Amfiteatr w Tours



Informacje, które udało nam się zgromadzić na temat Amfiteatr w Tours, zostały starannie sprawdzone i uporządkowane, aby były jak najbardziej przydatne. Prawdopodobnie trafiłeś tutaj, aby dowiedzieć się więcej na temat Amfiteatr w Tours. W Internecie łatwo zgubić się w gąszczu stron, które mówią o Amfiteatr w Tours, a jednocześnie nie podają tego, co chcemy wiedzieć o Amfiteatr w Tours. Mamy nadzieję, że dasz nam znać w komentarzach, czy podoba Ci się to, co przeczytałeś o Amfiteatr w Tours poniżej. Jeśli informacje o Amfiteatr w Tours, które podajemy, nie są tym, czego szukałeś, daj nam znać, abyśmy mogli codziennie ulepszać tę stronę.

.

Amfiteatr w Tours
Galeria wymiotów zachodnich [Przypis 1].
Zachodnia galeria wymiotów.

Miejsce budowy Caesarodunum
( Galia lyoska )
Data budowy Koniec I st  century ( 1 st  state)
Wymiary zewntrzne 112 x 94  m (1 e stan)
156 x 134  m ( 2 e  stan)
Wymiary areny 68 × 50 
Pojemno 14 000 kwadratów ( pastwo 1 e )
34 000 miejsc (  pastwo 4 e  , 2 e )
Prace remontowe Powikszony koniec II p  wieku ( 2 PL  stan)
wzmocnionego póno III p  wieku
Geografia
Szczegóy kontaktu 47 ° 23 44 pónoc, 0 ° 41 45 wschód
Geolokalizacja na mapie: Francja
(Zobacz sytuacj na mapie: Francja)
Amfiteatr w Tours
Geolokalizacja na mapie: Wycieczki
(Zobacz sytuacj na mapie: Wycieczki)
Amfiteatr w Tours
Lista rzymskich amfiteatrów

Tours amfiteatr jest staroytny spektakl pomnik znajduje si w zabytkowym centrum miasta, tu za katedr .

Jest on zbudowany w I st  wieku, do czasów, kiedy wycieczki pod nazw Caesarodunum , jest stolic maego miasta z Turons . Wybrane pooenie, wierzchoek niewielkiego wzniesienia na obrzeach dawnego obszaru zurbanizowanego, chroni go przed zalaniem, uatwia ruch wokó niego i sygnalizuje z daleka jako ostentacyjny symbol potgi miasta. Budynek o masywnej konstrukcji i zasadniczo eliptycznym ksztacie, jego szacunkowe wymiary wynosiy wówczas 122  m na 94  m . Rozbudowany w II th  century (156 x 134  m ), sta si jednym z najwikszych wszystkich cesarstwa rzymskiego do punktu czasami jest nazywany potworem architektury i XXI th  century jego wymiary kolosalne nie s wytumaczalne w odniesieniu do wielkoci Caesarodunum i miasta Turons. Przeksztacona umocnie w III p  wieku, jest zintegrowany z skrzydem wau z Dolna Imperium , z którego jest on elementem struktury, w pierwszej poowie IV -tego  wieku. W redniowieczu stopniowo popada w ruin, a na jego budowlach wsparte zostay domostwa i stopniowo je ukryway.

Cakowicie zapomnia XIX th  wieku, zosta odnaleziony w 1853 roku dziki dziaa podejmowanych przez Towarzystwo Archeologiczne Touraine , w bardzo korzystnym kontekcie krajowym do towarzystw naukowych i bada archeologicznych. Piwnice domów wzniesionych na jego murach s przedmiotem bada i obserwacji od 1962 do poowy lat 70. , uzupenionych pogbionymi pracami nad ewolucj topograficzn i architektoniczn dzielnicy na przestrzeni wieków, w latach 2000 . Mniej wicej w tym samym czasie przypadkowe odkrycie nowych, dotychczas nieznanych pozostaoci jest okazj do przejcia starszych danych archeologicznych i bibliograficznych, ich reinterpretacji w celu zaproponowania nowej historii zabytku; przegld ten, który obejmuje m.in. stworzenie planów amfiteatru w skalach 1/1000 i 1/20, trwa jeszcze w 2017 roku.

Obecne pozostaoci amfiteatru w Tours s pochowane w domach w kanonicznej dzielnicy katedry; jej wymiociny, zamienione w piwnice, czasami na dwóch nakadajcych si poziomach, s niedostpne dla publicznoci. O jego istnieniu wiadcz tylko ulice: jedna czciowo poda za obrysem obwodu jaskini , druga przecina aren niemal w jej rodku; dwa ostatnie podkrelaj, ale w mniej sugestywny sposób, jego obwód z pónocnego zachodu na pónocny wschód. Charakterystyczna z lotu ptaka lub na mapie katastralnej dziaka promieniujca z dzielnicy oraz fragmenty nowoczesnych murów docinitych do poudniowej czci jej elipsy s kolejnym wiadectwem. Jeeli cz domów, które powstay na jego terenie, wchodzi w skad obiektów wpisanych do rejestru zabytków , to pozostaoci amfiteatru same w sobie nie podlegaj adnym rodkom ochronnym. Jednak obwód i dzielnica katedry, w której znajduje si amfiteatr, s czci chronionego sektora miasta.

Amfiteatr w staroytnym miecie

Caesarodunum pod Wysokim Cesarstwem

Prawdopodobnie zaoony za panowania Augusta lub Tyberiusza midzyoraz 20 lub 30 reklam. AD , Caesarodunum jest zainstalowane w dolinie midzy Loar a Cher , na terenie zajmowanym dzi przez Tours. Staroytne miasto, u swoich podstaw, zajmuje przestrze midzy Loar na pónocy, lini prostopad do Loary przechodzc przez Place de la Victoire i wreszcie lini czc rondo bez Francji na pónocnym wschodzie na skrzyowaniu rue Marceau - bulwar Béranger na poudniowym zachodzie. W tej przestrzeni co najmniej 80  hektarów urbanizacja jest bardziej gsta na brzegach Loary. Caesarodunum posiada zabytki publiczne: powiadczone s witynia , dwie termy , dwa akwedukty , most i amfiteatr; inne budynki z pewnoci pozostaj do odkrycia. Miasto osign swój szczyt w ramach wczesnego cesarstwa w II th  wieku przed zwenie w Imperium Dolnej i wokó castrum , którego amfiteatr jest jednym z elementów konstrukcyjnych.

Starannie dobrana strona

Amfiteatr znajdowa si na pónocny wschód od staroytnego miasta, niemal na skraju obszaru zurbanizowanego, na poudniowy wschód od obecnej katedry. Wybór tej strony nie zawdzicza nic przypadkowi; odpowiada na imperatywy topograficzne, urbanistyczne i polityczne. Topograficzne, poniewa po dugich dyskusjach na ten temat archeolodzy przekonali si, e amfiteatr rzeczywicie zosta zbudowany na wzgórzu naturalnym kopcu osadowym w którym by czciowo osadzony i co wykorzystali jego architekci, aby ograniczy prace murowania i ochrony zabytku przed zagroeniem powodziowym; porodku aluwialnej równiny, na której znajduje si Caesarodunum i której wysoko w staroytnoci wynosi okoo 41 m NGF , wzgórze amfiteatru szczytuje si na 51 m NGF . Urbanistyczny, poniewa, podobnie jak w wielu innych gallo-rzymskich miastach, ustanowienie amfiteatru w Tours wymagao bardzo duej siedziby na ziemi w miecie, które zaczto budowa przed nim; jego pojemno bya tak dua , e musia pomieci widzów nawet poza miastem Caesarodunum w 1948 roku Jacques Boussard zaproponowa populacj okoo 6000 mieszkaców, hipotez przyjt w 1979 roku przez Henri Galinié i Bernarda Randoina i e cyrkulacja takich tum, przed i po wystpach, uatwia przewit wokó pomnika. Polityk wreszcie, bo amfiteatr musia by pomnikiem sygnalizujcym miasto z daleka, pokazujcym jego bogactwo i potg, co w Tours uzyskano, ustawiajc pomnik poza gst zabudow urbanistyczn i na wysokim punkcie.

