Christian Huygens



Informacje, które udało nam się zgromadzić na temat Christian Huygens, zostały starannie sprawdzone i uporządkowane, aby były jak najbardziej przydatne. Prawdopodobnie trafiłeś tutaj, aby dowiedzieć się więcej na temat Christian Huygens. W Internecie łatwo zgubić się w gąszczu stron, które mówią o Christian Huygens, a jednocześnie nie podają tego, co chcemy wiedzieć o Christian Huygens. Mamy nadzieję, że dasz nam znać w komentarzach, czy podoba Ci się to, co przeczytałeś o Christian Huygens poniżej. Jeśli informacje o Christian Huygens, które podajemy, nie są tym, czego szukałeś, daj nam znać, abyśmy mogli codziennie ulepszać tę stronę.

.

Christian Huygens
Opis tego obrazu, również skomentowany poniżej
Christian Huygens (1671), namalowany przez Caspara Netscher
Narodziny
Haga ( Zjednoczone Prowincje )
Śmierć
Haga (Zjednoczone Prowincje)
Narodowość holenderski
Instytucje Royal Society Akademia Nauk
Dyplom Uniwersytet w Lejdzie
Znany z Zasada Huygensa-Fresnela
Dwójłomność
Teoria fale
Siła odśrodkowa
Tytan

Christian Huygens (w języku niderlandzkim Christiaan Huygens / k r ɪ s t i j ma ː n ɦ œ tam ɣ ə ( n ) s /  ; po łacinie Christianus Hugenius ), urodzonyw Hadze (w Zjednoczonych Prowincjach ) i zmarł dniaw tym samym mieście przebywa holenderski matematyk , astronom i fizyk .

Uważany za alter ego Galileusza , w szczególności za odkrycie Tytana, które opisuje w Systemie Saturna ( 1659 ), gdzie dokonuje pierwszego wyczerpującego opisu Układu Słonecznego z sześcioma planetami i sześcioma księżycami , z niezrównaną wówczas precyzją. Po raz pierwszy można mieć wyobrażenie o wymiarze układu, odległości gwiazd i dokładnym położeniu Ziemi w nim, a także o jego dokładnym wymiarze, znacznie większym niż Mars czy Merkury , niewiele większa niż Wenus, ale znacznie mniejsza niż Jowisz i Saturn . Zbudował także pierwszy zegar wahadłowy , który poprawił dokładność istniejących zegarów z 15 minut do 15 sekund dziennie (1656). Huygens jest powszechnie uznawany za jego fundamentalnej roli w rozwoju nowoczesnego rachunku, w szczególności za rozwój techniki sumowania i integracyjne niezbędne do odkrycia isochronism z cykloidy . W naukach fizycznych zasłynął formułowaniem falowej teorii światła i obliczaniem siły odśrodkowej .

Biografia

Młodzież

W Europie w XVII -tego  wieku , a konkretnie w Zjednoczone Prowincje Rzeczypospolitej , zwane Huygens przywołuje rodziny w młodym służby państwowej. Ojciec Chrystiana otrzymuje imię Constantijn , w hołdzie stałości mieszkańców Brédy podczas pięciu oblężeń miasta .

Christian Huygens jest synem Constantijna Huygensa –  poety i dyplomaty  – oraz Suzanny van Baerle, kobiety bardzo kulturalnej. Urodził się w Hadze dniai dorasta z rykiem bitew przeciwko Hiszpanom w tle . On i jego brat Constantijn są najstarszymi z rodziny składającej się z czterech chłopców i jednej dziewczynki. Odsunięty od dzieci przez swoje obowiązki, ojciec Constantijna dba jednak o ich program studiów - przyjęty przez ich nauczyciela łaciny , Henta Bruno - i nadzoruje go. Prowadzi dziennik, w którym notuje postępy swoich dzieci. Christian jąka się, źle zapamiętuje, kiwa głową i lubi rozmawiać w samotności, ale od ósmego roku życia jego postępy stają się błyskawiczne – jego matka właśnie zmarła na infekcję dwa miesiące po ostatnim porodzie – i długo odmawia. zrezygnować z żałoby. W wieku czternastu lat, nie chce uczyć się na pamięć wierszy z Wergiliusza i chce zrobić z arytmetyki . Jego pierwszymi nauczycielami byli studenci teologii i poeci; pozostawione samemu sobie dziecko nie sprawia większego problemu, ale stawia opór diamentowi, gdy jest zmuszone marnować swoją inteligencję na rzeczy, które go nie interesują. Kiedy Christian piętnaście lat, jego ojciec w końcu poddał się i wynajęła prywatnego nauczyciela, z matematyk Jan Stampioen , który wyznaczony dla nastolatek szeroki program odczytów w tym dzieł Ptolemeusza , Kopernika , Stevin , Brahe , Keplera , a nawet Kartezjusza. , Wszystko odnowicieli wiedzy astronomicznej. Informuje swojego ucznia na bieżąco o najnowszych dziedzinach nauki, ale radzi mu, aby w miarę możliwości starał się wyciągać własne wnioski, zamiast przyswajać wnioski innych. Constantijn szanuje naukową ciekawość syna, ale nigdy nie rezygnuje z pragnienia uczynienia go idealnym dworzaninem. Zanim rozpoczął studia, Christian znał się na retoryce i szermierce , grał na lutni , violi da gamba i klawesynie , dosiadał koni, polował, śpiewał, tańczył, jeździł na łyżwach i malował. Oprócz języka ojczystego - holenderskiego  - biegle posługuje się greką , łaciną , włoskim i francuskim . Co więcej, jest biegły w sztuce konwersacji i wie, jak zachowywać się jak doskonały arystokrata.

