Allée Frédéric-Mistral i allée Serge-Ravanel (oc) Alèa Frederic Mistral i alèa Sèrgi Ravanel | |||
Sytuacja | |||
---|---|---|---|
Informacje kontaktowe | 43 ° 35 ′ 35 ″ na północ, 1 ° 27 ′ 11 ″ na wschód | ||
Kraj | Francja | ||
Region | Oksytania | ||
Miasto | Tuluza | ||
Okolice | Busca ( sektor 5 ) | ||
Początek | n O 5 kwadratowy Boulingrin | ||
Koniec | n o 9 allée des Demoiselles i rue Alfred-Duméril | ||
Morfologia | |||
Rodzaj | Aleja | ||
Długość | 237 m | ||
Szerokość | 25 m | ||
Historia | |||
Stare nazwy | Grande Allée (środkowa z XVIII -tego wieku) Podjazd Frederic Mistral (1924) West Side: Podjazd Serge Ravanel (19 sierpnia 2011) |
||
Ochrona | Miejsce wymienione ( 1933 , Grand Rond i alejki) | ||
Geolokalizacja na mapie: Francja
| |||
Avenue Frederic Mistral (w Occitan : Alea Frederic Mistral ) i poszedł Serge Ravanel (w Occitan : Alea Sergi Ravanel ) są dwie ulice publiczne w Tuluzie , stolicy regionu Occitan , w południe z Francji . Znajdują się na północ od dzielnicy Busca , w sektorze 5 miasta.
Nawy są wynikiem planowania XVIII th wieku, która widzi rozwój pod impetem szeryfów i Langwedocja członkowskich, trawnika i dużych przejściach na spacery. Nawa-Serge Ravanel, zajęte od drugiej połowy XIX th wieku przez ogrodu botanicznego , a od strony podjazdu Frederic Mistral, wybudowane domy i budynki w burżuazji Toulouse zostały mu podane swój arystokratyczny charakter. Chroniony klasyfikacji jako niezwykłym miejscu w 1933 roku, zostały one stopniowo integrowane na początku XXI th century „osi pomnik” z War Memorial , że nawy François Verdier , rondo des Français-Libres, na skrzyżowaniu Allée des Demoiselles .
Allée Frédéric-Mistral i allée Serge-Ravanel spotykają się z następującymi pasami, w kolejności rosnącej liczby („g” oznacza, że ulica jest po lewej stronie, „d” po prawej):
Gdy podjazd został założony w połowie XVIII -go wieku, po prostu dał mu nazwę Grande-Allee. Jeśli w 1794 r., Podczas rewolucji francuskiej , przez kilka miesięcy przybierał nazwę Allée de l'Opinion, nie zachował go i pozostał Grande-Allée do 1924 r., Kiedy rada miejska na czele z Paulem Feugą zdecydowała się uhonorować wspomnienie Frédérica Mistrala (1830-1914), z okazji dziesięciolecia jego śmierci. Frédéric Mistral, członkiem-założycielem i capoulié od Związek Felibrów , mistrz gry na Akademii kwiatowymi gier i Nagrodą Nobla w dziedzinie literatury , jest prowansalski pisarz i leksykograf , autor Mireio i Tresor Dou Związek Felibrów .
Na początku XXI th wieku, nawa centralna przestrzeń zostaje zmieniona plac Alain Savary, w hołdzie Alain Savary (1918-1988), Companion wyzwolenia , ale również ważnym postacią socjalizmu Toulouse, sekretarz generalny Partii Socjalistycznej (1969 -1971), zastępca Haute-Garonne (1973-1981) i przewodniczący rady regionalnej Midi-Pyrénées (1971-1981). Zasłynął także swoją rolą ministra edukacji narodowej w rządzie Mauroy w latach 1981–1984. W 2011 r. Nazwa zachodniej strony alei została przemianowana na nazwisko Serge'a Ravanela (1920–2009), aktora Wyzwolenia Tuluzy, który zmarł dwa lata wcześniej.
W XVII -tego wieku, nie istnieją obecne ścieżki Frederic Mistral i Serge Ravanel. Ten terroir u bram miasta zależy od stolicy Saint-Étienne . Są tylko pola, poprzecinane ścieżkami i kilka domów zamieszkanych przez rolników i ogrodników.