Historia pomnika

Chocia badania przeprowadzone do koca 1970 roku sta portret stosunkowo jednorodna w zabytkowym budynku, zbudowany w jednej kampanii, by moe na pocztku II th  wieku - inauguracji przez cesarza Hadriana przejcie w Touraine w 122 zostao nawet wspomniane - praca na pocztku trzeciego tysiclecia sugeruj rzeczywisto zupenie inaczej: pierwszy amfiteatr zosta zbudowany w I st  wieku, rozbudowany w sekund, pod warunkiem indywidualnego fortyfikacji w trzecim przed suy jako podstawa do budowy dolnego Mury Imperium Tours okoo 350 lub nieco wczeniej. Ten ostatni epizod, którego zasada ju znana nie jest kwestionowana, równie jest przedmiotem reinterpretacji.

Oryginalny amfiteatr

Amfiteatr Caesarodunum naley do prymitywnego typu amfiteatru (co nie przesdza o wczesnym datowaniu zabytku), zakwalifikowanego jako pene lub masywne jak w Samarobrivie ( Amiens ), Octodurus ( Martigny , Szwajcaria) czy Emerita Augusta ( Merida , Hiszpania); w tych konstrukcjach cavea nie jest utrzymywane przez promieniujce ciany i sklepienia, jak to ma miejsce na przykad na arenach w Nîmes , ale przez nasyp, który opada z zewntrz amfiteatru w kierunku areny; w Tours ten nasyp móg by czciowo uformowany przez wykopaliska areny wewntrz wzgórza. Widzowie musz wtedy zaj swoje miejsce bezporednio na trawiastym zboczu, ale na nasypie mog si te znajdowa drewniane trybuny, których odkrycie, gdyby kiedykolwiek istniay, byoby wyjtkowe; adne ze szcztków znalezionych w Tours, w miejscu lub w ponownym uyciu , nie mona przypisa kamiennym schodkom. Mury zredukowane s do cisego minimum: ciana zewntrzna, ciana areny, galerie dojazdów lub wymiocin , równie wykopane na wzgórzu, klatki schodowe i by moe niektóre promieniste ciany oporowe wyznaczajce kesony przeznaczone do zasypania.

W obecnym stanie bada oraz w wietle dokumentów opublikowanych w 2017 roku wymiary tego pseudoeliptycznego amfiteatru w pierwszej fazie jego istnienia szacowane s na 112 metrów dla osi wielkiej i 94 metry dla osi maej. . Jego szacowana powierzchnia to 8270  m 2 . Wymiary areny oceniane s na 68 metrów na 50 metrów dla powierzchni 2670  m 2 . 5600  m 2 w cavea moe pomieci co najmniej 14000 widzów. Ten pomnik ma osiem wymiotów, cztery gówne dajce dostp do poziomu areny, a take do wci nieokrelonego poziomu cavea oraz cztery drugorzdne obsugujce rodkow cz cavea po schodach; ich wejcie jest zwieczone duym ukiem w duym aparacie spoczywajcym na odlewanych kapitelach. Womitoria pónocna i poudniowa maj sklepienie o wysokoci od 7,50 do 8 m przy szerokoci 4,90 m  ; zachodnie i wschodnie wymiociny, nieco mniej imponujce, mierz tylko 6,80 m wysokoci i 2,50 m szerokoci. Wtórne wymiociny dajce dostp do schodów porednich s jeszcze wsze. Prawdopodobna jest obecno omiu dodatkowych wej, utworzonych przez podwójne zewntrzne schody naprzeciw fasady amfiteatru i umoliwiajce dotarcie na szczyt cavea , jak w Aginnum ( Agen ) lub Segodunum ( Rodez ); porównywalne urzdzenie wci znajduje si w amfiteatrze w Pompejach . Orientacja amfiteatru wydaje si celowo zgodna z planem drogowym miasta - i na lewobrzenej linii Loary w staroytnoci -: jego maa o biegnie w kierunku zachodnim planowan tras, jak decumanus maximus miasta, podczas gdy jego gówna o jest równolega do kardynalnych .

Wejcia do vomitories s wyposaone w due bloki poczone z ostrymi stawów , e pomosty s zwieczone formowanych literami , które wspieraj si pókolicie . Wa w Lower Empire Towers ma wiele bloków ponownie wykorzystanych w duej jednostce, prawdopodobnie z przedniej ciany kaptura amfiteatru. Caa reszta okadziny konstrukcji amfiteatru, murów i sklepie, zdaje si by zbudowana z drobnego zacementowanego gruzu wapiennego ( opus vittatum ) i którego spoiny s zaznaczone elazem , bez wtrce terakoty, zamykajc blok kamieni zatopiony w to beton.

Budowa amfiteatru, w pierwszym stanie, datuje si na drug poow I st  wieku, lub co najmniej pidziesit lat po zaoeniu Caesarodunum . Wydaje si, e wanie w tym okresie zbudowano wikszo staroytnych zabytków Tours. Ta propozycja datowania, postarzanie amfiteatru o okoo 50 lat w porównaniu z innymi wczeniej wysunitymi hipotezami, opiera si na porównaniu elementów architektonicznych amfiteatru w Tours i tych w Amiens , Autun lub Saintes , trzech zabytków, których datowanie wydaje si by nabyte. .

Powikszony amfiteatr

W czasie drugiego prawdopodobnie w drugiej poowie II e  wieku, jeli odnosi si do charakterystyki murze amfiteatr jest zwikszona zgodnie z t sam zasad ciany (grubo tylko 1, 40  m ) podtrzymujc masowe cavea The grunt, którego tym razem stanowi wycznie way . Ogólne wymiary amfiteatru wzrastaj do co najmniej 156 × 134 metrów, arena nie wydaje si by zmodyfikowana. Pojemno zostaa nastpnie zwikszona do 34 000 widzów. W tej konfiguracji amfiteatr prawdopodobnie rozciga si w poudniowo-zachodniej czci poza obecn cian oporow rue du Général-Meusnier, uwaan za cian otaczajc pomnik. Pod koniec lat 70. archeolodzy przypisywali amfiteatrowi wysoko od 25 do 28 m .  Najnowsze osignicia badawcze wymagaj wikszej ostronoci: nie wspomina si ju o wysokoci pomnika z tak precyzj. Nie jest to ju kwestia murów [o] wysokoci ponad 18  m . " Bastien Lefebvre, tymczasem ocenia wysoko 15 m .

Wiele wskazuje na wznowienie prac prowadzcych do rozbudowy: szeroko i wysoko gównych wymiotów róni si znacznie na styku dwóch faz pracy (najlepiej zbadany pónocny wymiotnik ma 3,30  m dla oryginau). amfiteatr o szerokoci 5,20  m dla powikszonego amfiteatru); dwie pówiee none o rednicy wikszej ni 5  m (rysunek I), zbudowane po obu stronach wejcia do czterech gównych wymiocin, su czciowej kompensacji potencjalnej saboci konstrukcji w pobliu otworów, natomiast masa nasyp gwatownie si powikszy - w 1938 r. baron Auvray , który bada piwnice w dzielnicy, mia przeczucie funkcji tych wie, podkrelonej przez generaa de Courtigis -; mae urzdzenie ustpuje, bardzo czsto, ale nie systematycznie, mniej regularnemu murowaniu z gruzu ( opus uncertum ) na przemian z warstwami kafli ( opus mixtum ), co jest wyranie widoczn modyfikacj sklepie wymiocin , gdzie ich wymiary s róne.

Te osobliwoci konstrukcyjne dostrzeono na razie tylko w kilku punktach amfiteatru i nie mona powiedzie, nawet jeli jest to prawdopodobne, e dotycz one caego zabytku.

Widok na sklepiony korytarz z klatk schodow.  Szczegóowa legenda poniej.
Wtórne wymioty na poudniowym zachodzie.
W tle, Vomitory od I st  wieku (klatka schodowa jest redniowieczny); po prawej duy
postument urzdzenia zdobicy jego wejcie. Rozszerzenie II e  wieku, jest widoczny na pierwszym planie.