W wieku szesnastu lat Christian zapisał się na Uniwersytet w Leyden, aby uczęszczać na dwa kursy prawoznawstwa dziennie oraz kurs matematyki, dyscypliny, której uczył go utalentowany nauczyciel Frans Van Schooten . Po dwóch latach Christian został wysłany do mniej udanego z naukowego punktu widzenia College of Orange w Brédzie , gdzie studiował prawo. W liście polecającym jego ojciec przedstawił Christiana hrabiemu Henri de Nassau-Siegen, który w In, zatrudnianie na zlecenie w ambasadzie w Danii . Wczesna śmierć Wilhelma II z Orange-Nassau oznacza zatrzymanie kariery dyplomatycznej Christiana: lojalność Huygenów wobec rodu Orange uniemożliwia im dostęp do oficjalnych stanowisk. Christian wreszcie ma wolny czas, aby poświęcić się nauce.

Życie prywatne i rodzinne

Jej uwagę przykuwają nie tylko wspaniali mężczyźni. W 1663 r. była tu także Francuzka Marianne Petit, córka inżyniera. Ale powołaniem Marianne jest przejście na emeryturę do klasztoru, w którym to przypadku protestancki heretyk nie jest wskazany, aby ją odwieść. Na próżno więc zabiegał o nią i to rozczarowanie miłością ogarniało go na całe miesiące. W jego korespondencji dostrzegamy kilka romantycznych związków, a nawet zamiar zawarcia małżeństwa, ale, jak większość jego prac, ten projekt nigdy nie doszedł do skutku. W sektorze prywatnym nie brakuje powodów, by pogrążyć się w melancholii. Z biegiem lat oryginalność jego naukowego umysłu odbija się na jego życiu domowym. Jego bracia i siostry pobrali się kolejno: Susanne w 1660, Constantijn w 1668 i Lodewijk w 1674. Do tego ostatniego pisał: „Jesteś ojcem wspaniałego syna, a ja wynalazkiem, który jest wspaniały na swój sposób ” . wczuje się fizycznie niedysponowany, ale zagrożone jest również jego zdrowie psychiczne.Przekonany o tym, że jest na skraju śmierci, zbiera na piśmie wszystkie ważne odkrycia, których nie poświęcił czasu na opublikowanie. Niepewność co do wyniku jego choroby trwała tygodniami. W końcu wyzdrowiał, opuścił Paryż i udał się do swojego starego domu w Hadze, gdzie odnalazł rodzinną atmosferę i miłość bliskich. Pod koniec 1670 roku może rozważyć powrót do codziennego życia. Pod koniec życia Huygens ciągnie swoją samotność jak piłkę.

Relacje z kolegami

Huygens był blisko Spinozy , rozmawiają o optyce i astronomii. Bardzo ceni zdolności manualne Spinozy, ale nie kusi go jego filozofia. Maxime Rovère podkreśla ich różnice społeczne, a zwłaszcza różne koncepcje racjonalności, a Huygens, w przeciwieństwie do Spinozy, nie widzi w nich źródła wszelkiej pewności. Ze swojej strony Spinoza podziwia naukę swojego kolegi, ale nie przekonuje go jego technika polerowania.

w Huygens został zaproszony przez ojca do Angers i skorzystał z okazji, aby odwiedzić Paryż, gdzie przebywał przez cztery miesiące. Na wstawiennictwo ojca, został wprowadzony do kręgów matematyk Claude Mylon i uczonego Habert de Montmor , którzy byli na początku bardzo dobrze zorganizowanych i wyposażonych instytucji naukowych, takich jak Francuskiej Akademii Nauk. I " Akademii” Marina Mersenne'a . W Bibliotece Królewskiej ma okazję poznać poetę Jeana Chapelaina , astronomów Adriena Auzouta i Ismaëla Boulliau , matematyka Gillesa Persona de Robervala , konstelację ciekawskich umysłów pasjonujących się matematyką. To tam Jean Chapelain zachęcił go do opublikowania – w 1656 roku – swoich obserwacji i odkrycia Tytana , czego będzie żałował przez całą swoją karierę naukową.

W 1666 Colbert utworzył Królewską Akademię Nauk, której pierwszym dyrektorem naukowym został Huygens. W 1667 r. rozpoczęto budowę Obserwatorium Paryskiego (ukończoną w 1672 r.) pamiętnym aktem erekcyjnym: matematycy Akademii pod kierunkiem Huygensa wytyczyli południk paryski w dniu przesilenia letniego,. Jesienią 1672 roku 26-letni młodzieniec przybył do Paryża, pukając do drzwi Biblioteki Królewskiej . Gottfried Wilhelm Leibniz wziął sobie do głowy naukę matematyki, Huygens zgadza się go uczyć, a obaj mężczyźni szybko stają się przyjaciółmi. Stopniowo role mistrza i ucznia zostają odwrócone z powodu błyskawicznego matematycznego postępu Leibniza. Huygens pozostał w Paryżu przez piętnaście lat, aż do 1681 roku, kiedy chory i przygnębiony wrócił do Hagi. Spróbuje wrócić do Paryża w 1685 r., ale jego projekt unicestwia odwołanie edyktu nantejskiego .

Jest obiektem kpin ze strony Roberta Hooke'a - równie płodnego, co podejrzliwego - kiedy twierdzi, że Huygens chce przywłaszczyć sobie jego odkrycie zegara sprężynowego. Huygens jest człowiekiem nauki, którego motywacją jest poszukiwanie wiedzy i życie emocjami odkrywania. Lenistwo zdobywa go, gdy tylko musi pomyśleć o wydaniu i nie znosi konfliktów, jakie rodzi jego działalność badawcza.