Znajduje się tam fontanna, znana jako fontanna Montrabé, obchodzona przez poetę Pèire Godolin . Jest zasilany przez źródło Béarnaise, które wypływa ze zbocza Guilheméry . Znajdował się wówczas w pobliżu posiadłości Petit-Montrabé, rozległej grupy o powierzchni około czterdziestu hektarów, którą zgrupował Jean de Bertier (1575-1653), pierwszy przewodniczący parlamentu i lord Montrabé . Założył tam przyjemny dom (w miejscu obecnej rue de Fleurance). Nieruchomość została zakupiona w 1675 roku od Pierre-Paula Riqueta , który zmarł tam pięć lat później, zanim przeniósł się do Karmelitów Bosych w 1714 roku . Ci ostatni, którzy przez stulecie założyli swój kościół i klasztor je (obecny kościół St. Exupère i teatr Daniel Sorano , n o 33-35 naw Jules Guesde ) stoją przed drzwiami Montgaillard , mają szerokie pole ograniczone od zachodu i południa przez rue du Coq (obecna rue François-Lamarck ) i chemin de Montaudran (obecna rue Alfred-Duméril ).
W połowie XVIII -tego wieku, dążenie do modernizacji przestrzeni miejskiej, otwórz go i uczynić go bardziej przyjemne, popycha władze lokalne do podjęcia poważnych remontów i upiększeń, które przekształcają St. Michael przedmieścia i Saint-Étienne . W 1751 roku projekt inżyniera Louisa de Mondrana został przedstawiony kapitulom i zatwierdzony przez Królewską Akademię Malarstwa i Rzeźby . Polega ona na stworzeniu misek trawnikowych , owalnego ogrodu o długości 132 palców i szerokości 113, na środku którego proponuje się założenie dużego płaskowyżu trawiastego, od którego zaczyna się sześć dużych, wysadzanych drzewami alejek. Louis de Mondran skorzystał również z pomocy malarza Antoine'a Rivalza i architekta Hyacinthe de Labat de Savignac , którzy wyobrazili sobie budynki, które powinny graniczyć z trawnikiem i alejkami, a także nowe bramy miejskie. Prace, kierowane przez Philippe'a Antoine'a Garipuya, inżyniera prowincji Langwedocji , zostały zakończone w 1754 roku wraz z układem kręgielni i pięciu alejek, sadzeniem drzew i rabat kwiatowych. Południowa aleja, która łączy miski trawnikowe z Chemin de Montaudran, otrzymuje nazwę Grande-Allée.
W okresie rewolucyjnym przestrzeń Boulingrin i alejki były poświęcone wielkim ceremoniom rewolucyjnym i republikańskim . Organizowane są tam uroczystości patriotyczne, w szczególności święto Federacji wLipiec 1790. W 1794 r., Gdy kongregacje zakonne zostały zniesione, a karmelici boscy wydalili swój klasztor i zależną od niego klauzurę, pozwolono na rozwój ogrodu botanicznego , prawdziwego ogrodu botanicznego opartego na nauce pod kierunkiem profesora Philipa Isidore Picot de Lapeyrouse. historii naturalnej w centralnej szkole w Tuluzie na wzór Jardin des Plantes w Paryżu .
W pierwszej połowie XIX -go wieku, przestrzeń Grande-Allee jest tylko słabo zbudowane. Nadal graniczy od zachodu z Jardin des Plantes, a od wschodu z polami przeznaczonymi do ogrodnictwa targowego. Żołnierze są często widywani podczas manewrów wokół Boulingrin i Grande-Allée. Zmiany występują w drugiej połowie XIX th wieku, z uwagi na szybki urbanizacji dzielnicy Faubourg Saint-Etienne w północnej i powiatu Busca południu. Burgoisie zbudowało wzdłuż Grande-Allée wiele willi w stylu eklektycznym , czasem inspirowanym secesją , reprezentującą gusta elit Tuluzy. Na rogu Allée des Demoiselles w 1861 roku powstał sierociniec dla chłopców Grande Allée. Budynki zostały przebudowane w latach 1872-1874, aby pomieścić 34 dzieci, według planów architekta Henryka Bacha , który w 1877 r. Ukończył także kaplicę sierocińca pod wezwaniem Matki Bożej z Lourdes.
