Duplessis”, znany również pod nazwą „Unia Narodowa”. Obie partie dzielą się następnie okręgami wyborczymi, aby uniknąć starcia między ich kandydatami.

Czarno-białe zdjęcie wnętrza zgromadzenia politycznego z parlamentarzystami na swoich miejscach.
Zgromadzenie Ustawodawcze Quebecu dnia. Siedzący w pierwszym rzędzie po prawej, trzeci od tyłu, Duplessis stoi bezpośrednio naprzeciw Taschereau.

w , koalicja konserwatystów i ALN wydaje się mieć wiatr w żagle. Liberalny rząd wyczerpuje się, jest atakowany ze wszystkich stron przez opozycję, która zawsze oskarża go o samozadowolenie wobec zagranicznych trustów i firm i zawstydza go podejrzeniami o korupcję. Kiedy Związek Narodowy organizuje zgromadzenie na targu Saint-Jacques w dniu, sama wzmianka o Ludwiku Aleksandrze Taschereau wystarczy, aby wywołać okrzyki oburzenia. Premier ma też trudności z wygłoszeniem przemówień, a zgromadzenia liberalne są zastraszane przez wściekłych demonstrantów. Podczas gdy Le Devoir i L'Action catholique popierały „Unię Narodową”, liberałowie i związkowcy walczyli o poparcie duchowieństwa. Wydaje się jednak, że wysokie duchowieństwo zdecydowało się nawiązać kontakt, a nawet wesprzeć władzę, podczas gdy czasami zabrania kapłanom wypowiadania się na korzyść opozycji.

Koalicja utworzona przez konserwatystów i ALN nie wystarczy, by usunąć Louisa-Alexandre Taschereau. Ten ostatni został ponownie wybrany na czele ledwie większościowego rządu, zdobywając 48 z 90 dostępnych mandatów . Władza liberałów została jednak zachwiana, gdyż Partia Liberalna miała o 20 mandatów mniej niż w 1931 roku . Partia Konserwatywna wybrała 16 deputowanych, a ALN 26. Maurice Duplessis został ponownie wybrany w swoim okręgu wyborczym, który wygrał większością 1200 głosów (z około 8500 głosów). Konserwatywny przywódca swoim zapałem, który kontrastuje z umiarkowaniem Paula Gouina, wywiera silny wpływ na delegację Akcji Narodowo-Liberalnej. Po wyborach większość posłów ALN przyłączyła się do konserwatystów, tworząc Unię Narodową (ONZ), nową partię polityczną, która miała wkrótce odcisnąć piętno na Quebecu.

Związek Narodowy na podbój państwa

Okładka książki pt. Le catéchisme des electeurs.
Katechizm elektoratu (pełny tekst), wydany przez J.-B. Thivierge i fils w 1935 r. , następnie wznowiony w 1936 r . Katechizm elektorów jest w dużej mierze inspirowany Katechizmem Politycznym opublikowanym w 1851 roku przez Antoine Gérin-Lajoie .

Maurice Duplessis przechodzi do ofensywy, gdy rozpoczyna się nowa sesja parlamentu. Na wiosnę 1936 roku , Komitet rachunków publicznych uruchomił komisję śledczą do zbadania zarządzania funduszami publicznymi przez rząd Taschereau. Kilka nieprawidłowości zostaje wtedy ujawnionych, a ministrowie i urzędnicy przyznają, że wykorzystali pieniądze podatników na wydatki osobiste. Antoine Taschereau, brat premiera i księgowy Zgromadzenia Ustawodawczego, jest w szczególności zmuszony do rezygnacji po przyznaniu się do ściągania odsetek od publicznych depozytów bankowych. Kilka innych skandali wybuchło po rewelacjach Komitetu Rachunków Publicznych. Najbardziej godna uwagi jest prawdopodobnie ta o „bryczesach w Vautrin”, podczas gdy Irénée Vautrin, była minister kolonizacji, przyznaje się do zakupu spodni na koszt ministerstwa. Chociaż incydent może wydawać się trywialny, Maurice Duplessis, wezwany do przesłuchania rządu podczas śledztwa, uczynił z niego prawdziwy symbol „skorumpowania rządu Taschereau”. Wykorzystuje swoją doskonałą pamięć, aby zachować prezentowane mu informacje i opiera się plecami o ścianę. Podczas gdy gazety donoszą o najdrobniejszych szczegółach śledztwa, a czytelnicy rozkoszują się nim, Komitet Rachunków Publicznych jest prawdziwą polityczną trampoliną dla przywódcy opozycji.

ten Louis-Alexandre Taschereau przewodniczył swojej ostatniej radzie ministrów i złożył rezygnację wicegubernatorowi Quebecu . Na czele rządu stoi Adélard Godbout . Ten ostatni ustala nowe wybory do to. Związek Narodowy ma wiatr w żaglach, ale koalicja konserwatystów i deputowanych Akcji Narodowo-Liberalnej jest krucha. Paul Gouin i Maurice Duplessis nie zgadzają się na wydzielenie okręgów wyborczych (klauzula przyznała wówczas 25 do 30 okręgów konserwatystom i 60 ALN). Rzeczywiście, Duplessis, który wywiera silny wpływ na posła ALN, żąda od konserwatystów dwóch trzecich okręgów wyborczych. On to rozumie. Ta decyzja powoduje zerwanie między dwoma liderami:Paul Gouin publikuje manifest ogłaszający, że będzie walczył zarówno z liberałami Godbout, jak i konserwatystami z Duplessis.

W każdym razie kampania wyborcza Union Nationale rozpoczęła się na początku lipca i to w Baie-du-Febvre , w rodzinnym Mauricie , Maurice Duplessis zdecydował się ją sformalizować. Unioniści następnie dążyli do powiązania Adélarda Godbouta ze dziedzictwem Louisa-Alexandre Taschereau, jego poprzednika. Następnie mówią, że chcą „obalić reżim Taschereau-Godbout”. Ten manewr polityczny się sprawdza, podczas gdy Union Nationale poważnie podkopuje popularność rządu liberalnego. W czterech zakątkach prowincji oratorzy związkowi dyskredytują władzę. Dystrybuują tysiące egzemplarzy broszury Katechizm Elektorów . Ta broszura, która wygląda jak broszura , najpierw z 43 stron w 1935 roku, a następnie do 122 stron w 1936 roku , przedstawiona w formie pytań i odpowiedzi, porusza aktualne kwestie polityczne. Liberałowie wciąż są krytykowani za to, że sprzedali Quebec zagranicznym interesom, szczególnie w dziedzinie elektryczności. Związek Narodowy nie zapomina o wielu aferach dotyczących gospodarowania środkami publicznymi. Tuż przed wyborami Paul Gouin ogłosił, że nie przedstawia żadnych kandydatów i tymczasowo odchodzi z polityki: Duplessis stał sam na czele unionistów. Na kilka dni przed wyborami udało mu się zgromadzić na stadionie w Montrealu kilkadziesiąt tysięcy kibiców. Mimo trudności finansowych Związek Narodowy dobiega końca swojej kampanii i triumfuje. ten, unioniści miażdżą liberałów, jednocześnie zdobywając 76 z 90 mandatów i tworząc rząd większościowy: Maurice Duplessis jest premierem Quebecu. Jego zwycięstwo zakończyło 39 kolejnych lat rządów liberalnych.

Smak mocy

Pierwsza kadencja Maurice'a Duplessisa na czele Quebecu rozpoczyna się od utworzenia gabinetu ministerialnego. Zadanie jest delikatne, bo Związek Narodowy, będący wynikiem koalicji między czasami rozbieżnymi tendencjami, bynajmniej nie jest blokiem monolitycznym. Onésime Gagnon, rywal Duplessis podczas wyścigu o przywództwo konserwatystów w 1933 roku , uzyskał Ministerstwo Górnictwa, Łowiectwa i Lasów. Premier postanawia jednak nie oferować teki ministerialnej Philippe'owi Hamelowi , czołowej postaci w ALN i walce o nacjonalizację energetyki wodnej. W rezultacie nie może przekonać liberałów Ernesta Grégoire'a i Ernesta Ouelleta do wstąpienia do ministerstwa, który odmawia wejścia do gabinetu ministerialnego, w którym nie ma Hamela. Gabinet składa się docelowo z 14 ministrów . Ma większość byłych konserwatystów i pięciu liberałów. W następstwie wyborów Maurice'a Duplessisa Camillien Houde, jego były rywal z Partii Konserwatywnej, ogłasza ku zdziwieniu wszystkich, że rezygnuje ze stanowiska burmistrza Montrealu, w szczególności dlatego, że jego relacje z nowym premierem są „dalekie”. od początku 'bądź serdeczny'. W końcu to impulsywna decyzja, ponieważ trzy miesiące później próbował odzyskać burmistrza Montrealu. Houde zostaje jednak pobity przez Adhémara Raynaulta , zastępcę ministerialnego wspieranego przez Związek Narodowy. W swoim pierwszym przemówieniu z tronu Maurice Duplessis w jednym zdaniu podsumował priorytety swojej pierwszej kadencji: „prymat kapitału ludzkiego nad kapitałem pieniężnym”. W tym celu ogłosił cztery pierwsze środki legislacyjne: ustanowienie prowincjonalnego kredytu rolnego, zniesienie ustawy Dillon (ustawy przyjętej przez liberałów w celu ograniczenia wyzwań prawnych w sprawach wyborczych), zmiany ustawy o emeryturach oraz ustawa o wypadkach przy pracy oraz zakaz zasiadania ministrów w zarządach. Maurice Duplessis umieszcza również, w wysoce symbolicznym geście, krucyfiks nad krzesłem Przewodniczącego Zgromadzenia Ustawodawczego. Chociaż uważa, że ​​ten gest był prawdopodobnie ukłonem w stronę ultramontanizmu jego ojca, historyk Jonathan Livernois postrzega go przede wszystkim jako ciągłość z polityką Taschereau, przypominając, że liberałowie umieścili krzyże w sądach i wprowadzili „uniwersalną” modlitwę w 1922 roku .

Kredyt rolniczy jest bardzo popularnym środkiem na wsi, który daje Związkowi Narodowemu wsparcie dla wsi. Wierny swoim młodzieńczym ideałom Maurice Duplessis uważał, że „kluczową branżą jest nadal rolnictwo”. Podczas kolejnych wyborów związkowcy nie przestaną przypominać, że z ich rąk zrodził się kredyt rolny. Kolejny element ciągłości, tym razem z poprzednikami: Maurice Duplessis nie waha się otworzyć drzwi dla zagranicznego kapitału. Ma to miejsce szczególnie wtedy, gdy pozwala pułkownikowi Robertowi McCormickowi , amerykańskiemu magnatowi prasowemu znanemu ze swojego sprzeciwu wobec New Deal , założyć fabrykę papieru w Baie-Comeau . Z kolei Maurice Duplessis jest oskarżany przez nacjonalistów o „sprzedawanie Quebecu obcokrajowcom”. W związku z tym Bernard Saint-Aubin, jeden z biografów przywódcy unionistów, podkreśla „realizm” Duplessisa (jego przeciwnicy mówią bardziej o „hipokryzji”):

20 th ustawodawca Quebec w domu, do Zgromadzenia Ustawodawczego Quebec. Jest to równieżA krucyfiks wisi nad przewodniczący głośnik z Zgromadzenia Ustawodawczego . Zostanie wycofany w dniuw następstwie wniosku przyjętego jednogłośnie przez członków Quebecu w dniu Poprzedni.

„Podziwia Anglików, Amerykanów, którzy wykazują dynamikę w biznesie. Wie, że prowincja potrzebuje finansowych gigantów, z których większość nie jest francuskojęzyczna, aby ją promować i tworzyć miejsca pracy dla mieszkańców Quebecu. W dobrych czasach nie obala się rządów. On też to wie. Związek Narodowy, kiedy był w opozycji, obiecał zniszczyć władzę zagranicznych kapitalistów nad gospodarką Quebecu, ale teraz jest u władzy. Duplessis, który jest realistą, powraca do polityki swojego poprzednika. Duplessis kontynuuje Taschereau, tak jak Taschereau kontynuował Gouina. Premier kontynuuje tylko tradycyjną politykę szefów rządów Quebec od końca XIX -tego  wieku, zostały wykorzystane fundusze zagraniczne rozwijać prowincję. "

Oprócz przyciągania gniewu różnych nacjonalistów, ten duplessistyczny „realizm” wywołał niepokoje w samej Union Nationale. Rzeczywiście, niektórzy liberałowie pod wodzą Philippe'a Hamela nie mogą strawić odmowy premiera zaangażowania się w proces nacjonalizacji elektrowni wodnych. Hamel i czterech innych zastępców, Oscar Drouin , Ernest Grégoire, René Chaloult i Adolphe Marcoux, trzaskają drzwiami Związku Narodowego i zakładają Partię Narodową, co nie potrwa długo. Maurice Duplessis następnie kwalifikuje Hamel jako „hydromaniaka”. Premier wchodzi również w konflikt ze swoim ministrem dróg François J. Leducem . Po tym, jak ten odmówił rezygnacji, Duplessis wyrzucił go, przedstawiając wicegubernatorowi rezygnację całego gabinetu ministerialnego. Podczas ceremonii, która odbyła się w największej tajemnicy, utworzył nowy gabinet złożony z tych samych ministrów, z wyjątkiem Leduca. Po raz pierwszy od czasu Konfederacji w 1867 r. premier prowincji użył takiego manewru, by odwołać ministra. W liście opublikowanym przez Le Devoir i podkreślonym przez historyka Jonathana Livernoisa w jego książce The Revolution in Order: a History of Duplessism (Boréal, 2018), Leduc podaje swoją wersję faktów, oskarżając reżim Duplessist o to, że jest skuty przez prywatne zainteresowania niektórych „imprezowych przyjaciół”:

„To dlatego, że chciałem dostosować swoje postępowanie administracyjne do zasad określonych przez premiera w komunikacie prasowym dla gazet, nie jestem już ministrem autostrad. Uważałem, że moim obowiązkiem jest prowadzenie spraw publicznych z całą uczciwością i sprawnością, jaką można znaleźć w każdej dobrze prowadzonej organizacji, nawet jeśli dla osiągnięcia tego celu trzeba było poświęcić kilku przyjaciół partii, bardziej zainteresowanych. w ich osobistym awansie niż w postępie prowincji, a nawet jeśli było to konieczne, największą ofiarą, aby oddzielić mnie od tego, który przez długi czas był moim przywódcą. Budując drogi, nie chciałem dopuścić do powstania dyktatury, kontrolowanej przez dwóch lub trzech przedsiębiorców znajomych, którzy narzuciliby rządowi swoją wolę, zamiast wykonywać jego rozkazy. "

Duplessis twierdzi, że były minister Leduc był winny „nadużycia”. Historyk Robert Rumilly , biograf i sympatyk Duplessist, popiera wersję premiera twierdząc, że Leduc był „cichym wspólnikiem” firmy zaangażowanej przez jego ministerstwo. Tak czy inaczej, jedno jest pewne wśród specjalistów: faworyzowanie i patronat to niepodważalne cechy reżimu Union Nationale Maurice'a Duplessisa. Ten ostatni nie ukrywa zresztą, jak mawiał w okręgach jeszcze nie nabytych dla związkowców: „Jeśli chcesz szkołę (szpital, most i całą resztę), pokaż mi ją w dniu wyborów ”. Nawet jeśli Duplessis nie wzbogaci się osobiście dzięki systemowi faworyzowania, Union Nationale nigdy nie zawaha się uzupełnić swojego skarbca pieniędzmi przedsiębiorców, którym hojnie dziękuje po objęciu władzy. Ten system jest w dużej mierze odpowiedzialny za imponujące kampanie zbierania funduszy na wybory machiny związkowej.

Pierwsza kadencja związkowców na czele Quebecu jest także okazją do odkrycia innej istotnej cechy duplessizmu: instynktownego antykomunizmu . Szef Związku Narodowego jest w tym jasny, ten, który twierdzi, że „  komunizm musi być uważany za wroga publicznego numer jeden, pogardzany i godny pogardy”. W tym sensie Maurice Duplessis uchwalił ustawę chroniącą prowincję przed komunistyczną propagandą, bardziej znaną jako „  Prawo kłódki  ”. Ta specjalna ustawa ma na celu położenie kresu działalności komunistycznej poprzez uczynienie „nielegalnym dla każdego, kto jest właścicielem lub okupantem domu w prowincji, aby mógł z niego korzystać lub pozwolić osobie na używanie go do propagowania komunizmu lub bolszewizmu w jakikolwiek sposób”. Zakazuje również „drukowania, publikowania w jakikolwiek sposób lub rozpowszechniania w prowincji gazety, czasopisma, broszury, okólnika, dokumentu lub jakiegokolwiek pisma propagującego lub zmierzającego do propagowania komunizmu lub bolszewizmu”. Ludzie krnąbrni zamykają swoje lokale (na kłódki, stąd tytuł ustawy) i podlegają karze pozbawienia wolności od trzech do dwunastu miesięcy. Gazeta Clarté jako pierwsza została objęta nowym ustawodawstwem, a jej siedziby zamknięto w 1937 roku . Ustawa o zamku została uchylona w 1957 r. , po tym, jak Sąd Najwyższy Kanady uznał ją za niekonstytucyjną. Jonathan Livernois przypomina jednak, że „polowanie na komunistów” nie było wówczas monopolem związkowców, ponieważ zarówno liberałowie, jak i konserwatyści martwią się „czerwonym zagrożeniem”. Liberalna Partia Quebecu za przyjęciem tej ustawy (który nie uchyliła gdy odzyskał władzę w 1939) i reakcje wśród ludności francuskojęzycznej jak w prasie wydają się ogólnie pozytywne. W kontekście zimnej wojny sytuacja ta przypomina erę makcartyzmu w Stanach Zjednoczonych .

Na stronie prawa Quebec , w maju 1937 roku , to raczej rzadkie zjawisko wystąpiło w Barreau du Québec , gdy członkowie pasku wybrany Maurice Duplessis jak Bâtonnier Quebecu dla Batonnat od 1937 - 1938 , a to gdy był w biurze. biuro premiera Quebecu . Wcześniej Maurice Duplessis miał też właśnie został wybrany Bâtonnier na pasku od Trois-Rivieres , jednego z trzech prętów Założenie Barreau du Quebec. Pozycja Bâtonniera z Quebecu jest bardzo pożądana przez prawników Quebecu i wnosi swój udział w prestiżu, zapewniając jednocześnie Prezesowi Izby znaczący wpływ na kierunek, jaki należy nadać Barreau du Québec, a także prawo nadzoru nad sprawami tego profesjonalnego zamówienia .

Latem 1937 doprowadziła do pierwszego bezpośredniej interwencji Maurice Duplessis na uderzenia [ 92 ] [./Maurice_Duplessis#cite_note-Saint-Aubin1979131-92 [88] ]. Premier interweniuje w sporze pracowniczym w Dominion Textile , ponieważ 9 fabryk strajkuje pod szyldem Narodowej Federacji Katolickiej. Federacja chciała wtedy wynegocjować układ zbiorowy i spotkała się z kategoryczną odmową ze strony Dominion Textile. tenpremier zasiada przy stole negocjacyjnym z przedstawicielami związków zawodowych i pracodawców. Ci ostatni ostatecznie zgadzają się na zawarcie zbiorowej umowy o pracę. Podczas swojej kadencji Maurice Duplessis miał również uchwaloną Ustawę o Rozsądnych Płacach, która ma na celu poprawę warunków pracy małych, niezrzeszonych pracowników. W szczególności zapobiega zwalnianiu pracownika przez szefów w celu ponownego zatrudnienia go za niższą pensję i przewiduje sankcje wobec krnąbrnych. Jeśli chodzi o „rozsądne zarobki”, historyk Jacques Rouillard podkreśla, że ​​prawo jest obosieczne, ponieważ może być stosowane przez pracodawców w celu uniknięcia negocjacji z pracownikami i omijania związków:

„Prawo zawiera przepis przewidujący jego zastosowanie w przypadku, gdy związkowi lub stronom pracodawców nie uda się osiągnąć porozumienia zgodnie z ustawą o przedłużeniu prawa (zwaną wówczas Ustawą o Płacach Pracowników). Przepis ten daje pracodawcom dobry argument za odmową negocjacji ze związkami zawodowymi w oczekiwaniu, aż Rada Rozsądnych Płac sama określi płacę minimalną. Ta strategia została przyjęta przez pracodawców podczas słynnego strajku związków włókienniczych afiliowanych przy CTCC w 1937 r. i rząd zasugerował tę drogę strajkującemu w tym samym roku katolickiemu związkowi metalowców w Sorel. "

Podczas gdy kryzys gospodarczy sprawił, że higiena publiczna stała się poważnym problemem, Związek Narodowy utworzył Ministerstwo Zdrowia w 1936 roku i powierzył klucze Josephowi-Henri Albiny-Paquette , lekarzowi i posłowi do parlamentu firmy Labelle. Maurice Duplessis finansuje również doktora Armanda Frappier , który w 1938 roku utworzył Instytut Mikrobiologii i Higieny w Montrealu . Instytucja ta, podobnie jak Instytut Pasteura ( Paryż ), pozwala Quebecowi rozwijać produkcję produktów biologicznych i farmaceutycznych, takich jak szczepionki, a zatem zapewnia Quebecowi autonomię w tej dziedzinie. W 1939 roku Kanada Williama Lyon Mackenzie Kinga była w stanie wysokiej gotowości, gdy wybuchła II wojna światowa . Widmo potencjalnego poboru wisi nad prowincją, podczas gdy Quebecerowie wciąż mają w pamięci kryzys 1917 roku . W tym kontekście rząd Union Nationale wita, nie bez obawy o incydenty, króla Jerzego VI i królowej Elżbiety . Przemówienie wygłoszone przez Maurice'a Duplessisa do Rady Legislacyjnej, w obecności brytyjskich władców, daje wyobrażenie o perspektywach premiera na temat miejsca Quebecu w Kanadzie i Wspólnocie Narodów  :

„Nasza prowincja zawsze była lojalna wobec Korony Brytyjskiej; Była także wierna tradycjom odziedziczonym po przodkach, Paktowi Konfederacji z 1867 roku i misji pozostania Francuzami, którą powierzyli nam brytyjscy mężowie stanu w 1791 roku . Cenimy tę przeszłość i nigdy nie przestaniemy uważać Tron za bulwar naszych demokratycznych instytucji i naszych konstytucyjnych wolności. Gorąco pragniemy naśladować inne prowincje, pomagając uczynić z Kanady, którą kochamy, pokojowy i potężny kraj, coraz bardziej godny Waszych najłaskawszych i najwspanialszych Majów, które Opatrzność w swej dobroci dała nam dla Władców. "

Za radą części swojej świty (w szczególności Arthura Sauvé) Duplessis postanawia jednak wykorzystać kontekst braku zaufania do federalnej polityki wojennej, aby rozpisać wybory. Podczas gdy niektórzy związkowcy wyrażają swoje zaniepokojenie, premier schyla głowę i idzie na całość. Chociaż nie jest suwerenistą, ten, który w 1938 r. zadeklarował, że „rząd prowincji Quebec nie będzie tolerował żadnego ducha separatyzmu”, zamierza odnowić swój mandat, obstawiając swoje autonomiczne stanowiska, jednocześnie krytykując rząd federalny za wkraczając w kompetencje prowincji.

Czarno-białe zdjęcie dwóch mężczyzn stojących na peronie, z tyłu pociągu.
Kanadyjski premier William Lyon Mackenzie King (z lewej) na platformie kolejowej w Montrealu ( 1939 ).