Podczas tej rozbudowy zewntrzne klatki schodowe pierwotnego amfiteatru zostay zatopione w nowym nasypie. Bez zniechcenia mogy zosta przesklepione i poczone z gównymi wymiocinami, stajc si w ten sposób porednimi schodami. Wydaje si, e drugorzdne wymiociny nie zostay przeduone do nowej elewacji korytarzami, ale mogy by poczone z okrg galeri na parterze na poziomie wznowienia budowy. Nic nie pozwala stwierdzi, e nowe zewntrzne klatki schodowe zostay docinite do pierzei, nawet jeli pewne przesanki pozwalaj o tym pomyle, jak zy pierzei przypisywane do tej pory wieom pochodzcym z budowy castrum ; takie schody suyyby wówczas równie do podparcia ciany elewacyjnej poddanej znacznym naciskom pod ciarem zasypki. Wreszcie fasada wydaje si pozbawiona jakiegokolwiek elementu dekoracyjnego, na ile pozwalaj nam na to rzadkie szcztki.

Wród szcztków znalezionych na miejscu lub jako bloki do ponownego wykorzystania w konstrukcji castrum , adnego nie mona porówna do wycitego lub murowanego bloku, który mógby suy jako poziom. Podobnie jak w oryginalnym amfiteatrze widzowie musieli rozgrywa si bezporednio na skarpie lub na drewnianych schodach, przynajmniej w miejscach najbardziej popularnych; ta druga hipoteza, która wymagaaby uycia ogromnych iloci drewna, z pewnoci nigdy nie bdzie moga zosta zweryfikowana ze wzgldu na krucho materiau.

Niezalenie od tego, czy jest to oryginalny amfiteatr, czy powikszony pomnik, potencjalne ukady areny (maszyny, klatki dla dzikich zwierzt itp.) s nieznane, z wyjtkiem ciany o wysokoci 2,80 m, która oddzielaa aren od cavea i która bya wewntrznie graniczy z brukowanym chodnikiem. Niski murek, znaleziony pod pyt na arenie, moe by pozostaoci wyposaenia areny, ale ta hipoteza nie jest potwierdzona.

Z drugiej poowy II e  wieku pojawia si równie do tej pory grup skadajc si z postu dziury, lady domów, odprysków, cega gruzu i pyu wapiennego u stóp amfiteatru, w czci poudniowo-wschodniej; zestaw ten jest przypisany do warsztatu i schronu dla robotników pracujcych przy rozbudowie amfiteatru. Brukowa obszar, datowany na koniec II e  wieku obejmuje te resztki; by moe chodzi o urzdzenie cakowicie otaczajce amfiteatr i majce na celu uatwienie krenia widzów.

Zamieszczona na stronie Pastwowego Instytutu Profilaktycznych Bada Archeologicznych (INRAP) propozycja odrestaurowania amfiteatru, w formie animacji 3D , ukazuje pewne przypuszczalne szczegóy architektoniczne zabytku i sugeruje ewolucj jego gabarytów po powikszeniu.

Amfiteatr obronny

Niektóre odcinki cian znalezione w piwnicach, przypisywane do koca ubiegego wieku korytarzowi koncentrycznemu z aren, majcym sprzyja kreniu widzów w jaskini , wydaj si w rzeczywistoci nalee do konstrukcji wstawionej w amfiteatr. .

W drugiej poowie lub w kierunku koca III E  wieku, górna cz cavea wyrównuje do 8 metrów nad poziomem rzdu. Nastpnie budowana jest ciana piercieniowa, bez uciekania si do wizania pytek i bez umieszczania w fundamentach duych bloków zapoyczonych z innych rozebranych budynków (a zatem przed budow castrum, w których te techniki zostay wspólnie wdroone), ale z urzdzeniem, które nie jest ju porównywalny z powikszonym amfiteatrem i zaciera niektóre jego struktury (jest zatem tylny). O gruboci 3,50 metra, o nieznanej wysokoci, ale prawdopodobnie wikszej ni poziom zniwelowania cavea , woonej w nasyp amfiteatru powikszonego na caym jego obwodzie, pozornie cigej, ciana ta nie moe powoanie obronne. W obecnym stanie wiedzy nie mona powiedzie, czy mury obronne byy cile cige i jednolite, czy te ukoczono wyposaenie (np. kazamaty), czy te ornamentacj (np. ceglane wzory po prawej stronie wymiocin). Kilka innych elementów przemawia za hipotez struktury obronnej: wtórne wymiociny s zablokowane, podobnie jak wewntrzne schody, aby wyj jako jedyny dostp do areny, który gówne wymiociny s atwo kontrolowane w przypadku szturmu; rów obronny poprzedzone przeciwskarpa i dnia drug poow III e  wieku poszerzonego u stóp amfiteatru; szcztki odkryto na poudniowy-wschód od pomnika, ale prawdopodobnie miay go cakowicie otoczy. Jego konserwacja zostanie zaniechana, gdy tylko powstanie castrum .

Podobne wydarzenia, pochodzce z tego samego okresu, istniej w Avenches (Szwajcaria), Lillebonne lub na arenach Senlis  ; za kadym razem dobrze wykorzystano masywny charakter pomnika, teatru czy amfiteatru, atwiejszy do przeksztacenia w fort i nadajcy si do czasowego schronienia mieszkaców okolic w razie ataku. Jason Wood w opublikowanym w 1983 roku studium powiconym castrum w Tours przewidywa ju, e amfiteatr mógby peni t rol twierdzy, ale nie sprecyzowa, jakie modyfikacje, poza wypenieniem, naleaoby wprowadzi do pomnika. (chwilowe) wymioty.

Rozwój ten, którego prace byy z pewnoci rozoone na kilka miesicy, ewidentnie odpowiada na pogorszenie warunków bezpieczestwa, bez moliwoci okrelenia przyczyn. W kadym razie z pewnoci konsekrowa definitywnie zmian funkcji amfiteatru, odtd niezbyt nadajcego si do organizowania widowisk - sprawa nie wydawaa si rozstrzygnita przed odkryciem tej fazy fortyfikacji.

Amfiteatr zintegrowany z castrum

W kontekcie rosncej niepewnoci i odwrotu miasta w kierunku Loary i jej najgciej zurbanizowanych dzielnic, Caesarodunum , które stopniowo przyjo nazw Civitas Turonorum i okoo 360 osigno rang stolicy zdobytej w tym samym czasie III e Lyonnaise , mur obronny zwany ogólnie castrum .

Badania wyników wykopalisk przeprowadzonych w rónych punktach ogrodzenia castrum oraz systematyczne ponowne badanie wyników poprzednich prac dowodz, e konstrukcja ogrodzenia zostaa wykonana dobrze ze wzgldu na obecno amfiteatru i z jego lokalizacji. Wiele obserwacji potwierdza t tez: amfiteatr zajmuje dokadnie rodkow cz poudniowej ciany muru; jego o gówna jest przeduona do castrum ciek prowadzc do drzwi, które ju znikny i dajc dostp do mostu nad Loar, który powsta w tym samym czasie, tworzc w ten sposób ca now przestrze miejsk wewntrz klauzury; trzy wymiociny zachodnie, poudniowe i wschodnie, które s trzymane poza bronion stref, pozostaj w subie i by moe s wyposaone jako monumentalne wejcie do castrum, jak miao to miejsce w Trewirze, nawet jeli dla niemieckiego miasta amfiteatr stanowi wklsy bastion, a jego cavea znajdowao si cakowicie poza murem. W Tours arena i jaskinia mogy zosta czciowo wypenione w tym okresie. Droga prowadzca do zachodnich vomitorów ( przypominajcych decumanus maximus miasta Wysokiego Cesarstwa, w miejscu rue de la Scellerie ) biegnie poza castrum i suy jako wyrównanie z poudniow fasad muru. Ju naturalnie broni przez jego struktury i jego placówkach w trakcie jej konwersji do III -go  wieku, amfiteatr nie jest przedmiotem wyoenia w budowie castrum  : brak dodatkowej ochrony ciana jest galwanicznie na fasadzie i to nie jest, na jego obwód, z niepotrzebnymi wieami obronnymi. lady rozdar na jego fasadzie to najprawdopodobniej lady zewntrznych schodów powikszonego amfiteatru; moe ona równie zawiera wiee zbudowany w IX th  wieku, poniewa niektóre bloki duych urzdze stwierdzono u podstawy prawdopodobnie wiadcz remontów w tym samym czasie.