Jednocześnie rada gminy troszczy się o rozwój Grande-Allée i jego okolic. Jardin des Plantes został rozbudowany w latach 1862-1867 po stronie Grande-Allée wraz z nabyciem majątku Murel. W 1886 roku ogród został również radykalnie przekształcony w ogród przyjemności , aby gościć Wystawę, która odbyła się w następnym roku - ogród botaniczny został więc ograniczony do zamkniętej przestrzeni na północny-zachód od ogrodu (obecna botanika ogrodowa Henri -Gaussen ). Nowy ogród nawiązuje do planów Victora Besaucèle , radnego miasta i organizatora Wystawy, zatrudniającego bezrobotnych. Po stronie Grande-Allée, Porte de l'Arsenal i Porte de la Commutation, zachowane podczas rozbiórki starego ogrodzenia Kapitolu (lokalizacja obecnego placu Charles-de-Gaulle i rue Lafayette ) w 1884 r. został ponownie złożony. z powrotem do tyłu. W 1899 roku, gdy kasztany z Grande-Allée były w złym stanie, zdecydowano się posadzić 148 wiązów i 72 chińskie palmy oraz zagospodarować plac na skrzyżowaniu allée des Demoiselles (obecne rondo Francji). Libres) przez wzniesienie fontanny i niecki, ozdobionej w 1910 r. Rzeźbą Auguste'a Seyssesa , Le Soir de la vie .
Porte de l'Arsenal, widziana z Grande Allée, autorstwa Eugène Trutat (1900, Muséum de Toulouse ).
Brama Jardin des Plantes, autorstwa Eugène Trutat (1888, Biblioteka Miejska )
Porte de la Commutation, widziana z Jardin des Plantes , autorstwa Eugène Trutat (po 1886, Archiwum Miejskie ).
W 1924 roku Grande-Allée została przemianowana na Frédéric Mistral . W tym samym roku sierociniec Grande Allée został powierzony Wniebowziętym . To oni otworzyli Ciné Bleu, które w okresie międzywojennym stało się jednym z najważniejszych „katolickich” miejsc w mieście, gdzie odbywały się także inne pokazy i spotkania. W 1932 roku salę wyposażono w „mówienie i dźwięk”.
Podczas II wojny światowej Allée Frédéric-Mistral było miejscem najciemniejszych godzin w historii Tuluzy. W listopadzie 1942 roku, wkrótce po zajęciu „ wolnej strefie ” przez siły niemieckie , Gestapo działa w prywatnej rezydencji na rue Maignac (obecnie n o 15 rue des Martyrs-de-la-Liberation ) przed d „” zajmują od marca 1943 roku, "mały zamek", na rogu tej samej ulicy (prąd n ° 2 rue des Martyrs-de-la-Wyzwolenie) i Allées Frédéric-Mistral (prąd n o 7), a także sąsiednich budynku (miejsce bieżącym N ° 9). Jest tam około stu osób odpowiedzialnych za tropienie bojowników ruchu oporu, aresztowanie Żydów i monitorowanie granicy z Hiszpanią . W szczególności tutaj prowadzone są przesłuchania: François Verdier , regionalny przywódca Zjednoczonego Ruchu Oporu , był tam torturowany przez 43 dni, od grudnia 1943 r. Do stycznia 1944 r., Zanim został stracony w lesie Bouconne. W 1944 r., Po wyzwoleniu miasta, w ogrodzie znaleziono pięć ciał, w tym Lucien Béret, pracownik PTT i szef podziemnej grupy socjalistycznej Pont des Demoiselles, oraz Léo Hamard, młody policjant z „ Morhange ” Sieć .
Po wojnie allée Frédéric-Mistral przez kilka lat służyło jako miejsce targów wystawienniczych w regionie Tuluzy , przeniesione od 1952 r. Do centrum Parc des Expositions, w miejscu dawnego Théâtre de la Nature. Z Parc Toulousain. . W 1966 roku podjęto decyzję o budowie Pomnika Chwały Ruchu Oporu . Praca „totalna” , pożądana przez burmistrza Louisa Bazerque , powierzona jest grupie architektów - Pierre Viatgé , Michel Bescos , Alex Labat , Fabien Castaing i Pierre Debeaux - z udziałem rzeźbiarza Roberta Pagesa, inżyniera Rogera Tassery, muzyka Xavier Darasse , filmowcy Hubert Benita, Alain Capel i Serge Valon oraz programista Marcel Bettan. Pomnik został zainaugurowany 19 sierpnia 1971 roku przez Pierre Baudisa .
Na początku XXI th wieku, pomnik jest zakończona wznosząc nowe pomniki, które integrują projekt „osi pomnik” tworzących nawy Forain François Verdier i Frederic Mistral. 9 listopada 2008 na końcu Allée Frédéric-Mistral, naprzeciwko Grand-Rond, zainaugurowano Pomnik Shoah, zaprojektowany przez architekta Mikaëla Sebbana. W tym samym czasie centralna przestrzeń nawy została przemianowana na esplanadę Alain-Savary, a część południowa, na skrzyżowaniu aleji des Demoiselles, stała się rondem Wolnym od Francji. 19 sierpnia 2011 r. Nazwa zachodniej strony naw została zmieniona na cześć Serge'a Ravanela , centralnej postaci ruchu oporu w Tuluzie.