Zwołanie wyborów jest ostatecznie bardzo złą decyzją dla Union Nationale. Jego stary rywal, Camillien Houde, który rok wcześniej odbił burmistrza Montrealu, podkreśla, że ​​„w obecnych okolicznościach wybory są bardzo niebezpieczne”. Maurice Duplessis również zostaje zwolniony przez część swojej świty. Ustępujący poseł na stanowisko Champlaina Wilbrod Rousseau publicznie potępia decyzję swojego lidera, a nawet radzi wyborcom, aby głosowali na Partię Liberalną. To samo dotyczy Adhémara Raynaulta , posła do L'Assomption i ustępującego burmistrza Montrealu, który ogłasza, że ​​nie będzie kandydatem, ponieważ chce „zachować szacunek swoich rodaków”. Na szczeblu federalnym Maxime Raymond , liberalny poseł Beauharnois-Laprairie, ale nacjonalista, publicznie wyraża sprzeciw wobec manewru Duplessisa.

Na szczeblu prowincjonalnym Adélard Godbout, przywódca opozycji liberalnej, ogłasza, że ​​również sprzeciwia się poborowi do wojska: „Ślubuję swój honor, ważąc każde z moich słów, opuścić moją partię, a nawet walczyć. Kanadyjczyk, pod koniec działań wojennych, zostaje zmobilizowany wbrew swojej woli w reżimie liberalnym, a nawet w reżimie tymczasowym, w którym uczestniczą nasi obecni ministrowie w gabinecie pana  Kinga. W Ottawie premier Mackenzie King również skosił trawę pod stopami Duplessisa, obiecując, że nie będzie poboru do wojska (będzie on realizowany po plebiscycie 1942 r .). Narodowa Akcja Liberalna została nawet wskrzeszona przez Paula Gouina, który przedstawił kandydatów w około pięćdziesięciu okręgach wyborczych. Wykopano grób Związku Narodowego. W dniu wyborów ,Maurice Duplessis nie tylko traci władzę, ale oddaje ją Partii Liberalnej, która tworzy rząd większościowy. W panice związkowcom udaje się wybrać tylko 14 kandydatów . Liberałowie wygrali 64. Lider Union Nationale został jednak ponownie wybrany w Trois-Rivières. Wybrany zostaje również Camillien Houde, który prezentuje się jako niezależny w Sainte-Marie .

Krótki powrót do opozycji

Klęska Związku Narodowego podważa przywództwo jego lidera. Niektórzy związkowcy oskarżają go następnie o wywołanie wyborów w niewłaściwym czasie. Myślimy nawet o zastąpieniu go, podczas gdy Jos.-D. Bégin chce zorganizowania konferencji liderów i rozważenia kandydatur Onésime Gagnon lub Hormisdas Langlais . Sprytnemu politykowi Maurice Duplessis udało się jednak uspokoić niezadowolonych. Związek Narodowy prawie się rozpadł, ale ostatecznie przetrwał te niespokojne czasy.

Adélard Godbout tworzy swój rząd . Z wykształcenia agronom, absolwent Uniwersytetu Amherst , Godbout jest wybitnym mówcą. Najważniejszą reformą jego mandatu jest niewątpliwie przyjęcie prawa wyborczego kobiet w 1940 roku . Podczas gdy kobiety z Quebecu mogły głosować od 1917 roku na szczeblu federalnym, zawsze były go pozbawione na szczeblu prowincjonalnym, ponieważ poprzednie rządy zawsze odmawiały podążania w tym kierunku, zwłaszcza z obawy przed wyobcowaniem kleru. W miarę zbliżania się głosowania nad ustawą Kościół nie tracił czasu na zasygnalizowanie swojego sprzeciwu. Kard Villeneuve , arcybiskup Quebecu, opublikował oświadczenie wspierającą stanowisko episkopatu:

„Nie jesteśmy za wyborami politycznymi kobiet: 1) ponieważ jest to sprzeczne z jednością rodziny i hierarchią; 2) ponieważ jej wykonywanie naraża kobiety na wszystkie namiętności i wszystkie przygody elektoralizmu; 3) ponieważ w rzeczywistości wydaje nam się, że zdecydowana większość kobiet na prowincji tego nie chce; 4) dlatego, że reformy społeczne, gospodarcze, higieniczne itp., które opowiadają się za prawem wyborczym wśród kobiet, można uzyskać także dzięki wpływowi organizacji kobiecych na marginesie polityki. Wierzymy, że wyrażamy tutaj wspólne odczucia biskupów prowincji. "

Związek Narodowy, powstały z koalicji liberałów i konserwatystów, jest w tej sprawie podzielony. Podczas gdy Maurice Duplessis na próżno próbuje zapobiec uchwaleniu ustawy, dwóch związkowców, Onésime Gagnon i Hormisdas Langlais, głosuje z liberalną większością. ten, Prawo wyborcze dla kobiet zostanie przyjęta przez 67 głosów przeciw 9. W Radzie Legislacyjnej , wyższa izba parlamentu Quebec po sob od 1867 do 1968 , głosowanie zostało potwierdzone przez 13 głosów przeciw 5. związkowiec głosów Martin Fisher na korzyść liberała propozycja . Liberałowie nie poprzestali na tym w sprawach praw kobiet, gdyż w 1942 r. prokurator generalny Wilfrid Girouard zezwolił im na wstęp do palestry .

W 1942 roku , po przejściu operacji przepukliny uduszonej, Maurice Duplessis ponownie spotkał się z wyzwaniem dla jego przywództwa. Jest krytykowany w szczególności za nadmierne picie, ten, który jest przyzwyczajony do dzielenia się lampką szampana ze swoimi ministrami po spotkaniach w Zgromadzeniu. To właśnie w tym czasie Duplessis postanowił całkowicie zrezygnować z alkoholu. Zachęcał go również w tym kierunku premier Godbout, który odwiedzając go w szpitalu w 1942 r. doradził mu, aby przestał pić, ponieważ „jego występek go zniszczy”.

Czarno-białe zdjęcie z lotu ptaka strumienia z tamą.
Zakład Lachine w 1929 roku . Następnie był własnością Montreal Light, Heat and Power .

W 1943 roku oświatę przejęli liberałowie, uchwalając ustawę o obowiązku szkolnym. Środek ten jest zgodny z zaleceniem Victora Doré, kuratora oświaty publicznej, który w tamtym czasie podkreślał „zmniejszający się postęp w nauce szkolnej od czwartej klasy szkoły podstawowej”. Dlatego studia podstawowe są bezpłatne, a nauka obowiązkowa. Niechętni rodzice ryzykują grzywną. Kilka katoliccy biskupi sprzeciwiają ten środek, w tym M gr  Desranleau ( Sherbrooke ), M gr  COMTOIS ( Trois-Rivieres ), M gr  Douville ( Saint-Hyacinthe ) i M gr  Courchesne ( Rimouski ). Arcybiskup Montrealu, M gr  Charbonneau , decyduje tymczasem na rzecz kształcenia obowiązkowego od 1942 roku . ten, ustawa zostaje przyjęta 40 głosami przeciw 12. Związek Narodowy jest temu przeciwny: tylko Camille Pouliot głosuje liberalną większością. W ciągu następnych piętnastu lat rządów Duplessis obowiązkowa edukacja będzie stosowana w bardzo niewielkim stopniu.

Liberałowie Adélarda Godbouta kontynuowali poważne reformy w 1944 roku . Tym razem wywrócili krajobraz gospodarczy do góry nogami, znacjonalizując dwie firmy hydroelektryczne: Montreal Light, Heat and Power i Beauharnois Power. To właśnie doprowadziło do powstania w tym samym roku Komisji Hydroelektrycznej Quebecu: narodził się Hydro-Quebec . Te przejęcia mają efekt bomby w kręgach finansowych Montrealu. Montreal Gwiazda i Montreal Gazette , dwa główne gazety anglojęzyczne w Montrealu, sprzeciwiają nacjonalizacji. Większość prasy francuskojęzycznej popiera inicjatywę liberalną. Podczas gdy Adélard Godbout ogłasza wybory powszechne zaplanowane naMaurice Duplessis opisuje manewr jako środek wyborczy.

Wznowienie władzy: sam „szef” na górze

Czarno-białe zdjęcie dwóch mężczyzn i kobiety po prawej.
Publiczne pojednanie Camillien Houde i Maurice'a Duplessisa podczas dużego zgromadzenia ludowego, które odbyło się na rynku Saint-Jacques (). Obok nich Georgianna Falardeau, żona Camilliena Houde.

Rekonkwista

Wybory w 1944 r. dały początek nowej partii na scenie politycznej Quebecu: kanadyjskiej populaire Bloc . Partia ta została założona przez Maxime'a Raymonda , federalnego posła liberalnego z Beauharnois-Laprairie, który stoi na czele skrzydła federalnego. Na szczeblu prowincji rządzi dziennikarz, powieściopisarz i dramaturg André Laurendeau . Partia, nacjonalistyczna i konserwatywna, jest inicjatywą wybitnych osobistości publicznych Quebecu, takich jak kanonik Lionel Groulx i George Pelletier , dyrektor Le Devoir ( Henri Bourassa również wspiera partię). Blok Ludowy wyrósł z kontekstu II wojny światowej, ponieważ formacja polityczna wyrosła w szczególności z opozycji przeciwko potencjalnemu poborowi do rządu federalnego. Partia polityczna walczy o autonomię Quebecu. Na poziomie społeczno-gospodarczym czerpie inspirację z nauki społecznej Kościoła katolickiego , popiera korporacjonizm i związki zawodowe oraz opowiada się za nacjonalizacją elektrowni wodnych.

Premier Adélard Godbout prowadzi kampanię na temat wyników swojej kadencji u władzy. Prosi wyborców, aby zignorowali politykę wojenną Mackenzie Kinga, nad którą będą mieli okazję głosować w następnych wyborach federalnych. Jeśli chodzi o dwie główne partie opozycyjne, ostrzega, że ​​ich dojście do władzy oznaczałoby nadejście „ograniczenia umysłów, oportunizmu i fanatyzmu”. Ze swojej strony Związek Narodowy prowadzi kampanię na rzecz decentralizacji, wiecznego konia hobby Maurice'a Duplessisa. Ten ostatni krytykuje Godbout za nacjonalizację Montreal Light, Heat and Power. Uważa, że ​​taki środek będzie zbyt kosztowny dla finansów publicznych, prowadząc do wzrostu podatków i nowych pożyczek. Duplessis podkreśla, że ​​Związek Narodowy traktuje priorytetowo przedsiębiorczość prywatną, rozważając nacjonalizacje tylko w razie potrzeby. W wyborach powszechnych, związkowcy odzyskują władzę. W większości jest Związek Narodowy, który zajmuje 48 mandatów. Liberałowie uzyskali 37, a Blok Ludowy wybrał pierwszych 4 członków (André Laurendeau, Édouard Lacroix , Albert Lemieux i Ovila Bergeron ). David Côté, kandydat do Co-operative Commonwealth Federation (FCC) , przodek partii socjalistycznej NDP , wygrał jazdę Rouyn-Noranda .

Maurice Duplessis ponownie został premierem Quebecu w 1944 roku . To początek piętnastu lat rządów unionistów bez podziałów. W swojej partii ten, którego nazywamy „Liderem”, a nawet „Kuchem”, jest świadomy wszystkich akt i znajduje się w centrum wszystkich decyzji. Conrad Black maluje portret tego imponującego autorytetu w zakresie władzy wykonawczej:

„Za Maurice'a Duplessisa dekrety ministerialne były czymś więcej niż zwykłą formalnością. Deputowani zbierali się w każdą środę rano w sali gabinetowej przed przybyciem Duplessisa. Nigdy się nie spóźniali i rzadko byli nieobecni. Kiedy Duplessis wszedł, szybko wstali, a premier powoli przeszedł przez salę i zajął miejsce na końcu stołu. Następnie ministrowie, postępując w kolejności starszeństwa i jak uczniowie recytujący lekcję, przedstawili rachunki, które chcieli przekazać. Duplessis wykonał taką pracę z zaskakującą łatwością. Musiał tylko zerknąć na każdy dokument, aby pojąć jego istotę; następnie umieszczał swoje inicjały na projektach, które zatwierdził. Rytuał ten powtarzano w każdą środę rano przez piętnaście lat, z wyjątkiem kampanii wyborczych, a Duplessis zawsze miał dogłębną wiedzę na temat funkcjonowania każdego ministerstwa. Zdobył tę wiedzę na początku lat trzydziestych, kiedy był praktycznie jedynym rzecznikiem opozycji. Jego fenomenalna pamięć i naturalna ciekawość pomagały, utrzymywał tę wiedzę przez całe życie. "

Zdjęcie flagi Quebecu.
Flaga Quebecu, po raz pierwszy podniesiona na szczyt wieży Parlamentu w dniuo trzeciej po południu. Jest to więc nieoficjalna wersja fleurdelisé, o czym świadczy położenie lilii.

Po stronie liberalnej porażka z 1944 r. nie budzi zaniepokojenia, uważając, że Union Nationale z powodu niewielkiej większości przeszłoby do władzy tylko na krótko. Ponadto Partia Liberalna ma większość w Radzie Legislacyjnej, a zatem ma środki do blokowania ustaw związkowców. Tak będzie od 1945 r. , kiedy liberałowie uniemożliwili Związkowi Narodowemu wprowadzenie „podatku luksusowego” na różne towary konsumpcyjne. Ten manewr ostatecznie wyświadcza przysługę Maurice'owi Duplessisowi, który po drodze zdaje sobie sprawę, że ustawa nie cieszy się popularnością wśród elektoratu. Następnie Związek Narodowy zajął się kwestią edukacji, podczas gdy powstało duszpasterstwo młodzieży, którego właścicielem był Paul Sauvé , syn Arthura Sauvé . Unioniści muszą stawić czoła obawom duchowieństwa, które obawia się, że nowa instytucja wkroczy we władzę zdominowanej przez biskupów Rady Oświecenia Publicznego. tenMaurice Duplessis chce uspokoić episkopat, zapewniając, że „prawa Rady Oświaty Publicznej będą chronione”.

ten , zastępca René Chaloult przedstawia wniosek, który prowadzi do jednego z najważniejszych środków panowania Maurice'a Duplessisa: przyjęcia flagi narodowej Quebecu. Chaloult powiedział, że jest rozczarowany niezdolnością Kanady do uzyskania charakterystycznej flagi Wielkiej Brytanii  :

ZWAŻYWSZY, ŻE Zgromadzenie Ustawodawcze Quebecu jednogłośnie przyjęło wniosek wzywający federalną komisję parlamentarną do wybrania „prawdziwie kanadyjskiej flagi”, to znaczy flagi, która wyklucza wszelkie oznaki pańszczyzny, kolonializmu i która może z dumą prezentować każdego Kanadyjczyka bez względu na jego pochodzenie : ŻE ta Izba wzywa rząd Quebecu do niezwłocznego wywieszenia na centralnej wieży swojego hotelu wyraźnie kanadyjskiej flagi, która symbolizuje aspiracje mieszkańców tej prowincji. "

Maurice Duplessis, „przerażony treścią propozycji”, jest początkowo niezdecydowany. René Chaloult, zdeterminowany, nie odpuszcza jednak. Następnie skonsultował się z kanonikiem Lionelem Groulxem, który podejrzewał, że Duplessis chciał przywłaszczyć sobie zasługę przyjęcia flagi narodowej. Dlatego Groulx zaleca modyfikację fleurdelisé poprzez podniesienie lilii tak, aby były skierowane do góry: fleurdelisé „Wersja Carillon” ma teraz swoją „wersję Duplessis”. tenPremier zbiera swój gabinet i mianuje Paula Beaulieu, Ministra Handlu i Przemysłu oraz entuzjastycznego zwolennika fleurdelisé , aby zaproponował przyjęcie flagi. Ten ostatni wydaje dekret ministerialny:

„Aby flaga powszechnie znana jako flaga fleurdelisé, to znaczy z białym krzyżem na lazurowym polu i z lilią, została przyjęta jako oficjalna flaga prowincji Quebec i wywieszona na centralnej wieży budynków parlamentarzystów, w Quebecu, z następującą modyfikacją, a mianowicie: aby lilie pojawiające się na fladze były umieszczone w pozycji pionowej. "

Kręgi nacjonalistyczne cieszą się. Lionel Groulx powie o tej inicjatywie, że było to „najbardziej uroczyste potwierdzenie francuskiego faktu w Kanadzie”. Aż do swojej śmierci w 1959 roku Maurice Duplessis nie omieszkał podsycać uczucia dumy narodowej, który polegał na wsparciu nacjonalistów i konserwatystów, aby utrzymać się u władzy.

Niekwestionowana dominacja krajobrazu politycznego Quebecu

ten , Maurice Duplessis zapowiada, że wybory odbędą się w dniu. Podczas gdy związkowcy wygrali właśnie pięć wyborów uzupełniających (Charlevoix, Beauce, Compton, Huntingdon, Bagot), premier chce wykorzystać tę sprzyjającą dynamikę. Co więcej, właśnie pogodził się z popularnym burmistrzem Montrealu Camillienem Houde i chce oprzeć się na tym ważnym wsparciu w robotniczych dzielnicach metropolii. Obaj mężczyźni są mile widziani, gdziekolwiek się udają. Związek Narodowy może też liczyć na poparcie Bloku Ludowego, a nowa partia mocno się rozpadła od ostatnich wyborów. Maxime Raymond, założyciel federalnego skrzydła formacji politycznej, radzi nawet głosować na związkowców. „Liberałowie dają obcokrajowcom; Duplessis oddaje swoją prowincję ”to hasło Union Nationale dla kampanii 1948 .

Związek Narodowy jest również w dobrej kondycji finansowej, podczas gdy fundusz centralny ma wszystkie niezbędne środki na zasilenie machiny wyborczej. Partia ma wiatr w żagle, a jej przedstawiciele podróżują po czterech zakątkach prowincji, aby pochwalić rekord swojego przywódcy, człowieka, który „dał flagę swojej prowincji” i stworzył kredyt rolny oraz Ministerstwo Młodzieży. Związek Narodowy wymachuje także widmem komunizmu i centralizacji federalnej. Unionistyczna propaganda strzela czerwonymi kulkami do Adélarda Godbouta, który jest krytykowany za słabą postawę, ponieważ zapisałby Ottawie moce Quebecu podczas wojny. Premier Quebecu przedstawiany jest jako zwolennik poboru, centralizacji i sojuszu z Rosjanami. Strach na wróble „czerwonego zagrożenia” również nigdy nie jest daleko, a Maurice Duplessis nie waha się przed użyciem nieco wątpliwych manewrów, aby zaangażować swoich przeciwników:

„W Saint-Jean ,Duplessis w końcu ujawnił charakter korespondencji między liberałami a komunistami, po tym, jak przez dwa tygodnie dręczył Godbouta na ten temat. Było to tylko potwierdzenie odbioru, że Valmore Bienvenue napisał , że sekretarz Godbouta, Alexandre Larue, wysłał kopię żądanego od niego przemówienia. Samo w sobie nie była to kwestia skandalu, ale Duplessis zmusił Godbouta do przejścia do defensywy i zdenerwował go w ciągu ostatnich dwóch tygodni kampanii. I w końcu Duplessis wymachiwał tymi kilkoma listami, bez wątpienia nieszkodliwymi, ale które dla stronników i naiwnych uszu nadawały aurę prawdy oskarżeniom Duplessisa. Tak więc było prawdą, wierzono, że biuro Godbouta korespondowało z komunistami. "

Ze swojej strony Adélard Godbout ostrzega Quebeckers, nie bez przesady, przed tym, co uważa za zagrożenie dla demokracji: „Jeżeli Związek Narodowy powróci do władzy na cztery lub pięć lat, będziemy mieli taką samą dyktaturę kalibru jak ten, który istniał w Niemczech z Hitlerem i który obecnie istnieje w Rosji ze Stalinem  ”. Zarzuca też Duplessisowi instrumentalizację kwestii autonomii prowincji, aby odwrócić uwagę od braku zainteresowania związkowców sprawami społecznymi. Jeśli chodzi o „czerwone zagrożenie”, Godbout uważa, że ​​Duplessis jest głównym architektem, ponieważ pośrednio pomaga komunistom, znęcając się nad robotnikami, którzy domagają się swoich praw. Nic nie pomaga,Liberałowie są zmiażdżeni, gdy dostaną tylko 8 mandatów . Związek Narodowy wygrał 82. Maurice Duplessis został wybrany bezprecedensową większością głosów w Trois-Rivières (12 261 głosów), podczas gdy Adélard Godbout przegrał w swojej jeździe na L'Islet .

ikona wideo Wideo zewnętrzne
Oficjalne otwarcie Sanatorium Macamic przez czcigodnego Maurice'a L. Duplessisa 3 września 1950 r. , Société Radio-Canada , 3 września 1950 r. , 10 minut .

Ta porażka jest słuszna dla lidera Partii Liberalnej, który opuszcza swoje miejsce na czele opozycji i zasiada w Senacie. ten, na otwarciu sesji parlamentarnej to George Marler pełni funkcję tymczasowego lidera opozycji. W tym samym roku został wreszcie prawnik George-Émile Lapalme , federalny poseł Joliette-L'Assomption-Montcalm , który zastąpił Godbouta na czele liberałów. W swoim przemówieniu z tronu, Maurice Duplessis potwierdza priorytet, jaki nadaje sektorowi rolnemu, podkreślając, że „wśród firm prywatnych nikt nie jest ważniejszy niż rolnictwo, które zajmuje dominujące miejsce w naszej gospodarce”. W rzeczywistości Maurice Duplessis koncentruje się również na rozwoju przemysłowym, szczególnie w eksploatacji zasobów górniczych w Ungavie .

W tym czasie badania wykazały, że podglebie regionu może zawierać do 300 milionów ton najwyższej jakości żelaza. Duplessis wraca do miejsca, w którym Godbout przerwał i utrzymuje licencję operacyjną dla firmy Hollinger z Ontario. Podczas gdy związkowcom nie udaje się przekonać lokalnych inwestorów do wstrzykiwania funduszy do firmy, zwracają się do kapitału amerykańskiego. Dlatego Hollinger połączył siły z firmą Hanna, firmą z Cleveland, specjalizującą się w eksploatacji żelaza. Obie grupy utworzyły następnie Iron Ore Company of Canada, w którą zaangażowało się pięć innych amerykańskich firm. Oprócz opłat licencyjnych i podatków Quebec czerpie głównie korzyści pośrednie: stworzenie kilku tysięcy miejsc pracy, założenie Schefferville i Gagnonville oraz rozwój Sept-Iles . Liberałowie uważają, że te tantiemy są zbyt niskie. Koła nacjonalistyczne ze swej strony zarzucają Duplessisowi, dobrze mu znanym sformułowaniem, „sprzedanie prowincji obcokrajowcom”. Dwadzieścia lat później René Lévesque , czołowa postać neonacjonalistów z Quebecu, przedstawił znacznie łagodniejszą perspektywę: „Przyznajmy, że jesteśmy mu winni dług wdzięczności wobec starego „kucharza” za to, że zburzył otwarcie Côte-Nord, podczas gdy było gorąco [...] [więc] kilkadziesiąt tysięcy Quebecerów żyje z tego bardzo przyzwoicie i jest to obecnie Côte-Nord naszym jedynym regionem, który nie daje obrazu stagnacji ”.