Isaac Newton i Huygens nie zawsze zgadzają się w nauce, ale szanują się nawzajem. Nawet się spotykająpodczas swojej trzeciej wizyty w Anglii. Newton chwali geometrię fizyczną Huygensa i jego podejście do problemów. W pracach Newtona widzi wspaniały dowód matematyczny, dla którego tak naprawdę nie znajduje żadnego fizycznego znaczenia.

Astronom

Pod koniec miesiąca, Huygens przyznaje Fransowi Van Schootenowi "Dioptry całkowicie mnie pochłaniają" . Chce zrobić teleskop , o jakim marzył Kartezjusz, ale z okularami, które rzemieślnicy potrafią wykonać. Jako pierwszy zastosował prawo Snella do dokładnego obliczenia ogniskowej, a także powiększenia każdej soczewki sferycznej i wiedział, jak określić rozmiar, położenie i orientację obrazów. Zdaje sobie sprawę z ambicji Johannesa Keplera, aby zmniejszyć dioptrię do problemu matematycznego. W ciągu dwóch lat ukończył pierwszy wstępny projekt traktatu, w którym na stu stronach, w wyniku powiązanych ze sobą propozycji, przedstawił swoją matematyczną interpretację dioptrii. W 1654, z pomocą brata Constantijna, sam zaczął docinać soczewki i okulary. wbracia Huygens kończą montaż swojego pierwszego teleskopu . Christian najpierw obserwuje Księżyc, a następnie skanuje okolice Marsa i Wenus , szukając nowych satelitów. Pierwszy z jego szkiców Saturna pochodzi z ; tej nocy rozpoznaje jasny punkt w pobliżu planety i śledzi jego ewolucję w kolejne noce. Po szesnastu dniach punkt powrócił na swoją pierwotną pozycję. Zaobserwował coś, co później nazwano Tytanem , pierwszego i największego zaobserwowanego satelity Saturna . Szczęście było po jego stronie, rzeczywiście, patrzył, jak pierścień miał się schować.

Bada również pierścienie Saturna i ustala, że ​​rzeczywiście jest to pierścień otaczający planetę. W liście datowanymchełpi się, że znalazł przyczynę tego, co Galileusz wziął za „uszy” Saturna . w, opublikował De Saturni luna observatio nova (Nowe obserwacje księżyca Saturna), dwustronicową broszurę przewidującą, że „uszy” pojawią się ponownie w kwietniu tego samego roku, i zapraszającą naukowców do przedstawienia wyjaśnienia zdolnego konkurować z jej . Swoje wyjaśnienie opublikował dopiero latem 1659 r. w traktacie Systemia Saturnium, w którym napisano o Saturnie: „Otoczony jest płaskim i cienkim pierścieniem, który w żadnym miejscu go nie dotyka i który jest pochylony. do ekliptyki  ” .

Wbrew temu, co sugeruje tytuł traktatu, nie chodzi tylko o Saturna. Huygens jest pierwszym, który obserwuje cechy na powierzchni Marsa , a śledząc ruch plamki Syrtis Major – rozległego obszaru skał wulkanicznych – zauważa, że ​​planeta obraca się wokół osi i może nawet ustalić czas trwania marsjańskiego dnia. . Dokonał także nowych obserwacji Jowisza i mgławicy Oriona , odkrytej przez Peiresca w 1610 roku, gdzie zobaczył trzy gwiazdy tworzące trapezoidalną gromadę w jej centrum . Wyposaża swój teleskop w ulepszony mikrometr drutowy - wynaleziony w 1640 roku przez astronoma amatora Williama Gascoigne'a  - który pozwala mu precyzyjnie mierzyć średnicę kątową ciał niebieskich i oceniać ich średnicę w stosunku do znanej wówczas z dobrym przybliżeniem średnicy ziemskiej . Na podstawie kruchej uzyskuje, że średnica Słońca jest 111 razy większa niż średnica Ziemi (prawidłowa liczba to 109).

Po opublikowaniu Systema Saturnium , Huygens wciąż jest zdeterminowany, aby opracować idealny teleskop. Od 1665 wkładał dużo energii w eliminację aberracji sferycznej , a jego wysiłki osiągnęły punkt kulminacyjny. Zamiast działać na okular, woli podwoić soczewki obiektywu. System utworzony z dwuwklęsłej soczewki i innej płaskiej- wypukłej soczewki zachowuje się jak obiektyw hiperboliczny bez aberracji sferycznej. Model ma swoją pieczęć: jest udanym mariażem fizyki i geometrii, w którym materia koryguje swoje wady postępując zgodnie z instrukcjami matematycznymi. Musi się wkrótce rozczarować: czyta artykuł opublikowany przez Newtona w czasopiśmie Philosophical Transactions of the Royal Society, w którym autor kwestionuje przyszłość teleskopu refrakcyjnego , który nie koryguje (jeszcze) aberracji chromatycznej . Śmierć w duszy, zastępuje słowo Eureka napisane naprzez „Ten wynalazek jest bezużyteczny z powodu aberracji Newtona, która wytwarza kolory” . Ta połowiczna porażka doprowadziła go do zbadania natury światła. Odkrywa także kilka mgławic i kilka gwiazd podwójnych .

Matematyk

To właśnie w dziedzinie geometrii Huygens dokonał pierwszych odkryć w dziedzinie takiej jak kwadratury . W wieku 22 lat wykrył błąd w wynikach uzyskanych przez flamandzkiego jezuitę Grégoire de Saint-Vincent i udoskonalił metodę tego ostatniego, aby tworzyć kwadratury i stosować ją do przekrojów stożkowych ( elipsy , hiperbole i parabole ). Z kwadratury koła wykonanej przez aproksymację udoskonala metodę Archimedesa obliczania ułamków dziesiętnych π.

