(21) Lutèce



Informacje, które udało nam się zgromadzić na temat (21) Lutèce, zostały starannie sprawdzone i uporządkowane, aby były jak najbardziej przydatne. Prawdopodobnie trafiłeś tutaj, aby dowiedzieć się więcej na temat (21) Lutèce. W Internecie łatwo zgubić się w gąszczu stron, które mówią o (21) Lutèce, a jednocześnie nie podają tego, co chcemy wiedzieć o (21) Lutèce. Mamy nadzieję, że dasz nam znać w komentarzach, czy podoba Ci się to, co przeczytałeś o (21) Lutèce poniżej. Jeśli informacje o (21) Lutèce, które podajemy, nie są tym, czego szukałeś, daj nam znać, abyśmy mogli codziennie ulepszać tę stronę.

.

(21) Lutèce
(21) Lutetia
Opis tego obrazu, również skomentowany poniżej
Lutetia obserwowana przez sondę Rosetta (zdjęcie z ESA ).
Charakterystyka
orbity Epoka ( JJ 2453400.5)
Na podstawie 3877 obserwacji obejmujących 54405 dni , U = 0
Półoś wielka ( a ) 364,277 x 10 6 km
(2,435 AU )
Peryhelium ( q ) 304600 x 10 6 km
(2036 AU )
Aphelia ( Q ) 423,955 x 10 6 km
(2,834 AU )
Mimośrodowość ( e ) 0,164
Okres rewolucji ( P rev ) 1 387 902 d
(3,80 a )
Średnia prędkość orbitalna ( v orb ) 18,96 km / s
Pochylenie ( i ) 3,064 °
Długość węzła wstępującego ( Ω ) 80,917 °
Argument peryhelium ( ω ) 250,227 °
Średnia anomalia ( M 0 ) 75,393 °
Kategoria Asteroida głównego pasa
Charakterystyka fizyczna
Wymiary 95,8 km
Głośność ( V ) (5,0 ± 0,4) × 10 14  m 3
Masa ( m ) (1,700 ± 0,017) × 10 18 kg
Gęstość ( ρ ) (3,4 ± 0,3) x 10 3 kg / m 3
Grawitacja równikowa na powierzchni ( g ) 0,0268 m / s 2
Prędkość wydania ( v lib ) 0,0506 km / s
Okres rotacji ( P rot ) 0,3405 d
(8,172 godz. )
Klasyfikacja widmowa M
Absolutna wielkość ( H ) 7.29
Pozorna wielkość ( m ) Od 9,25 do 13,17
Albedo ( A ) 0,221
Temperatura ( T ) ~ 172 K

Odkrycie
Przestarzały
Odkryty przez Hermann Mayer Salomon Goldschmidt
Nazwany po Paryż ( Lutèce )
Przeznaczenie (każdy)

(21) Lutetia , na arenie międzynarodowej (21) Lutetia , jest dużą asteroidą w pasie asteroid o rzadkim typie widmowym. Mierzy około 100 kilometrów średnicy (120 km wzdłuż głównej osi). Została odkryta w 1852 roku przez francusko-niemieckiego astronoma Hermann Goldschmidt , i nosi nazwę Lutèce ( Lutetia w języku łacińskim ), w dawnej nazwy dla Paryża.

Lutèce ma nieregularny kształt i jest mocno kraterowana, a jej największy krater uderzeniowy ma 45 km średnicy. Powierzchnia jest niejednorodna geologicznie i przecina ją system rowków i skarp, które uznaje się za spękania. Ma wysoką średnią gęstość, co oznacza, że ​​jest zbudowany ze skał bogatych w metale.

Sonda kosmiczna Rosetta od Europejskiej Agencji Kosmicznej wzrosła do 3162  km od Lutetia. Ciało niebieskie pozostało największą asteroidą odwiedzoną przez sondę kosmiczną, zanim amerykańska sonda Dawn przybyła na Westę rok później, w.

