Anastazjusz II (cesarz bizantyjski)



Informacje, które udało nam się zgromadzić na temat Anastazjusz II (cesarz bizantyjski), zostały starannie sprawdzone i uporządkowane, aby były jak najbardziej przydatne. Prawdopodobnie trafiłeś tutaj, aby dowiedzieć się więcej na temat Anastazjusz II (cesarz bizantyjski). W Internecie łatwo zgubić się w gąszczu stron, które mówią o Anastazjusz II (cesarz bizantyjski), a jednocześnie nie podają tego, co chcemy wiedzieć o Anastazjusz II (cesarz bizantyjski). Mamy nadzieję, że dasz nam znać w komentarzach, czy podoba Ci się to, co przeczytałeś o Anastazjusz II (cesarz bizantyjski) poniżej. Jeśli informacje o Anastazjusz II (cesarz bizantyjski), które podajemy, nie są tym, czego szukałeś, daj nam znać, abyśmy mogli codziennie ulepszać tę stronę.

.

Anastaza II
Cesarz bizantyjski
Obraz ilustracyjny artykuu Anastazjusz II (cesarz bizantyjski)
Anastazjusz II zachowa swoje imi, Artemios, nawet na swojej monecie; ten solidus nosi legend "  APTEMIUS ANASTASIUS  ".
Królowa
-
Kropka Uzurpator
Poprzedzony Filipicos
ledzony przez Teodozjusz III
Biografia
Imi i nazwisko Artemios
mier
Cesarz bizantyjski

Anastase II ( gr  . ) lub Artémios ( gr. ), zmar, by cesarzem bizantyjskim od 713 do 715 w latach chaosu, który trwa od 695 (koniec dynastii Heraklidów ) do 717 (pocztek dynastii Izaurów ).

Kontekst historyczny

W latach 695-717 na tronie midzy dynasti Heraklidesa a dynasti Izaury zasiado kilku cesarzy. W cigu szeciu lat swojego drugiego panowania Justynian II (685-695; 705-711), ostatni z Heraklidów, da upust swojej dzy zemsty na wrogach zarówno w kraju, jak i za granic, którzy przyspieszyli jego pierwsze zesanie. Dwóch uzurpatorów Léonce'a i Tyberiusza III zostao straconych, podobnie jak wielu oficerów wojskowych i wyszych urzdników pastwowych; ze swojej strony patriarcha Callinique, który koronowa Leonce'a , mia wyupane oczy. Justynian zamierza take zemci si na Chersonie (w transliteracji jako Chersonese), miecie, do którego zosta wygnany po raz pierwszy i którego mieszkacy chcieli wyda go Tyberiuszowi III . Wysa pierwsz ekspedycj przeciwko temu miastu, którego gubernator i jego pomocnicy zostali wysani do Konstantynopola, podczas gdy wielu mieszkaców po prostu utono. W Chazarowie potem z pomoc tych, którzy przeyli, którzy obwoany nowym cesarzem arystokrat nazwie Bardanes, zesany w Chersoniu za udzia w rebelii podczas pierwszego panowania Justyniana. Ten ostatni wysa drug flot pod dowództwem Patrice'a Maurosa, aby sta si panem miasta, Bardanes zawar sojusz z Chazarami, tak e Mauros nie by w stanie wypeni swojej misji. Obawiajc si furii Justyniana, Mauros zmieni stron i wróci do Konstantynopola z Bardanesem. Ich siom udao si zdoby stolic podczas nieobecnoci Justyniana, a Bardanes zosta ogoszony cesarzem pod imieniem Filipikos (711-713).

Jego krótkie, niespena pótoraroczne panowanie miao zwiastowa kryzys ikonoklazmu, który wkrótce sprowadzi imperium na skraj przepaci. Prawdopodobnie zwolennik monofizytyzmu Filipikos zaakceptowa jednak kompromis monotelizmu, który udao mu si narzuci na czysto bizantyjskim soborze, wywoujc wcieko Rzymu, w którym nowy cesarz przystpi do herezji potpionej trzydzieci lat wczeniej przez III Sobór Konstantynopolitaski . W tym czasie Arabowie wdarli si gboko do Anatolii, podczas gdy Khan Tervel po przekroczeniu Tracji dotar przed mury Konstantynopola , pustoszc zewntrzne przedmiecia. Cesarz nie mia innego wyjcia, jak tylko odwoa wojska z motywem Opsikion do Europy w Azji Mniejszej.