Po usłyszeniu o korespondencji Blaise'a Pascala i Pierre'a de Fermata dotyczącej problemu partii podczas jego pierwszej podróży do Paryża w 1655 roku, Huygens, zachęcony przez Fransa Van Schootena , opublikował w 1657 roku pierwszą książkę o rachunku prawdopodobieństw w grach losowych. Wprowadził jako podstawowe pojęcie „wartość nadziei  ” sytuacji niepewności. Ta książka, którą przetłumaczył na holenderski w 1660, odegra decydującą rolę w rozpowszechnianiu tej nowej matematyki; w języku angielskim (anonimowo) podejmuje go John Arbuthnot w 1692 r., po łacinie Juan Caramuel y Lobkowitz w 1670 r., a zdecydowanie Jacques Bernoulli w pierwszej części jego Ars conjectandi opublikowanej w 1715 r.

Sprzeciwiał się Leibnizowi pod koniec życia, ponieważ wydawało mu się, że nieskończenie mały rachunek różniczkowy był w zasadzie tylko kwestią języka, a sama geometria musiała ingerować w matematyczne kształtowanie zjawisk. Po przyswojeniu go, nie widzi sensu tego, ponieważ jest w stanie, dzięki swoim wspaniałym postępom geometrycznym, rozwiązać każdy problem, który postawił mu Leibniz, aby wykazać wyższość swoich obliczeń. W odpowiedzi na list markiza de l'Hospital, który omawiał to samo pytanie, skomentował: „Nie widzę, w jaki sposób metoda kalkulacji pana Leibniza byłaby potrzebna w tej dziedzinie i nie wierzę też że jest tak użyteczna, jak się wydaje” . Rozwój rachunku różniczkowego pod koniec jego życia ukaże mu jednakowo, jak pokazuje jego korespondencja z Leibnizem i markizem, potęgę tego narzędzia.

Fizyk

Nadpobudliwa ciekawość Huygensa skłania go do pracy na kilku frontach jednocześnie. Przechodzi od jednego do drugiego zgodnie ze swoimi pragnieniami lub presją otoczenia. Jego badania mogą posuwać się naprzód lub stagnować, rozwijać się z przodu lub wzajemnie opóźniać. Paraliżują go dwa sprzeczne impulsy: niechęć do rozważania projektu i skłonność do ciągłego angażowania się w nowe badania.

Prawa szoku

Pierwsze prace młodego Huygensa dotykają wyjaśnienia reguł szoku . Od 1652 r. bardzo szybko przyglądał się regułom określonym przez Kartezjusza w Zasadach filozofii , które uważał za błędne. Opierając się na kartezjańskim zachowaniu pędu mv , sprytnie wykorzystuje zasadę względności do zmiany układu odniesienia i udaje mu się określić prawidłowe prawa wstrząsu sprężystego. Przy tej okazji podkreśla zachowanie sum wielkości mv 2 , nie nadając jej żadnego szczególnego znaczenia fizycznego. Opublikował te zasady dopiero późno, bo w 1669 roku, podczas konkursu ogłoszonego przez Royal Society , w którym John Wallis i Christopher Wren również podali zasady zadowalające, choć mniej ogólne.

Instrument projekcyjny

W 1659 roku Christian Huygens wyprodukował pierwszy instrument projekcyjny .

Wahadło

W latach 1658-1659 Huygens pracował nad teorią wahadła oscylacyjnego. Rzeczywiście wpadł na pomysł regulacji zegarów za pomocą wahadła, aby pomiar czasu był bardziej precyzyjny. Odkrywa formułę rygorystycznego izochronizmu w : kiedy koniec wahadła przecina cykloidalny łuk , okres oscylacji jest stały niezależnie od amplitudy. W przeciwieństwie do tego, co według Galileusza zademonstrował w Przemowie o dwóch nowych naukach  (w) 1638, kołowe wahadło wahadłowe nie jest doskonale izochroniczne, jeśli przekracza wartość 5 stopni do najniższego punktu.

Aby zastosować to odkrycie do zegarów , konieczne jest umieszczenie w pobliżu punktu zawieszenia wahadła dwóch cykloidalnych "policzek", które zmuszają półsztywny pręt do poruszania się cykloidą. Oczywiście praca zatytułowana Horologium, którą Huygens opublikował w 1658 roku, nie przynosi jeszcze owoców tego teoretycznego odkrycia i zadowala się opisem innowacyjnego modelu poprzez jego regulację i układ wydechowy, ale której wciąż brakuje teoretycznego mistrzostwa, które zostanie opublikowane dopiero w Zegarze Oscillatorium od 1673 Huygens określa okres prostego wahadła, co wyraża się algebraicznie w następującej postaci ( L jest długością wahadła g grawitacyjnym i T okresu):

W 1659 Huygens odkrył wzór na siłę odśrodkową , ale odkryte twierdzenia nie opublikował aż do 1673. W 1666 zaczął wyobrażać sobie, że siła odśrodkowa spowodowana ruchem obrotowym Ziemi może mieć wpływ na różnicę grawitacji między bieguny i równik. Interesują go wyniki kilku ekspedycji w kolejnych dekadach, których celem było wykrycie takiej różnicy. Około 1690 r., w tym samym czasie co Newton , sądzi, że ta różnica grawitacji jest nie do pogodzenia z czysto kulistym kształtem Ziemi i podaje oszacowanie spłaszczenia tego.

W 1665 Huygens odkrył, że dwa zegary umieszczone w pobliżu można zsynchronizować , co nazwał sympatią zegarów .