Powrót do władzy Maurice'a Duplessisa nie jest długą cichą rzeką. tenw Azbest (dziś Val-des-Sources, Estrie ) wybucha jeden z najbardziej uderzających strajków zbiorowej wyobraźni Quebecu: strajk azbestowy . W południe, w porozumieniu z górnikami z Thetford Mines , górnicy z Azbestu, głównie francuskojęzyczni, przestają pracować w proteście przeciwko warunkom pracy oferowanym przez kanadyjsko-amerykańską firmę kanadyjskiego John-Manville Company. Pracownicy, reprezentowani przez Konfederację Pracowników Katolickich Kanady (CTCC), domagają się w szczególności wyższych płac, poszanowania praw związkowych i środków ochrony przed zagrożeniami dla zdrowia związanymi z eksploatacją azbestu. Podczas gdy episkopat w przeważającej mierze popiera żądania robotników, które uważa za uzasadnione, rząd Maurice'a Duplessisa popiera stanowiska pracodawców i uważa strajk za nielegalny. Podczas gdy pracownicy odmawiają zewnętrznego arbitrażu (wierzą, że pracodawcy byliby uprzywilejowani) i że pracodawca zatrudnia łamistrajków, aby spróbowali zakończyć ruch, strajk azbestowy charakteryzuje się setkami aresztowań, starciami z policją i przemocą policji. Według historyka Jacquesa Rouillarda strajk azbestowy jest uważany za „ważny krok w historii związkowców w Quebecu, który ilustruje antyzwiązkowy charakter rządu Duplessisa i jego stronniczość”. Rouillard przypomina jednak, że nie ma w nim nic rewolucyjnego ani bezprecedensowego, a pamięć o nim była instrumentalizowana przez przeciwników Duplessisa i architektów Cichej Rewolucji. Kwestionuje również interpretacje, według których strajk azbestu jest symbolem „wkroczenia Quebecu do współczesnego świata” lub zwycięstwa związków zawodowych, w szczególności dlatego, że wynik konfliktu w dużej mierze można przypisać interwencji duchowieństwa. i że znaczna część żądań związkowych została zignorowana.

Czarno-białe zdjęcie mówiącego mężczyzny.
Czarno-białe zdjęcie mówiącego mężczyzny.
Maurice Duplessis, wybory 1956 .

Tak czy inaczej, elektorat wydaje się być ogólnie zadowolony z polityki Maurice'a Duplessisa, ponieważ Union Nationale powraca do władzy podczas wyborów powszechnych. Związkowcy zmniejszyli liczbę deputowanych, ale nadal pozostali w większości, a uzyskali 68 mandatów na 23 dla liberałów. Tym ostatnim nie udaje się wydobyć głowy z wody, a krytyka projektów górniczych w Ungavie przez George-Émile Lapalme nic nie zmienia. Maurice Duplessis pokonał burmistrza Trois-Rivières Josepha-Alfred Mongrain , ponad 5400 głosami. Lapalme zostaje pokonany niespełna 3000 głosów w swojej Joliette . Bije go Antonio Barrette , minister pracy. Nie kwestionuje się jednak przywództwa George'a-Émile'a Lapalme'a stojącego na czele Partii Liberalnej.

Sześć miesięcy później, w , Związek Narodowy przyjmuje ustawę zmieniającą prawo wyborcze Quebecu. Ustawa ta, zwana również ustawą 34 , wyklucza przedstawiciela opozycji z rachmistrzów wyborczych: tylko partia rządząca będzie miała prawo nadzorować proces wyborczy. Lapalme powie, że chodzi o „ucisk rządu na całość mechanizmu wyborczego”. Gérard Filion , dyrektor Le Devoir , nie kryje sprzeciwu: „Kiedy prawo sprzyja kradzieży, musimy krzyczeć. "

Maurice Duplessis nie zrywa ze swoimi autonomistycznymi przekonaniami podczas tej trzeciej kadencji na czele Quebecu. W 1954 roku Związek Narodowy utworzył podatek dochodowy od osób fizycznych w wysokości 15%, który chciał odliczyć od podatku federalnego. Ottawa w końcu dochodzi do porozumienia z rządem unionistów i akceptuje 10% odliczenie. W tym samym okresie Maurice Duplessis wdaje się w kolejny spór z Ottawą, jednocześnie atakując federalne dotacje na uniwersytetach Quebecu. Duplessis utrzymuje, że rząd federalny wkracza na obszary jurysdykcji prowincji, ingerując w edukację. W imię autonomii zabrania instytucjom z Quebecu otrzymywania milionów dolarów finansowania. Podejście to znajdzie pewne poparcie nawet wśród jego przeciwników, a Pierre Eliott Trudeau również stwierdza, że ​​rząd federalny nie respektuje podziału kompetencji ustalonego w konstytucji kanadyjskiej.

Na wiosnę 1956 , Maurice Duplessis rozpoczął ostatnią kampanię wyborczą w karierze . W swojej propagandzie Union Nationale skupia się na realizacji swoich mandatów na czele Quebecu. René Chaloult , były związkowiec, który uzyskał niepodległość, oskarża partię o zdradę nacjonalistów. Wymiany są dość zjadliwe podczas kampanii wyborczej. René Hamel, kandydat liberałów w Saint-Maurice, oskarża reżim Duplessist o przywłaszczenie państwowych dochodów: „Nasza prowincja jest porównywalna do jaskini złodziei, gdzie nasze podatki mają na celu tylko tuczenie szczurów Związku Narodowego. „Ze swojej strony Maurice Duplessis nie waha się uciec się do osobistych ataków i wymachiwać widmem komunizmu  :” Nie mówię, że Lapalme jest komunistą. Ale pan  Lapalme to słaby. Był na Węgrzech człowiek, który podobnie jak Lapalme nie był komunistą, ale słabeuszem. Nie wiedział, jak wstać. I wiesz, co się stało. Węgry znalazły się pod butem the Reds. Nie widzimy już zakonników w szkołach, zdjęliśmy krucyfiksy ze ścian. Taki los może Cię czekać jutro, gdybyś popełnił błąd w dniu głosowania. "

Związek Narodowy ostatecznie wygrał wybory i utworzył swój czwarty rząd większościowy z rzędu. Związkowcy zdobyli 70 miejsc w Zgromadzeniu Ustawodawczym, a tylko 20 dla liberałów George'a-Émile'a Lapalme'a. Ostatni mandat Maurice'a Duplessisa został szczególnie zaznaczony w 1957 r. przez skandal związany z gazem ziemnym . Symbol niektórych korupcji Związku Narodowego, afera ta będzie jedną z przyczyn upadku związkowców w wyborach 1960 roku .

Śmierć Duplessisa: pogrzeb państwowy i żałoba narodowa

To właśnie na zaproszenie Quebec Iron , filii większej kanadyjsko-amerykańskiej korporacji górniczej zwanej Iron Ore Company of Canada , Maurice Duplessis udał się do Schefferville w. Ignoruje ostrzeżenia Aurei Cloutier, swojej sekretarki, dotyczące jego kruchego stanu zdrowia. Zadaniem przedsiębiorstwa górniczego jest wówczas eksploatacja złoża żelaza odkrytego w 1949 roku . Realizacja serwisu wymaga w szczególności budowę linii kolejowej , Chemin de fer de la Côte-Nord et du Labrador , który łączy miast Schefferville i Labrador City do miasta portowego z Sept-Iles . Faworyzowany przez Duplessis rozwój północnego Quebecu odbywa się w szczególności „na korzystnych warunkach dla inwestorów zagranicznych”. Źródła wahają się między faktem a fikcją w odniesieniu do opowieści, według której Maurice Duplessis na długiej drodze prowadzącej do kopalni Schefferville zatrzymałby się po drodze i, z nogami postawionymi w Quebecu, oddałby mocz na drugą stronę. do granicy Quebecu i Labradoru . Duplessis rzekomo popełniła ten gest w celu wypowiedzenia aneksji Labrador do tego, co było wówczas kolonią brytyjską w Dominium Nowej Fundlandii .

To jest wszystko się zmienia dla Maurice'a Duplessisa. Według Jean-Claude'a Duprasa, po południu z cygarem w ustach „gdy jest sam w salonie chaty z Maurice Custeau , stoi, rozmawiając z tym ostatnim, nagle czuje się nieswojo, jego głos zwalnia. , krzywi się twarz, podnosi prawą rękę do głowy, obraca się na sobie i pada ciężko na ziemię, prawie w ramionach Custeau ”. Maurice Duplessis, zanim zasłabł i na dobre stracił przytomność, rozmawiał z Custeau, a ostatnie słowa „Kucharza” wypowiedział: „Powiedz Ojcu Szampanii, że pójdę się z nim później. Msza św.”. Ta odpowiedź była odpowiedzią na prośbę o wywiad, którą proboszcz z Schefferville wysłał do premiera Quebecu. Przybywając na miejsce, lekarz zauważył, że premier Quebecu padł ofiarą krwotoku mózgowego , krwotoku , który sprawi, że przez cztery dni będzie oscylował między życiem a śmiercią. Przy jego łóżku stoją doktorzy Larue, Rouleau i Rosmus, kilku doradców i jego siostra, Biuro Etiennette. Poważnie sparaliżowany po prawej stronie premier kilka razy odzyskuje przytomność, ale nie jest w stanie wypowiedzieć najmniejszego słowa. To ks. Marcel Champagne, proboszcz parafii Schefferville, pragnął spotkać się z premierem, który udzielił umierającym ostatnich sakramentów.. Po serii krwotoków mózgowych i osiemdziesięciu godzinach agonii Maurice Duplessis zmarł minutę po północy, w nocy do , Święto Pracy  ; miał 69 lat . Nieżyjący już premier zatrzymał się w Guest House Inn , prywatnym hotelu należącym do Iron Ore Company nad brzegiem jeziora Knob.

Materiały archiwalne Radio-Canada pokazują, jak trumna ze szczątkami Maurice'a Duplessisa, owinięta flagą Quebecu, była mozolnie wsiadana do samolotu. Samolot Douglas DC-3 należący do Ministerstwa Transportu Quebecu wystartował z lotniska Schefferville o drugiej w nocy i udał się do Quebecu, gdzie wylądował na lotnisku L'Ancienne-Lorette , dziś Międzynarodowym Porcie Lotniczym Jean-Lesage w Quebecu o 6:10. W stolicy Quebecu ciałem najpierw opiekuje się prowincjonalna policja , a następnie powierza je przedsiębiorcy pogrzebowemu, który balsamuje Maurice'a Duplessisa. Następnie został przeniesiony do Hôtel du Parlement du Québec i wystawiony w ognistym kaplicy na terenie Sali Czerwonej do Zgromadzenia Ustawodawczego , gdzie był stale reprezentował interesy obywateli okręgu Trois-Rivieres. Do 32 lat , 3 miesiące i 22 dni . Quebeckerowie z przerażeniem i wzruszeniem przyjmują wiadomość o śmierci premiera, widząc „koniec człowieka o wyjątkowym prestiżu i władzy”. Zbierają się licznie, aby oddać mu hołd. W ciągu jednego dnia dziesiątki tysięcy, a nawet ponad 100 tysięcy ludzi przybywa, by pożegnać zmarłego szefa państwa Quebecu, drugiego premiera, który zmarł na urzędzie.

Śmierć Maurice'a Duplessisa jest postrzegana jako żałoba narodowa . Po południu, Libera Me jest obchodzony w Bazylice Notre-Dame w Quebecu na jego cześć. Imponująca procesja tworzy się, gdy szczątki są transportowane z Quebecu do rodzinnego miasta Trois-Rivières w ramach przygotowań do pogrzebu zaplanowanego na. Tłum, przepełniony chodnikami Grande Allée , obserwował paradę samochodów przy akompaniamencie marsza żałobnego śpiewanego przez Royal 22 e  Régiment w żałobnym stroju. Po przybyciu do Trois-Rivières ciało zmarłego jest ponownie wystawiane, tym razem w sądzie Trois-Rivières, gdzie Maurice Duplessis wielokrotnie błagał na początku swojej kariery prawniczej i gdzie wiele osób chce do niego przyjść. ostatni hołd, zmuszając zakład do przesunięcia godzin zamknięcia do późnych godzin nocnych.

ikona wideo Filmy zewnętrzne
Pogrzeb Duplessisa , Société Radio-Canada , 10 września 1959 , 13 minut .
Fragment audycji La revue de année 1959 , wyemitowanej 1 stycznia 1959 , Société Radio-Canada , 3 minuty .

ten na 10  godziny  21 rano, nowy kondukt utworzona towarzyszyć szczątki Gmach Maurice Duplessis do Katedra Wniebowzięcia NMP od Trois-Rivieres , gdzie ostatniego masowego naprzód. 50 000 ludzi gromadzi się w kościele, aby złożyć ostatni hołd pierwszej osobie, która otrzyma państwowy pogrzeb zgodnie z niedawno przyjętym protokołem ceremonialnym z Quebecu. Wszystkie gratin konserwatywnych polityków Quebecu i Kanady uczestniczą w pogrzebie celebrowanym przez kardynała Paul-Émile Léger i biskupa Georges-Léon Pelletier , w tym premiera Kanady Johna Diefenbakera , premiera Ontario Leslie Frosta , premiera Nowego Brunszwiku Hugh Johna Flemming , premier Manitoba Dufferin Roblin , cała czwórka na czele delegacji swoich rządów, oprócz liberalnej opozycji z Quebecu, wielu członków legislatury Rady Quebecu , burmistrz Montrealu Sarto Fournier oraz cała Gabinet związkowców. Kilka innych wpływowych prałatów , w tym Maurice Roy , arcybiskupa Quebecu , Charles-Eugène Dominującej , arcybiskupa Rimouski , biskupów Valleyfield , Gaspé i Joliette , wreszcie Lionel Scheffer , Wikariusz Apostolski w diecezji Labrador-Schefferville na cześć tego, kim Maurice Duplessis, nazwany miastem Schefferville, wraz z arcybiskupem Montrealu i biskupem Trois-Rivières biorą udział we mszy. Po zakończeniu ceremonii procesja nabiera kształtu i kieruje się w stronę cmentarza Saint-Louis , gdzie na pogrzeb zgromadził się już około 1200 osób . Ośmiu policjantów niesie trumnę , przykrytą flagą Quebecu. Usuwają fleurdelisé, ostrożnie je składając, a następnie przystępują do zejścia do trumny, wykonanej z brązu i ważącej prawie 1800  funtów, umieszczonej w stalowej skrzyni pokrytej miedzią, na dnie dołu. Pogrzeb odbył się o godzinie pierwszej po południu. Flaga, którą trzyma Auréa Cloutier, sekretarz Maurice'a Duplessisa, zostanie przekazana ojcu Pierre'owi Gravelowi w 1971 roku .

Śmierć Maurice'a Duplessisa kładzie kres prawie dwudziestoletniej dominacji w politycznym krajobrazie Quebecu przez National Union . Łącznie „Lider” był posłem na Sejm przez dziewięć kolejnych kadencji, a premierem przez pięć kadencji, przy czym ostatnie cztery to kolejne kadencje. Po nim minęło prawie pół wieku, zanim partia polityczna zdołała wygrać trzy kolejne kadencje w wyborach w prowincji Quebec , a mianowicie liberałowie pod wodzą Jeana Charesta . W rok po jego śmierci utworzono region Duplessis ( Côte-Nord ) oraz prowincjonalny okręg wyborczy North Shore nazwany na jego cześć: jazda Duplessis .

W dniu pogrzebu Maurice'a Duplessisa, Union Nationale ogłosiło, że to Paul Sauvé zastąpi go na stanowisku lidera Union Nationale i premiera Quebecu. Ten ostatni został ministrem młodzieży i Ministra Opieki Społecznej od. Paul Sauvé, syn Arthura Sauvé , byłego lidera Partii Konserwatywnej Quebecu , nie pozostanie premierem do bardzo dawno zmarł nagle w Saint-Eustache na, niecałe cztery miesiące po zaprzysiężeniu na siedemnastego premiera Quebecu. W ten sposób Paul Sauvé zostaje trzecim premierem Quebecu, który umiera podczas pełnienia urzędu i jest to jedyny raz w historii Quebecu, kiedy dwóch szefów rządu Quebecu zmarło kolejno. Co więcej, trzech z pięciu premierów Quebecu znanych Union Nationale zmarło na stanowisku, a Daniel Johnson zmarł podczas wizyty w miejscu zapory Manic 5 w 1968 roku . Następca Sauvé, Antonio Barrette , minister pracy od, znajduje się wbrew wszelkim przeciwnościom na czele Quebecu i to przez następne sześć miesięcy. Osiemnasty premier Quebecu nie był jednak w stanie poprowadzić Union Nationale do zwycięstwa w wyborach powszechnych w Quebecu w 1960 r. , które odbyły się, który widział liberałów Jeana Lesage'a tworzących rząd większościowy . Jest to, według historiografii Quebecu, koniec Wielkiej Ciemności i oficjalny początek Cichej Rewolucji .

Ideologia i styl polityczny

Autonomia jako koń hobby hobby

Choć uważa suwerenność za ekstremizm, którego należy unikać, obrona i promocja autonomii prowincji była niewątpliwie głównym hobby Maurice'a Duplessisa. W związku z tym oświadczył w 1939 r  .: „Dopóki będę miał oddech życia, nikt nie dotknie autonomii prowincji Quebec”. Kwestia „wkroczenia federalnego” stanowi jego „chleb i masło”, używając słów historyka Jonathana Livernoisa. Ta krytyka „federalnego wkroczenia” pojawia się w bardzo specyficznym kontekście, w kontekście okresu międzywojennego , Wielkiego Kryzysu i II wojny światowej . W czasach kryzysu walkę o władzę zaostrza konieczność podjęcia środków nadzwyczajnych. Na przykład podczas I wojny światowej rząd federalny ingerował w sferę podatków, ustanawiając podatek od dochodów osób fizycznych i firm, aby napędzać wysiłek wojenny . Związek Narodowy stale krytykuje te federalne ingerencje. Jako że właśnie wybuchła II wojna światowa, komunikat prasowy ogłaszający dla dziennikarzy wybory parlamentarne w 1939 roku jest dobrym przykładem:

„Wczoraj rozwiązano izby wojewódzkie i zarządzono wybory powszechne [...] Głosowanie odbędzie się w środę [...] Związek Narodowy uważa, że ​​autonomia prowincji [...] jest niezbędna dla dobra prowincji [...] Pod pretekstem wojny, ogłoszonej przez rząd federalny, akcję asymilacji i centralizacji, manifestujący się od kilku lat, rośnie nieznośnie. Zarządzenia ministerialne zostały wydane przez Ottawę na mocy „Ustawy o środkach wojennych”, z chęcią i efektem scentralizowania w Ottawie na cele wojenne wszystkich finansów jednostek, gmin, prowincji kraju. "

Dla Bernarda Saint-Aubina autonomia Maurice'a Duplessisa jest następstwem polityki Taschereau i, w kontekście, w którym rząd federalny chce wdrożyć reformy keynesowskie (zwłaszcza ubezpieczenie od bezrobocia w okresie Wielkiego Kryzysu ), szczególnie ujawnia „głęboką społeczną konserwatyzm":

Czarno-białe zdjęcie mężczyzny w formalnym garniturze z futrem.
Honoré Mercier , 9 th  Premier Quebecu od 1887 do 1891 roku , zwolennikiem autonomistycznej Quebec i jest inspiracją dla Maurice Duplessis.

„W sprawach społecznych rząd centralny zawsze był bardziej postępowy niż rządy Duplessisa i Taschereau. Pierwsza, przeciwstawiając się zasiłkom rodzinnym, a druga, przeciw emeryturom w latach 1927-1936, pod przykrywką prowincjonalnej autonomii, grała jedynie w rękach kręgów biznesowych, ich fundatorów wyborczych. Czy jesteśmy pewni, że Quebec skorzystałby na tych środkach społecznych, gdyby Ottawa nie podjęła inicjatywy Jest powód, by w to wątpić. "

W odniesieniu do środowiska biznesowego niektórzy wskazują również na paradoks między promowaniem autonomii na arenie politycznej a faktem „ukłonu się zagranicznym inwestorom, którzy ekonomicznie zniewolili francuską Kanadę”. Federaliści krytykują go za systematyczne nie zgadzanie się z Ottawą. Ten „negatywny autonomizm” jest również krytykowany przez niektórych nacjonalistów, zwłaszcza księdza Lionela Groulxa  : „Pseudo-nacjonalizm szefa Związku Narodowego – nacjonalizm, który sprowadza się zresztą do negatywnej obrony autonomii prowincji – szybko deprecjonuje wszystkie wartości które stanowią prawdziwą podstawę doktryny”. Ta sama historia z George-Émile Lapalme , przywódcą opozycji w latach Duplessism:

„Przyznajmy z całą obiektywnością przede wszystkim, że Maurice Duplessis naprawdę wynalazł autonomię prowincjonalną, nawet jeśli została przywołana przed nim. (...) Autonomia wyborcza, autonomia negatywna, autonomia werbalna, autonomia absurdalna, autonomia wypełnienia, autonomia od nicości. Tak, wiem. Ale czy był ktoś, kto złocił ją lepiej niż on "

ikona wideo Filmy zewnętrzne
Fragment przemówienia Maurice'a Duplessisa na temat autonomii prowincji , Société Radio-Canada , 1954 , 36 sekund .
Fragment przemówienia Maurice'a Duplessisa na temat roli Kościoła w edukacji , Société Radio-Canada , Sainte-Anne-de-la-Pocatière , 1959 , 53 sekundy .

Trzeba jednak powiedzieć, że Maurice Duplessis ma nie tylko reakcyjny autonomizm i że jego autonomistyczne aspiracje nie ograniczają się do czasów kryzysu. Piętnastoletnia dominacja Union Nationale w latach 40. i 50. charakteryzowała się także częstymi starciami z Ottawą, zwłaszcza w kwestiach podatkowych i finansowych (dokumentacja uniwersytecka była niewątpliwie najbardziej uderzającą z tych kłótni). W tym kontekście Duplessis nie zadowala się „negatywnym autonomizmem” i czasami podejmuje inicjatywy. Miało to miejsce zwłaszcza w 1953 r. , kiedy powołał Królewską Komisję do Spraw Konstytucyjnych (lepiej znaną jako Komisja Tremblay), której zalecenia doprowadziły do ​​utworzenia w 1954 r . podatku prowincjonalnego od spraw konstytucyjnych .