Adwent

Ale onierze i oficerowie zajmujcy si tym tematem nie mieli szacunku dla Bardanesa, którego uwaali za nowicjusza. Równie w dniu 3 czerwca 713 r., w przeddzie Pidziesitnicy, Georges Bouraphos, dowódca Opsikion wówczas w Tracji, aby przepdzi Bugarów , wysa oddzia swoich ludzi do Wielkiego Paacu, gdzie zaskoczy Filipikosa w czasie sjesty, urwa si na hipodromie, gdzie wydubano mu oczy, czynic go niezdolnym do rzdzenia. Prawdopodobnie ich celem byo, aby ich przywódca, Georges Bouraphos, zosta obwoany cesarzem.

Jednak kontrola nad operacjami umkna im i nastpnego dnia, w dniu Pidziesitnicy, Senat i ludzie zgromadzeni w Hagia Sophia okrzyknli nowym cesarzem wysokiego urzdnika imieniem Artemios, protoasecretis (szef kancelarii). Prawdopodobnie w reakcji na manewrach wojskowych, zajo jak imi panowania Anastazy, w hodzie tym innym urzdnikiem, Anastazy I st (r. 491-518) przyszed do Impromptu zasilania i jego królestwo zosta wyróniony przez roztropnoci i odzysku finansów publicznych. Jednak nadal bdzie nosi wasn nazw, o czym wiadczy powyszy solidus z napisem APTEMIUS ANASTASIUS.

Polityka wewntrzna

Jego pierwsz trosk byo ukaranie tych, którzy pooyli kres wadzy jego poprzednika: olepi Georgesa Bouraphosa oraz oficera, który olepi Filipikosa; byy cesarz zosta wysany do klasztoru w Konstantynopolu, a reszt buntowników zesano do Salonik . Nastpnie zastpi wikszo strategów (oficerów wojskowych sucych jako dowódcy wojskowi i cywilni) rónych tematów, mianujc na stratega anatolików Leona Izaura (przyszego Leona III ); Artabasde zosta wyznaczony na stratega Armenii i Scholasticus egzarch Rawenny .

Nastpnie, by uspokoi nastroje, uniewani decyzje soboru pod przewodnictwem swego poprzednika, który przywróci monotelizm i uzna za ortodoksyjne postanowienia III Soboru Konstantynopolitaskiego. Reprezentacja tej rady, która zostaa usunita z Grand Palais, zostaa przywrócona, podczas gdy wizerunki jego poprzednika i jego patriarchy Serge'a zostay zniszczone. Jednak patriarcha Jan VI zosta utrzymany na urzdzie wbrew zapewnieniu, e odtd bdzie przestrzega postanowie soboru i e poinformuje papiea o swoim przylgniciu do ortodoksyjnej doktryny dwóch woli Chrystusa.

Dziki oddziaom Opsikiona, które odepchny Bugarów, zabezpieczono pónocn granic imperium. Pozwolio to cesarzowi skupi ca swoj uwag na Arabach, a informacja przekazana przez agentów bizantyjskich mówia , e kalif Al-Wlid , po zdobyciu Hiszpanii Wizygotów (711-714) w cigu trzech lat, dokona wielkiego ataku zarówno ldowego. i drog morsk przeciwko Konstantynopolowi. Wiosn 714, kiedy genera Maslama ben Abd al-Malik , przyrodni brat kalifa, najecha region Ancyry , Anastazjusz II wysa misj do Damaszku, aby zapyta o stan przygotowa; w tym czasie zgromadzi zapasy pszenicy w publicznych spichlerzach, nakaza mieszkacom Konstantynopola zgromadzi zapasy prowiantu na trzy lata lub opuci miasto, wyposay flot i naprawi mury wzdu morza.

Zeznanie

Na pocztku 715 Al-Wlid zmar, ale jego nastpca Sulejman kontynuowa przygotowania przeciwko Konstantynopolowi. Anastazjusz zosta ostrzeony, e arabska flota wyldowaa w pobliu Phoenix w Lycia (poudniowa Anatolia), aby ci drewno na budow statków. Anastazjusz postanowi nastpnie obj dowodzenie i zaatakowa flot arabsk, gdy bya jeszcze w fazie przygotowa. Siy bizantyskie w penej sile miay spotka si na wyspie Rodos pod dowództwem logotety Jana Diakona. Ale ledwo przyby, kontyngent Opsikion zbuntowa si, prawdopodobnie z wrzodem, poniewa Anastase olepi ich byego dowódc Georgesa Bouraphosa. Zabili dowódc Jana, rozproszyli siy, które si przegrupoway, i wrócili na stay ld w Adramyttium w motywie trackim, zanim udali si do Konstantynopola.