Pompa powietrza

W 1661 r. Huygens uczestniczył w koronacji Karola II w Londynie wraz z delegacją dyplomatyczną, której był członkiem. W 1662 z entuzjazmem uczestniczył w eksperymentach na próżni Roberta Boyle'a i Roberta Hooke'a , inspirowanych pionierską pracą Otto von Guericke . Wracając do Hagi latem, postanowił zbudować swoją pompę powietrza i pod koniec roku szczycił się udoskonaleniem modelu Boyle'a. Ukrywa szczegóły swojego modelu z obawy przed plagiatami. To tylko przezniech przedstawi go Londynowi, gotów udowodnić jego wyższość. Robert Hooke wyjaśnia nieobecnemu podczas prezentacji Robertowi Boyle'owi, że wynalazek Holendra jest niewiele lepszy od jego.

Lekki

Huygens jest również znany ze swoich argumentów, że światło składa się z fal (patrz: dualizm falowo-cząsteczkowy ).

Po przeczytaniu artykułu opublikowanego w przez Newtona w czasopiśmie Philosophical Transactions of Royal Society - gdzie pytania autorem przyszłości załamania teleskop , który nie poprawne dla aberracji chromatycznej  - jego pierwsza reakcja jest ostrożność. Podejrzewa, że ​​Anglik częściowo odpowiada swoją miażdżącą krytyką na strategię zaprezentowania swojej prowokującej do myślenia propozycji teleskopu .

W odpowiedzi na Isaaca Newtona rozpoczął studia nad naturą światła , podążając za uczonymi takimi jak Ignace-Gaston Pardies i Rasmus Bartholin . ten, notuje w swoim zeszycie nową „Eurekę”: odkrył, dzięki właściwościom kryształów i ich geometrycznemu szlifowi, w szczególności dzięki islandzkiemu drzewcowi , że prawa odbicia i załamania Snella-Descartesa są zachowane, jeśli założymy propagację światła w postaci fal. Podwójne załamanie drzewca islandzkiego można wyjaśnić teorią falową , czego nie ma w przypadku teorii korpuskularnej. w, napisał do Jean-Baptiste Colbert, aby powiedzieć mu, że rozwiązał zagadkę, aw połowie 1679 roku dokonał uporządkowanej prezentacji swojej teorii w Królewskiej Akademii Nauk.

Teoria falowa, opublikowana w 1690 r. w Traite de la Lumière , w jeszcze bardzo nierozwiniętej formie i szybko przyćmiona sukcesami newtonowskimi, wydobywa na światło dzienne twórczość takiego autora, jak jezuita Ojciec Pardies . Augustin Fresnel wznowił w 1815 roku pracę Huygensa jako punkt wyjścia do swoich badań nad dyfrakcją światła.

Mechaniczny

W 1673 Huygens i jego młody asystent Denis Papin , wykazać w Paryżu zasadę silników spalinowych, które doprowadzą do XIX -tego  wieku z wynalezieniem samochodu . Udaje im się przesunąć tłok powodując obciążenie 70  kg na 30  cm , ogrzewając metalowy cylinder opróżniony z powietrza, wypełniony prochem strzelniczym. Huygens jest zatem uważany za prekursora silnika spalinowego .

Zawdzięczamy mu również twierdzenie ( Huygens'a ) dotyczące macierzy bezwładności w mechanice ciał stałych .

Uznanie naukowe

Huygens został wybrany kolegów z Royal Society w 1663 roku W 1666 roku został pierwszym dyrektorem naukowym Królewskiej Akademii Nauk założona przez Colberta w Paryżu . Zaproponował młodej Akademii kilka wiodących projektów badawczych, w szczególności stworzenie spisu katalogowego i opisania wszystkich znanych roślin. Denis Dodart wydał tam swoje Memoires w 1676 roku, aby wykorzystać je w historii roślin .

Uczestnicząc w budowie Obserwatorium Paryskiego zakończonej w 1672 r. dokonywał tam innych obserwacji astronomicznych.

Spekulacje i medytacje

Prowadzi go również do medytacji nad związkiem między nauką a wiarą w ogóle. W tym momencie zastanawiał się, jak wesprzeć hipotezę Kopernika. W swojej pośmiertnej książce Cosmotheoros, sive De terris cœlestibus, earumque ornatu, conjecturæ (Haga, 1698) ilustruje w dwóch częściach konsekwencje popieranej przez siebie tezy Kopernika: „który podziela z Kopernikiem opinię, że nasza Ziemia jest planetą przyciągniętą i oświetlone przez Słońce, jak dokładnie wszystkie inne, nie mogą uniknąć wyobrażenia o możliwości, że inne planety również mają mieszkańców obdarzonych własną kulturą i własną sztuką ”(incipit). Jest w tym w tradycji zapoczątkowanej przez Pierre'a Borela , Cyrano de Bergeraca , Galileo czy Gassendi . Z jednej strony pozwala sobie na domysły dotyczące możliwości istnienia innych form życia we wszechświecie, w którym każde słońce jest innym światem. Ta refleksja prowadzi go do usprawiedliwienia istnienia planetykoli jako konsekwencji łaski Bożej, która musi koniecznie rozciągać się na cały wszechświat, a nie ograniczać się do naszej Ziemi. Piergiorgio Odifreddi wykonał pierwsze tłumaczenie na język włoski w 2017 roku, natomiast Cosmotheoros został od razu przetłumaczony na angielski od 1698 roku, następnie na holenderski w 1699, na francuski w 1702 na niemiecki w 1703 i na rosyjski w 1717, przetłumaczony na prośbę Piotra Wielkiego choć dyrektor typograficzny z Sankt Petersburga uznał ją za książkę „satańskiej perfidii”. W swoim eseju, który zawiera także Plutarcha i Keplera , i zatytułowanym Dalla Terra alle Lune (Z Ziemi do Księżyca), Odifreddi chwali tę pracę Huygensa (Rizzoli,).