Dla Conrada Blacka, biografa Maurice'a Duplessisa i sympatyka Union Nationale, „szef” jest „najważniejszym przywódcą w historii prowincjonalnej polityki w Quebecu”. Chociaż przyznaje, że jego reżim był naznaczony patronatem i „wątpliwymi negocjacjami politycznymi”, Black widzi w Duplessis „tego, który obdarzył Quebec państwem narodowym”:

„Pod rządami Duplessis państwo stało się nieskończenie ważniejsze niż wcześniej, zwłaszcza w stosunkach z Kościołem, rządem federalnym i firmami. Położył kres epoce, kiedy premier prowincji Quebec zasiadał w zarządach dużych firm, aby rozmawiać o interesach z przemysłowcami, którzy uważali go za szefa średniej wielkości firmy zwanej prowincją Quebec. Duplessis podniósł rząd przede wszystkim, aby uczynić go rządem autonomicznym i narodowym. "

Konserwatyzm, stosunek do duchowieństwa i antykomunizm

Mimo swoich tradycjonalistycznych pozorów Maurice Duplessis nie był całkowicie przeciwny pojęciu „  postępu  ”, przynajmniej w kwestiach ekonomicznych . Wdrożył kilka działań mających na celu modernizację gospodarki Quebecu. W tym duchu praktyki gospodarcze propagowane przez Duplessis są podobne do liberalizmu ekonomicznego . Przywiązany do dziedzictwa rolniczego Duplessis uczynił elektryfikację wsi jednym ze swoich priorytetów. Tak więc, między 1945 i 1960 , Biuro Elektryfikacji Wsi wzrósł odsetek gospodarstw z dostępem do energii elektrycznej w Quebecu od 20% do 98%. Umożliwiło to unowocześnienie technik rolniczych i zwiększenie produktywności gospodarstw, co z kolei zmniejszyło ilość pracy potrzebnej w rolnictwie i przeorientowało ją na nowoczesny przemysł w miastach. Mimo braku usług publicznych niektórzy twierdzą również, że jest ona odpowiedzialna za długi okres wzrostu gospodarczego, a także zdeponowała 15 kolejnych nadwyżek budżetowych. Dzięki Hydro-Québec rząd zachęca do rozwoju i kolonizacji kilku północnych regionów i opowiada się za szkoleniem francuskich kanadyjskich naukowców, techników i inżynierów. Według historyka Stéphane'a Savarda te postępy pozwalają nam określić mit „  Wielkiej Ciemności  ”:

„Badanie roli przyznanej Hydro-Québec i rozwojowi hydroelektrowni przez administrację Związku Narodowego umożliwia zatem skorygowanie niektórych obecnych interpretacji reżimu Duplessis, w tym rządów, które polegają wyłącznie na prywatnym przedsiębiorstwie w celu rozwój nowych regionów. Pokazuje również ciągłość, w odniesieniu do Hydro-Québec, między interwencjami rządu Duplessisa a interwencjami kolejnych rządów, w szczególności Jeana Lesage'a, Daniela Johnsona, Roberta Bourrassy i René Lévesque [...] kwalifikując mit radykalnej zmiany. "

Chociaż był zwolennikiem postępu gospodarczego, Maurice Duplessis stał na czele reżimu o zdecydowanie konserwatywnych tendencjach w sferze społecznej i kulturowej. W rezultacie był bardzo blisko z duchowieństwem katolickim i kręgami religijnymi, posuwając się nawet do stwierdzenia „biskupi jedzą z mojej ręki”. Główni biografowie Duplessis, Robert Rumilly i Conrad Black, zgadzają się z tym wnioskiem. Rumilly wskazuje jednak, że był zagorzałym obrońcą tradycji francusko-kanadyjskiej, podczas gdy Black raczej twierdzi, że był u źródeł upadku wpływów duchowieństwa, sprowadzając księży do roli zależności. Jedno jest pewne, Duplessis nie dał się dyktować Kościołowi, choć sugerował, że jego działaniami kieruje religia, nawet sami biskupi.

ikona wideo Filmy zewnętrzne
„Duplessis daje swojej prowincji”, krótki propagandowy film wyprodukowany i zaprezentowany przez National Union , Alain Lavigne, Kolekcja Zgromadzenia Narodowego Quebecu , 1948 , 19 minut.
„Duplessis a refait la voirie du Québec”, krótki film propagandowy wyprodukowany i zaprezentowany przez Union nationale , ca. 1950 , 10 minut.
„La Pub de Duplessis wreszcie rozszyfrowany”, konferencja Alaina Lavigne na temat marketingu Duplessis , 2021 , 1 godzina 6 minut.

Podkreślając ideologiczne uprzedzenia Rumilly'ego i Blacka, historyk Alexandre Dumas maluje nieco bardziej zniuansowany portret relacji między Kościołem a państwem pod rządami Duplessisa. Dumas nie neguje klientelistycznego charakteru relacji władz religijnych z premierem, który finansuje dzieła duchowieństwa w zamian za ważną sieć wpływów, służącą mu zwłaszcza w kontekście wyborczym. Przypomina, że ​​Duplessis nawiązał nawet bardzo osobiste relacje z biskupami, ofiarowując im wszelkiego rodzaju prezenty, a nawet pisząc do nich osobiście z okazji ich urodzin. Ten ostatni tłumaczy jednak, że pomimo bliskich relacji między wielkimi postaciami duchowieństwa a władzą, niższe duchowieństwo tworzyło blok znacznie mniej monolityczny, niż się sądzi. Krytykując uogólnienia głównych biografów Duplessisa, podaje przykłady sprzeciwu wobec patronatu unionistów. Dumas odnosi się w szczególności do artykułu zatytułowanego „Lendemains d'Élections”, opublikowanego przez opatów Gérarda Diona i Louisa O'Neilla w Le Devoir w 1956 roku, krytykując „obyczaje wyborcze francuskich Kanadyjczyków”. Dion i O'Neill potępiają także postawę duchowieństwa wobec Union Nationale, którą uważają za szkodliwą dla reputacji Kościoła. Chociaż opaci nie wymienili nazwiska, ich tekst był powszechnie postrzegany jako atak na Union Nationale i otrzymał prywatne poparcie od kilku biskupów.

Rządy Duplessis charakteryzowały się powszechnym stosowaniem wpływów, walką antykomunistyczną i stosowaniem represji wobec związków zawodowych . Upór Duplessisa przeciwko wpływom komunistycznym w Quebecu przypomina pod wieloma względami paranoję McCarthy w Stanach Zjednoczonych . Jego najsłynniejszą inicjatywą antykomunistyczną była ustawa o ochronie prowincji przed propagandą komunistyczną , nazwana „ prawem kłódki  ”. Ta ustawa z 1937 r. pozwala prokuratorowi generalnemu Quebecu, na stanowisku zajmowanym przez samego Maurice'a Duplessisa, nakazać zamknięcie każdej organizacji lub instytucji podejrzanej o „komunizm” lub „bolszewizm”. Liberalna Partia Quebecu głosami tego prawa i reakcje wśród ludności francuskojęzycznej jak w prasie wydają się ogólnie pozytywne.

Socjolog Marcel Fournier twierdzi, że Prawo Kłódki nie tylko odpowiada na żądania „konserwatywnych elementów” duchowieństwa, ale także pozwala rządowi spowolnić działania związkowe i zapobiec zjednoczeniu postępowych sił Quebecu we wspólnym froncie (także zmusza wiele organizacji do pracy pod ziemią). W 1957 roku , dwadzieścia lat po jego przyjęciu, kanadyjski Sąd Najwyższy orzekł niekonstytucyjną większość tego aktu prawnego.

Propaganda i cenzura

Trzech mężczyzn w garniturach ogląda w biurze czasopisma i gazety.
Trzech mężczyzn w cywilnych ubraniach bada zawartość magazynów, collisów i gazet wierności komunistycznej, zgodnie z Prawem Kłódki ,.
Stos przedmiotów zgromadzonych jak łup
Stos skonfiskowanych przedmiotów , w tym wydania gazet Clarté , La Revue de Moscow i Soviet Russia Today , a także plakat propagandowy Kanadyjskiego Związku Swobód Obywatelskich ,.

Ścisła kontrola prasy pisemnej charakteryzowała rządy Maurice'a Duplessisa na czele Quebecu. W okresie przejęcia władzy przez Związek Narodowy doszło do odpolitycznienia gazet, które, często należące do biznesmenów bliskich Partii Liberalnej, starały się zdobyć sympatię związkowców. Gazety obawiają się również, że rząd atakuje ich działalność za pośrednictwem Maurice'a Duplessisa, który ma możliwość interweniowania w produkcję i sprzedaż papieru gazetowego. Ta sytuacja stwarza zatem „przychylną neutralność w stosunku do rządu”, podczas gdy nie jest to tylko kwestia udziału w propagandzie unionistycznej. Duplessis nawiązał bliskie stosunki z właścicielami gazet (zwłaszcza z potężnym Jacobem Nicol ) i zapewnił samozadowolenie głównych instytucji, takich jak La Presse , La Patrie , Le Soleil , The Montreal Star , The Gazette i stacja radiowa CKAC . Zauważmy chlubnym wyjątkiem Le Devoir , które po poparł Związek Narodowy podczas wyborów w 1936 roku, stał się jednym z najzagorzalszych przeciwników partii po strajku azbestu ( 1949 ) i przybycie Gérard Fillion. Na czele gazeta ( 1947 ). Le Devoir , poprzez swojego wybitnego dziennikarza Pierre'a Laporte'a , również weźmie udział w upadku Związku Narodowego, ujawniając korupcję rządu podczas „  afery gazowej  ” pod koniec lat pięćdziesiątych . Komunistyczna propaganda była prawnie zabroniona w Quebecu ( Ustawa chroniąca prowincję przed propagandą komunistyczną , 1937 ), Duplessis próbował uciszyć gazetę, kwalifikując ją jako „gazetę bolszewicką” w 1954 roku .

Sprawując władzę w czasie, gdy potrzebne były nowe sposoby komunikacji medialnej , zwłaszcza kino , Maurice Duplessis zadbał o wywieranie istotnego wpływu na sferę kulturalną. Jeśli chodzi o kino, to zwłaszcza za pośrednictwem Maurice'a Proulxa , księdza agronoma, pioniera quebeckich filmów dokumentalnych i jednego z niewielu znanych quebeckich filmowców tamtych czasów, ucieleśnia się kinematograficzna propaganda unionistów. Związek Narodowy umieścił go na czele utworzonej w 1941 r. Wojewódzkiej Służby Kinematografii (SCP) i zamówił u niego wiele filmów, które wyprodukował we współpracy z różnymi ministerstwami. Prace te dotyczą pacjentów w fazie z programu politycznego partii rządzącej: pochwała świata wiejskiego (Rural Youth , 1952 ), znaczenie rolnictwa ( Le lin du Canada , 1947 i Le Tabac jaune du Québec , 1952 ) lub budowa dróg i mostów ( Les route de Québec , 1951 i Par-above nos rivières , 1957 ).

Historyk i krytyk filmowy Yves Lever uważa, że ​​Duplessisowi zawdzięczamy „najczarniejszy okres cenzury kina”. Maurice Duplessis, naśladując swoich poprzedników na stanowisku premiera, zastrzega ministerstwo Prokuratora Generalnego: jest zatem bezpośrednio odpowiedzialny za kontrolowanie przemysłu filmowego. Podczas swojej pierwszej kadencji, w latach 1936-1939, zakazał wielu filmów uznanych za „niemoralne”, w szczególności dzieł Francuza Jeana Renoira i Marcela Carné . Ta cenzura wpływa francuskiego kina w szczególności: społeczeństwo Quebec miał dostęp do tylko 99 ze 185 minut filmu Le Rouge et le noir przez Claude Autant-Lara ( 1954 ) i nie mógł zobaczyć Et Dieu Crea la żonę z Roger Vadim ( 1956 ), że wiele lat po wydaniu.

Oprócz filmów uznanych za „niemoralne”, cenzura Związku Narodowego ma na celu ograniczenie drugiej obsesji związkowców: komunizmu. Ta bitwa jest ucieleśniona w szczególności w opozycji do National Film Board, organu federalnego oskarżanego o zachęcanie do „centralizacji federalnej” i komunistycznej propagandy. Taki sam los spotkał Radio-Canada , ponieważ Union Nationale poprzez zmiany legislacyjne dało sobie prawo do kontroli programów i tym samym cenzurowania filmów emitowanych w telewizji. Kontrolowany jest również sposób konsumpcji kina. W szczególności zabronione są parki kinowe , miejsca wysoko cenione przez nastolatków, ale uważane przez konserwatywne władze za doły grzechu („kryjówki grzechów”) .

Kampanie w stylu amerykańskim w Quebecu

Czarno-białe zdjęcie mężczyzny w krawacie.
Oscar Drouin , minister Ziem i lasów i główny organizator Związku Narodowego od 1936 do 1937 roku .

Maurice Duplessis zmienił sposób postrzegania marketingu politycznego w Quebecu. Trochę jak Dwight D. Eisenhower w Stanach Zjednoczonych, Union Nationale wykorzystało „amerykańskie kampanie”, aby wybrać Maurice'a Duplessisa. Kampanie w stylu amerykańskim charakteryzują się pięcioma komponentami, które zastosował Duplessis: wysoce spersonalizowanymi metodami komunikacji, odwołaniem się do specjalistów od komunikacji, decyzjami strategicznymi poprzedzonymi badaniami rynku, odwołaniem się do środków masowego przekazu oraz technik reklamowych uznanych za najskuteczniejsze, wreszcie , coraz większe środki finansowe. Po pierwsze, w latach 1930-1960 wizerunek Duplessis był wszędzie w Quebecu. W rzeczywistości postać była większa niż jego partia. Duplessis był nie tylko przed partią, którą reprezentował na plakatach czy reklamach, ale także w swoich przemówieniach. Innymi słowy, ludzie nie zostali zaproszeni do głosowania na obywatela Unii, ale raczej na Maurice'a Duplessisa. Już w 1939 r. na afiszach wyborczych nie było napisane „Unia Narodowa”, ale „Duplessis”. Partia uważała, że ​​nazwisko lidera uderzyło mocniej niż nazwa partii.

W marketingu politycznym stosowane strategie wymagają kilku osób, których zadaniem jest badanie elektoratu, wpływanie na masy i kreowanie dobrego wizerunku kandydata. Dopiero na przełomie lat 40. XX wieku Maurice Duplessis zbudował swoją osobistą gwardię i otoczył się trzema osobami, które miały decydujące znaczenie dla jego kariery; Joseph-Damase Bégin , który kierował centralną organizacją kampanii, Paul Bouchard , który pełnił funkcję dyrektora propagandy oraz Bruno Lafleur, który był jednocześnie publicystą, bibliotekarzem i redaktorem. Razem proponują propagandę „tak masową i dynamiczną, tak prostą i kompletną, tak skuteczną jak nowoczesna”. Ponadto nad reklamami szefa kuchni pracowało około 30 osób. Maurice Duplessis i jego zespół nie korzystali z sondaży. To, co pomogło zespołowi Duplessis zdobyć przewagę nad przeciwnikami pod względem badań rynkowych, na przykład w 1956 r., to fakt, że Bruno Lafleur miał dostęp do danych dotyczących wszystkich gospodarstw domowych we wszystkich powiatach, odsetka z nich, którzy mieli telewizję i tych, którzy otrzymali stacja telewizyjna CFCM. Poza tym Duplessis organizował wiece na spotkania z ludźmi, ale także dlatego, że dzięki temu mógł zobaczyć, jakie ma poparcie i jak wygląda jego elektorat. Kilku autorów, jak na przykład Lavigne i Melançon, zgadza się, że Duplessis wygrał swój wybór dzięki organizacji i strategiom wdrożonym przez jego zespół.

Czarno-białe zdjęcie mężczyzny w krawacie.
Joseph-Damase rozpocząć , minister kolonizacji i główny organizator kampanii wyborczych Union Nationale od 1940 aż do 1960 roku .

Jedną z głównych strategii Duplessisa przedstawionych przez ekspertów było wykorzystanie przez niego środków masowego przekazu. Już w 1936 r. podczas imprez organizowanych przez partię rozpowszechniano 15 000 Katechizmów dla Czytelników i w tych małych zeszytach przedstawiano program i cechy Związku Narodowego, a Partię Liberalną Quebecu ostro krytykowano. Oprócz rozpowszechniania Katechizmu , do zwycięstwa Duplessisa w dużym stopniu przyczyniły się radiowe reklamy partii. W rzeczywistości ta wszechobecność i radiowa propaganda, będąca profesjonalnym przekazem narracyjnym dyktowanym przez popularnych artystów, pozwoliła „przebić się przez mur milczenia” utrwalony przez nastawioną na liberałów prasę. W 1939 r., ponieważ dzienniki wolały wspierać Partię Liberalną, związkowcy działali autonomicznie iw tym kontekście narodziły się pierwsze broszury wyborcze Związku Narodowego. Broszury te stały się Przesłaniem do Elektorów , informującym opinię publiczną o ideach i wierzeniach Duplessisa.

W 1940 r. Union Nationale opracowało własny tygodnik Le Temps , który umożliwił partii kierowanie swoich pomysłów do elektoratu za pośrednictwem kontrolowanego przez nią kanału. Partii udało się rozprowadzić od 500 000 do 600 000 egzemplarzy gazety Le Temps . Sytuacja zmieniła się w 1944 roku, kiedy oprócz dalszego wydawania broszur, zespół Duplessis połączył siły z kilkoma dziennikami, takimi jak Le Devoir , Le Montréal-Matin , L'Action catholique i Le Nouvelliste .

W 1948 r. każde hrabstwo posiadało spersonalizowaną broszurę, w zależności od specyficznych potrzeb regionu i w tym samym roku zespół Duplessis zaczął produkować filmy propagandowe, które były wyświetlane w różnych kinach. W 1952 roku Union Nationale wkroczyło na nowy teren, umieszczając twarz Duplessisa i hasła partyjne na billboardach umieszczonych na poboczach dróg. Partii udało się również zamieścić trzy strony reklamy we wszystkich montrealskich dziennikach. Następnie, w trakcie ostatniej kampanii w 1956 roku, reklama Duplessis przekroczył granice i skończyło się na 28 stronach w New York Times . Ponadto Duplessis jest na pierwszym wydaniu Almanach Éclair . Rozwinęła się również reklama według obiektu. Duplessis znajdował się więc na flagach, odznakach, ołówkach i naklejkach. Podczas tej kampanii Union Nationale kupiło reklamy w 231 audycjach radiowych w Montrealu, 76 w Quebec City i kilku w Jonquière i Rimouski, aby zaprezentować klipy reklamowe. Początkowo Duplessis nie był zwolennikiem rozgłosu, ale jego organizator kampanii, Joseph-Damase Bégin, szybko przekonał go, że kampanie wyborcze wygrały teraz w mediach. Przez całą swoją karierę zespół Duplessis sprzedawał lidera partii jako prawdziwy znak towarowy. Ponadto w swojej karierze, aby zaznaczyć na duchu, przyciągnąć uwagę i poprawić swoją populistyczną propagandę, Duplessis używał kilku godnych uwagi haseł: „Redevenirs fair and fair” (1936), „Be masters at home” (1939), które zainspirowały słynnego „Maitres chez nous” liberałów Jeana Lesage'a w 1962 roku: „Nie ryzykuj! Głosuj na Związek Narodowy i jego kandydatów ”(1944)”,„ Liberałowie dają obcokrajowcom; Duplessis daje swojej prowincji ”(1948),„ Niech Duplessis kontynuuje swoją pracę ”(1952) i„ Z Duplessis to postęp ”(1956).

Wreszcie dla zespołu Duplessis pieniądze nigdy nie były problemem, bo miał duży budżet. Według statystyk przedstawionych w tekście Lavigne'a i Cantina, partia Duplessisa wydała trzy miliony dolarów podczas kampanii w 1948 roku, pięć milionów w 1952 i dziewięć milionów w 1956. Według dziennikarza Pierre'a Laporte , podczas tej kampanii Ostatnia kampania, Union Nationale wydał 2 016 500 dolarów na reklamę, co dało średnio 23 000 dolarów na kandydata unionistów, w porównaniu do 4000 dolarów na kandydata Partii Liberalnej Quebecu.

Czarno-białe zdjęcie trzech mężczyzn w krawatach otoczonych przez wielu żołnierzy w mundurach.
(Ubrani na czarno) Ésioff-Léon Patenaude i Maurice Duplessis, uroczystość Dnia Pamięci , 1938 r .
Czarno-białe zdjęcie dziesięciu mężczyzn w garniturach.
Spotkanie Williama Lyona Mackenzie Kinga (w środku) z premierami prowincji kanadyjskich , 1945 . Duplessis jest siódmym od lewej.
Czarno-białe zdjęcie trzech mężczyzn za wstążką i przed tłumem.
(od lewej do prawej) Maurice Duplessis, Antonio Talbot , Edmond Duchesne i Antoine Rivard podczas inauguracji drogi 175 w 1951 roku .
Czarno-białe zdjęcie mężczyzny uśmiechającego się do innego mężczyzny.
Maurice Duplessis (z prawej) uśmiechający się do nieznajomego, ok. 1930 r . 1935 . Duplessis miał reputację wyjątkowej pamięci imion i twarzy.

Widoczność i populizm

Politolog Frédéric Boily jest głównym autorem zainteresowanym populistycznymi skłonnościami stylu politycznego Maurice'a Duplessisa. Boily podkreśla ducha populistycznej postawy:

„Populizm jest sposobem bycia w polityce, to znaczy przedstawia się jako autentyczny sposób reprezentacji ludzi, którzy nie są odpowiednio reprezentowani. Populistka chce przyciągnąć głosy wyborców, stawiając na ideę bardziej uczciwej i uczciwej reprezentacji, ludzi nie tylko źle rządzonych, ale także ofiar kasty, która korzysta z ustanowionego przez siebie systemu i że działa przeciwko dobru powszechnemu. Dlatego populiści będą udawali, że są poza zwykłymi partyzanckimi liniami, zwłaszcza prawicowymi i lewicowymi. Zamiast tej tradycyjnej dychotomii uniwersum politycznego, będą raczej starać się przedstawiać scenę polityczną jako podzieloną między obóz „małych” i „dużych”. "

Z tej perspektywy dla zespołu Duplessis bardzo ważne były relacje i bliskość, jaką utrzymywał ze swoimi wyborcami. Nierzadko przychodził na chrzty, narodziny czy śluby. Duplessis nosił „obraz zwykłego człowieka”. Bardzo dyskretny, jeśli chodzi o swoje życie prywatne, Duplessis powiedział, że jest „żonaty ze swojej prowincji”. Przedstawia się jako przywódca ludu przeciwko skorumpowanej kaście politycznej. Podobnie jak populistyczni przywódcy zachodniej Kanady, ceni rolniczy charakter Quebecu, czasem wręcz błagając o „powrót do ziemi”.

Choć nie kwestionuje całkowicie instytucji demokratycznych, systemu partyjnego czy ram parlamentarnych, często prezentuje się ponad bójką i bezpartyjnie, aby zjednoczyć wyborców ze wszystkich tradycji politycznych. Tuż przed wyborami w 1936 r. Duplessis doskonale zilustrował to stanowisko deklarując: „Nie jestem niebieski, nie jestem czerwony, nie jestem torysem, jestem obywatelem”. Duplessis nie tylko przejawia nieufność wobec kasty politycznej i instytucji demokratycznych; w postawie typowej dla populizmu jest też bardzo krytyczny wobec środowisk intelektualnych i piśmiennych, które – jak twierdzi Pierre Laporte – wielokrotnie opisywał jako ludzi „żyjących w świetle księżyca”.

Wrażenie bliskości z ludem zapewniała propaganda unionistyczna. Przez całą swoją karierę polityczną zespół Duplessis dbał o to, aby zachował wszechobecny wizerunek wśród opinii publicznej. Na przykład zdjęcia lub rysunki przedstawiające lidera Związku Narodowego znaleziono na butelkach mleka, szklankach, puzzlach i pudełkach po papierosach. W 1956 r. Duplessis rozesłał także 250 000 puzzli z jego wizerunkiem do szkół.