Inne miasta Galii równie wykorzystyway swój amfiteatr jako element obrony w obrbie Dolnego Cesarstwa: amfiteatr w Périgueux , Amfiteatr w Amiens , Metz lub Trewirze, budynki te szczególnie dobrze nadaj si do fortyfikacji. To, co uderza w Tours, to idealnie symetryczne usytuowanie amfiteatru w sercu urzdzenia nowego miasta, a take geometria ogrodzenia, zakócona tylko przez Loar na pónocy, która skpaa podnóa rzeka ciana.

Amfiteatr utracony od redniowiecza

W IX th  century, odcinek przed amfiteatrem zawali dawno zosta naprawiony z duych bloków zapoyczonych z budynku uytecznoci publicznej, prawdopodobnie znajduje si w castrum , który sta od pocztku Imperium i wiee mogy zosta zbudowane przeciw fasada amfiteatru w jego poudniowej póelipsy; ulepszenia te s prawdopodobnie zgodne z rozkazami Karola ysego, który w 869 roku , aby stawi czoa najazdom Normanów , poprosi o napraw murów kilku miast, w tym Tours. Czarter z Charles Simple datowany 919 wspomina amfiteatr, o wymian gruntu w miejscu zwanym   Arenas   (Arena). To ostatnia wyrana wzmianka o obecnoci pomnika, którego niektóre ruiny mog by jeszcze widoczne na tym wci mao zurbanizowanym obszarze, chyba e jest to ju przetrwanie toponimiczne. Nekrolog z 1301 roku przytacza miejsce zwane Les Arennes w Tours, ale nie jest to formalnie stwierdzone, e jest to odniesienie do amfiteatru.

Rozwój kanonicznej kwartau w redniowieczu ten wykorzystanie pozostaych podbudowy do siedzenia fundamenty i piwnice domów, które byy zarezerwowane dla kanonów biskupiego rozdziau od okoo 1250 roku , kiedy nowa gotycka katedra bya budowana , i a do rewolucji. Z tej okazji stare wymiociny, obecnie gównie w piwnicach, zamieniane s w piwnice i odgradzane cianami na ich dugoci, szerokoci, a czasem nawet na wysokoci, co prowadzi do kilku kondygnacji piwnic. Podzia dzielnicy staje si oczywiste, jednak nadal z wielu otwartych przestrzeniach - dwóch dokumentach XIII th  century wspomnie winnice i stajnie -. Mimo przeksztacenia wymiocin na piwnice, nie ma wzmianki o staroytnym pomniku, którego ca powierzchni stopniowo przejmuj domy mieszkalne. W rzeczywistoci aden lad po amfiteatrze nie jest bezporednio widoczny. Po rewolucji , domy w okolicy s oczywicie bardziej zastrzeone dla kanoników, ale topografia ulega tylko bardzo nieznaczne modyfikacje XXI -go  wieku; chocia ciany domów s odnawiane w rónym stopniu, fundamenty w wikszoci pozostaj na swoim miejscu.

Pytania wci bez odpowiedzi

Pozostaj niejasnoci co do wygldu budynku, jego konstrukcji i wymiarów, co trzeba potwierdzi, nawet jeli najnowsze badania znacznie poprawiy wiedz w tym zakresie. Poza tymi stricte architektonicznymi problemami, inne pytania pozostaj bez odpowiedzi.

Charakter pokazów prowadzonych przez amfiteatr Caesarodunum nie zosta jeszcze przesdzony. Mona przypuszcza, e podobnie jak w innych amfiteatrach Cesarstwa Rzymskiego, a zwaszcza Galii, toczyy si tam walki gladiatorów, jak w Bourges, gdzie odkryto stel grobow ku pamici mirmillon , lub egzekucje skazaców, jak w Lyonie lub Trewir; czciej i czciej miay si tam odbywa skromniejsze pokazy. adnego ladu, adnego zwizego napisu , adnego tekstu nie udzielaj odpowiedzi.

Wymiary niektórych amfiteatrów Cesarstwa Rzymskiego.


  • Koloseum (Rzym, Wochy): 188 × 156  m  ;
  • Kapua (Wochy): 167 × 137  m  ;
  • Italica (Hiszpania): 157 × 134  m  ;
  • Wiee: 156 × 134  m  ;
  • Kartagina (Tunezja): 156 × 128  m  ;
  • Autun  : 154 × 130  m  ;
  • Nmes  : 133 × 101  m .

Powody, które doprowadziy do powstania tak duego pomnika w miecie i miecie redniej wielkoci, nie s znane. To pytanie, postawione podczas bada amfiteatru w latach 70., nie znalazo satysfakcjonujcej odpowiedzi; pojawia si nawet dotkliwiej, poniewa pojemno amfiteatru zostaa ponad dwukrotnie wiksza, czego nie usprawiedliwiao adne znane wydarzenie, a wrcz przeciwnie, pewne poszlaki sugeruj, e Cezarodunum ju w tym czasie przestao si rozwija. Rzeczywicie, w stanie kocowym amfiteatr w Tours, jeden z najwikszych w Cesarstwie Rzymskim (by moe czwarty wedug danych dostpnych pod koniec 2014 roku), osiga rozmiary porównywalne z zabytkami Autun , Italica (Hiszpania), Kapua (Wochy) lub Kartagina (Tunezja), miasta, których waga polityczna i wielko byy nieproporcjonalne do tych z Caesarodunum . By moe nie bez powodu niektórzy autorzy zaliczaj amfiteatr w Tours do architektonicznego potwora . By moe dostrzeemy w tym pragnienie wspózawodnictwa midzy gallo-rzymskimi miastami, chccymi zademonstrowa swoj potg, budujc wiksze, wysze, w civitas, dla których nie jest jeszcze znany aden inny zabytek, teatr czy amfiteatr.

Zagadk pozostaje wreszcie pochodzenie finansowania takiego zabytku, zarówno jego budowy, jak i kosztów eksploatacji czy utrzymania. Spektakularne pomniki byy czsto ofiarowywane miastom przez bogatych obywateli, którzy sfinansowali ich budow; ta praktyka evergetyzmu nie jest jednak powiadczona w Tours przez adne ródo. Ponadto, w okresie gospodarczego wzrostu, najwyraniej zwolni dla miasta, jak na koniec II th  wieku, który widzia wiksze amfiteatr, trudno jest zobaczy, kto mia majtek niezbdny do tego kosztownej operacji i kto mia interes w prowadzeniu to si.

Pozostaoci i studia

Pozostaoci amfiteatru

Aby uzyska przegld amfiteatru w Tours, musisz przelecie nad miastem; rue Manceau (dawniej rue Creuse schodzi z krawdzi starego cavea od poudniowego wschodu w kierunku areny, któr przecina, a trasa rue du Général-Meusnier (dawna rue de la Porte-Rouline) biegnie krzyw amfiteatru od pónocy -z zachodu na poudniowy wschód, rue Racine i rue de la Bazoche styczne na obwodzie pomnika z pónocnego zachodu na pónocny wschód Jeszcze bardziej sugestywna jest analiza planów katastralnych, czy s to napoleoskie (1836) czy wspóczesne; na dziakach obserwuje si ukad promienisty, który podkrela ukad amfiteatru, ponadto cz odpowiadajca cavea jest prawie w caoci zabudowana, a due niezabudowane przestrzenie pozostaj na poziomie starej areny.