Koniec życia

Po piętnastu latach pobytu w Paryżu Huygens powrócił do Hagi w 1681 r. po ciężkiej chorobie i przedłużył tam rekonwalescencję. Śmierć w 1683 r. jej głównego protektora Colberta i cofnięcie edyktu nantejskiego w 1685 r. nie pozwoliły mu już uciec przed wrogością wobec Holendrów i prądami kontrreformacji, które agitowały we Francji. Jego ojciec Constantijn zaproponował mu stanowisko w służbie Wilhelma III , ale był zmęczony ograniczeniami dworu i odmówił. Zmartwiony śmiercią ojca w 1687 r. udał się na emeryturę do rodzinnej letniej rezydencji Hofwijcka, gdzie czuł się na wygnaniu. Łagodzi rygory samotności, czytając Philosophiae naturalis principia mathematica – Matematyczne zasady filozofii naturalnej – autorstwa Isaaca Newtona , którą przysłał mu Edmond Halley . W środku-, przebywa w Londynie, gdzie poznaje Roberta Boyle'a i Newtona. W Gresham College organizowana jest konferencja, której historia nauki nie zapomni ani jej ironii, ani oryginalności. Huygens wyjaśnia grawitację, a Newton wyjaśnia podwójne załamanie islandzkiego drzewca . Szczegóły ich letnich rozmów nie są znane. Pobyt w Londynie, w towarzystwie najwybitniejszego towarzystwa naukowego, uczynił go nie do zniesienia i pod koniec 1689 roku wynajął mieszkanie przy Noordeinde Street w Hadze. Odtąd pół roku spędza na wsi, a drugą połowę w mieście. wwznowił korespondencję z Leibnizem i wysłał mu swój Traktat o Świetle . Leibniz posyła mu kurs rachunku nieskończenie małej , z którego nie rozumie przyszłego znaczenia. W tym czasie napisał kilka rękopisów o potrzebie syntezy swojego dzieła, które ostatecznie zostało opublikowane w całości. w, wzywa notariusza do sporządzenia testamentu. Zmarł w Hadze dnia.

Potomkowie

Moduł wchodzący w skład sondy Cassini, który wylądował na Tytanie, został nazwany na cześć Huygensa. The Asteroid (2801) Huygens również został nazwany na jego cześć.

Uwagi i referencje

(fr) Ten artykuł jest częściowo lub w całości zaczerpnięty z anglojęzycznego artykułu Wikipedii zatytułowanego Christiaan Huygens  " ( patrz lista autorów ) .

Uwagi

  1. i to pomimo obliczeń na tyle nieprawdopodobnych, aby to osiągnąć
  2. Wciąż niedoceniany
  3. Obdarzona malowaniem, potrafiła subtelnie kpić z barokowych wierszy, które napisał do niej jej mąż
  4. Jeden z opiekunów ostrzega ojca tymi słowami: „Chrześcijanin [...] nadal myli nas z zabawkami swojej produkcji, małymi konstrukcjami i maszynami. To wszystko jest oczywiście bardzo pomysłowe, ale zupełnie nie na miejscu. Nie chciałbyś, żeby twój syn został rzemieślnikiem! Republika, która pokładała w nim tak wiele nadziei od urodzenia, ma nadzieję, że pójdzie za przykładem ojca i poświęci się biznesowi. "
  5. Kto miał syna Frédérica-Henri d'Orange-Nassau jako ucznia, przyszłego Wilhelma II z Orange-Nassau
  6. Prosi sekretarza ambasadora Anglii, Francisa Vernona, by wysłał ich do Towarzystwa Królewskiego . Takie podejście sugerowało, że jego koledzy z Akademii Nauk nie wzbudzają w nim większego zaufania.
  7. Spinoza pisze: „Huygens był zaabsorbowany polerowaniem soczewek dioptrycznych i nadal jest. Wynalazł więc maszynę, w dodatku dość dokładną, dzięki której może produkować soczewki na tokarce. Nadal nie wiem, co on z nim twierdzi, i szczerze mówiąc, nie obchodzi mnie to zbytnio. Doświadczenie nauczyło mnie ręcznego polerowania soczewek sferycznych bezpieczniej i lepiej niż jakąkolwiek maszyną ”
  8. Huygens został wciągnięty w zajadły spór przez Robervala, wybitnego członka Akademii Nauk, który wysunął hipotezę, że pierścienie Saturna powstały z powodu oparów wydobywających się z jego równika. Zaatakował także pomysły Huygensa dotyczące grawitacji
  9. Huygens, który jednak był skrupulatny, nie odważył się go zdenerwować, przekonany, że praca nie została ukończona
  10. Johannes Kepler wprowadził termin „dioptria” w 1611 r., aby opisać matematyczne badanie załamania światła podczas przechodzenia przez zestaw soczewek
  11. Teleskop ma 4 metry długości i oferuje 43-krotne powiększenie
  12. Christian Huygens nigdy nie nadał księżycowi Saturna imienia Tytana. W ten sposób ochrzci ją angielski astronom John Herschel
  13. Żeby nie zamaskować obrzeży planety nadmiarem światła, które uniemożliwiłoby wykrycie satelity. Pierwsze osiem księżyców Saturna odkryto w podobnym czasie, co odpowiada „przekroczeniu płaszczyzny pierścienia”. Płyta wtedy wydaje się śpiewać, czyli w najwęższym aspekcie, a jej duża powierzchnia nie odbija promieni słonecznych w kierunku Ziemi. Mieszańce są krótkie i pojawiają się ponownie co czternaście lat
  14. wewnętrzna część mgławicy nazywa się obecnie regionem Huygens
  15. Kluczem do sukcesu był związek między promieniem krzywizn, który Huygens ustalił z pewnością
  16. Kto zresztą uzyskał nadzwyczajny wynik, definiując logarytm z hiperboli
  17. dzieła Christiana Huygensa: De motu corporum ex percussione , t.  XVI ( czytaj online ) , prop . 11, s.  72