Boily przypomina, że ​​populizm Duplessisa nie jest wyjątkiem w kanadyjskim krajobrazie politycznym. Podczas gdy zachód kraju kultywuje „żywą tradycję agrarnego populizmu”, duplessism jest również źródłem długoterminowego trendu w Quebecu:

„Rzeczywiście, z Maurice Duplessisem i Camillien Houde możemy mówić o początkach francusko-kanadyjskiej, a później quebeckiej tradycji populistycznej, która od Réal Caouette do Mario Dumonta – nie zapominając o Camil Samsonie – pokazuje, że polityka Quebecu nie jest pozostawiona. za. Quebec, podobnie jak inne kanadyjskie prowincje, przeżył swoje populistyczne epizody. W rzeczywistości istnieje tradycja Quebecu, która rozpoczęła się od Camilliena Houde'a i Maurice'a Duplessisa i była kontynuowana w latach 60. i 70. przez Kredyt Społeczny, a ostatnio przez Action Démocratique. "

Potomność i historiografia

Wcielenie „Wielkiej Ciemności”

Lata 60. , kolebka Cichej Rewolucji , nie były łaskawe dla Maurice'a Duplessisa. „Cheuf”, który dominował w polityce Quebecu przez dwie dekady, był wtedy wcieleniem „  Wielkiej Ciemności  ”, ciemnego i reakcyjnego okresu, wywołanego przez intelektualistów i politycznych przeciwników duplesizmu. W tym czasie socjolog Fernand Dumont był jednym z głównych krytyków dorobku Maurice'a Duplessisa. Podczas gdy Quebec XX wieku industrializuje się i urbanizuje, widzi on w polityce przywódcy unionistów przestarzałą ideologię, która nie była w stanie dostosować się do rzeczywistości Quebecu. Dumont uważa nawet, że ta reakcyjna polityka zahamowała modernizację Quebecu, blokując „pierwszą cichą rewolucję” lat trzydziestych . André Laurendeau zgadza się, kwalifikując reżim Duplessist jako „raczej opóźniający niż opóźniający”. Ta sama historia z pisarzem i związkowcem Pierre'em Vadeboncoeurem , który śledzi Wielką Ciemność w podboju z 1760 roku i czyni Maurice'a Duplessisa spadkobiercą niepowodzenia rebelii z 1837 roku . Duplessism Vadeboncœur widzi to, co uważa za cechy Quebecu w późnym XIX -tego  wieku, a mianowicie „negatywnego oporu”, w „bezczynność” i „fundamentalizm”. Ze swojej strony Pierre Laporte, dziennikarz, polityk liberalny i notoryczny przeciwnik Duplessis, opublikował Prawdziwe oblicze Duplessisa w. Książka, wydana przez Éditions de l'Homme , jest bestsellerem w nakładzie ponad 22 000 egzemplarzy.

Jest następnie krytykowany za swój autorytaryzm , reakcyjne polityki społeczne (sprzeciw wobec prawa wyborczego kobiet, przymusowej edukacji, systemu zdrowia publicznego itp.), dzikiego kapitalizmu ( antyzwiązek , bliskość wysokich finansów i kapitału zagranicznego itp.). , jego konserwatyzm (nieproporcjonalne przywiązanie do świata rolniczego, wszechobecność duchowieństwa itp.) oraz oportunistyczna i wyborcza instrumentalizacja nacjonalizmu . Krytyka intelektualistów z Quebecu z lat 60. znajduje również odzwierciedlenie na arenie politycznej i przestrzeni publicznej, zwłaszcza w telewizji, literaturze i magazynie Cité Libre . Symbol miejsca Duplessis w zbiorowej wyobraźni Quebecu, posąg w jego wizerunku zamówiony przez Paula Sauvé zniknął z obiegu w 1961 roku , jeszcze przed zamontowaniem. Według historyka Pierre'a Berthelota rządy, które zastąpiły Związek Narodowy, uważały, że „społeczeństwo nie jest gotowe na przyjęcie takiego pomnika”.

Biografowie „Szefu”: zawłaszczenie i reinterpretacja

ikona głośnika Dźwięk zewnętrzny
Debata historyków Conrada Blacka i Léandre Bergerona na temat spuścizny Maurice’a Duplessisa (CBC, , 22 minuty ).
https://www.cbc.ca/archives/entry/duplessis-battle-of-the-historians

Chociaż literatura na temat Maurice'a Duplessisa i jego reżimu była już obfita w latach 60. , dopiero w następnej dekadzie opublikowano dwie główne biografie przywódcy unionistów: Maurice Duplessis et son temps ( 1977 , 2 tomy ) Roberta Rumilly'ego. i Duplessis ( 1977 , 2 tomy ) Conrada Blacka . Ci dwaj konserwatywni historycy, bardzo związani ze Związkiem Narodowym (czasem nawet biorą udział w kampaniach wyborczych), którzy korespondują i współpracują w dodatku, malują znacznie spokojniejszy i pozytywny portret duplessizmu. Historyk Jonathan Livernois, choć dostrzega „wielkie znaczenie” badań Rumilly'ego, określa swoją pracę jako „zorientowaną politycznie i ideologicznie”. W szczególności podkreśla swoją pogardę dla intelektualistów, postawę, którą podzielają Rumilly i Duplessis. W swojej biografii Rumilly opisuje intelektualistów jako „niespójnych”, osoby „nafaszerowane teorią” i „przepełnione pedanterią”, które „dążą do dominacji w życiu publicznym”, podczas gdy „nie znają realiów ekonomicznych”. Rumilly podsumowuje zatem stosunek Maurice'a Duplessisa do nich: „Duplessis, jednym słowem, kocha naturalnych ludzi, a intelektualiści nie. Więc Duplessis nie lubi intelektualistów ”.

Czarno-białe zdjęcie mężczyzny w krawacie.
Robert Rumilly , biograf Maurice'a Duplessisa.

Pierre Berthelot uważa również, że Rumilly przedstawia przyjemny portret reżimu Duplessist, w szczególności w odniesieniu do jego polityki społecznej i gospodarczej, i że „stawia stronę swojego rządu i broni jego historii”. Ma to miejsce szczególnie wtedy, gdy przedstawia Ustawę o Rozsądnych Płacach jako środek mający na celu poprawę losu pracowników, ale nie twierdzi, że środek ten pozwala na ściślejszą kontrolę państwa nad działaniami związków zawodowych i prawem strajkowym. Dla Berthelota to samozadowolenie jest tym bardziej widoczne w drugim tomie, biorąc pod uwagę, że jest ono „bez wątpienia, ponieważ dotyczy okresu, w którym sam był aktywnie zaangażowany w wydarzenia, które opisuje”. Według Berthelota Rumilly uczyniłby Duplessisa „królem Quebecu”. Z tej perspektywy nawet jego autorytaryzm okazuje się „przejawem dobrego króla, który czuwa nad swoim dobrym ludem, chroniąc go przed wszystkim, co może zaszkodzić ich jedności”. Berthelot tak podsumowuje swoją interpretację pracy Roberta Rumilly'ego:

„W sumie Maurice Duplessis i jego czasy to prawdziwy pomnik pamięci byłego premiera. Wpisując go w linię Honoré Mercier i M gr  Laflèche, Rumilly czyni z Maurice’a Duplessisa istotę, w której odnajdujemy transcendentną ideę Quebecu. Być może tę książkę należy postrzegać nie tyle jako biografię, ile raczej świadectwo tego, co było w zasadzie ideałem politycznym pewnej elity w określonym czasie, z którym Rumilly zawsze się utożsamiał. Być może nie należy tego postrzegać jako chęć rehabilitacji samego Duplessisa, ale całą jego koncepcję społeczeństwa. Dla Rumilly'ego rządy Maurice'a Duplessisa były kulminacją przygody w Quebecu. "

Kolorowe zdjęcie mężczyzny w formalnym garniturze z muszką.
Conrad Black , biograf Maurice'a Duplessisa.

Jeśli chodzi o Conrada Blacka, Jonathan Livernois uważa, że ​​jego pierwszy tom jest bardziej „umiarkowany” niż drugi, w którym Black pozwala wyraźniej pokazać swoje konserwatywne uprzedzenia. Ma to miejsce szczególnie w sferze ekonomicznej, podczas gdy usprawiedliwia faworyzujący system Maurice'a Duplessisa, ponieważ „zwrócił on podatnikom mniej niż system ubezpieczeń społecznych i skorzystali na nim bardzo, choć w sposób wybiórczy”. Berthelot uważa ze swojej strony, że Conrad Black namalował portret „cudownego łajdaka”, godnego podziwu człowieka za przebiegłość, która w szczególności umożliwiła pogodzenie kolegów i biznesmenów, manipulowanie duchowieństwem i oszczędzanie pieniędzy. . Berthelot dostrzega również w Black pragnienia „kwestionowania innowacyjnej i „rewolucyjnej” części Cichej Rewolucji oraz ożywienia zainteresowania Unią Narodową”. Choć krytyczny wobec dzieł Rumilly'ego i Blacka, Jonathan Livernois przypomina jednak o ich historiograficznym znaczeniu:

„Pomimo wszystkich zastrzeżeń, jakie możemy mieć do tych dwóch biografii, nie możemy ich ignorować, ponieważ ilość dokumentów wyraźnie wyznacza historię duplessizmu. Wniosek: musimy z nimi żyć i starać się oddzielić pszenicę od plew. Powinny być cytowane z przymrużeniem oka, powiedzmy. Zwłaszcza, że ​​historycy nigdy później nie odważyli się napisać biografii Maurice'a Duplessisa. Jakby Rumilly i Black spalili ziemię. "

Spuścizna Maurice'a Duplessisa: kontrowersyjna pamięć

Pomimo samozadowolenia wobec Maurice'a Duplessisa, biografie Roberta Rumilly'ego i Conrada Blacka nie zdołały zrehabilitować jego wizerunku w zbiorowej wyobraźni: Duplessis wielkiej czerni jest trwały. W 1978 roku Denys Arcand przedstawił opinii publicznej nieco bardziej ludzką stronę „szefa kuchni” w swoim serialu telewizyjnym Duplessis . Lata 70. dały też początek publikacji wspomnień kilku współczesnych polityków przywódcy unionistów (Antonio Barrette, Georges-Émile Lapalme, René Chaloult itp.). Wspomnienia te stanowią rozproszony i anegdotyczny portret Duplessisa, podczas gdy jego sojusznicy chwalą jego przywództwo i hojność, a przeciwnicy potępiają jego autorytaryzm i hipokryzję. Chociaż te świadectwa oferują bardziej intymny portret lat Duplessism, nie są w stanie „zaoferować wyraźniejszego portretu tak złożonego człowieka” według Pierre'a Berthelota.

Widmo duplessizmu zawisło również nad światem politycznym w latach siedemdziesiątych . tenpremier René Lévesque postanawia umieścić na podłodze Zgromadzenia Narodowego pomnik Maurice'a Duplessisa. Ta kontrowersyjna inicjatywa człowieka, który mimo wszystko walczył z dwulicowością, spowodowała napływ dużej ilości atramentu i wywołała gorące debaty między deputowanymi. W momencie odsłonięcia, René Lévesque złożył hołd osiągnięciom Duplessisa, podkreślając jednocześnie reakcyjne aspekty jego polityki:

„Dzisiaj możemy przyjrzeć się temu razem, bez konieczności precyzowania, że ​​rząd Quebecu nie ma zamiaru nigdzie umieszczać kłódek, wznowić operacji w azbestu ani skonfiskować jakiegokolwiek polskiego skarbu. Z drugiej strony, nie będzie nam wolno winić tego dalekiego premiera za to, że na przykład całym sercem pomógł klasie rolników, że pracował i zgodnie z jego oświeceniem przyśpieszył rozwój gospodarczy Quebecu, za to, że odniósł sukces. siły politycznego nadgarstka, aby obniżyć o kilka procent federalne podatki, które były wówczas wygórowane w Quebecu, lub zadeklarować w przemówieniu : Konfederacja ustanowiła zasadę autonomii prowincji, ponieważ każda z prowincji miała własną mentalność i autonomię. "

Inicjatywa PQ budzi kontrowersje. Niektórzy postrzegają to jako polityczny oportunizm i zarzucają Lévesque'owi, że chce odzyskać „stary blues” w celu zmobilizowania ich do suwerenistycznego projektu. Gérard Pelletier , zaciekły przeciwnik Duplessism, postrzega to jako „obrazę”. Sam Maurice Duplessis był wówczas także obrazą, podczas gdy politycy z całego spektrum politycznego byli porównywani przez swoich przeciwników do „Lidera”: René Lévesque, gdy federaliści oskarżali go o utrzymanie się przy władzy i systematyczne przeciwstawianie się Ottawie , Pierre Elliott Trudeau , któremu suwereniści zarzucają traktowanie ich jak komunistów za Duplessisa, a nawet Roberta Bourassę , którego krytykuje się „  powierzchowny nacjonalizm ”, „mroczne związki z faworyzowaniem” i samozadowolenie z zagranicznymi firmami. Te częste odniesienia do Wielkiej Ciemności są porównywalne ze zjawiskiem punktu Godwina według Pierre'a Berthelota.

Zdjęcie posągu mężczyzny umieszczonego na cokole.
Pomnik Maurice-Duplessis , obok Hôtel du Parlement , w Quebec City . Praca, zamówiona u Emile Bruneta przez Paula Sauvé , następcę Duplessisa, została dostarczona w 1960 roku liberalnemu rządowi Jeana Lesage'a i przechowywana przez prawie 20 lat, zanim została odsłonięta w 1977 roku przez rząd PQ René Lévesque'a .

Hołd dla dyskretnego „Cheuf” w tym czasie, zauważa się w ten sposób całą niechęć, która kultywuje znaczną część społeczeństwa Quebecu wobec rządów Duplessistów. Wizerunek ponurego Maurice'a Duplessisa bywa też przedstawiany w kulturze popularnej. Dotyczy to w szczególności sztuki Charbonneau et le Chef oraz rockowego musicalu Maurice . Na płaszczyźnie historiografii Bernard Saint-Aubin opublikowany Duplessis i swój czas w 1979 roku , z okazji 20 th  rocznicę jego śmierci. Książka, oparta głównie na biografiach Rumilly'ego i Blacka, jest podsumowaniem, które według Pierre'a Berthelota „nie wnosi nic nowego”.

W latach 80. i 90. paradygmat Wielkiej Ciemności nadal napędzał dzieła fikcyjne. Maurice Duplessis jest tam jako „autorytarny, brutalny i małostkowy ojciec”. Te przedstawienia znajdujemy w Au nom du père, du fils et de Duplessis , feministycznej kolekcji Andrée Yanacopoulo czy w telewizyjnym serialu Azbest. Pierre Berthelot podkreśla, że ​​„sama wzmianka o jego nazwisku, pełna skojarzeń, wystarczy, by stworzyć niewidzialną i przytłaczającą obecność, dodatkowo więżąc bohaterów w ich trudnej sytuacji, zmagających się z siłami lub nadużywającymi władzy postaciami władzy”.

Od strony politycznej, pomimo wzrostu konserwatyzmu na scenie kanadyjskiej i zachodniej w latach 80. , Quebec nie widzi ponownego zainteresowania Union Nationale. Wręcz przeciwnie, partia, której nowy lider Roch La Salle zdystansował się od spuścizny Duplessist, straciła rozpęd i została całkowicie wyrzucona z mapy wyborczej podczas wyborów w 1981 roku  : nie wyzdrowieje, a obywatel Unii znika na. Lata 90. , naznaczone neoliberalizmem i pojawieniem się koalicji Action Démocratique du Québec (ADQ), przypominającej niektórym obserwatorom National Union, ożywiły obraz Duplessism. Z kolei Lucien Bouchard porównuje się do Maurice'a Duplessisa, gdy angażuje się w serię cięć budżetowych. Wielbicieli Duplessis, w tym Conrada Blacka manifest z kolei o uczczeniu 40 th  rocznicę jego śmierci w 1999 roku . W kontekście „zerowego deficytu” chcą wysunąć sukcesy „Lidera”.

W przestrzeni publicznej leczenie zarezerwowane dla tysięcy dzieci fałszywie zdiagnozowanych do wysłania do placówek psychiatrycznych w latach 30. i 60. podkreślają grupy ofiar i serial telewizyjny Les Orphelins de Duplessis ( 1997 ) . Epizod ten cementuje w zbiorowej wyobraźni negatywne postrzeganie panowania Maurice'a Duplessisa i roli, jaką mógł w nim odegrać Kościół. W kulturze popularnej takie perspektywy można zaobserwować do niedawna, kiedy to ciemne piwo z mikrobrowaru Dieu du Ciel! nosi nazwę „Grande Noirceur” (na etykiecie widzimy diabolicznego Duplessis) i którą uczniowie skandowali podczas Maple Spring 2012: „Wracamy, wracamy, wracamy do Duplessis! Albo znowu, zwracając się do policji : „Duplessis!” Wróć ! Zapomniałeś o psach! ”. Jonathan Livernois, nawet jeśli wyraża zastrzeżenia co do rewizjonizmu, który uczyniłby Maurice’a Duplessisa prekursorem Cichej Rewolucji, uważa, że ​​ta ostatnia stała się strachem na wróble, który jest wzburzony, instrumentalizowany, zrehabilitowany i karykaturalny ze wszystkich stron, „Bonhomme Sept Heures” , „martwą chorobę”, której nie możemy zepchnąć na swoje miejsce: przeszłość.

Życie prywatne

Duplessis nigdy się nie ożenił i nie miał dzieci. Nie pozostał jednak niewrażliwy na otaczające go kobiety, zwłaszcza w latach studenckich. Mówi się, że rozważał nawet ślub, o czym Conrad Black pisze w swojej biografii:

„Podczas I wojny światowej Duplessis zabiegał o Augustine Delisle, córkę zamożnego handlarza węglem. Jest prawdopodobne, że skończyliby małżeństwem, gdyby nie rodzina Duplessis, w tym ciotki, które nie zgadzały się na małżeństwo łączące go z rodziną kupców. Wreszcie, nie bez goryczy, Duplessis spełnił życzenia rodziny. Ale potem, ilekroć wspomniał o niektórych swoich rodzicach, robił to w sarkastyczny i gryzący sposób, który wskazywał na jego urazę. Od tego dnia wydawało się, że podjął decyzję, by nigdy się nie ożenić. Nikt nie pamięta i nic nie wskazuje na to, że wśród jego licznych kobiecych powiązań była kiedykolwiek najmniejsza możliwość zawarcia małżeństwa. "

Pozostał jednak człowiekiem rodzinnym i był bardzo blisko ze swoimi siostrami, szwagrami, siostrzeńcami i siostrzenicami. tendziennik Progrès du Saguenay informuje, że Maurice Duplessis został ojcem chrzestnym córki Antonio Talbota , ministra dróg w rządzie Duplessisa .

Maurice Duplessis miał w swoim życiu różne problemy zdrowotne, w szczególności cukrzycę . Chociaż nie był jedyną osobą publiczną swoich czasów, która cierpiała z tego powodu, cierpiał również na alkoholizm przez większość swojego życia. Dopiero w 1943 roku definitywnie przestał pić alkohol. Jeśli chodzi o swoje hobby, Duplessis szczególnie lubił sport. Regularnie uczęszczał na mecze Habsa i słuchał w radiu meczów baseballowych New York Yankees podczas World Series . Nieaktywny fizycznie, lubił grać w krokieta, a nawet trenował drużynę baseballową w Trois-Rivières. Według Conrada Blacka Duplessis cierpiał na spodziectwo .

Mimo populistycznego wizerunku, jaki nosił publicznie i pewnych plotek, które utrzymywały się przez długi czas, nawet po jego śmierci, Duplessis był także miłośnikiem opery i czytania. Jeśli szczególnie lubił książki o historii i polityce, czytał także wielkich klasycznych autorów literatury francuskiej i angielskiej, w tym Rudyarda Kiplinga , Tennysona i Szekspira . Wreszcie w późniejszym życiu zasmakował w malarstwie i został kolekcjonerem obrazów . Po jego śmierci jego siostra Jeanne-L. Balcer-Duplessis dziedziczy kolekcję premiera. Odstępuje kilka dzieł sztuki na rzecz rządu prowincji przeciwko umorzeniu podatku spadkowego, a także w celu oddania hołdu swojemu bratu. To Musée du Québec dziedziczy dużą część swojej kolekcji obrazów. Obejmuje dzieła Clarence'a Gagnona , Corneliusa Krieghoffa , Josepha Mallorda Williama Turnera , Auguste'a Renoira , Charlesa Jacque'a , Cornelisa Springera , Johana Bartholda Jongkinda itp.

Hołdy i wyróżnienia

Kolorowe zdjęcie posągu przymocowanego do podstawy z białego kamienia.
Pomnik Maurice'a L. Duplessisa w Trois-Rivières , w ogrodach dworu Boucher-De Niverville , zainaugurowany w 1964 roku . U podstawy pomnika widnieje napis „Współpraca zawsze – Asymilacja nigdy”.
Kolorowe zdjęcie domu w zimie.
Dom Maurice-Duplessis w Trois-Rivières . Od 1973 r. włączony w obszar ochronny dworu Boucher-De Niverville .
Kolorowe zdjęcie mostu i rzeki.
Duplessis most , który rozciąga się na -Maurice św rzekę , w Trois-Rivieres , otwarty w 1948 roku i przebudowany w 1953 roku .
Kolorowe zdjęcie autostrady z kilkoma samochodami.
Autoroute Duplessis w Quebecu , zainaugurowany w 1958 , nazwany w 1961 .
Kolorowe zdjęcie małej łodzi na plaży i wodnosamolotu lądującego na wodzie.
Region Duplessis ( Côte-Nord ).
Widok z lotu ptaka miasta Quebec Sept-Îles
Sept-Îles , miasto, w którym znajduje się okręgowe biuro posła z ramienia Duplessis .
Kamień z napisem na nim.
Pierre’a umieszczonego podczas inauguracji Szpitala Królowej Elżbiety przez Maurice’a Duplessisa, .

Maurice Duplessis był wielokrotnie honorowany, a jego imię, choć kontrowersyjne, zostało również użyte do dekoracji toponimicznego krajobrazu Quebecu. Kilka funduszy archiwalnych dotyczących Maurice'a Duplessisa jest rozsianych po całym Quebecu , zwłaszcza w Bibliothèque et Archives nationales du Québec .

Zamówienia

Tytuł honorowy

Tytuły obywatelskie

Doktoraty honoris causa

Zabytki

Toponimia

W kulturze popularnej

serial telewizyjny

Teatr

Muzyka

Maurice Duplessis jest wymieniony w następujących utworach , z albumem w nawiasach i rokiem wydania, a następnie artystą lub grupą muzyczną  :

Lista przemówień z tronu Maurice'a Duplessisa

Maurice Duplessis wygłosił w sumie osiemnaście przemówień z tronu do Zgromadzenia Ustawodawczego Quebecu . W przemówieniuMaurice Duplessis potwierdza, że ​​uważa Honoré Merciera za swojego duchowego dziadka (inspiruje go jego autonomizm), a Lomera Gouina za duchowego wuja, Związek Narodowy powstał z połączenia Partii Konserwatywnej Quebecu i Narodowej Akcji Liberalnej kierowanej przez Paul Gouin (syn Lomera).

Genealogia

Pomnik sakralny w centrum cmentarza.
Kalwaria od Saint-Joseph cmentarzu w Pointe-du-Lac .
Pomnik sakralny pod stolicą w centrum cmentarza.
Kalwaria stanowi w Sainte-Anne de Yamachiche cmentarza .