Zarejestrowany MH ( 1925 , drzwi Kapitolu ) .
W 1794 roku, Philippe-Izydor Picot de Lapeyrouse , przyrodnik , profesor historii naturalnej w centralnej szkole Tuluzy, założył muzeum historii naturalnej , zainstalowanego w murach dawnego klasztoru karmelitów bosych (prąd n o 33 -35 alejek Jules-Guesde ). Ogród botaniczny , który zależy od niego zajmuje obudowy karmelitów bosych, ograniczony od północy Esplanade (obecnie allees Jules-Guesde) i na wschodzie Grande Allée (obecnie allée Serge-Ravanel).
Ten pierwszy Jardin des Plantes został gruntownie przekształcony od lat osiemdziesiątych XIX wieku, kiedy przygotowywano Wystawę w Tuluzie . Nowy ogród jest narysowany na podstawie planów Victora Besaucèle . Po stronie Grande Allée Porte de l'Arsenal i Porte de la Commutation powędrowały z powrotem do tyłu, zachowane podczas rozbiórki starego ogrodzenia Capitole (lokalizacja obecnego placu Charles-de-Gaulle i rue Lafayette ) w 1884 roku.
Porte de l'Arsenal stoi naprzeciw Allée Serge-Ravanel. Został zbudowany w latach 1620-1622 przez mistrza murarskiego Pierre Monge. Składa się z półkolistych, łukowatych drzwi , zwieńczonych wystającym ciałem, przypominającym ogłuszacz . Ściany boczne otwierane są przez słupowe okna na parterze i ramy okienne na piętrze. Z obu stron dwie wieże w wspornikach opierają się na rurach i wronach z kamienia .
Brama Komutacyjna wychodzi na Jardin des Plantes. Został zbudowany w latach 1575-1576 przez mistrza murarskiego Jeana Allemana - od dawna błędnie przypisywano go Nicolasowi Bachelierowi . Jest z kamienia i bogato zdobiony rzeźbionymi elementami. Składa się z półkolistego łuku, którego klips nosi wzory liści. Jest otoczony bliźniaczymi i nałożonymi kolumnami , ze stolicami jońskimi i korynckimi . Wspierają belkowanie zwieńczone formowanym gzymsem i amortyzacją z rombowymi wzorami punktowymi , medalionami, półksiężycem i gwiazdami. Pośrodku stół zwieńczony trójkątnym frontonem przebity jest okulusem . Powyżej kartusz z formowanego ramki, który to otwór herby, młotkiem podczas Revolution , z Capitouls . Jest zwieńczony ramą, wspartą na małych, wykrzywionych twarzach, a zwieńczony trójkątnym frontonem, na którym znajduje się herb króla Francji , również wykuty .
Brama komutacyjna (1575-1576, Jean Aleman).
Fragment Bramy Komutacyjnej.
Porte de l'Arsenal (1620-1622, Pierre Monge).
Fragment pnia bramy Arsenału.
Kościół Notre-Dame de Lourdes został zbudowany w latach 1876-1880 przez architekta Henry'ego Bacha jako kaplica dla sierocińca dla chłopców na Grande Allée. Konstrukcja jest w stylu neogotyckim . Jednonawowa, o trzech przęsłach, jest sklepiona żebrami . Oświetlają ją wysokie okna, choć te w pierwszym przęśle są zasłonięte. W zachodniej ścianie znajduje się rozeta . Po I wojnie światowej kaplica stała się kościołem parafialnym dzielnicy Busca , a wystrój zaprojektowało kilku artystów z Tuluzy. Witraże, zainstalowane w 1924 roku, przedstawiają kilka świętych, takich jak Joseph , apostoła Piotra i ewangelisty Jana . Ściany nawy i chóru pokrywają obrazy JA Lagrange'a wykonane w latach 1928-1929. Przedstawiają sceny związane z Bernadette Soubirous i cudem Matki Bożej z Lourdes . Posąg Chrystusa Króla, wyrzeźbiony przez Henri Giscarda, został zainaugurowany 24 października.
Plac i krypty.
Fragment tablicy pamiątkowej.
Fontanna Le Soir de la vie ( Auguste Seysses i Paul Pujol , 1907-1910).
Le Soir de la vie , płaskorzeźba w marmurze (Auguste Seysses, 1907).