    „W przypadku dwóch ciał, które się spotykają, to, co otrzymamy, biorąc sumę ich wielkości pomnożoną przez kwadraty ich prędkości, okaże się równe przed i po spotkaniu. "

  18. Kompletne prace Huygensa: De vi centrifuga , t.  XVI ( czytaj online ) , s.  282.

    „Czas bardzo małej oscylacji to czas pionowego upadku z wysokości równej połowie długości wahadła, gdyż obwód koła znajduje się na jego średnicy. "

  19. Obaj członkowie założyciele Royal Society
  20. Huygens właśnie odkrył nieoczekiwaną cechę światła, ponieważ ludzkie oko nie jest w stanie jej zobaczyć: polaryzacja
  21. Ten , który do tej pory żył z hojnych zasiłków ojcowskich , otrzymywał roczną pensję w wysokości 6000  funtów , czterokrotnie wyższą niż zwykli członkowie
  22. Książka ma formę dwóch długich listów do jego brata
  23. Przeplatane krótkimi pobytami w Hadze ze względów zdrowotnych – szczególnie po epizodach depresyjnych W celu  - i uciec przed polityczną atmosferą, która staje się coraz bardziej nie do oddychania

Bibliografia

  1. Blanco Laserna i Bonnet 2018 , s.  76-77
  2. Blanco Laserna i Maska 2018
  3. Traktat o świetle , Leide, 1690
  4. Blanco Laserna i Bonnet 2018 , s.  17
  5. Blanco Laserna i Bonnet 2018 , s.  18
  6. Blanco Laserna i Bonnet 2018 , s.  20
  7. Blanco Laserna i Bonnet 2018 , s.  21
  8. Blanco Laserna i Bonnet 2018 , s.  18-22
  9. Blanco Laserna i Bonnet 2018 , s.  22-26 /
  10. Blanco Laserna i Bonnet 2018 , s.  121-122
  11. Blanco Laserna i Bonnet 2018 , s.  89 / 121-122 / 124
  12. Maxime Rovere , Le Clan Spinoza: Amsterdam, 1677 , Paryż, Flammarion,, 560  pkt. ( ISBN  978-2-08-133072-6 ) , s.  313
  13. Blanco Laserna i Bonnet 2018 , s.  43
  14. Blanco Laserna i Bonnet 2018 , s.  123
  15. Blanco Laserna i Bonnet 2018 , s.  54
  16. Blanco Laserna i Bonnet 2018 , s.  51-52 / 54
  17. Blanco Laserna i Bonnet 2018 , s.  124
  18. Blanco Laserna i Bonnet 2018 , s.  129
  19. Blanco Laserna i Bonnet 2018 , s.  28
  20. Blanco Laserna i Bonnet 2018 , s.  44
  21. Blanco Laserna i Bonnet 2018 , s.  46
  22. Blanco Laserna i Bonnet 2018 , s.  45
  23. Blanco Laserna i Bonnet 2018 , s.  26 / 40-42 / 44/45
  24. Encyclopædia Universalis , „  Huygens Establishes The Nature Of Saturn's Rings  ” , na Encyclopædia Universalis (dostęp 10 października 2016 )
  25. Blanco Laserna i Bonnet 2018 , s.  60-61
  26. Blanco Laserna i Bonnet 2018 , s.  73
  27. Blanco Laserna i Bonnet 2018 , s.  72-73 / 75-76
  28. Blanco Laserna i Bonnet 2018 , s.  94
  29. Blanco Laserna i Bonnet 2018 , s.  92 / 94-96 / 99
  30. Blanco Laserna i Bonnet 2018 , s.  26
  31. De ratiociniis in ludo aleae (O rachunkach w grach losowych), Dzieła wszystkie Christiana Huygensa, tom XIV, s.1
  32. Praw przypadku ; będą jeszcze trzy edycje.
  33. Biceps Matese
  34. Blanco Laserna i Bonnet 2018 , s.  131
  35. Blanco Laserna i Bonnet 2018 , s.  92
  36. Por. Christiaan Huygens, Dzieła Wszystkie , Martinus Nijhoff, Haga, 1950, tom 22, s. 521-522.
  37. De vi centrifuga , dzieła kompletne Huygensa, tom XVI, s. 235
  38. Rozważania o kształcie Ziemi , Dzieła Wszystkie Huygensa, tom XXI, s.373
  39. „  Synchronizacja zegara: 350-letnia zagadka do rozwiązania  ” , na Science et Vie
  40. Bardzo ładne zegary ujawniają swoją tajemnicę  " , na Wyzwoleniu
  41. Blanco Laserna i Bonnet 2018 , s.  88
  42. Blanco Laserna i Bonnet 2018 , s.  87-88
  43. Blanco Laserna i Bonnet 2018 , s.  96-97
  44. Blanco Laserna i Bonnet 2018 , s.  100
  45. Blanco Laserna i Bonnet 2018 , s.  99-106
  46. , „  Dyskurs ruchu lokalnego  ”, Paryż, 1670.
  47. Augustin Fresnel, Rozprawa o dyfrakcji światła , Paryż, Akademia Nauk,, 138  s. ( przeczytaj online )
  48. Patrz bibliografia: Huygens i Francja . Wkład Jacquesa Payena. CNRS. red. Vrin. 1982
  49. Blanco Laserna i Bonnet 2018 , s.  90-91
  50. Blanco Laserna i Bonnet 2018 , s.  132
  51. Tekst łaciński z tłumaczeniem na francuski w Dziełach wszystkich , tom XXI, s. 653-842, pod redakcją Johana Adriaana Vollgraffa, redaktora Martinusa Nijhoffa, Haga, 1944.
  52. Blanco Laserna i Bonnet 2018 , s.  91
  53. Blanco Laserna i Bonnet 2018 , s.  91 / 126-131

Zobacz również

Bibliografia

Pracuje

Dokument użyty do napisania artykułu : dokument używany jako źródło tego artykułu.