Po drodze znaleli poborc podatkowego imieniem Teodozjusz, na którego, nie znajc powodów swojego wyboru, zgodzili si zastpi Anastazjusza. Ten ostatni, zamiast przyj przyznany mu zaszczyt, wola ucieka w góry; zosta jednak zapany i zmuszony do przyczenia si do wojsk. Anastazjusz nastpnie opuci stolic, aby uda si do Nicei i zmierzy si tam z rebeliantami. Ale buntownikom udao si zebra zhellenizowanych Ostrogotów utworzonych od czasu najazdów w tym regionie i ruszyli w kierunku Chryzopolis, skd rozpoczli ataki morskie na Konstantynopol. Pod koniec lata udao im si przedosta do stolicy, któr spldrowali po schwytaniu oficerów pozostawionych przez Anastazjusza, który utkn w Nicei. Widzc utracon cz, po mediacji nowego patriarchy Konstantynopola Germain I er , zgodzi si abdykacji w listopadzie dziki odpornoci obietnicy i uda si do klasztoru w Salonikach.

Próba powrotu

Panowanie jego nastpcy, Teodozjusza III , miao okaza si nieco krótsze ni jego. Kilku wyszych urzdników, w tym Leon Izauryjczyk, strateg anatolików i Artabasde , strateg Armenii, odmówio uznania go. Od lipca 716 r. Leon Izaur ogosi si cesarzem przy poparciu Artabasde i kierujc si w stron Konstantynopola pojma kilku krewnych Teodozjusza, w tym jego syna. Po negocjacjach Teodozjusz ustpi mu miejsca 25 marca 717 r., odchodzc na emerytur, tak jak zrobi to Anastazjusz w klasztorze ze swoim synem.

To Leon od 717 r. musia stawi czoa obleniu Konstantynopola, na które Anastazjusz przygotowa miasto. Ponownie potne mury miejskie umoliwiy odparcie szturmów, gdy grecki ogie sia spustoszenie w arabskiej flocie. Dowodzcy wypraw Maslama ben Abd al-Malik musia znie oblenie iw drodze powrotnej straci znaczn cz swojej floty, niektóre statki giny podczas sztormu na Morzu Marmara , inne pony od rozarzonych popioów. wulkan w pobliu wyspy Thera.

Dwa lata póniej, na pocztku 719, Anastazjusz II mia opuci swój klasztor i zosta ponownie ogoszony cesarzem w Salonikach przy wsparciu Bugarów, którzy pomogli Leonowi III , atakujc siy arabskie z tyu podczas oblenia, wydaje si, e poczuli si niesprawiedliwie nagrodzeni za swoje wysiki. Zachowa take poparcie wród urzdników bizantyjskich. Z bugarsk armi i flot uda si do Konstantynopola. Ale Leon III, który w midzyczasie prowadzi negocjacje z Bugarami, przekona ich do porzucenia Anastazego, gdy ten przyby do Heraklei Tracji. Obalony cesarz zosta schwytany i wykona 1 st czerwiec Zwolniono jego zwolenników, w tym dowódc Opsikionu, którego stanowisko powierzono Artabasde, który w midzyczasie zosta ziciem Leona.

Anastazjusz i Teodozjusz III mieli by ostatnimi z szeciu cesarzy, którzy zasiadali na tronie na zmian w cigu dwudziestu lat anarchii oddzielajcej koniec dynastii Heraklidesów od pocztku zapocztkowanej przez Leona III dynastii Izaurów .

Bibliografia

Gówne ródo

  • Liber Pontificalis Ecclesiae Romane . Nathalie Desgrugilliers (red.) Liber Pontificalis, de Pierre à Sylvestre, edycje Paleo, coll. redniowieczna encyklopedia, 2012 ( ISBN  978-2-84909-811-0 ) .
  • Teofan. Kroniki.