Wyniki wyborów

Wyniki wyborów Maurice'a Duplessisa

Wybory powszechne w Quebecu w 1923 r. w Trois-Rivières
Nazwisko Lewo Liczba
głosów
% Zmiana.
     Ludwik Filip Mercier Liberał 1612 54,8% 284
     Maurice Duplessis Konserwatywny 1,328 45,2% -
Całkowity 2 940 100%  
Źródło: Zgromadzenie Narodowe Quebecu , „  Wyniki wyborów od 1867, Taillon in Trois-Rivières  ” ,(dostęp 27 kwietnia 2021 )

Wybory powszechne w Quebecu w 1927 r. w Trois-Rivières
Nazwisko Lewo Liczba
głosów
% Zmiana.
     Maurice Duplessis Konserwatywny 2622 51,2% 126
     Ludwik Filip Mercier Liberał 2496 48,8% -
Całkowity 5 118 100%  
Źródło: Zgromadzenie Narodowe Quebecu , „  Wyniki wyborów od 1867, Taillon in Trois-Rivières  ” ,(dostęp 27 kwietnia 2021 )

Wybory powszechne w Quebecu w 1931 r. w Trois-Rivières
Nazwisko Lewo Liczba
głosów
% Zmiana.
     Maurice Duplessis Konserwatywny 3812 50,3% 41
     Filip Bigu Liberał 3771 49,7% -
Całkowity 7583 100%  
Źródło: Zgromadzenie Narodowe Quebecu , „  Wyniki wyborów od 1867, Taillon in Trois-Rivières  ” ,(dostęp 27 kwietnia 2021 )

Wybory powszechne w Quebecu w 1935 r. w Trois-Rivières
Nazwisko Lewo Liczba
głosów
% Zmiana.
     Maurice Duplessis Konserwatywny 4 873 57% 1202
     Leon Lajoie Liberał 3,671 43% -
Całkowity 8 544 100%  
Źródło: Zgromadzenie Narodowe Quebecu , „  Wyniki wyborów od 1867, Taillon in Trois-Rivières  ” ,(dostęp 27 kwietnia 2021 )

Wybory powszechne w Quebecu w 1936 r. w Trois-Rivières
Nazwisko Lewo Liczba
głosów
% Zmiana.
     Maurice Duplessis Unia narodowa 5 628 69,3% 3 136
     Filip Bigu Liberał 2492 30,7% -
Całkowity 8 120 100%  
Źródło: Zgromadzenie Narodowe Quebecu , „  Wyniki wyborów od 1867, Taillon in Trois-Rivières  ” ,(dostęp 27 kwietnia 2021 )

Wybory powszechne w Quebecu w 1939 r. w Trois-Rivières
Nazwisko Lewo Liczba
głosów
% Zmiana.
     Maurice Duplessis Unia narodowa 5278 59,7% 1,713
     Atchez Pitt Liberał 3565 40,3% -
Całkowity 8843 100%  
Źródło: Zgromadzenie Narodowe Quebecu , „  Wyniki wyborów od 1867, Taillon in Trois-Rivières  ” ,(dostęp 27 kwietnia 2021 )

1944 Wybory powszechne w Quebecu w Trois-Rivières
Nazwisko Lewo Liczba
głosów
% Zmiana.
     Maurice Duplessis Unia narodowa 12 576 66,7% 7 258
     Leopold Pinsonnault Liberał 5,318 28,2% -
     Lucien Richard Popularny blok 950 5% -
Całkowity 18 844 100%  
Źródło: Zgromadzenie Narodowe Quebecu , „  Wyniki wyborów od 1867, Taillon in Trois-Rivières  ” ,(dostęp 27 kwietnia 2021 )

1948 Wybory powszechne w Quebecu w Trois-Rivières
Nazwisko Lewo Liczba
głosów
% Zmiana.
     Maurice Duplessis Unia narodowa 16 097 76,9% 12 261
     Alexandre-Marcel Lajoie Liberał 3836 18,3% -
     Paul-Henri Poliquin Związek wyborców 997 4,8% -
Całkowity 20 930 100%  
Źródło: Zgromadzenie Narodowe Quebecu , „  Wyniki wyborów od 1867, Taillon in Trois-Rivières  ” ,(dostęp 27 kwietnia 2021 )

Wybory powszechne w Quebecu w 1952 r. w Trois-Rivières
Nazwisko Lewo Liczba
głosów
% Zmiana.
     Maurice Duplessis Unia narodowa 15 493 60,6% 5435
     Joseph-Alfred Mongrain Liberał 10 058 39,4% -
Całkowity 25 551 100%  
Źródło: Zgromadzenie Narodowe Quebecu , „  Wyniki wyborów od 1867, Taillon in Trois-Rivières  ” ,(dostęp 27 kwietnia 2021 )

1956 Wybory powszechne w Quebecu w Trois-Rivières
Nazwisko Lewo Liczba
głosów
% Zmiana.
     Maurice Duplessis Unia narodowa 16 263 61,7% 6 327
     Lorne Berlinguet Liberał 9 936 37,7% -
     Henri-Georges Grenier Kapitał rodzinny 93 0,4% -
     Wilfrid-Édouard Terreault Postępowy pracownik 52 0,2% -
Całkowity 26 344 100%  
Źródło: Zgromadzenie Narodowe Quebecu , „  Wyniki wyborów od 1867, Taillon in Trois-Rivières  ” ,(dostęp 27 kwietnia 2021 )

Wyniki wyborów Konserwatywnej Partii Quebecu pod rządami Duplessisa

poprzednie wybory • Wyniki wyborów powszechnych z 1935 r. • po wyborach
Odszedł Szef Kandydaci Siedzenia Głos
1931 diss. Wybrany +/- Nb % +/-
     Liberał Louis-Alexandre Taschereau 90 79
-
47 -32 251,127 46,8% -8,06%
     ALN Paul Gouin 52
-
-
26 +26 161 239 30,1% + 30,06%
     Konserwatywny Maurice Duplessis 34 11
-
16 +5 98 435 18,4% -25,19%
     Niezależny liberał 19 0
-
1 +1 21 578 4% + 3,80%
     Pracownik 2
-
-
-
-
2 238 0,4% -0,02%
     Liberalny pracownik 1
-
-
-
-
998 0,2% -
     Niezależny kurator 1
-
-
-
-
37 0% -0,25%
     Niezależny 4
-
-
-
-
709 0,1% -0,53%
Całkowity 203 90 90   536 361 100%  
Frekwencja w wyborach wyniosła 76,2%, odrzucono 15 232 głosów.
W wyborach zarejestrowanych było 739 300 osób,
jednak tylko 724 260 osób miało więcej niż jednego kandydata w swoim okręgu.
Źródło: Pierre Drouilly , Statystyka wyborcza Quebecu. 1867-1989 , Quebec, Zgromadzenie Narodowe Quebecu ,, 3 e  wyd. , 692  s. ( ISBN  2-551-12466-2 );
Podział głosów w wyborach powszechnych  " , Informacje historyczne , Zgromadzenie Narodowe Quebecu ,(dostęp 18 czerwca 2009 r. ) ;
„  Wybory powszechne 1935  ” , na quebecpolitique.com , Québecpolitique.com, nd (dostęp 18 czerwca 2009 ) .

Wyniki wyborów do Związku Narodowego pod rządami Duplessis

poprzednie wybory • Wyniki wyborów powszechnych z 1936 r. • po wyborach
Odszedł Szef Kandydaci Siedzenia Głos
1935 diss. Wybrany +/- Nb % +/-
     Unia narodowa Maurice Duplessis 90 42
-
76 +34 323 812 56,9% + 8,47%
     Liberał Adelard godbout 89 48
-
14 -34 227 860 40% -6,80%
     Niezależny liberał 11
-
-
-
-
9746 1,7% -2,31%
     Niezależny Związek Narodowy 4
-
-
-
-
2,522 0,4% -
     komunistyczny 4
-
-
-
-
1849 0,3% -
     Spółdzielnia Wspólnoty Narodów 1
-
-
-
-
1469 0,3% -
     Konserwatywna opozycja 2
-
-
-
-
1,066 0,2% -
     Kandydat ludowy 1
-
-
-
-
470 0,1% -
     Pracownik 1
-
-
-
-
79 0% -0,41%
     Niezależny 2
-
-
-
-
452 0,1% -0,05%
Całkowity 205 90 90   569,325 100%  
Frekwencja w wyborach wyniosła 78,2%, a 4930 głosów zostało odrzuconych.
Na listę wyborców na wybory zarejestrowanych było 734 025 osób.
poprzednie wybory • Wyniki wyborów powszechnych z 1939 r. • po wyborach
Odszedł Szef Kandydaci Siedzenia Głos
1936 diss. Wybrany +/- Nb % +/-
     Liberał Adelard godbout 85 14
-
69 +55 301 382 53,5% + 14,07%
     Unia narodowa Maurice Duplessis 85 76
-
15 -61 220,402 39,1% -17,75%
     Niezależny liberał 4
-
-
1 +1 3,862 0,7% -
     ALN 56
-
-
-
-
25,295 4,5% + 0,19%
     Spółdzielnia Wspólnoty Narodów 1
-
-
-
-
2513 0,4% -
     Konserwatywny 3
-
-
-
-
1,679 0,3% -
     ALN niezależny 1
-
-
-
-
617 0,1% -
     Niezależny Związek Narodowy 3
-
-
-
-
469 0,1% -0,36%
     Pracownik 3
-
-
-
-
410 0,1% -0,06%
     Pracownik ALN 1
-
-
-
-
228 0% -
     komunistyczny 1
-
-
-
-
159 0% -0,29%
     Niezależny 5
-
-
1 +1 6 281 1,1% +1,04%
Całkowity 248 90 86   563 297 100%  
Frekwencja w wyborach wyniosła 77%, a 7334 karty do głosowania zostały odrzucone.
W wyborach zarejestrowanych było 753 310 osób,
jednak tylko 741 131 osób miało więcej niż jednego kandydata w swoim okręgu.
poprzednie wybory • Wyniki wyborów powszechnych z 1944 r. • po wyborach
Odszedł Szef Kandydaci Siedzenia Głos
1939 diss. Wybrany +/- Nb % +/-
     Unia narodowa Maurice Duplessis 91 15
-
48 +33 505,661 38% %
     Liberał Adelard godbout 90 70
-
37 -33 523 316 39,3% %
     Popularny blok André Laurendeau 80
-
-
4 +4 191,564 14,4% %
     Spółdzielnia Wspólnoty Narodów Romuald-Joseph Lamoureux 24
-
-
1 +1 33.986 2,6% %
     Związek wyborców 12
-
-
-
-
16 542 1,2% -
     Niezależny liberał 7
-
-
-
-
8 656 0,7% -
     Pracownik samozatrudniony 2
-
-
-
-
8 355 0,6% -
     Postępowy pracownik 3
-
-
-
-
7 873 0,6% -
     Niezależny Związek Narodowy 3
-
-
-
-
6775 0,5% -
     Niezależne FCC 1
-
-
-
-
3015 0,2% -
     Kandydat ludowy 1
-
-
-
-
2,583 0,2% -
     Niezależny nacjonalista 1
-
-
-
-
2124 0,2% -
     Niezależny popularny blok 1
-
-
-
-
156 0% -
     Niezależny 17 1
-
1
-
19 353 1,5% -
Całkowity 333 86 91   1 329 959 100%  
Frekwencja w wyborach wyniosła 72,1%, odrzucono 15 591 głosów.
W wyborach zarejestrowanych było 1.865.396 osób.
poprzednie wybory • Wyniki wyborów powszechnych w 1948 r. po wyborach
Odszedł Szef Kandydaci Siedzenia Głos
1944 diss. Wybrany +/- Nb % +/-
     Unia narodowa Maurice Duplessis 91 48
-
82 +34 775 747 51,2% -
     Liberał Adelard godbout 92 37
-
8 -29 547,478 36,2% -
     Związek wyborców Prawdziwy Kauette 92
-
-
-
-
140 050 9,3% -
     Spółdzielnia Wspólnoty Narodów 7
-
-
-
-
9016 0,6% -
     Niezależny Związek Narodowy 8
-
-
-
-
8 649 0,6% -
     Postępowy pracownik 1
-
-
-
-
4 899 0,3% -
     Niezależny liberał 7
-
-
-
-
2 968 0,2% -
     Pracownik 1
-
-
-
-
1,098 0,1% -
     Niezależne FCC 1
-
-
-
-
110 0% -
     Niezależny 4 0
-
2 +2 23 956 1,6% -
Całkowity 304 85 92   1 513 971 100%  
Frekwencja w wyborach wyniosła 75,2%, a 17 928 głosów zostało odrzuconych.
W wyborach zarejestrowanych było 2 036 576 osób.
Źródło: Pierre Drouilly , Statystyka wyborcza Quebecu. 1867-1989 , Quebec,
Zgromadzenie Narodowe Quebecu ,, 3 e  wyd. , 962  s. ( ISBN  2-551-12466-2 )
.
poprzednie wybory • Wyniki wyborów powszechnych 1952 • po wyborach
Odszedł Szef Kandydaci Siedzenia Głos
1948 diss. Wybrany +/- Nb % +/-
     Unia narodowa Maurice Duplessis 91 82
-
68 -14 847 983 50,5% -
     Liberał Georges-Émile Lapalme 92 8
-
23 +15 768 539 45,8% -
     Socjaldemokratyczna Teresa Casgrain 23
-
-
-
-
16 039 1% -
     Niezależny Związek Narodowy 10
-
-
-
-
13.197 0,8% -
     Partia narodowa 1
-
-
-
-
9734 0,6% -
     Niezależny liberał 8
-
-
-
-
4 966 0,3% -
     Postępowy pracownik 4
-
-
-
-
3 932 0,2% -
     Pracownik 3
-
-
-
-
1,027 0,1% -
     Niezależny 4 2
-
1 -1 13 846 0,8% -
Całkowity 236 92 92   1 679 263 100%  
Frekwencja w wyborach wyniosła 75,9%, odrzucono 25 648 głosów.
W wyborach zarejestrowanych było 2 246 998 osób.
Źródło: Pierre Drouilly , Statystyka wyborcza Quebecu. 1867-1989 , Quebec,
Zgromadzenie Narodowe Quebecu ,, 3 e  wyd. , 962  s. ( ISBN  2-551-12466-2 )
.
poprzednie wybory • Wyniki wyborów powszechnych z 1956 r. • po wyborach
Odszedł Szef Kandydaci Siedzenia Głos
1952 diss. Wybrany +/- Nb % +/-
     Unia narodowa Maurice Duplessis 93 68
-
72 +4 956 082 51,8% -
     Liberał Georges-Émile Lapalme 92 23
-
20 -3 828,264 44,9% -
     Socjaldemokratyczna Teresa Casgrain 26
-
-
-
-
11 232 0,6% -
     Postępowy pracownik 32
-
-
-
-
6517 0,4% -
     Niezależny liberał 7
-
-
-
-
4438 0,2% -
     Niezależny Związek Narodowy 10
-
-
-
-
4108 0,2% -
     Pracownik 3
-
-
-
-
1274 0,1% -
     Krajowy Związek Zawodowy 1
-
-
-
-
516 0% -
     Kapitał rodzinny 1
-
-
-
-
93 0% -
     Niezależny 7 1
-
1
-
33 205 1,8% -
Całkowity 272 92 93   1 845 729 100%  
Frekwencja w wyborach wyniosła 78,3%, odrzucono 28 781 głosów.
W wyborach zarejestrowanych było 2 393 360 osób.
Źródło: Pierre Drouilly , Statystyka wyborcza Quebecu. 1867-1989 , Quebec,
Zgromadzenie Narodowe Quebecu ,, 3 e  wyd. , 962  s. ( ISBN  2-551-12466-2 )

Zobacz również

Bibliografia

Zdjęcie budynku w czerni i bieli.
Sąd w Trois-Rivières ( 1945 ). Maurice Duplessis był członkiem Quebec Bar od 1913 do 1959.
Zdjęcie przedstawiające miasto nad brzegiem rzeki z lotu ptaka.
Trois-Rivières (1930), miejsce urodzenia Maurice'a Duplessisa.
Logo partii politycznej, niebieskie U, czerwone N i I pośrodku, powyżej fleur-de-lis.
Logo Związku Narodowego , który trwał od 1936 do 1989 roku .

Dokument użyty do napisania artykułu : dokument używany jako źródło tego artykułu.

  • Maurice Duplessis, wielki Kanadyjczyk: biografia premiera prowincji Quebec , Montreal, Benallack Press,, 32  pkt.
  • Paul-André Linteau , René Durocher , Jean-Claude Robert i François Ricard , Historia współczesnego Quebecu, tom 2: Quebec od 1930 , Montreal, Éditions du Boréal Express, 1986, 739 s.
  • Pierre Laporte , Prawdziwe oblicze Duplessisa , Ottawa, Éditions de l'Homme,, 141  s.
  • Jean des Trois Rives, Maurice Duplessis , Editions du Château,
  • Leslie Roberts ( przekład  Jean Paré), The Chef: biografia polityczna Maurice'a L. Duplessisa , Montreal, Éditions du Jour,, 195  s.
  • Robert Rumilly , Maurice Duplessis i jego czasy , t.  1: 1890-1944 , Montreal, Fides,, 722  s. ( ISBN  0775507083 ). Książka użyta do napisania artykułu
  • Robert Rumilly, Maurice Duplessis i jego czasy , t.  2: 1944-1959 , Montreal, Fides,, 750  pkt. ( ISBN  0775507091 ). Książka użyta do napisania artykułu
  • Conrad Black , Kariera Maurice'a L. Duplessisa z jego korespondencji, 1927-1939 (praca magisterska), Montreal, Uniwersytet McGil,, 657  s. ( przeczytaj online )
  • Raymond Paradis, Poznaliśmy Duplessis , Montreal, Éditions Marie-France,, 93  pkt.
  • Conrad Black ( tłumacz  Monique Benoît), Duplessis , t.  1: Wniebowstąpienie , Montreal, Éditions de l'Homme,, 487  s. ( ISBN  0775507091 ). Książka użyta do napisania artykułu
  • Conrad Black ( tłum.  Monique Benoît), Duplessis , t.  2: Le Pouvoir , Montreal, Éditions de l'Homme,, 623  s. ( ISBN  0775905607 ). Książka użyta do napisania artykułu
  • Denys Arcand i Pierre Latour (redaktor), Duplessis (pełny tekst serialu), redaktor VLB,, 495  s.
  • Bernard Saint-Aubin, Duplessis i jego czasy , Montreal, La Presse,, 278  s. ( ISBN  0775905607 ). Książka użyta do napisania artykułu
  • Gérard Boismenu , Duplessism: polityka gospodarcza i stosunki władzy, 1944-1960 , Montreal, Les Presses de l'Université de Montréal,, 432  s.
  • André Benoît, Maurice Duplessis i Duplessis: recenzja historiograficzna, 1959-1980 (praca magisterska), Montreal, University of Montreal,, 256  s. ( przeczytaj online )
  • Richard Jones, Duplessis a rząd Union Nationale (historical broszura) Ottawa: Kanadyjskie Stowarzyszenie Historyczne ( n O  35), 23  pkt.
  • Claude Jasmin , Le patriarche bleu: Duplessis , Outremont, Lanctôt Editor,, 148  pkt.
  • Gilles Marcotte, Śmierć Maurice'a Duplessisa , Kanada, Boréal,, 198  s. ( ISBN  9782890529496 )
  • Jacques Hébert , Duplessis, nie, dziękuję! Éditions du Boréal, Montreal, 2000, s. 206.
  • Marguerite Paulin, Maurice Duplessis , Kanada, XYZ,, 244  s. ( ISBN  9782892613254 )
  • Luc Bertrand, Maurice Duplessis , Montreal, Lidec, kol.  "VIP" ( N O  105), 62  pkt. ( ISBN  9782760870932 )
  • Claudie Vanasse, Maurice Duplessis , Kanada, Les Malins,( ISBN  9782896570102 )
  • Michel Lévesque, Martin Pelletier, L'Union nationale: bibliografia , Kanada, Biblioteka Zgromadzenia Narodowego,, 144  s.
  • Xavier Gélinas i Lucia Ferretti (reżyserzy), Duplessis, jego otoczenie swoim czasem , Quebec, Septentrion,, 520  pkt. ( ISBN  978-2-89448-625-2 , czytaj online ). Książka użyta do napisania artykułu
  • Alain Lavigne , Duplessis, brakujący fragment legendy: wynalazek marketingu politycznego , Quebec, Septentrion,, 194  s. ( ISBN  978-2-89448-688-7 , czytaj online ).
  • Pierre B. Berthelot, Maurice Duplessis: Narracja o charakterze historycznym (praca magisterska), Montreal, University of Montreal,, 137  s. ( przeczytaj online )
  • Martin Lemay , W obronie Maurice'a Duplessisa , Éditions Québec Amérique,, 165  s. ( ISBN  9782764430699 , czytaj online )
  • Jonathan Livernois, Rewolucja w porządku: Historia duplessizmu , Montreal, Boréal,, 249  s. ( ISBN  9782764625477 , czytaj online ). Książka użyta do napisania artykułu
  • Pierre B. Berthelot, Duplessis wciąż żyje , Quebec, Éditions du Septentrion,, 408  s. ( ISBN  9782897912239 , przeczytaj online ). Książka użyta do napisania artykułu

Filmografia

Uwagi

  1. Jej pełne imię to Marie Catherine Camille Bertha Genest.
  2. Jej pełne imię to Marie Esther Charlotte Emma MacCallum.
  3. W latach pięćdziesiątych , będąc premierem, Maurice Duplessis stał na czele ruchu kanonizującego brata André.
  4. Zna na pamięć listę hrabstw w Quebecu oraz ich przynależność polityczną.
  5. Félix-Gabriel Marchand jest pierwszym premierem Quebecu, który zmarł w biurze,.