Odkrycie i eksploracja

Lutèce została odkryta w dniu Przez Hermanna Goldschmidt z balkonu swojego mieszkania, położone rue de l'Ancienne-Comédie w Paryżu . Wstępną orbitę asteroidy obliczono w listopadziem.in. niemieckiego astronoma Georga Rümkera. W 1903 roku został sfotografowany w opozycji przez Edwarda Pickeringa z Obserwatorium Uniwersytetu Harvarda . Przy tej okazji obliczono siłę opozycji 10,8.

Było możliwe śledzenie dwóch zakryć gwiazd dokonanych przez Lutetię, jedną obserwację z Wyspy Malty w 1997 r. I drugą z Australii w 2003 r., Co doprowadziło do zdefiniowania każdej struny, zasadniczo zgodnie z pomiarami satelity podczerwieni IRAS.

Plik europejska sonda kosmiczna Rosetta przeleciała nad Lutetią w minimalnej odległości 3168 ± 7,5 km i z prędkością 15 km na sekundę w drodze do komety 67P / Tchourioumov-Guérassimenko . Flyby umieszczono zdjęcia aż do 60 metrów na piksel w rozdzielczości i obejmujących około 50% powierzchni, głównie na półkuli północnej. 462 obrazy uzyskano przy użyciu 21 filtrów szerokopasmowych i wąskopasmowych, od 0,24 do 1 μm. Lutèce był również obserwowany za pomocą spektrometru VIRTIS do obrazowania w świetle widzialnym i bliskiej podczerwieni, a także wykonano pomiary pola magnetycznego i środowiska plazmy.

Charakterystyka

Orbita

Lutetia krąży wokół Słońca w odległości około 2,4 AU w wewnętrznym pasie asteroid. Jego orbita leży prawie w płaszczyźnie ekliptyki i jest umiarkowanie ekscentryczna. Okres orbitalny Lutetii wynosi 3,8 roku.

Masa i gęstość

Rosetta Estakada wykazały, że masa Lutecji wynosi (1,700 ± 0,017) x 10 18 kg niższa niż wstępnie estakady oszacowania 2,57 x 10 18 kg. Ma jedną z najwyższych gęstości, jakie wykryto dla asteroidy przy 3,4 ± 0,3 g / cm 3 . Biorąc pod uwagę możliwą porowatość 10-15%, szacunkowa gęstość Lutèce jest większa niż w przypadku pospolitego skalistego meteorytu .

Kompozycja

Skład Lutèce wprawiał astronomów w zakłopotanie przez wiele lat. Chociaż Lutetia jest klasyfikowana jako asteroidy typu M , z których większość jest metaliczna, Lutetia jest jednym z nietypowych elementów, nie wykazując wielu śladów metalu na swojej powierzchni. Rzeczywiście, istnieje kilka wskaźników powierzchni niemetalicznej: płaskie widmo niskiej częstotliwości podobne do węglowych chondrytów i asteroid typu C i naprawdę różniące się od meteorytów metalicznych, niskie albedo na radarze, w przeciwieństwie do wysokich wartości d „albedo silnie metalicznych asteroid, takich jak (16) Psyche , dowód uwodnionych materiałów na jej powierzchni, obfitość krzemianów i gęstsze stężenie regolitu niż w przypadku większości asteroid .

Sonda Rosetta odkryła, że asteroida ma umiarkowanie czerwone widmo w świetle widzialnym i zauważalnie płaskie widmo w bliskiej podczerwieni. W zakresie objętym obserwacjami nie stwierdzono żadnych charakterystyk absorpcji, od 0,4 do 3,5 μm. W ten sposób obalono wcześniejsze raporty analityczne dotyczące hipotetycznych uwodnionych minerałów i związków organicznych na powierzchni Lutetia. Powierzchnia nie zawiera oliwinu. Przy wysokiej gęstości Lutetia wyniki te wskazują, że jest ona albo zbudowana z chondrytu enstatytu, albo może być spokrewniona z chondrytami węglowymi z klas takich jak CB, CH lub CR, bogatymi w metale i ubogimi w wodę.