Aby oceni minimaln wysoko , jak móg osign amfiteatr, wystarczy obserwowa zbocze przebitej w 1642 r. rue de la Porte-Rouline, która czy z poudnia na pónoc krain u podnóa amfiteatru z rue du Général-Meusnier, pooony na skraju cavea , po zniwelowaniu tej ostatniej; ta sama rónica poziomów ( okoo 5 m ) jest wyranie widoczna na kocu dziedzica za kinami Studios , rue des Ursulines. W rzeczywistoci wysoko amfiteatru bya znacznie wysza, ale wieki zatary cz rónicy poziomów poprzez stopniowe niwelowanie pomnika i gromadzenie si gruzu u jego podnóa.

W celu dokadnego zbadania pozostaoci budynku (rysunek II) konieczne jest uzyskanie dostpu do prywatnych posesji dzielnicy oraz ich piwnic; za budynkiem Archiwum Wydziaowego dziedziniec pozwala zbliy si do ciany elewacyjnej powikszonego amfiteatru. Masywny charakter amfiteatru, jeli mona wyjani rzadko szcztków (czci murowane s znacznie mniej liczne ni w klasycznym amfiteatrze z promieniujcymi cianami), przyczyni si do ich dobrej konserwacji: utopione w nasypie zostay chroniony.

Wykaz pozostaoci amfiteatru galijsko-rzymskiego w Tours podano w tabeli I poniej. W 2014 r. adna z tych szcztków nie bya chroniona jako pomniki historii ani przez rejestracj ani klasyfikacj. rodki ochronne wymienione w odnonikach w tabeli dotycz elewacji, dachów lub dekoracji danych domów, ale nigdy ich fundamentów osadzonych na ruinach amfiteatru. Te ostatnie jednak zachowa wpis dzielnicy w chronionym sektorze miasta.

Tabela I: Pozostaoci amfiteatru Caesarodunum zidentyfikowane w 2008 roku.
Adres lub lokalizacja Opis szcztków
3, rue de la Bazoche Pónocna ciana wymiocin (O, A)
Wiea oporowa (A)
5, rue de la Bazoche Pónocna ciana wymiocin (O, A)
Wiea oporowa (A)
7, rue de la Bazoche Schody elewacyjne (O)
ciana fortyfikacyjna (F)
5, rue Racine Pónocna galeria wymiotów (O, A)
Wiea oporowa (A)
Imprezowa ciana 5 i 7, rue Racine Pónocna ciana wymiocin
4, rue du Général-Meusnier ciana elewacyjna (O)
Wiea oporowa zachodniego wymiotnika (A)
ciana fortyfikacyjna (F)
6, rue du Général-Meusnier Galeria wymiotów zachodnich (O, A)
8, rue du Général-Meusnier Galeria wymiotów zachodnich (O, A)
10, rue du Général-Meusnier Schody Poudniowo-Zachodnie Wymioty (O)
12, rue du Général-Meusnier Southwest Vomitory (W)
Schody do Southwest Vomitory (W)
Mur fortyfikacyjny (F)
Apsyda kaplicy Misjonarzy
rue du Général-Meusnier
ciana elewacyjna (O)
14, rue du Général-Meusnier Galeria wymiotów poudniowych (O, A)
1, rue Manceau Pónocno-Zachodnia ciana Wymiotów (W)
3, rue Manceau ciana areny (O)
4, rue Manceau Galeria wymiotów pónocnych (O, A)
4bis, rue Manceau Wschodnia galeria wymiotów (O, A)
Mur fortyfikacji (F)
5, rue Manceau ciana areny (O)
6, rue Manceau Galeria wschodnich wymiotów (A)
Mur fortyfikacji (F)
8, rue Manceau Fasada amfiteatru (A)
11, rue Manceau Galeria wymiotów poudniowo-wschodnich (O)
Fasada amfiteatru (O)
13, rue Manceau Fasada amfiteatru (O)
Mur fortyfikacyjny (F)
Sd Archiwum Wydziaowego,
rue des Ursulines
Powikszone bloki naprawcze elewacji amfiteatru

Skróty

(O) oryginalny amfiteatr; (A) powikszony amfiteatr; (F) amfiteatr obronny

Chronologia studiów nad amfiteatrem

W XVIII th  wieku, staroytny amfiteatr by cakowicie znikn z pamici Touraine; aktor i archeolog Pierre Beaumesnil opublikowa w 1784 zbiór Antiquités et Monuments de la Touraine, 1784  ; w tym dokumencie by zdumiony brakiem aren w Tours i tradycji, wspominajc: by wtedy sam w swojej opinii. To czciowo stopiony jego rozumowanie w samolotach drewna w jego posiadaniu, z non-zlokalizowane Abbey Touraine i znikn w XI th  wieku; niejasno pism Beaumesnila na ich temat sprawia, e ich interpretacja staje si wtpliwa. W 1828 r. Jean-Louis Chalmel w swojej Histoire de Touraine wspomnia o amfiteatrze bez podania jego lokalizacji. Na planie castrum wzniesionym okoo 1829 r. przez Noëla Champoiseau poudniowa ciana bya idealnie prostoliniowa, co autor potwierdza w tekcie towarzyszcym planowi [Mur] zaczyna si od wiey, która do dzi pozostaje na dziedzicu Archidiecezji; wygra w linii prostej, e Kupidyna ... » .

Archaeological Society of Touraine (SAT), zaoona w 1840 roku w krajowym kontekcie bardzo interesujce dla archeologii, odegra wan rol w historii odkrycia amfiteatrze. Pod przewodnictwem ksidza Jean-Jacques Bourassé w 1853 r. utworzya komisj odpowiedzialn za sporzdzenie inwentarza zabytków galloromaskich w Tours. Obecno kanoników w tej komisji znacznie uatwia dostp do posiadoci i rezydencji, z których cz bya nadal zamieszkana przez zakonników. Podczas wykopalisk w sklepionych pomieszczeniach piwnic domów nalecych do dystryktu katedralnego czonkowie komisji pod przewodnictwem generaa de Courtigis zauwayli, e nie badaj pozostaoci monumentalnych ani termalnych, jak sdzili, a take wielu historyków, m.in. - jeden z budynków, o których mowa, jest jednak zawsze nazywany "Sprawiedliwoci ani" - ale to amfiteatr. W swoim raporcie z 1853 r. genera de Courtigis wyrazi zdziwienie faktem, e nikt nie zauway, a nastpnie poprawnie zinterpretowa tych szcztków:

obraz ikony Obraz zewntrzny
Widok z lotu ptaka na dzielnic katedraln zbudowan na amfiteatrze (1949).

Nie mog zrozumie, jak to si dzieje, e taki pomnik móg, z zasady tradycji, pozosta tak dugo ignorowany, a nawet kwestionowany; wystarczyo bowiem przyjrze si z pewn uwag kierunkom promieniujcym gównych budowli tej dzielnicy, aby pozosta przekonanym, e ten nienormalny ukad moe by okrelony tylko przez bardzo szczególny stan piwnicy, stan, który musi odnosi si tylko do ruiny amfiteatru. "

Komisja badawcza stwierdzia [zgodnie z] jednomyln opini, która stopniowo ksztatowaa si w umysach kadego z jej czonków [] , e odkryte i opisane szcztki rzeczywicie naleay do amfiteatru.

Na przeomie XIX i XX  wieku pasja do archeologii bya jeszcze widoczna, ale I wojna wiatowa przerwaa wszelkie badania; brak badaczy i pewien brak zainteresowania dwudziestoleciem midzywojennym nie przyczyni si do wznowienia prac archeologicznych. Jednak w 1938 r. baron Henry Auvray, czonek SAT i pasjonat historii staroytnej, wznowi prac generaa de Courtigis i opublikowa podsumowanie wszystkich swoich obserwacji w 1939 r. pod tytuem La Touraine gallo-romaine . Drugiej wojny wiatowej uniemoliwi mu idzie dalej. Henry Auvray zmar w 1947 roku.