Bibliografia

  1. Bernard Racine, „  Szef „miał 100 lat  ” , na erudit.org ,(dostęp 28 kwietnia 2021 ) .
  2. „  Nérée Le Noblet Duplessis – Zgromadzenie Narodowe Quebecu  ” , na www.assnat.qc.ca (dostęp 15 lipca 2021 )
  3. Black, 1977a , s.  15.
  4. Rumilly, 1973a , s.  14.
  5. Rumilly, 1973a , s.  15.
  6. „  Album rodzinny – Strona 1/4  ” , na ssj.qc.ca (dostęp 23 kwietnia 2021 ) .
  7. Black, 1977a , str.  17.
  8. Rumilly, 1973a , s.  21.
  9. Black, 1977a , s.  23.
  10. Black, 1977a , s.  21.
  11. Black, 1977a , s.  25.
  12. Black, 1977a , str.  27.
  13. Rumilly, 1973a , s.  26.
  14. Czarny, 1977a , s.  30.
  15. Czarny, 1977a , s.  29.
  16. Maurice Le Noblet Duplessis - Zgromadzenie Narodowe Quebecu  " , na assnat.qc.ca ( dostęp 6 kwietnia 2021 ) .
  17. Duplessis, Maurice - Directory of Cultural Heritage of Quebec  " , na www.patrimoine-culturel.gouv.qc.ca (dostęp 23 czerwca 2021 r. )
  18. Rumilly, 1973a , s.  29.
  19. „  Wystawy Departamentu archiwum St-Joseph Seminary w Trois-Rivieres | Te ziemie, które przynoszą owoce. | 0757-A-5-a-45  ” , na archives.ssj.qc.ca (dostęp 29 kwietnia 2021 )
  20. Czarny, 1977a , s.  30-32.
  21. Black, 1977a , s.  45.
  22. Black, 1977a , s.  36.
  23. Black, 1977a , str.  38.
  24. Conrad Black, tom 1 , str.  37 .
  25. Conrad Black, tom 1 , s.  39 .
  26. Rumilly, 1973a , s.  56.
  27. Rumilly, 1973a , s.  57.
  28. Czarny, 1977a , s.  48.
  29. Jean-Herman Guay (reżyser), „  Élections québécoises de 1927  ” , na limite.usherbrooke.ca , Bilan du siècle , Université de Sherbrooke (dostęp 25 kwietnia 2021 )
  30. Joseph Desjardins, „  Historyczny przewodnik parlamentarny po prowincji Quebec 1792-1902  ” [PDF] , Quebec, Biblioteka Legislatury Quebecu,(dostęp 15.10.2018 ) ,s.  141, 166, 203.
  31. Black, 1977a , str.  51.
  32. Black, 1977a , str.  52.
  33. Black, 1977a , s.  53.
  34. Black, 1977a , str.  55.
  35. Czarny, 1977a , s.  63.
  36. „  Camillien Houde – Zgromadzenie Narodowe Quebecu  ” , na www.assnat.qc.ca (dostęp 3 maja 2021 )
  37. Black, 1977a , s.  56.
  38. Rumilly, 1973a , s.  96.
  39. Jean-Herman Guay (reżyser), „  Wybory Maurice’a Duplessisa na stanowisko lidera Partii Konserwatywnej Quebecu  ” , na limite.usherbrooke.ca , Bilan du siècle , Université de Sherbrooke (dostęp 25 kwietnia 2021 )
  40. Saint-Aubin 1979 , s.  58.
  41. Black, 1977a , str.  91.
  42. Saint-Aubin 1979 , s.  59.
  43. Saint-Aubin 1979 , s.  60.
  44. Saint-Aubin 1979 , s.  65.
  45. „  Maurice Duplessis: AN ultramontain w demokracji  ” , na crc-canada.net (dostęp 25 kwietnia 2021 ) .
  46. CAMILLIEN HOUDE", LE P'TIT GARS DE SAINTE-MARIE "  " .
  47. Black, 1977a , s.  105.
  48. Black, 1977a , s.  126.
  49. Saint-Aubin 1979 , s.  89.
  50. Jean-Herman Guay (reżyser), „  National Liberal Action  ” , na stronie limite.usherbrooke.ca , Bilan du siècle , Université de Sherbrooke (dostęp 26 kwietnia 2021 ) .
  51. Saint-Aubin 1979 , s.  88.
  52. Sojusz Gouin-Duplessis | Pamiętam  ” (dostęp 25 kwietnia 2021 r . ) .
  53. Saint-Aubin 1979 , s.  102.
  54. Saint-Aubin 1979 , s.  103.
  55. Saint-Aubin 1979 , s.  105.
  56. Saint-Aubin 1979 , s.  109.
  57. Jean-Herman Guay (reżyser), „  Publikacja pracy„ Le catéchisme des électeurs  ” , na limite.usherbrooke.ca , Bilan du siècle , Université de Sherbrooke (dostęp 9 kwietnia 2021 r . ) .
  58. Jacques Bélanger, „  Le catéchisme des voters  ” , na erudit.org .
  59. Saint-Aubin 1979 , s.  110.
  60. Saint-Aubin 1979 , s.  111.
  61. Saint-Aubin 1979 , s.  112.
  62. Saint-Aubin 1979 , s.  113.
  63. Saint-Aubin 1979 , s.  114.
  64. Saint-Aubin 1979 , s.  115.
  65. To było wczoraj: Maurice Duplessis rozpoczął swoją kampanię w Baie-du-Febvre  " , na Le Courrier Sud ,(dostęp 25 kwietnia 2021 r . ) .
  66. Saint-Aubin, 1979 , str.  117.
  67. „  Katechizm wyborców – Biblioteka Niepodległości  ” , na stronie biblio.republiquelibre.org (dostęp 10 kwietnia 2021 r . ) .
  68. Saint-Aubin 1979 , s.  119.
  69. Saint-Aubin 1979 , s.  120.
  70. Saint-Aubin 1979 , s.  124.
  71. Saint-Aubin 1979 , s.  125.
  72. Saint-Aubin 1979 , s.  126.
  73. Saint-Aubin 1979 , s.  127.
  74. Jonathan Livernois, Rewolucja w porządku: historia duplessizmu ,( ISBN  978-2-7646-2547-7 i 2-7646-2547-2 , OCLC  1060593276 , czytaj online ) , s.  60.
  75. Jonathan Livernois, Rewolucja w porządku: historia dwulicowości , s.  61.
  76. „  Oficjalna rezydencja premiera – Par ici la democratie  ” , na stronie www.paricilademocratie.com (dostęp 27 kwietnia 2021 r . ) .
  77. http://www.assnat.qc.ca/fr/patrimoine/cabinets2.html#duplessis2 .
  78. Saint-Aubin 1979 , s.  129.
  79. Saint-Aubin 1979 , s.  130.
  80. „  Crucifix of the National Assembly of Quebec – National Assembly of Quebec  ” , na assnat.qc.ca (dostęp 9 kwietnia 2021 r . ) .
  81. Saint-Aubin 1979 , s.  133.
  82. Saint-Aubin 1979 , s.  134.
  83. Jonathan Livernois, Rewolucja w porządku: historia duplessizmu , Montreal, Boréal,( ISBN  978-2-7646-2547-7 i 2-7646-2547-2 , OCLC  1060593276 , czytaj online ) , s.  17.
  84. Jonathan Livernois, rewolucji w kolejności: historii duplessism , str.  58 .
  85. Czarny, 1977b , s.  16.
  86. Black, 1977b , s.  17.
  87. Jonathan Livernois, Rewolucja w porządku: historia dwulicowości , s.  62.
  88. Richard Jones , "  The zamek w drzwiach!"  », Cap-aux-Diamants: przegląd historii Quebecu , t.  1 n O  3,, s.  10 ( ISSN  0829-7983 i 1923-0923 , przeczytane online , skonsultowane 29 października 2020 r. ).
  89. Le Barreau du Québec , „  Bâtonnier du Québec  ”, o Le Barreau du Québec (dostęp 29 marca 2021 r . ) .
  90. „  Historia  ” , o Barreau de la Mauricie (dostęp 23 czerwca 2021 )
  91. Ustawa o adwokaturze ( czytaj online )
  92. Saint-Aubin 1979 , s.  131.
  93. Saint-Aubin 1979 , s.  132.
  94. Jacques Rouillard, „  Geneza i mutacja ustawy z poszanowaniem dekretów układu zbiorowego w Quebecu (1934-2010)  ”, Praca / Le Travail ,, s.  17 ( przeczytaj online ).
  95. Jonathan Livernois, Rewolucja w porządku: historia dwulicowości , s.  63 .
  96. Saint-Aubin 1979 , s.  136.
  97. Czarny, 1977a , s.  326.
  98. Saint-Aubin 1979 , s.  137.
  99. Saint-Aubin 1979 , s.  138.
  100. Saint-Aubin 1979 , s.  140.
  101. Saint-Aubin 1979 , s.  141.
  102. Saint-Aubin 1979 , s.  142.
  103. Saint-Aubin 1979 , s.  143.
  104. Saint-Aubin 1979 , s.  144.
  105. Saint-Aubin 1979 , s.  145.
  106. Jean-Herman Guay (reżyser), Przyjęcie ustawy o obowiązku szkolnego  " , na limite.usherbrooke.ca , Bilan du siècle , Université de Sherbrooke (dostęp 15 marca 2021 ) .
  107. Saint-Aubin 1979 , s.  146.
  108. Saint-Aubin, 1979 , str.  147.
  109. Saint-Aubin 1979 , s.  148.
  110. Saint-Aubin 1979 , s.  149.
  111. Jean-Herman Guay (dyrektor), „  Fondation du Bloc populaire canadien  ” , na stronie limite.usherbrooke.ca , Bilan du siècle , Université de Sherbrooke (dostęp 16 marca 2021 r . ) .
  112. Saint-Aubin 1979 , s.  150.
  113. Conrad Black , Duplessis: Moc , t.  2, Montreal, Editions de l'Homme,( ISBN  0-7759-0555-0 , 978-0-7759-0555-7 i 0-7759-0560-7 , OCLC  15827617 , czytaj online ) , s.  23.
  114. Saint-Aubin 1979 , s.  151.
  115. Gilles Laporte, „  Le fleurdelisé: początki flagi Quebecu  ”, Mouvement National des Québécoises et Québécois (MNQ) ,, s.  10 ( przeczytaj online ).
  116. Saint-Aubin 1979 , s.  152.
  117. Saint-Aubin, 1979 , str.  153.
  118. Czarny, 1977b , s.  76.
  119. Black, 1977b , s.  70.
  120. Saint-Aubin 1979 , s.  154.
  121. Czarny, 1977b , s.  80.
  122. Black, 1977b , s.  69.
  123. Czarny, 1977b , s.  75.
  124. Saint-Aubin, 1979 , str.  155.
  125. Mowa z tronu, Quebec,| Towarzystwo dziedzictwa politycznego Quebec  " , na www.archivespolitiquesduquebec.com (obejrzano 1 st maja 2021 )
  126. Saint-Aubin, 1979 , str.  156.
  127. Saint-Aubin 1979 , s.  157.
  128. Jacques Rouillard, „  Strajk azbestowy w 1949 r. i projekt reformy firmy. Jak pracodawcy bronili swojego prawa do zarządzania  ”, Praca / Le Travail , tom.  46,, s.  312 ( czytaj online ).
  129. Jacques Rouillard „  Strajk azbestu 1949 i Spółka Reform Project. Jak pracodawcy bronili swojego prawa do zarządzania  ”, Praca / Le Travail , tom.  46,, s.  339 ( przeczytaj online ).
  130. Saint-Aubin 1979 , s.  158.
  131. Czarny, 1977b , s.  86.
  132. Saint-Aubin 1979 , s.  159
  133. Saint-Aubin 1979 , s.  160.
  134. „  W 1958 r. skandal gazowy wstrząsnął rządem Duplessis  ” , na ici.radio-canada.ca (dostęp 26 kwietnia 2021 r. )
  135. Jean-Herman Guay (reżyser), „  Śmierć premiera Quebecu, Maurice Duplessis  ” , na limite.usherbrooke.ca , Bilan du siècle , Université de Sherbrooke (dostęp 7 kwietnia 2021 ) .
  136. Zone Économie- ICI.Radio-Canada.ca , „  The Iron Ore Railway  ” , na Radio-Canada.ca (dostęp 8 kwietnia 2021 r . ) .
  137. (en-GB) „  Duplessis (6): La mort de Duplessis  ” , na Planète Québec ,(dostęp 8 kwietnia 2021 ) .
  138. Jest 50 lat , Duplessis wymarło  " na Słońcu ,(dostęp 8 kwietnia 2021 ) .
  139. (in) Historia MKOl - Iron Ore Company  " na ironore.ca (dostęp na 8 kwietnia 2021 ) .
  140. „  Duplessis: panowanie bez przyszłości  ” , na crc-canada.net (dostęp 28 kwietnia 2021 )
  141. „  Duplessis wciąż żyje: Wspomnienie szefa kuchni  ” , o Étienne-Alexandre Beauregard ,(dostęp 7 kwietnia 2021 ) .
  142. „  Schefferville żył, Matimekosh wisi na  ” , na Le Devoir (dostęp 8 kwietnia 2021 ) .
  143. Duplessis umiera w Schefferville" History of Quebec  " , na histoire-du-quebec.ca (dostępny 7 kwietnia, 2021 ) .
  144. Pierre B. Berthelot , Duplessis wciąż żyje. , Editions du Septentrion,( ISBN  2-89791-224-3 i 978-2-89791-224-6 , OCLC  1237505897 , czytaj online ).
  145. Mała historia wodzów , którzy zginęli w urzędzie  " , w Le Soleil ,(dostęp 8 kwietnia 2021 ) .
  146. La Presse, La Presse - » , Na ban.qc.ca ,
  147. 17 - Niespodziewana śmierć Duplessisa  " , na Le Droit ,(dostęp 30 kwietnia 2021 )
  148. "Tęsknię za Maurice" , na Le Nouvelliste ,(dostęp 28 kwietnia 2021 )
  149. „  Duplessis zmarł w Schefferville” History of Quebec  ” , na histoire-du-quebec.ca (dostęp 8 kwietnia 2021 r . ) .
  150. Zone Politics- ICI.Radio-Canada.ca , „  Jest 60 lat , śmierć Maurice'a Duplessisa Quebec przerażała  ” przez Radio-Canada.ca (dostęp 8 kwietnia 2021 r . ) .
  151. Jacques Lacoursière , Histoire populaire du Québec , Septentrion, [1995-1997] ( ISBN  2-89448-050-4 , 978-2-89448-050-2 i 2-89448-051-2 , OCLC  34764567 , czytaj online ) , s.  398.
  152. Świat pracy = Le monde ouvrier  " , na banq.qc.ca ,.
  153. Tytuł: Le Clairon maskoutain Wydawca: St-Hyacinthe: [sn], 1954-1961 Specyficzna treść: czwartek "
  154. „  Auberge Guest House  ” na aubergeguesthouse.com (dostęp 8 kwietnia 2021 r . ) .
  155. „  Ville de Schefferville – Histoire  ” , na ville-schefferville.ca (dostęp 8 kwietnia 2021 r . ) .
  156. Tytuł: La presse Wydawca: Montreal: [La presse], 1884-2017 Szczegółowa treść: wtorek "
  157. „  Advitam - Bibliothèque et Archives nationales du Québec  ” , na advitam.banq.qc.ca (dostęp 28 kwietnia 2021 r. )
  158. Postęp Saguenay - » , Na banq.qc.ca ,
  159. „  Royal 22 e  Régiment  ” , o Royal 22 e  Régiment (dostęp 28 kwietnia 2021 r. )
  160. Istnieje 60 lat zmarł Maurice Duplessis  " w TVA Nouvelles ( dostęp 8 kwietnia 2021 ) .
  161. Pierre Laporte, Tytuł: Le obowiązek Wydawca: Montreal: Le obowiązkiem 1910- Szczególna treść: piątek, "
  162. „  State Ceremonial and Funeral  ” , na quebec.ca (dostęp 21 kwietnia 2021 ) .
  163. „  Państwowy pogrzeb ma być obchodzony we wtorek  ” w TVA Nouvelles (dostęp 8 kwietnia 2021 r . ) .
  164. Jak opisano , „  Janine Sutto nie będzie miała państwowego pogrzebu  ” w Featured (dostęp 8 kwietnia 2021 r . ) .
  165. Bertrand Thibault, „  Tytuł: Le droit Wydawca: Ottawa: [Le droit], 1913- Treść szczegółowa: Czwartek "
  166. „  Jean Charest – Zgromadzenie Narodowe Quebecu  ” , na www.assnat.qc.ca (dostęp 26 kwietnia 2021 r. )
  167. „  Turystyka Côte-Nord | Duplessis | Regionalne stowarzyszenia turystyczne Sept-Îles Sektor Sept-Îles | Organizacje turystyczne  ” , na temat Bonjour Québec (dostęp 8 kwietnia 2021 r . ) .
  168. „  Indywidualne mapy 125 okręgów wyborczych  ” , o Élections Québec (dostęp 8 kwietnia 2021 r . ) .
  169. „  Joseph-Mignault-Paul Sauvé – National Assembly of Quebec  ” , na assnat.qc.ca (dostęp 8 kwietnia 2021 r . ) .
  170. Strefa polityczna- ICI.Radio-Canada.ca , „  En „ 100 dni rewolucji”  Paula Sauvé nagle się skończyło , na Radio-Canada.ca (dostęp 8 kwietnia 2021 ) .
  171. „  Daniel Johnson (ojciec) – Zgromadzenie Narodowe Quebecu  ” , na stronie www.assnat.qc.ca (dostęp 27 kwietnia 2021 r. )
  172. „  Antonio Barrette – Zgromadzenie Narodowe Quebecu  ” , na assnat.qc.ca (dostęp 8 kwietnia 2021 r . ) .
  173. „  Jean Lesage – National Assembly of Quebec  ” , na assnat.qc.ca (dostęp 8 kwietnia 2021 r . ) .
  174. - Wybory Jeana Lesage'a: "zmiana w życiu" - The Lionel-Groulx Foundation  ” , na stronie fondationlionelgroulx.org (konsultacja 8 kwietnia 2021 r . ) .
  175. Saint-Aubin 1979 , s.  198.
  176. Jonathan Livernois, Rewolucja w porządku: historia dwulicowości , s.  69 .
  177. Saint-Aubin 1979 , s.  197.
  178. René Durocher, „  Maurice Duplessis i jego koncepcja autonomii prowincji na początku jego kariery politycznej  ”, Revue d'histoire de d'Amérique française , tom.  23, n o  1,, s.  13 ( przeczytaj online ).
  179. Michel Nadeau, „  Le” Duplessis „de Conrad Black  ”, Le Devoir ,, s.  29 ( przeczytaj online ).
  180. Pomoc domowa Alloprof | Alloprof  ” , na www.alloprof.qc.ca (dostęp 27 kwietnia 2021 )
  181. Gélinas, Xavier, 1967- , Ferretti, Lucia, 1958- i Bédard, Éric, 1969- , Duplessis: jego środowisko, jego czas , Septentrion,( ISBN  978-2-89448-625-2 i 2-89448-625-1 , OCLC  705507561 , czytaj online ) , s.  152.
  182. Gélinas, Xavier, 1967- , Ferretti, Lucia, 1958- i Bédard, Éric, 1969- , Duplessis: jego środowisko, jego czas , Septentrion,( ISBN  978-2-89448-625-2 i 2-89448-625-1 , OCLC  705507561 , czytaj online ) , s.  194.
  183. Gélinas, Xavier, 1967- , Ferretti, Lucia, 1958- i Bédard, Éric, 1969- , Duplessis: jego środowisko, jego czas , Septentrion,( ISBN  978-2-89448-625-2 i 2-89448-625-1 , OCLC  705507561 , czytaj online ) , s.  195.
  184. Alexandre Dumas , „  Biskupi jedzą z mojej ręki”: stosunki między Kościołem a państwem za Maurice'a Duplessisa (1944-1959)  ”, Revue d'histoire de d'Amérique française , tom.  69, n o  4,, s.  48 ( ISSN  0035-2357 i 1492-1383 , DOI  10.7202 / 1036514ar , czytaj online , konsultacja 28 października 2020 r. ).
  185. Alexandre Dumas" Biskupi jedzenia w ręku ": stosunki między Kościołem a państwem w ramach Maurice Duplessis (1944-1959)  ", Revue d'histoire de d'Amérique française , vol.  69, n o  4,, s.  51 ( ISSN  0035-2357 i 1492-1383 , DOI  10.7202 / 1036514ar , czytaj online , konsultacja 29 października 2020 r. ).
  186. Alexandre Dumas" Biskupi jedzenia w ręku ": stosunki między Kościołem a państwem w ramach Maurice Duplessis (1944-1959)  ", Revue d'histoire de d'Amérique française , vol.  69, n o  4,, s.  69 ( ISSN  0035-2357 i 1492-1383 , DOI  10.7202 / 1036514ar , czytaj online , konsultacja 28 października 2020 ).
  187. Alexandre Dumas , „  Biskupi jedzą z mojej ręki”: stosunki między Kościołem a państwem za Maurice'a Duplessisa (1944-1959)  ”, Revue d'histoire de d'Amérique française , tom.  69, n o  4,, s.  67 ( ISSN  0035-2357 i 1492-1383 , DOI  10.7202 / 1036514ar , czytaj online , konsultacja 28 października 2020 r. ).
  188. (1 Jerzy VI v. 11).
  189. Marcel Fournier komunizmu i antykomunizmowi Quebec (1920-1950) ,( czytaj online ) , s.  55.
  190. Richard Jones , „  Zamek w drzwiach!”  », Cap-aux-Diamants: przegląd historii Quebecu , t.  1 n O  3,, s.  9 ( ISSN  0829-7983 i 1923-0923 , przeczytane online , skonsultowane 29 października 2020 r. ).
  191. Literary Poetics of the Katechism of the Electors , Kanada, Laval University ( czytaj online ) , s.  6
  192. Gélinas, Xavier, 1967- i Ferretti, Lucia, 1958- , Duplessis: jego środowisko, jego czas , Septentrion,( ISBN  978-2-89448-625-2 i 2-89448-625-1 , OCLC  705507561 , czytaj online ) , s.  334.
  193. Gélinas, Xavier, 1967- i Ferretti, Lucia, 1958- , Duplessis: jego środowisko, jego czas , Septentrion,( ISBN  978-2-89448-625-2 i 2-89448-625-1 , OCLC  705507561 , czytaj online ) , s.  335.
  194. Gélinas, Xavier, 1967- i Ferretti, Lucia, 1958- , Duplessis: jego środowisko, jego czas , Septentrion,( ISBN  978-2-89448-625-2 i 2-89448-625-1 , OCLC  705507561 , czytaj online ) , s.  336.
  195. Gélinas, Xavier, 1967- i Ferretti, Lucia, 1958- , Duplessis: jego środowisko, jego czas , Septentrion,( ISBN  978-2-89448-625-2 i 2-89448-625-1 , OCLC  705507561 , czytaj online ) , s.  197.
  196. Gélinas, Xavier, 1967- i Ferretti, Lucia, 1958- , Duplessis: jego środowisko, jego czas , Septentrion,( ISBN  978-2-89448-625-2 i 2-89448-625-1 , OCLC  705507561 , czytaj online ) , s.  198.
  197. Gélinas, Xavier, 1967- i Ferretti, Lucia, 1958- , Duplessis: jego środowisko, jego czas , Septentrion,( ISBN  978-2-89448-625-2 i 2-89448-625-1 , OCLC  705507561 , czytaj online ) , s.  230.
  198. Gélinas, Xavier, 1967- i Ferretti, Lucia, 1958- , Duplessis: jego środowisko, jego czas , Septentrion,( ISBN  978-2-89448-625-2 i 2-89448-625-1 , OCLC  705507561 , czytaj online ) , s.  218.
  199. Gélinas, Xavier, 1967- i Ferretti, Lucia, 1958- , Duplessis: jego środowisko, jego czas , Septentrion,( ISBN  978-2-89448-625-2 i 2-89448-625-1 , OCLC  705507561 , czytaj online ) , s.  219.
  200. Yves Lever, Duplessis: jego pochodzenie, jego czasy , Septentrion,( ISBN  978-2-89448-625-2 i 2-89448-625-1 , OCLC  705507561 , czytaj online ) , „Maurice Duplessis et la censure du cinema”, s.  222.
  201. Gélinas, Xavier, 1967- i Ferretti, Lucia, 1958- , Duplessis: jego środowisko, jego czas , Septentrion,( ISBN  978-2-89448-625-2 i 2-89448-625-1 , OCLC  705507561 , czytaj online ) , s.  227.
  202. Yves Lever, Duplessis: jego pochodzenie, jego czasy , Septentrion,( ISBN  978-2-89448-625-2 i 2-89448-625-1 , OCLC  705507561 , czytaj online ) , „Maurice Duplessis et la censure du cinema”, s.  221.
  203. „  Oskar Drouin – Zgromadzenie Narodowe Quebecu  ” , na www.assnat.qc.ca (dostęp 28 kwietnia 2021 )
  204. Alain Lavigne i Andréanne Cantin, „  Kampanie wyborcze w stylu amerykańskim pod rządami Duplessisa  ”, Biuletyn historii politycznej , tom.  24, n o  1,, s.  34 ( przeczytaj online )
  205. Lavigne 2012 , s.  43
  206. Alain Lavigne i Andréanne Cantin, „  Kampanie wyborcze w stylu amerykańskim pod rządami Duplessisa  ”, Biuletyn historii politycznej , tom.  24, n o  1,, s.  34 ( przeczytaj online )
  207. Alain Lavigne, „  Marketing wyborczy od Maurice’a Duplessisa do René Lévesque  ”, Biuletyn historii politycznej , t.  23 N O  2, s.  173
  208. René Durocher, „  Maurice Duplessis i jego koncepcja autonomii prowincji na początku jego kariery politycznej  ”, Revue d'histoire de d'Amérique française , tom.  23, n o  1,, s.  13
  209. „  Joseph-Damase Bégin – National Assembly of Quebec  ” , na www.assnat.qc.ca (dostęp 26 kwietnia 2021 r. )
  210. Jean-Herman Guay (reżyser), „  Joseph-Damase Bégin (1900-1977) Polityk  ” , na limite.usherbrooke.ca , Bilan du siècle , Université de Sherbrooke (dostęp 26 kwietnia 2021 )
  211. Lavigne 2012 , s.  38
  212. Lavigne 2012 , s.  34
  213. Tamże. 71.
  214. (w) Wstęp do historii - Zgromadzenie Narodowe Quebecu  " , na www.assnat.qc.ca (dostęp 28 kwietnia 2021 )
  215. Tamże. 130.
  216. Tamże. 142.
  217. Lavigne 2012
  218. Gélinas, Xavier, 1967- , Ferretti, Lucia, 1958- i Bédard, Éric, 1969- , Duplessis: jego środowisko, jego czas , Septentrion,( ISBN  978-2-89448-625-2 i 2-89448-625-1 , OCLC  705507561 , czytaj online ) , s.  81.
  219. Frédéric Boily , „  Duplessism czy niedokończony populizm  ”, Polityka i społeczeństwa , t.  21 N O  2, s.  101.
  220. „  Richard Jones, Duplessis i rząd Union Nationale  ” ,(dostęp 8 października 2017 r . ) .
  221. Gélinas, Xavier, 1967- , Ferretti, Lucia, 1958- i Bédard, Éric, 1969- , Duplessis: jego środowisko, jego czas , Septentrion,( ISBN  978-2-89448-625-2 i 2-89448-625-1 , OCLC  705507561 , czytaj online ) , s.  91.
  222. Gélinas, Xavier, 1967- , Ferretti, Lucia, 1958- i Bédard, Éric, 1969- , Duplessis: jego środowisko, jego czas , Septentrion,( ISBN  978-2-89448-625-2 i 2-89448-625-1 , OCLC  705507561 , czytaj online ) , s.  92.
  223. Gélinas, Xavier, 1967- , Ferretti, Lucia, 1958- i Bédard, Éric, 1969- , Duplessis: jego środowisko, jego czas , Septentrion,( ISBN  978-2-89448-625-2 i 2-89448-625-1 , OCLC  705507561 , czytaj online ) , s.  94.
  224. Jean-François Nadeau, „  Duplessis, jego rozgłos, jego przemoc  ”, Le Devoir ,.
  225. Benoît Melançon , „  Alain Lavigne, Duplessis, brakujący fragment legendy. Wynalazek marketingu politycznego, Quebec, Septentrion, 2012, 194  s. Ilustrowany. (Przedmowa Denisa Vaugeois.)  ”, Recherches socographique , tom.  53, n o  3,, s.  687.
  226. Gélinas, Xavier, 1967- , Ferretti, Lucia, 1958- i Bédard, Éric, 1969- , Duplessis: jego środowisko, jego czas , Septentrion,( ISBN  978-2-89448-625-2 i 2-89448-625-1 , OCLC  705507561 , czytaj online ) , s.  80.
  227. Gélinas, Xavier, 1967- , Ferretti, Lucia, 1958- i Bédard, Éric, 1969- , Duplessis: jego środowisko, jego czas , Septentrion,( ISBN  978-2-89448-625-2 i 2-89448-625-1 , OCLC  705507561 , czytaj online ) , s.  95.
  228. Jonathan Livernois, Rewolucja w porządku: historia duplessizmu , s.  80 .
  229. Jonathan Livernois, rewolucji w kolejności: historii duplessism , str.  81 .
  230. Jonathan Livernois, Rewolucja w porządku: historia dwulicowości , s.  82 .
  231. Pierre B. Berthelot , Duplessis wciąż żyje. , Editions du Septentrion,( ISBN  2-89791-224-3 i 978-2-89791-224-6 , OCLC  1237505897 , czytaj online ) , s.  14.
  232. Berthelot, Duplessis wciąż żyje , s.  15 .
  233. Berthelot, Duplessis wciąż żyje , s.  16 .
  234. Berthelot, Duplessis jest wciąż żywa , str.  101 .
  235. Jonathan Livernois, Rewolucja w porządku: historia duplessizmu , s.  85 .
  236. Berthelot, Duplessis wciąż żyje , s.  116 .
  237. Berthelot, Duplessis jest wciąż żywa , str.  127 .
  238. Berthelot, Duplessis wciąż żyje , s.  152 .
  239. Jonathan Livernois, rewolucji w kolejności: historii duplessism , str.  86 .
  240. Berthelot, Duplessis wciąż żyje , s.  220 .
  241. Berthelot, Duplessis wciąż żyje , s.  331 .
  242. Berthelot, Duplessis wciąż żyje , s.  276 .
  243. Berthelot, Duplessis jest wciąż żywa , str.  277 .
  244. Berthelot, Duplessis wciąż żyje , s.  278 .
  245. Berthelot, Duplessis jest wciąż żywa , str.  279 .
  246. Berthelot, Duplessis wciąż żyje , s.  283 .
  247. Berthelot, Duplessis jest wciąż żywa , str.  298 .
  248. „  Maurice-Duplessis Monument  ” , w Commission de la capital nationale du Québec (dostęp 23 kwietnia 2021 r . ) .
  249. „  Monument de Maurice Duplessis - katalog dziedzictwa kulturowego Quebec  ” , na patrimoine-culturel.gouv.qc.ca (dostęp 23 kwietnia 2021 ) .
  250. Berthelot, Duplessis jest wciąż żywa , str.  286 .
  251. Berthelot, Duplessis wciąż żyje , s.  290 .
  252. Berthelot, Duplessis wciąż żyje , s.  293 .
  253. Berthelot, Duplessis wciąż żyje , s.  292 .
  254. Berthelot, Duplessis wciąż żyje , s.  295 .
  255. Berthelot, Duplessis jest wciąż żywa , str.  303 .
  256. Berthelot, Duplessis wciąż żyje , s.  299 .
  257. Berthelot, Duplessis wciąż żyje , s.  300 .
  258. Jonathan Livernois, Rewolucja w porządku: historia dwulicowości , s.  243-244 .
  259. Simon Rioux , „  Wielka ciemność Boga w niebie!”  » , O miłośniku piwa ,(dostęp 9 kwietnia 2021 r . ) .
  260. Krzysztof Jarosz , „  Prowincjalni i Prokrastynatorzy  ”, Voix et Images , t.  40 N O  2, s.  123-128 ( ISSN  0318-9201 i 1705-933X , DOI  10.7202 / 1030205ar , odczyt online , dostęp 9 kwietnia 2021 ).
  261. Vivre est un village, Kapitan François Boulo i jego drużyna rugby" Gilets Jaunes "...  " , na blogs.mediapart.fr , Mediapart ,(dostęp 28 kwietnia 2021 )
  262. Jonathan Livernois, Rewolucja w porządku: historia dwulicowości , s.  244 .
  263. Czarny, 1977a , s.  31.
  264. „  Czcigodny M. Duplessis, Ojciec Chrzestny  ”, Progrès du Saguenay ,( przeczytaj online )
  265. Louis Cornellier, Figures québécoises - Portrety krytyków , Kanada, Septentrion,, s.  73
  266. Rumilly, 1973a , s.  30.
  267. Muzeum Quebecu . , kolekcja Duplessis , Muzeum Quebec,( ISBN  2551126002 , OCLC  24540448 , czytaj online ) , s.  19.
  268. https://www.patrimoine-culturel.gouv.qc.ca/rpcq/detail.domethode=consulter&id=215188&type=bien
  269. „  Maison Maurice-Duplessis – Directory of Quebec's Cultural Heritage  ” , na patrimoine-culturel.gouv.qc.ca (dostęp 6 kwietnia 2021 r . ) .
  270. Most Duplessis zawalił się 70 lat temu  " , na Le Nouvelliste ,(dostęp 9 kwietnia 2021 r . ) .
  271. Fiche  " , na ville.quebec.qc.ca ( dostęp 9 kwietnia 2021 ) .
  272. „  Duplessis  ” , o zajęciach rodzinnych (dostęp 9 kwietnia 2021 r . ) .
  273. https://www.qehc.org/lhistoire&set_lang=fr
  274. „  Recherche multicritères  ” , na stronie toponymie.gouv.qc.ca (dostęp 8 kwietnia 2021 r . ) .
  275. Archives de Maurice Le Noblet DUPLESSIS  " , na assnat.qc.ca ( dostęp 22 kwietnia 2021 ) .
  276. Honorable - National Assembly of Quebec  " , na www.assnat.qc.ca (dostęp 27 czerwca 2021 )
  277. „  ODBIORCY DOKTORATÓW HONORIS CAUSA Z UNIWERSYTETU LAVAL  ”
  278. „  Wpisz do księgi gości, aby zaświadczyć o wydarzeniu – Biblioteka i Archiwum – Université de Sherbrooke  ” , na www.usherbrooke.ca (dostęp 25 kwietnia 2021 r. )
  279. „  WYKAZ DOKTORATÓW HONOROWYCH 1920-2013 (porządek chronologiczny)  ”
  280. Monument of Maurice L. Duplessis - Directory of Cultural Heritage of Quebec  " , na www.patrimoine-culturel.gouv.qc.ca (dostęp 25 kwietnia 2021 )
  281. Pomnik Maurice'a Le Noblet Duplessis z Quebecu (fragment) - Brunet, Émile  " , o Zbiorach | MNBAQ (dostęp 28 kwietnia 2021 )
  282. Maurice Le Noblet Duplessis - Brunet, Émile  " , o zbiorach | MNBAQ (dostęp 28 kwietnia 2021 )
  283. „  Model przygotowawczy„ Pomnika Maurice'a Le Noblet Duplessis ”z Quebecu (fragment) - Brunet, Émile  ” , o Zbiorach | MNBAQ (dostęp 28 kwietnia 2021 )
  284. „  Model przygotowawczy„ Pomnika Maurice'a Le Noblet Duplessis ”z Quebecu (fragment) - Brunet, Émile  ” , o Zbiorach | MNBAQ (dostęp 28 kwietnia 2021 )
  285. Radio-Canada, „  Duplessis, une grande production historique de Radio-Canada  ”, na https://ici.radio-canada.ca/ (dostęp 27 lutego 2021 ) .
  286. Charbonneau i szef kuchni - Théâtre Duceppe-Montreal  " , o Théâtre Jean Duceppe (dostęp 12 maja 2021 )
  287. Claude Maher, „  Program spektaklu Charbonneau et le Chef  ” , na stronie duceppe.com , 2003-2004
  288. „  The Hochelaga-Maisonneuve district: Series C” Culture „  ” , na www.espace-ressources.uqam.ca (dostęp 12 maja 2021 r. )
  289. “  Facet z Quebecu po Le Revizor Gogola | Livre - Leméac Éditeur  ” , na www.lemeac.com (konsultacja 12 maja 2021 r. )
  290. Sophie Ji , Wiatr lekkości w czasach pandemii  " , w Le Délit ,(dostęp 12 maja 2021 )
  291. „  Robert Charlebois & Louise Forestier  ” , o Robercie Charlebois (dostęp 25 maja 2021 )
  292. Les Cowboys Fringants - październik | Désinvolt  ” (dostęp 25 maja 2021 r. )
  293. „  Boom baby boom!, by Loco Locass  ” , na Loco Locass (dostęp 25 maja 2021 r. )
  294. „  Moi przodkowie / Przemawia do diabła!” - CD  ” , na Propaganda (dostęp 25 maja 2021 )
  295. „  Azbest, autorstwa Vincenta Vallièresa  ” o Vincent Vallières (dostęp 25 maja 2021 r. )
  296. „  Montaż kuchni, autorstwa Arseniq33  ” , na Arseniq33 (dostęp 25 maja 2021 r. )
  297. „  Montrealistan Ft. Rolly & Cheb Nino, autor: Manu Militari  ” , o Manu Militari (dostęp 25 maja 2021 r. )
  298. Quebec Info Muzyka | La Chicane | Po cichu | Wielka bitwa  ” , na stronie www.qim.com (dostęp 25 maja 2021 r. )
  299. Samian / Face to siebie - CD  " , o Propaganda ( dostęp 25 maja 2021 )
  300. Quebec Info Muzyka | Marc Drouin  ” , na www.qim.com (dostęp 25 maja 2021 r. )
  301. „  Tandem, autorstwa Dramatik  ” , na Dramatik (dostęp 25 maja 2021 )
  302. „  Prezydencki, autorstwa Alaclair Ensemble  ” , o Alaclair Ensemble (dostęp 25 maja 2021 r. )
  303. „  Otwarte usta, autorstwa Alexandre Belliard  ” , o Alexandre Belliard (dostęp 25 maja 2021 r. )
  304. „  Madeleine Parent, autorstwa Alexandre Belliard  ” , o Alexandre Belliard (dostęp 25 maja 2021 r. )
  305. Bojkot Mathieu ( czytaj online )
  306. Indianin umiera, Kramaslabovitch  " , na La Main Rouge (dostęp 25 maja 2021 )
  307. „  No Biggie, by Bad Nylon  ” o Bad Nylon (dostęp 25 maja 2021 r. )
  308. Ten raper gospel chce rzucić światło na grzechy, które popełniamy | Artykuł  ” (dostęp 25 maja 2021 r. )
  309. PalmarèsADISQ - Maxime Gabriel - Album: Farfadet  " , na PalmarèsADISQ (dostęp 25 maja 2021 )
  310. „  Przemówienie otwierające – Zgromadzenie Narodowe Quebecu  ” , na www.assnat.qc.ca (dostęp 28 kwietnia 2021 )
  311. (w) „  Pałac  ” na www.parliament.uk (dostęp 28 kwietnia 2021 )
  312. „  Maurice Duplessis | La Société du patrimoine politique du Québec  ” , na archivespolitiquesduquebec.com (dostęp 8 kwietnia 2021 r . ) .
  313. Mowa z tronu, Quebec,| La Société du patrimoine politique du Québec  ” , na archivespolitiquesduquebec.com (dostęp 8 kwietnia 2021 r . ) .
  314. http://www.cimetieresduquebec.ca/mauricie/trois-rivieres-pte-du-lac/
  315. http://www.cimetieresduquebec.ca/mauricie/yamachiche/
  316. https://www.ancestry.com/discoveryui-content/view/170923598:60527_phsrc=Ast15&_phstart=successSource&gsfn=Joseph&gsln=Duplessis&ml_rpos=6&queryId=8c772c4af07d85c423c
  317. François Sévère Lesieur Desaulniers , Stare rodziny Yamachiche , Montreal, AP Pigeon, Drukarz,, 346  s. ( czytaj online ) , s.  154-168
  318. Sylvie Tremblay , „  Zagadka rodziny Le Noblet Duplessis  ”, „ Cap-aux-Diamants: The Review of Quebec History” , tom.  5, n O  4,, s.  66-66 ( ISSN  0829-7983 i 1923-0923 , czytane online , dostęp 23 kwietnia 2021 ).
  319. Biuletyn badań historycznych: biuletyn archeologii, historii, biografii, numizmatyki itp. /  " Na banq.qc.ca .
  320. Raymond DouvilleNicolas Gastineau sieur Du Le Plessis Maurice Noblet Duplessis  " Les Cahiers des Dix , n O  39,, s.  85-117 ( ISSN  0575-089X i 1920-437X , DOI  10.7202 / 1025318ar , odczyt online , dostęp 23 kwietnia 2021 ).
  321. Rodzina Duplessis | Genealogia, drzewo genealogiczne i pochodzenie  ” , na mesaieux.com (dostęp 23 kwietnia 2021 ) .
  322. Akcja Narodowo-Liberalna nie istniała podczas ostatnich wyborów powszechnych w 1931 roku .
  323. Porównania w wynikach Związku Narodowego są dokonywane w stosunku do wyników Akcji Narodowo-Liberalnej i Konserwatywnej Partii Quebecu w ostatnich wyborach .
  324. Niektóre źródła podają jednak, że René Chaloult w Lotbinière został wybrany pod sztandarem Partii Liberalnej .
  325. Ten kandydat to były lider Narodowej Akcji Liberalnej Paul Gouin .
  326. Wśród tych wyników znalazł się wybrany kandydat René Chaloult .
  327. Maurice Duplessis, wielki Kanadyjczyk. Biografia premiera prowincji Quebec. , Benallack Prasa,( OCLC  977341564 , przeczytaj online )
  328. Paul-André Linteau i Jean-Claude Robert , Historia współczesnego Quebecu , Boréal,( ISBN  2-89052-297-0 , 978-2-89052-297-8 i 2-89052-298-9 , OCLC  20357831 , czytaj online )
  329. Pierre Laporte , Prawdziwe oblicze Duplessis , Éditions de l'Homme,( OCLC  26855082 , przeczytaj online )
  330. Jean Des Trois Rives , Maurice Duplessis , Editions du Château,( przeczytaj online )
  331. Leslie A. Robertson , Le chef: The Chief, biografia polityczna Maurice'a L. Duplessis , Editions du jour,( przeczytaj online )
  332. Robert Rumilly , Maurice Duplessis i jego czasy. ,( OCLC  641692008 , przeczytaj online )
  333. (w) C.M Black , Kariera Maurice'a L. Duplessisa widziana przez Jego związek ,( OCLC  83985937 , przeczytaj online )
  334. Conrad Black , „  Kariera Maurice'a L. Duplessisa widziana z jego korespondencji, 1927-1939  ”, na escholarship.mcgill.ca (dostęp 3 czerwca 2021 )
  335. Raymond Paradis , Znaliśmy Maurice'a duplessisa ,( przeczytaj online )
  336. Jean-Marie Tremblay , „  Léon Dion, Quebec 1945-2000. tom II. Intelektualiści i czasy Duplessisa  ” , o tekście ,(dostęp 3 czerwca 2021 )
  337. Denys Arcand i Pierre Latour , Duplessis , VLB,( przeczytaj online )
  338. Bernard Saint-Aubin , Duplessis i jego czasy , La Presse,( ISBN  978-2-89043-019-8 , czytaj online )
  339. (w) Gerard Boismenu , Duplessis: stosunki władzy gospodarczej i politycznej, 1944-1960 , University Press of Montreal( OCLC  883940438 , przeczytaj online )
  340. Andrzej. Benoit , „  Maurice Duplessis et le duplessisme: historiographique assessment, 1959-1980  ”, praca magisterska , University of Montreal, 1983. ( czytaj online , konsultacja 3 czerwca 2021 r. )
  341. Broszury historyczne  " , na cha-shc.ca (dostęp 3 czerwca 2021 )
  342. Claude Jasmin , Le patriarche bleu: Duplessis: biografia , Lanctôt Editeur,( ISBN  978-2-89485-100-5 , przeczytaj online )
  343. Gilles Marcotte , Śmierć Maurice'a Duplessisa i inne historie , Boréal,( ISBN  978-2-89052-949-6 , czytaj online )
  344. Jacques Hébert , Duplessis, nie, dziękuję! , Borealny,( ISBN  978-2-7646-0048-1 , przeczytaj online )
  345. Maurice Duplessis  " , na Éditions XYZ ( dostęp 3 czerwca 2021 )
  346. Celebrities - Maurice Duplessis  " , na www.lidec.qc.ca (dostęp 3 czerwca 2021 )
  347. Biblioteka Michel Lévesque i Quebec (Prowincja) Wydziału Badań Zgromadzenia Narodowego , Związek Narodowy: bibliografia , Zgromadzenie Narodowe,( ISBN  978-2-551-12063-5 , czytaj online )
  348. Xavier Gélinas i Lucia Ferretti , Duplessis: jego pochodzenie, jego czasy , Septentrion,( ISBN  978-2-89448-625-2 , czytaj online )
  349. Alain Lavigne , Duplessis: brakujący fragment legendy: wynalazek marketingu politycznego , Septentrion,( ISBN  978-2-89448-688-7 , czytaj online )
  350. Pierre Berthelot , „  Maurice Duplessis: narracja postaci historycznej  ”, teza ,( przeczytane online , dostęp 3 czerwca 2021 )
  351. Martin Lemay , W obronie Maurice’a Duplessisa , Quebec America,( ISBN  978-2-7644-3069-9 , przeczytaj online )
  352. Jonathan Livernois , Rewolucja w porządku: historia dwulicowości , Editions Du Boréal,( ISBN  978-2-7646-4547-5 , czytaj online )
  353. Pierre B. Berthelot , Duplessis wciąż żyje , Septentrion,( ISBN  978-2-89791-223-9 , czytaj online )
  354. National Film Board of Canada , „  The Royal Visit  ” (dostęp 26 kwietnia 2021 )
  355. National Film Board of Canada , „  Voyage royal  ” (dostęp 26 kwietnia 2021 )
  356. National Film Board of Canada , „  Royal River  ” (dostęp 26 kwietnia 2021 )
  357. National Film Board of Canada , „  Quebec: Duplessis et après ...  ” (dostęp 26 kwietnia 2021 )
  358. „  Wszystkie filmy dokumentalne” Maurice Duplessis „w streamingu  ” , na Les-docus.com (dostęp 27 kwietnia 2021 r. )
  359. „  Epic in America: popularna historia Quebecu [nagranie wideo] / scenariusz, Gilles Carle, Camille Coudari, Jacques Lacoursière; produkcja, Gilles Carle.  » , Na localhost (dostęp 27 kwietnia 2021 )
  360. „  film-documentaire.fr – portal filmów dokumentalnych  ” , na stronie www.film-documentaire.fr (dostęp 26 kwietnia 2021 r. )
  361. „  Wyniki wyszukiwania dla Bibliothèque et Archives Canada / Library and Archives Canada  ”, na bac-lac.on.worldcat.org (dostęp 20 maja 2021 r. )