  • Christian Huygens, Traite de la lumière, w którym wyjaśniono przyczyny tego, co dzieje się w odbiciu i załamaniu, a zwłaszcza w dziwnym załamaniu kryształu islandzkiego, z dyskursem o przyczynie grawitacji , Lipsk, Gressner i Schramm, tekst dostępny online na IRIS .
  • Renzo Caddeo, Xavier Hascher, Franck Jędrzejewski, Athanase Papadopoulos, Christiaan Huygens: Writings on music and sound , Paris, Hermann, 2021, 496 s. ( ISBN  9791037002952 )
  • Fabien Chareix , Filozofia naturalna Christiana Huygensa , Paris, Vrin, coll.  „Mateza”,, 322  s. ( ISBN  2-7116-1826-9 , prezentacja online )
  • Christiane Vilain, Mechanika Christiana Huygensa. Względność ruchu w XVII -tego  wieku . Paryż, A. Blanchard, 1996. (Nauki w historii). 287 pkt. ( ISBN  2-85367-201-8 ) .
  • Maxime Rovere , Le Clan Spinoza , Paryż, Flammarion, 2017. ( ISBN  9782081330726 ) .
  • David Blanco Laserna i Françoise Bonnet (Trad.), Pierwszy w historii traktat o prawdopodobieństwie: Huygens , Barcelona, ​​RBA Coleccionables,, 165  s. ( ISBN  978-84-473-9560-6 ). Książka użyta do napisania artykułu

Korespondencja

Kolokwia i numery czasopism poświęcone pracy Huygensa

  • “  Doświadczenie i powód. La science chez Huygens  ” Revue d'Histoire des Sciences , n o  1,( ISBN  2-13-053769-3 , ISSN  0151-4105 , czytaj online )
    To wydanie zawiera następujące artykuły:
    • Fabien Chareix , „  Experientia ac ratio: Dzieło Christiaana Huygensa  ”, Revue d'histoire des sciences , tom.  56, n o  1,, s.  5-13 ( DOI  10.3406 / prawa oś.2003.2170 )
    • Fabien Chareix , „  Odkrycie praw szoku przez Christiaana Huygensa  ”, Revue d'histoire des sciences , tom.  56, n o  1,, s.  15-58 ( DOI  10.3406 / rhs.2003.2171 )
    • Andre Charrak , „  Huygens i teoria muzyki  ”, Revue d'histoire des sciences , tom.  56, n o  1,, s.  59-78 ( DOI  10.3406 / rhs.2003.2172 )
    • Patricia Radelet De Grave , „  Wszechświat według Huygensa, znanego i wyobrażonego  ”, Revue d'histoire des sciences , tom.  56, n o  1,, s.  79–112 ( DOI  10.3406 / rhs.2003.2173 )
    • Gianfranco Mormino , „  Rola Boga w pracy naukowej i filozoficznej Christiaana Huygensa  ”, Revue d'histoire des sciences , tom.  56, n o  1,, s.  113–133 ( DOI  10.3406 / rhs.2003.2174 )
    • Gianfranco Mormino , „  O niektórych problemach redakcyjnych dotyczących twórczości Christiaana Huygensa  ”, Revue d'histoire des sciences , tom.  56, n o  1,, s.  145–151 ( DOI  10.3406 / rhs.2003.2177 )
  • Narodowe Centrum Badań Naukowych (Paryż). Okrągły stół (1979-03-27; Paryż), Huygens i Francja , Paryż, Vrin, coll.  „Historia nauki”,, 268  s. ( ISBN  2-7116-2018-2 , prezentacja online )

Różne przedmioty

Powiązane artykuły

Linki zewnętrzne

Mamy nadzieję, że informacje, które zgromadziliśmy na temat Christian Huygens, były dla Ciebie przydatne. Jeśli tak, nie zapomnij polecić nas swoim przyjaciołom i rodzinie oraz pamiętaj, że zawsze możesz się z nami skontaktować, jeśli będziesz nas potrzebować. Jeśli mimo naszych starań uznasz, że informacje podane na temat _title nie są całkowicie poprawne lub że powinniśmy coś dodać lub poprawić, będziemy wdzięczni za poinformowanie nas o tym. Dostarczanie najlepszych i najbardziej wyczerpujących informacji na temat Christian Huygens i każdego innego tematu jest istotą tej strony internetowej; kierujemy się tym samym duchem, który inspirował twórców Encyclopedia Project, i z tego powodu mamy nadzieję, że to, co znalazłeś o Christian Huygens na tej stronie pomogło Ci poszerzyć swoją wiedzę.

Opiniones de nuestros usuarios

Alex Kacprzak

W tym poście o Christian Huygens dowiedziałem się rzeczy, których nie znałem, więc mogę już iść spać.

Mieczyslaw Pawlik

Ten wpis o Christian Huygens był właśnie tym, co chciałem znaleźć.

Oleg Jarosz

Wpis _zmienna bardzo mi się przydał.

Leszek Krawczyk

Język wygląda na stary, ale informacje są wiarygodne i ogólnie wszystko, co napisano o Christian Huygens, daje dużo pewności.