W 1960 r., przy wsparciu kierowanej przez niego grupy harcerzy z Francji , ks. Jean-Paul Sazerat wznowi obserwacje pozostaoci amfiteatru; w 1971 roku zadanie kontynuowa klub archeologiczny liceum Paul-Louis-Courier pod kierunkiem Jacquesa Dubois  ; wyznaczono geodet do przeprowadzenia bada i sporzdzenia planów. Pod podwójnym podpisem Jacques Dubois i Jean-Paul Sazerat synteza wszystkich tych bada bya przedmiotem kilku publikacji w 1974 i 1977 w biuletynach i wspomnieniach SAT.

W 1978 roku (niezrealizowany) projekt powikszenia gmachu archiwum resortowego umoliwi rozpoczcie prac wykopaliskowych u podnóa ciany castrum , w krzywoliniowej poudniowo-wschodniej czci amfiteatru. Badanie to pozwolio awansowa w wiedzy o historii amfiteatrze w jego indywidualnej fortyfikacji III -go  wieku, ale w póniejszych napraw wczesnego redniowiecza.

W 1980 r. archeolog Jason Wood podj kompleksowe badania nad castrum . Opublikowane w 1983 roku badania potwierdziy rol amfiteatru w fortyfikacji IV -go  wieku.

Przypadkowe odkrycie nowych szcztków w piwnicach w latach 2000 i 2001, a take odkrycie w archiwach SAT planów i notatek sporzdzonych przez de Courtigis byo okazj do ponownego przeanalizowania wszystkich danych archeologicznych i bibliograficznych dotyczcych amfiteatru w Tours, ale take do przeprowadzenia nowej kampanii wyczerpujcych bada szcztków, którym towarzyszy bd ich systematyczne geolokalizacje i badania trójwymiarowym skanerem . Ta zakrojona na szerok skal praca, której nie ukoczono w 2017 roku, zaowocuje powstaniem niezwykle precyzyjnych planów (w skali 1/1000, ale przede wszystkim 1/20). Umoliwio ju zaproponowanie nowej wizji zabytku i jego historii, bdcej tematem kilku rozdziaów publikacji powiconej wycieczkom antycznym i redniowiecznym .

W 2008 roku Bastien Lefebvre w swojej pracy doktorskiej z archeologii, opublikowanej i wznowionej w pracach syntezy, bada ewolucj kanonicznej dzielnicy Tours, której cz zbudowana jest na ruinach amfiteatru na przestrzeni wieków. Cho amfiteatr nie by centralnym punktem jego pracy, opisa, jak stopniowo wtapia si w fundamenty i piwnice domów oraz jak jego obecno ksztatowaa topografi okolicy.

Zaczniki

Bibliografia

Dokument uyty do napisania artykuu : dokument uywany jako ródo tego artykuu.

Konkretne dokumenty powicone archeologii i historii Tours

  • Pierre Audin, Wycieczki w okresie galijsko-rzymskim , Saint-Cyr-sur-Loire, Alan Sutton,, 128  pkt. ( ISBN  2-84253-748-3 ). . Ksika uyta do napisania artykuu
  • Baron Henry Auvray,   La Touraine gallo-romaine; amfiteatr  , Biuletyn Tureskiego Towarzystwa Archeologicznego , t.  XXVII, 1938-1939, s.  235-250 ( czytaj online ).
  • Patrick Bordeaux i Jacques Seigne ,   Staroytne amfiteatry w Tours  , Biuletyn Towarzystwa Archeologicznego Turenii , t.  LI,, s.  51-62 ( czytaj online ). . Ksika uyta do napisania artykuu
  • Bernard Chevalier ( re. ), Histoire de Tours , Toulouse, Privat , coll.  Wszechwiat Francji i kraje francuskojzyczne,, 423  s. ( ISBN  2-7089-8224-9 ).
  • Jean-Mary COUDERC, La Touraine Insolite - 2 nd serii , Chambray-Les-Tours, CLD,, 236  s. ( ISBN  2-85443-211-8 ).
  • Claude Croubois ( re. ), L'indre-et-Loire - La Touraine, od pocztków do wspóczesnoci , Saint-Jean-d'Angely, Bordessoules, coll.  Historia poprzez dokumenty,, 470  pkt. ( ISBN  2-903504-09-1 ).
  • Jacques Dubois i Jean-Paul Sazerat ,   L'Amphithéâtre de Tours  , Mémoire de la Société Archéologique de Touraine , t.  VIII,, s.  41-74 ( ISBN  2 85356 008 2 ).
  • Jacques Dubois i Jean-Paul Sazerat ,   Amfiteatr w Tours, ostatnie badania  , Biuletyn Towarzystwa Archeologicznego Turenii , t.  XXXVIII,, s.  355-378 ( czytaj online ).
  • Henri Galinié ( re. ), Wycieczki staroytne i redniowieczne. Miejsca ycia, czas miasta. 40 lat archeologii miejskiej , 30 th uzupenieniem Przegldu Archeologicznego w rodkowej Francji (RACF), specjalnym wydaniu Bada Kolekcja Tours , Tours, FERACF,, 440  pkt. ( ISBN  978-2-913272-15-6 , czytaj online ). . Ksika uyta do napisania artykuu
  • Bastien Lefebvre Powstawanie w tkance miejskiej w miecie Tours (5 Site obszarze staroytnego amfiteatru kanoniczny th -18 th . S) , Tours, François Rabelais University, doktor historii, archeologii z wyrónieniem,, 443  s. ( przeczytaj online ). . Ksika uyta do napisania artykuu
  • Michel Provost, Mapa archeologiczna Galii: Indre-et Loire-37 , Pary, Akademia Inskrypcji i Literatury piknej ,, 141  s. ( ISBN  2-87754-002-2 ).
  • Jason Wood ( przekad  z angielskiego: Bernard Randoin), Le castrum de Tours, studium architektoniczne waów Dolnego Cesarstwa , t.  2, Joué-lès-Tours, la Simarre, coll.  "Badania nad wycieczkami",. . Ksika uyta do napisania artykuu

Prace ogólne cakowicie lub czciowo powicone architekturze w Cesarstwie Rzymskim

  • Robert Bedon, Pierre Pinon i Raymond Chevallier , Architektura i urbanistyka w rzymskiej Galii: Architektura i miasto , t.  1, Pary, Errance, coll.  Hesperydy,, 440  pkt. ( ISBN  2-903442-79-7 ). Dokument uyty do napisania artykuu
  • Jean-Claude Golvin , Amfiteatr rzymski i gry cyrkowe w wiecie antycznym , Lacapelle-Marival, Archéologie nouvelle, coll.  ywa archeologia,, 152  s. ( ISBN  978-2-9533973-5-2 ). Dokument uyty do napisania artykuu