Obserwacje Rosetty wykazały, że powierzchnia Lutetii pokryta jest regolitem składającym się z drobno zagregowanych cząstek pyłu o wielkości 50-100 μm. Regolit szacuje się na 3 km grubości i może być odpowiedzialne miękkimi krawędziami kilka z największych kraterów.

Kształt i nachylenie osiowe

Asteroida ma postać głazu o długości przekraczającej 120 km (132 × 101 × 76 km). Zdjęcia z sondy Rosetta potwierdziły wyniki analizy krzywej światła z 2003 roku, która opisuje Lutetię jako szorstką kulę o ostrych, nieregularnych kształtach. Badania przeprowadzone w latach 2004-2009 zaproponowały niewypukły kształt Lutetii, prawdopodobnie z powodu dużego krateru, zwanego kraterem Suspicio . Nie jest jeszcze jasne, czy wyniki Rosetty w pełni potwierdzają to twierdzenie.

Analiza obrazów Rosetty w połączeniu z fotometrycznymi krzywymi światła dała położenie bieguna obrotu na północ od Lutetii: RA = 51,8 ° ± 0,4 °, Dec = + 10,8 ° ± 0, 4 °. Daje to nachylenie osi 96 ° (rotator wsteczny), co oznacza, że ​​oś obrotu jest zasadniczo równoległa do ekliptyki , podobnie do planety Uran .

Charakterystyka powierzchni i nazewnictwo

Charakterystyka powierzchni

Powierzchnia Lutèce pokryta jest licznymi kraterami uderzeniowymi i poprzecinanymi pęknięciami, skarpami i rowkami, które uważa się za powierzchniowe przejawy pęknięć wewnętrznych. Na sfotografowanej z asteroidy półkuli znajduje się łącznie 350 kraterów o średnicach od 600 m do 55 km. Najbardziej pokryte kraterami powierzchnie (w regionie Achai) mają około 3,6 ± 0,1 miliarda lat.

Powierzchnia Lutèce została podzielona na siedem regionów zgodnie z ich geologią. Nazywają się Baetica (Bt), Achaia (Ac), Etruria (Et), Narbonnaise (Nb), Norique (Nr), Pannonia (Pa) i Raetia (Ra). Region Baetica znajduje się wokół bieguna północnego (w środku zdjęcia) i obejmuje skupisko kraterów uderzeniowych o średnicy 21 km wraz z ich osadami uderzeniowymi. To najmłodsza powierzchnia Lutèce. Baetica pokryta jest gładkim wyrzutnikiem o grubości około 600 m, który częściowo zasypał starsze kratery. Inne cechy powierzchni obejmują osuwiska, skarpy grawitacyjne i wyrzucane bloki o wielkości do 300 m. Osuwiska i odpowiadające im wychodnie skalne korelują ze zmianami albedo, które są na ogół jaśniejsze.

Dwa najstarsze regiony to Achaja i Noricum. Pierwszy to niezwykle płaski obszar z dużą ilością kraterów uderzeniowych. Region Narbonne pokrywa się z Massilią, największym kraterem uderzeniowym na Lutèce. Składa się z wielu mniejszych jednostek i jest modyfikowany przez łańcuchy wierzchołków i rowków utworzonych w późniejszym czasie. Dwa inne regiony, Pannonia i Raetia, również prawdopodobnie będą dużymi kraterami uderzeniowymi. Ostatni region Noricum jest przecięty wydatnym rowem o długości 10 km i głębokości około 100 m.