Drugorzdne róda

  • (en) Bréhier, Louis. ycie i mier Bizancjum . Pary, Albin Michel, 1969 [1946].
  • (fr) Cheynet, Jean-Claude. Bizancjum, Cesarstwo Wschodniorzymskie . Pary, Armand Colin, 2012. ( ISBN  978-2-200-28153-3 ) .
  • (fr) Cheynet, Jean-Claude. wiat bizantyjski, II , Cesarstwo Bizantyjskie (641-1204) . Pary, Presses Universitaires de France, 2007. ( ISBN  978-2-130-52007-8 ) .
  • (en) Grierson, P. Grobowce i ksigi cesarzy bizantyjskich (337-1042), Dumbarton Oaks Papers 16 (1962). Zacznik: Analiza Sekcji II i III Nekrologium, 52.
  • (en) Haldon, John F. Bizancjum w VII wieku: transformacja kultury. Cambridge University Press, 1997. ( ISBN  978-0-521-31917-1 ) .
  • (w) Haldon, John. Wojna, pastwo i spoeczestwo w wiecie bizantyjskim, 5651204 . Londyn, UCL Press, 1999. ( ISBN  1-85728-495-X ) .
  • (w) Jenkins, Romilly. Bizancjum, Cesarskie wieki AD 610-1071. Weidenfeld i Nicolson, 1966. ( ISBN  0-8020-6667-4 ) .
  • (en) Kaegi, Walter Emil. Bizancjum i wczesne podboje islamskie. Cambridge, Cambridge University Press, 1992. ( ISBN  978-0-521-41172-1 ) .
  • (en) Kaplan, Michel. Dlaczego Bizancjum Pary, Gallimard, Folio histoire, 2016. ( ISBN  978-2-070-34100-9 ) .
  • (en) Kadan, Aleksander (red). Oxford Dictionary of Bizancjum , Oxford, Oxford University Press, 1991. ( ISBN  0-19-504652-8 ) .
  • (w) Mango, Cyryl. Oksfordzka historia Bizancjum . Nowy Jork, Oxford University Press, 2002. ( ISBN  0-19-814098-3 ) .
  • (w) Norwich, John Julius. Krótka historia Bizancjum . Nowy Jork, Vintage Books, 1997. ( ISBN  978-0-394-53778-8 ) .
  • (en) Ostrogorski, George. Historia Pastwa Bizantyjskiego. Pary, Payot, 1983 [1956]. ( ISBN  2-228-07061-0 ) .
  • (en) Sumner, Graham. Filipik, Anastazjusz II i Teodozjusz III . (w) Studia greckie, rzymskie i bizantyjskie. lot. 17, 1976, ( ISSN  0017-3916 ) , s.  287294 .
  • (en) Treadgold, Warren T. Byzantium i jego armia, 2841081 . Stanford University Press, 1995. ( ISBN  0-8047-3163-2 ) .
  • (w) Treadgold, Warren. Historia pastwa i spoeczestwa bizantyjskiego. Stanford (Kalifornia), Stanford University Press. 1997. ( ISBN  0-8047-2630-2 ) .

Uwagi i referencje

Uwagi

Bibliografia

  1. Ostrogorski (1983) s.  172
  2. Treadgold (1995) s.   341
  3. Ostrogorski (1983) s.  173
  4. Ostrogorski (1983) s.  181-182
  5. Kazhdan (1991) Filipikos, tom. 3, s.  1654
  6. Ostrogorski (1983) s.  183
  7. Norwich (1989) s.  348
  8. Treadgold (1997) s.  342
  9. Treadgold (1997) s.  343
  10. Norwich (1994) s.  348
  11. Ostrogorski (1983) s.  182
  12. Ostrogorski (1983) s.  181
  13. Kadan (1991)   Anastazjusz II  , tom. 1, s.   87
  14. Treadgold (1997) s.  343-344
  15. Theophane, Chronicle, cytowane przez Bréhiera (1969) s.  71
  16. Treadgold (1997) s.  344
  17. Norwich (1994) s.  349
  18. Teofan. 385, cytowany przez Ostrogorskiego (1983) s.  183
  19. Treadgold (1997) s.  345
  20. Treadgold (1997) s.  349

Zobacz równie

Linki wewntrzne

Linki zewntrzne

Mamy nadzieję, że informacje, które zgromadziliśmy na temat Anastazjusz II (cesarz bizantyjski), były dla Ciebie przydatne. Jeśli tak, nie zapomnij polecić nas swoim przyjaciołom i rodzinie oraz pamiętaj, że zawsze możesz się z nami skontaktować, jeśli będziesz nas potrzebować. Jeśli mimo naszych starań uznasz, że informacje podane na temat _title nie są całkowicie poprawne lub że powinniśmy coś dodać lub poprawić, będziemy wdzięczni za poinformowanie nas o tym. Dostarczanie najlepszych i najbardziej wyczerpujących informacji na temat Anastazjusz II (cesarz bizantyjski) i każdego innego tematu jest istotą tej strony internetowej; kierujemy się tym samym duchem, który inspirował twórców Encyclopedia Project, i z tego powodu mamy nadzieję, że to, co znalazłeś o Anastazjusz II (cesarz bizantyjski) na tej stronie pomogło Ci poszerzyć swoją wiedzę.

Opiniones de nuestros usuarios

Wiktoria Grzyb

W tym poście o Anastazjusz II (cesarz bizantyjski) dowiedziałem się rzeczy, których nie znałem, więc mogę już iść spać.

Edyta Kwiecień

Wpis _zmienna bardzo mi się przydał.

Roman Dobosz

Dzięki za ten post na Anastazjusz II (cesarz bizantyjski), właśnie tego potrzebowałem