Powizane artykuy

Lista rzymskich amfiteatrów

Linki zewntrzne

Uwagi i referencje

Uwagi

  1. redniowieczne sklepienie jest redniowieczne; dzieli galeri na dwa poziomy piwnic.
  2. W rzeczywistoci, wedug Jean-Claude'a Golvina, zarys wikszoci amfiteatrów nie rysuje idealnej elipsy, ale pseudoelipsoidalny ksztat zoony z szeregu poczonych uków okrgów. Przepis ten wynika z obowizku posiadania cavea (a wic stopni) o jednakowej szerokoci niezalenie od tego, w którym miejscu amfiteatru si znajdujesz. Obserwowane wymiary kilku amfiteatrów Cesarstwa Rzymskiego zdaj si potwierdza t teori. Wiee amfiteatr, studiowa w swoim pierwotnym stanie I st  wieku, cho prawdopodobnie pozbawiony krokach, wydaje si przestrzega tej zasady ( Bernard Parzysz,   elipsy ... bez elips. Amfiteatry rzymskie   ).
  3. Ta wysoko odpowiada wysokoci najwyszych wci istniejcych cian, mierzona od staroytnego poziomu gruntu.
  4. Na przykad pówiee oporowe s zawsze budowane z maych aparatów z kamienia gruzowego.
  5. proporcje dugoci i szerokoci s przestrzegane; proporcje wzrostu s hipotetyczne.
  6. Zachowane s proporcje dugoci i szerokoci; hipotetyczne s proporcje wysokoci i usytuowanie muru obronnego.
  7. Odzyskiwanie murów obejmuje warstwy terakoty, podczas gdy oryginalna ciana po obu stronach jest ich pozbawiona.
  8. Okrelenie dokadnej liczby widzów, którzy mog wystpi w amfiteatrach jest niemoliwe, klasyfikacja jest ustalana na podstawie wymiarów cavea .
  9. Pochodzenie toponimu rue Creuse , nie do koca jeszcze utrwalonego, mogo pochodzi z dawnego profilu ulicy, bardziej widocznego w jej pónocno-zachodniej czci ni w czasach wspóczesnych; Ulica creuse bdzie ulica kopany , prawdopodobnie przed kocem XV -go  wieku ( Bastien Lefebvre Manceau ulicy , pp 197-199 ).
  10. W chronionym sektorze wie poziomu A, gdzie znajduj si pozostaoci amfiteatru, wszystkie prace majce wpyw na budynek (rozbiórka, budowa, wyposaenie), inne ni te majce wpyw na dachy i renowacj ostatnich budynków i bez wzgldu na znaczenie, musi by przedmiotem uprzedniej proby do prefekta regionalnego o wszelkie instrukcje i przepisy archeologiczne ( [ Plan ochrony i wzmocnienia chronionego sektora miasta Tours, strefy archeologiczne ] [PDF] ).
  11. Beaumesnil otrzyma zlecenie, w latach 80. XVIII wieku, zaprojektowanie staroytnych zabytków Francji (w tym Tours) na zlecenie Akademii Inskrypcji i Pisma Pisma witego ( Charles LelongDocuments sur la Touraine au epoque gallo- Roman: rysunki Beaumesnila (1784)  , BSAT ,, s.  87-89).
  12. Po kampanii egipskiej prowadzonej przez Bonapartego w latach 1798-1801 zainteresowanie zabytkami egipskimi, ale take rzymskimi doprowadzio do powstania wielu towarzystw naukowych w dziedzinie archeologii.
  13. Genera de Courtigis dowodzi nastpnie dywizj kawalerii stacjonujc w koszarach znajdujcych si w pobliu zamku w Tours i gdzie miay miejsce pierwsze ledztwa.
  14. Baron Henry Auvray, 1938: dokument cytowany w bibliografii tego artykuu .
  15. Jacques Dubois i Jean-Paul Sazerat, 1974: dokument cytowany w bibliografii tego artykuu .
  16. Jacques Dubois i Jean-Paul Sazerat, 1977: dokument cytowany w bibliografii tego artykuu .
  17. Jason Wood, 1983: dokument cytowany w bibliografii tego artykuu .
  18. Henri Galinié (re.), 2007: dokument cytowany w bibliografii tego artykuu .
  19. Bastien Lefebvre, 2008: dokument cytowany w bibliografii tego artykuu .