Symulacje numeryczne wykazały, że nawet uderzenie, które spowodowało Massilię, największy krater na Lutetii, mierzący 45 km średnicy, jest poważnie pęknięte, ale pierwotne uderzenie nie rozbiło asteroidy. Tak więc Lutetia prawdopodobnie przetrwała nienaruszona od początku Układu Słonecznego . Istnienie pęknięć liniowych i morfologia krateru uderzeniowego również wskazują, że wnętrze tej asteroidy wykazuje znaczną siłę kohezji i nie jest skupiskiem pozostałości, jak wiele małych asteroid. Podsumowując, te fakty sugerują, że Lutetia może być sklasyfikowana jako planetozymal pierwszego rzędu.

Ta asteroida ma pewne aspekty swojej powierzchni porównywalne z tymi z Fobosa .

Krater Suspicio

Badania wzorów pęknięć Lutetia doprowadziły astronomów do przypuszczenia, że ​​po południowej stronie ciała niebieskiego znajduje się krater uderzeniowy o długości ~ 45 km, zwany kraterem Suspicio, ale ponieważ Rosetta obserwowała tylko północną część de Lutèce, nie wiemy. na pewno, jak to wygląda, a nawet czy naprawdę istnieje.

Nomenklatura

W , Grupa Robocza ds. Nomenklatury Planetarnej Międzynarodowej Unii Astronomicznej zatwierdziła propozycję nazewnictwa dla cech geograficznych Lutetii. Ponieważ Lutetia była miastem rzymskim, kratery asteroidów zostały nazwane na cześć miast Cesarstwa Rzymskiego i zromanizowanych części sąsiadujących z Europą w czasie jej istnienia. Jej regiony zostały nazwane na cześć odkrywcy Lutetii (francusko-niemieckiego astronoma Hermanna Goldschmidta ) i prowincji z okresu Cesarstwa Rzymskiego. Pozostałe cechy pochodzą od rzek Cesarstwa Rzymskiego i zromanizowanych części sąsiadujących z Europą w czasach miasta.

Mała Lauriacum krater określa zerowej długości .

Pochodzenie

Skład Lutetii sugeruje, że uformował się on w wewnętrznym Układzie Słonecznym, pośród planet ziemskich, a następnie został wyrzucony do pasa asteroid w wyniku interakcji z jedną z nich.