Załączniki

Powiązane artykuły

Linki zewnętrzne

Bazy danych i rejestry

Mamy nadzieję, że informacje, które zgromadziliśmy na temat Maurice Duplessis, były dla Ciebie przydatne. Jeśli tak, nie zapomnij polecić nas swoim przyjaciołom i rodzinie oraz pamiętaj, że zawsze możesz się z nami skontaktować, jeśli będziesz nas potrzebować. Jeśli mimo naszych starań uznasz, że informacje podane na temat _title nie są całkowicie poprawne lub że powinniśmy coś dodać lub poprawić, będziemy wdzięczni za poinformowanie nas o tym. Dostarczanie najlepszych i najbardziej wyczerpujących informacji na temat Maurice Duplessis i każdego innego tematu jest istotą tej strony internetowej; kierujemy się tym samym duchem, który inspirował twórców Encyclopedia Project, i z tego powodu mamy nadzieję, że to, co znalazłeś o Maurice Duplessis na tej stronie pomogło Ci poszerzyć swoją wiedzę.

Opiniones de nuestros usuarios

Sylwia Czech

Świetny post o Maurice Duplessis.

Bart Majchrzak

Uważam, że ten wpis o zmiennej Maurice Duplessis jest sformułowany bardzo ciekawie, przypomina mi lata szkolne. Jakie piękne czasy, dzięki za sprowadzenie mnie do nich.

Grzegorz Wasilewski

Podoba mi się ta strona, a artykuł o Maurice Duplessis jest tym, którego szukałem.