Bibliografia

  • Pierre Audin, Wycieczki w okresie galijsko-rzymskim , 2002:
  • Robert Bedon, Pierre Pinon i Raymond Chevallier, Architektura i urbanistyka w rzymskiej Galii; Tom 1: architektura i miasto , 1988:
  • Patrick Bordeaux i Jacques Seigne, Staroytne amfiteatry w Tours , 2005:
  • Henri Galinié (re.), Wycieczki staroytne i redniowieczne. Miejsca ycia, czas miasta. 40 lat archeologii miejskiej , 2007:
  1. Henri Galinié, Preambua historyczna i archeologiczna , s.  17.
  2. Amélie Laurent, Stara przestrze zurbanizowana , s.  41.
  3. Jacques Seigne, Ujawnieni pomniki , str.  330-331
  4. Jacques Seigne, fortyfikacji miasta w Imperium niszy od twierdzy amfiteatr na castrum , str.  248-249.
  5. Galinié , s.  328.
  6. Jacques Seigne, otwartego miasta miejskiego planu , str.  326.
  7. Isabelle Gay-Ovejero, Jean-Jacques Macaire, Jacques Seigne i in. , Wzgórze u pocztków amfiteatru , s.  241.
  8. Jacques Seigne, Trzy czasy amfiteatru; oryginalny amfiteatr , s.  244.
  9. Jacques Seigne, Trzy czasy amfiteatru; oryginalny amfiteatr , s.  240.
  10. Jacques Seigne, Trzy czasy amfiteatru; oryginalny amfiteatr , s.  242.
  11. Henri Galinié, Anne-Marie Jouquand i Jacques Seigne, Caesarodunum, miasto otwarte: przestrze miejska okoo 150 , s.  325-326.
  12. Jacques Seigne, Trzy czasy amfiteatru; powikszony amfiteatr , s.  244.
  13. Jacques Seigne, Trzy czasy amfiteatru; powikszony amfiteatr , s.  245.
  14. Henri Galinié Elisabeth Lorans, AMFITEATR i waem , str.  87.
  15. Jacques Seigne, Pierwsza twierdza Cezarodu , s.  245.
  16. Jacques Seigne, Pierwsza forteca Caesarodunum , s.  246.
  17. Jacques Seigne, umocnie przed castrum: amfiteatrze , str.  248.
  18. Henri Galinié i Élisabeth Lorans, Wykopaliska w miejscu Archiwum, rue des Ursulines , s.  84.
  19. Henri Galinié i Élisabeth Lorans, Wykopaliska w miejscu Archiwum, rue des Ursulines , s.  87.
  20. Henri Galinié i Hélène Noizet, Nazwy nadane miastu w jzyku aciskim , s.  282.
  21. Henri Galinié, Elisabeth Lorans, Anne-Marie Jouquand i Jacques Seigne, La ville zamknite, la Cité; przestrze miejska okoo 400 , s.  355.
  22. Jacques Seigne fortyfikacji miasta w 4 XX  wieku: nowy plan miejski , str.  359.
  23. Jacques Seigne, Fortyfikacja miasta w Dolnym Cesarstwie, od fortecy amfiteatru po castrum , s.  251-252.
  24. Bastien Lefebvre, Od amfiteatru do ponownego wykorzystania miejsc przez kanoników katedry , s.  398-399.
  25. Jacques Seigne, Trzy czasy amfiteatru , s.  238-246.
  26. Patrick Bordeaux i Jacques Seigne Tours Antyki w 18 XX  wieku z Beaumesnil , str.  250-251.
  27. Patrick Bordeaux odkrycie amfiteatr w XIX th  wieku , s.  239
  28. Henri Galinié, Archeologia w swoim stuleciu, 1840-1960 , s.  25.
  29. Pierre Audin, Henry Auvray (baron): 1878-1947 , s.  26.
  • Jean-Claude Golvin, Amfiteatr rzymski i igrzyska cyrkowe w wiecie antycznym , 2012:
  • Bastien Lefebvre Powstawanie miejskich tkaniny w miecie Tours: kanoniczny staroytny amfiteatr obszaru ( 5 th - 18 th c.) , 2008:
  • Inne referencje:
  1. Provost , s.  76.
  2. Henri Galinié, Bernard Randoin i in. , Archiwum gleb w Tours: przetrwanie i przyszo archeologii miasta , Tours, La Simarre,, 63  pkt. , s.  19.
  3. Claude Croubois ( . Dir ), L'Indre-et-Loire - La Touraine, od pocztków do dnia dzisiejszego , Saint-Jean-D'angély, Bordessoules, coll.  Historia poprzez dokumenty,, 470  pkt. ( ISBN  2-903504-09-1 ) , s.  60.
  4. Robert Ranjard, La Touraine archeologique: przewodnik turystyczny po Indre-et-Loire , Mayenne, Imprimerie de la Manutention,( Rozrod.  1986), 9 th  ed. ( 1 st  ed. 1930), 733  , str. ( ISBN  978-2-85554-017-7 i 2-85554-017-8 ) , s.  49.
  5. Auvray , s.  238
  6. Dubois i Sazerat 1974 , s.  62-68.
  7.   Archeologicznego Atlas / Tours / Staroytny amfiteatr   , na terenie Narodowego Instytutu Bada Prewencji Archeologicznego (INRAP) (dostpny 9 wrzenia 2014 ) .
  8. Jason Wood ( tumacz  Bernard Randoin), Le castrum de Tours, studium architektoniczne waów Dolnego Cesarstwa , t.  2, Joué-lès-Tours, La Simarre, coll.  "Badania nad wycieczkami",, s.  45.
  9. Thierry Cherpitel (dir.),   Od Caesarodunum do Tours - 2000 lat historii miejskiego   , na INRAP ,(dostp 15 czerwca 2014 ) .
  10. Jacques Seigne i Alain Kermorvant,   Drzwi () Na pónocnym wale castrum w Tours  , Revue archeologique du Centre de la France , tom.  40,, s.  291-295 ( przeczytaj online , skonsultowano 20 stycznia 2015 ).
  11. Patrick Neury i Jacques Seigne,   Dwa antyczne mosty () W Tours  , Revue archeologique du Centre de la France , tom.  42,, s.  227-234 ( przeczytaj online , skonsultowano 20 stycznia 2015 ).
  12. Paul-Marie Duval,   Problemy dotyczce gallo-rzymskich miast Dolnego Cesarstwa.  », Publikacje Szkoy Francuskiej w Rzymie , n o  116,, s.  1050 ( czytaj online ).
  13. Claude Lefebvre i Pierre Wagner, "  Staroytna Metz, uwagi na temat wiedzy o organizacji przestrzeni miejskiej rzeczywistoci  " Revue de Picardie archeologique , n O  3,, s.  168 ( czytaj online ).
  14. André Salmon,   Rzymski amfiteatr w Tours wedug statutów.  », Biblioteka Szkoy Czarterów , t.  18,, s.  218-19 ( czytaj online ).
  15. Dubois i Sazerat 1974 , s.  41.
  16. Bastien Lefebvre,   Indre-et-Loire. Wycieczki. Rozbudowa domu kanonika katedralnego w 1407 r.  , Biuletyn monumentalny , Société française d'archéologie , t.  166 n O  2, s.  154-155 ( czytaj online ).
  17. Bernard Chevalier w ciemnoci XIII p  wieku Katedra , str.  98.
  18.   Colosseum   na stronie internetowej Structurae (dostp 25 stycznia 2015 r . ) .
  19. Bernard Parzysz,   Elipsy bez elipsy: rzymskie amfiteatry.  " , Na stronie internetowej Stowarzyszenia Nauczycieli Matematyki w Edukacji Publicznej (APMEP) (konsultacje na 25 stycznia 2015 ) , s.  777.
  20. Adeline Pichot,   Spektakle w czasach Tertuliana: architektura i przedstawienia  , Revue des études augustiniennes et patristiques ,, s.  3 ( przeczytaj online [PDF] ).
  21. Paul-Marie Duval i Pierre Quoniam ,   Niepublikowane zapisy antycznych zabytków Autun (Saône-et-Loire)  , Gallia , t.  21, n o  1,, s.  169 ( DOI  10.3406 / galia.1963.2385 ).
  22. Jacques Marseille , Journal de Bourgogne , Pary, Larousse,, 335  s. ( ISBN  2-03-575104-7 ) , s.  40.
  23. Claude Lepelley ( re. ), Rzym i integracja cesarstwa. Podejcia regionalne Wysokiego Cesarstwa Rzymskiego , t.  2, Pary, University Press of France , coll.  "Nowe Clio",, 534  s. ( ISBN  2-13-048711-4 ) , s.  119
  24. (it)   Storia del sito (Historia stanowiska)   , na Sito archeologico Santa Maria di Vetere (stanowisko archeologiczne Kapui) .
  25. Annie Arnaud-Portelli,   Kartagina, funkcjonowanie regionalnej metropolii w czasach rzymskich  , Cahiers de la Méditerranée ,( przeczytaj online ).
  26. Gérard Coulon , Les Gallo-Romains , Paris, Errance, coll.  Cywilizacje i kultury,, 219  s. ( ISBN  2-87772-331-3 ) , s.  15.
  27. Françoise Dumasy   Teatry i sale widowiskowe w miastach Galii rzymskiej a funkcje dystrybucyjne   litery Studia , Bez koci  1-2,, s.  10 ( DOI  10.4000 / edl. 115 ).
  28. Christèle Hervé "  Archeologiczne Atlas Touraine: Gallo-Roman aglomeracje wtórne  ", Suplement do archeologique du centrum Revue de la France , Tours, FERACF, n o  53,, s.  2 ( przeczytaj online [PDF] ).
  29.   odcisk amfiteatrze Tours we wspóczesnym dziaki.  Na Geoportalu
  30. budynku wymieniono pomnik historyczny: Wskazówka n o  PA00098231 , bazy Merimee , francuskiego Ministerstwa Kultury .
  31. budynku wymieniono pomnik historyczny: Wskazówka n o  PA00098200 , bazy Merimee , francuskiego Ministerstwa Kultury .
  32. budynku wymieniono pomnik historyczny: Wskazówka n o  PA00098201 , bazy Merimee , francuskiego Ministerstwa Kultury .
  33. Jean-Louis Chalmel, Historia Touraine a do roku 1790 , t.  1, Wycieczki, Mamo ,( czytaj online ) , s.  72.
  34. Wskazówka n o  PA00098240 , baza Mérimée , francuski Ministerstwo Kultury
  35. General de Courtigis,   Notatki o staroytnych rzymskich konstrukcjach Tours  , Mémoire de la Société archéologique de Touraine , t.  V,, s.  28-42 ( czytaj online , konsultacja 23 stycznia 2015 ).
  36. General de Courtigis,   Notatki o staroytnych rzymskich konstrukcjach Tours  , Mémoire de la Société archéologique de Touraine , t.  V,, s.  28 ( przeczytaj online ).
  37. Hrabia de Galembert, sekretarz Komisji ,   Sprawozdanie komisji odpowiedzialnej za zbadanie podbudów przypuszczalnie nalecych do starego amfiteatru w Tours  , Mémoire de la Société archéologique de Touraine , t.  V,, s.  253-254 ( czytaj online ).
  38. Jean-Paul Sazerat ( re. ), Mao znany zabytek: rzymskie areny wie , Civray-de-Touraine,, 32  pkt..
Wersja tego artykuu z 14 marca 2015 r. zostaa uznana za   artyku wysokiej jakoci  , co oznacza, e spenia kryteria jakoci dotyczce stylu, przejrzystoci, trafnoci, cytowania róde i ilustracji.

Mamy nadzieję, że informacje, które zgromadziliśmy na temat Amfiteatr w Tours, były dla Ciebie przydatne. Jeśli tak, nie zapomnij polecić nas swoim przyjaciołom i rodzinie oraz pamiętaj, że zawsze możesz się z nami skontaktować, jeśli będziesz nas potrzebować. Jeśli mimo naszych starań uznasz, że informacje podane na temat _title nie są całkowicie poprawne lub że powinniśmy coś dodać lub poprawić, będziemy wdzięczni za poinformowanie nas o tym. Dostarczanie najlepszych i najbardziej wyczerpujących informacji na temat Amfiteatr w Tours i każdego innego tematu jest istotą tej strony internetowej; kierujemy się tym samym duchem, który inspirował twórców Encyclopedia Project, i z tego powodu mamy nadzieję, że to, co znalazłeś o Amfiteatr w Tours na tej stronie pomogło Ci poszerzyć swoją wiedzę.

Opiniones de nuestros usuarios

Henryk Cieśla

Ten wpis o Amfiteatr w Tours był właśnie tym, co chciałem znaleźć.

Patryk Wieczorek

Informacje o zmiennej Amfiteatr w Tours są bardzo ciekawe i rzetelne, podobnie jak pozostałe artykuły, które przeczytałem do tej pory, a jest ich już wiele, bo na randkę na Tinderze czekam prawie godzinę i się nie pojawia, więc daje mi to, że mnie to wystawiło. Korzystam z okazji, aby zostawić kilka gwiazdek dla firmy i srać na moje pieprzone życie.