Linki zewnętrzne

Uwagi i odniesienia

  1. (en) M. Pätzold, TP Andert, SW Asmar, JD Anderson, J.-P. Barriot, MK Bird, B. Häusler, M. Hahn, S. Tellmann, H. Sierks, P. Lamy i BP Weiss, „  Asteroid 21 Lutetia: Low Mass, High Density  ” , Science Magazine , t.  334 n O  6055,, s.  491–2 ( PMID  22034429 , DOI  10.1126 / science.1209389 , Bibcode  2011Sci ... 334..491P , czytaj online , dostęp 28 października 2011 )
  2. (w) C Magri , Mainbelt Asteroids: Results of Arecibo and Goldstone Radar Observations of 37 Objects during 1980-1995  " , Icarus , vol.  140 n O  2, s.  379 ( DOI  10.1006 / icar.1999.6130 , Bibcode  1999Icar..140..379M )
  3. (w) „  AstDys (21) Lutetia Ephemerides  ” , Department of Mathematics, University of Pisa, Italy (dostęp: 25 marca 2020 r. )
  4. (w) Dionysius Lardner , Podręcznik astronomii James Walton, 476,  str. ( ISBN  1-4370-0602-7 , czytaj online ) , „The Planetoides” , str.  222
  5. (w) H. Goldschmidt , „  Discovery of Nov. 15 Lutetia  ” , Monthly Notices of the Royal Astronomical Society , t.  12,, s.  213 ( DOI  10.1093 / mnras / 12.9.213 , Bibcode  1852MNRAS..12..213G )
  6. (w) AO Leuschner , "Przeglądy  badawcze orbit mniejszych planet i zakłóceń 1 do 1091 od 1801,0 do 1929,5  " , Publikacje Obserwatorium Lick , t.  19,, s.  29 ( Bibcode  1935PLicO..19 .... 1L )
  7. (w) Edward C. Pickering , „  Missing Asteroids  ” , Harvard College Observatory Circular , lot.  69,, s.  7–8 ( Bibcode  1903HarCi..69 .... 7P )
  8. Europejska sonda robi imponujące zdjęcia asteroidy Lutetia , artykuł w dzienniku Le Monde z 11 lipca 2010.
  9. Lot nad Lutetią przez sondę Rosetta: wspaniałe zdjęcia .
  10. (w) MA Barucci , Mr. Fulchignoni S. Fornasier , E. Dotto , P. Vernazza , Mr. Birlan , RP Binzel , J. Carvano F. Merlin , C. Barbieri i I. Belskaya , „  Wybór celu asteroidy dla nowa linia bazowa misji Rosetty  ” , Astronomy and Astrophysics , vol.  430,, s.  313 ( DOI  10.1051 / 0004-6361: 20041505 , Bibcode  2005A & A ... 430..313B )
  11. (w) Jim Baer, „  Recent Asteroid Mass Determinations  ” , Witryna osobista,(dostęp 28 listopada 2008 )
  12. (w) „  JPL Small-Body Database Browser: 21 Lutetia  ” (dostęp 7 grudnia 2008 )
  13. (w) M Birlan , „  Spektroskopia bliskiej podczerwieni asteroidów 21 Lutetia 89 Julia, 140 Siwa Fogelin 2181 i 5480 (1989YK8) [sic] , potencjalne cele misji Rosetta; kampania obserwacji zdalnych na IRTF  ” , New Astronomy , vol.  9 N O  5,, s.  343 ( DOI  10.1016 / j.newast.2003.12.005 , Bibcode  2004NewA .... 9..343B , arXiv  astro-ph / 0312638 )
  14. (w) Pan Lazzarin S. Marchi , S. Magrin i C. Barbieri , „  Spectral Properties of Visible asteroid 21 Lutetia, target of Rosetta Mission  ” , Astronomy and Astrophysics , vol.  425, N O  2, s.  L25 ( DOI  10.1051 / 0004-6361: 200400054 , Bibcode  2004A & A ... 425L..25L , czytaj online )
  15. (w) M. Feierberg , Fred C. Witteborn i Larry A. Lebofsky , „  Detection of silicate issuance features in the 8–13 micrometer spectra of hand belt asteroids  ” , Icarus , vol.  56, n o  3,, s.  393 ( DOI  10.1016 / 0019-1035 (83) 90160-4 , Bibcode  1983Icar ... 56..393F )
  16. (w) Dollfus i I Geake , „  Polarymetryczne właściwości powierzchni Księżyca i jego interpretacja. VII - Inne obiekty Układu Słonecznego  ” , Proceedings of the 6th Lunar Science Conference, Houston, Texas, 17–21 marca , vol.  3,, s.  2749 ( Bibcode  1975LPSC .... 6.2749D )
  17. (w) A. Coradini , F. Capaccioni , S. Erard , G. Arnold , MC De Sanctis , G. Filacchione F. Tosi , MA Barucci , MT Capria , E. Ammannito , D. Grassi , G. Piccioni , S . Giuppi G. Bellucci J. Benkhoff JP Bibring A. Blanco M. Blecka D. Bockelee-Morvan F. Carraro R. Carlson , U. Carsenty P. Cerroni L. Colangeli M. Combes , p Combi J. Crovisier P. Drossart Änd Encrenaz i C. Federico , składu powierzchni i temperatura Asteroida 21 Lutetia Jak zauważył Rosetta / Virtis  " , Science , vol.  334 n O  6055,, s.  492–494 ( PMID  22034430 , DOI  10.1126 / science.1204062 , Bibcode  2011Sci ... 334..492C )
  18. (w) „  Lutetia: A Rare Survivor from the birth of Earth  ” , ESO, Garching, Niemcy,(dostęp 14 listopada 2011 )
  19. (en) H. Sierks , P. Lamy , C. Barbieri , D. Koschny , H. Rickman , R. Rodrigo , MF a'Hearn , F. Angrilli , MA Barucci , J. - L . Bertaux , I. Bertini , S. Besse , B. Carry , G. Cremonese , V. Da Deppo , B. Davidsson , S. Debei , M. De Cecco , J. De Leon , F. Ferri , S. Fornasier , M. Fulle , SF Hviid , RW Gaskell , O. Groussin , P. Gutierrez , W. Ip , L. Jorda , M. Kaasalainen and HU Keller , »  Images of Asteroid 21 Lutetia: A Remnant Planetesimal from the Early Solar System  « , Science , tom.  334 n O  6055,, s.  487–490 ( PMID  22034428 , DOI  10.1126 / science.1207325 , Bibcode  2011Sci ... 334..487S )
  20. (w) Jonathan Amos , Asteroid Lutetia MA gruby koc gruzu  " , BBC News,
  21. (w) Johanna Torppa Mikko Kaasalainen Tadeusz Michałowski , Tomasz Kwiatkowski , Agnieszka Kryszczyńska Peter Denchev i Richard Kowalski , Shapes and rotational properties of thirty asteroids from photometric data  " , Icarus , vol.  164 n O  2, s.  346 ( DOI  10.1016 / S0019-1035 (03) 00146-5 , Bibcode  2003Icar..164..346T , przeczytaj online [PDF] )
  22. (w) IN Belskaya S. Fornasier , YN Krugly , VG Shevchenko , NM Gaftonyuk , MA Barucci , Mr. Fulchignoni i R. Gil-Hutton , Puzzling asteroid 21 Lutetia: Our know before the Rosetta fly-by  " , Astronomy i Astrophysics , tom.  515,, A29 ( DOI  10.1051 / 0004-6361 / 201013994 , Bibcode  2010A & A ... 515A..29B , arXiv  1003.1845 )
  23. Artykuł w Figaro z 11 lipca 2010 .
  24. (w) „  Suspicio Crater  ” na rosetta.jpl.nasa.gov , NASA (dostęp 27 października 2014 )
  25. (w) Blue, Jennifer, Themes Approved for Asteroid (21) Lutetia '  " , USGS Astrogeology Science Center ,
  26. Poobijana asteroida Lutetia, rzadki relikt narodzin Ziemi Space.com

Mamy nadzieję, że informacje, które zgromadziliśmy na temat (21) Lutèce, były dla Ciebie przydatne. Jeśli tak, nie zapomnij polecić nas swoim przyjaciołom i rodzinie oraz pamiętaj, że zawsze możesz się z nami skontaktować, jeśli będziesz nas potrzebować. Jeśli mimo naszych starań uznasz, że informacje podane na temat _title nie są całkowicie poprawne lub że powinniśmy coś dodać lub poprawić, będziemy wdzięczni za poinformowanie nas o tym. Dostarczanie najlepszych i najbardziej wyczerpujących informacji na temat (21) Lutèce i każdego innego tematu jest istotą tej strony internetowej; kierujemy się tym samym duchem, który inspirował twórców Encyclopedia Project, i z tego powodu mamy nadzieję, że to, co znalazłeś o (21) Lutèce na tej stronie pomogło Ci poszerzyć swoją wiedzę.

Opiniones de nuestros usuarios

Kinga Matusiak

Czasami, gdy szukasz informacji w Internecie o czymś, znajdujesz zbyt długie artykuły, które nalegają na mówienie o rzeczach, które Cię nie interesują. Podobał mi się ten artykuł o zmiennej, ponieważ idzie do rzeczy i mówi dokładnie o tym, czego chcę, bez gubienie się w informacjach Bezużyteczne.

Boguslaw Olejnik

Ten artykuł o zmiennej (21) Lutèce przykuł moją uwagę. Zastanawia mnie, jak dobrze odmierzone są słowa, to jest jak... eleganckie.