(2) Pallas



Informacje, które udało nam się zgromadzić na temat (2) Pallas, zostały starannie sprawdzone i uporządkowane, aby były jak najbardziej przydatne. Prawdopodobnie trafiłeś tutaj, aby dowiedzieć się więcej na temat (2) Pallas. W Internecie łatwo zgubić się w gąszczu stron, które mówią o (2) Pallas, a jednocześnie nie podają tego, co chcemy wiedzieć o (2) Pallas. Mamy nadzieję, że dasz nam znać w komentarzach, czy podoba Ci się to, co przeczytałeś o (2) Pallas poniżej. Jeśli informacje o (2) Pallas, które podajemy, nie są tym, czego szukałeś, daj nam znać, abyśmy mogli codziennie ulepszać tę stronę.

.

(2) Pallas lubStarożytny symbol Pallas. Wariant symbolu Pallasa.
Opis tego obrazu, również skomentowany poniżej
Zdjęcie Pallasa zrobione przez VLT .
Charakterystyka
orbity Epoka ( JJ 2453200,5) Na podstawie 7829 obserwacji obejmujących 68635 dni , U = 0
Półoś wielka ( a ) 414 739 471 km
(2,7724 AU )
Peryhelium ( q ) 319,358 x 10 6 km
(2,135 AU )
Aphelia ( Q ) 510,077 x 10 6 km
(3,410 AU )
Mimośrodowość ( e ) 0.231
Okres rewolucji ( P rev ) 1.685.927 d
Średnia prędkość orbitalna ( v orb ) 17,65 km / s
Pochylenie ( i ) 34,852 °
Długość węzła wstępującego ( Ω ) 173,166 °
Argument peryhelium ( ω ) 310,529 °
Średnia anomalia ( M 0 ) 346,022 °
Kategoria Asteroida głównego pasa
Satelita Słońce
Parametr Weaver (T Jup ) 3.043
Charakterystyka fizyczna
Wymiary [(582 × 556 × 500) ± 18] km
(545 ± 18) km (średnia średnica)
Masa ( m ) (2,11 ± 0,26) × 10 20 kg
Gęstość ( ρ ) (2490 + 600 - 400) kg / m 3
Grawitacja równikowa na powierzchni ( g ) 0,16 m / s 2
Prędkość wydania ( v lib ) 0,35 km / s
Okres rotacji ( P rot ) 0,32555 d
Klasyfikacja widmowa b
Absolutna wielkość ( H ) 4.13
Albedo ( A ) 0.14
Temperatura ( T ) ~ 164 K
Odkrycie
Najstarsza obserwacja sprzed odkrycia
( Charles Messier )
Przestarzały
Odkryty przez Heinrich Olbers
Nazwany po Pallas ( epikleza od greckiej bogini Ateny )
Przeznaczenie każdy

Pallas (ze starożytnej greki Παλλάς ), oficjalnie (2) Pallas , jest trzecim co do wielkości obiektem w głównym pasie asteroid Układu Słonecznego , po planecie karłowatej Ceres i asteroidzie Westa . Jest to druga odkryta asteroida. To było szczęśliwie włączoneprzez Heinrich Olbers , jak astronom próbowali znaleźć Ceres za pomocą prognoz orbitalne Carl Friedrich Gauss . Charles Messier był jednak pierwszym, który ją obserwować w 1779 roku , kiedy był po trajektorii komety , ale wziął przedmiot na prosty gwiazdy o wielkości 7 .

Pallas zawiera około 7% całkowitej masy pasa asteroid. Podobnie jak Ceres , Juno i Westa , była uważana za planetę, dopóki odkrycie wielu innych asteroid nie doprowadziło do jej przeklasyfikowania. Podobnie jak w przypadku Plutona orbita Pallasa jest bardzo silnie nachylona (34,8 °) w stosunku do płaszczyzny głównego pasa asteroid, co sprawia, że ​​asteroida jest trudna do osiągnięcia przez statek kosmiczny. Jej powierzchnia składa się z krzemianów , jego widmo jest podobna do meteorytów z chondryty węgla.

Nazwisko

Asteroida została nazwana na cześć Pallas Ateny , epiklezy Ateny, co oznacza mędrca Atenę . W niektórych wersjach mitu Atena zabiła swojego przyjaciela Pallasa , a następnie w żałobie przyjmuje jej imię. W mitologii greckiej istnieje kilka postaci męskich o tym imieniu , ale pierwszym odkrytym asteroidom nadano wyłącznie imiona żeńskie.

W języku greckim , w przeciwieństwie do (1) Ceres , (3) Juno i (4) Westy , asteroida zachowuje tę samą nazwę, która jest już grecka. Prawie wszystkie inne języki używają odmiany Pallas  : we włoskim Pallades , w rosyjskim Pallada , w hiszpańskim Palas , w arabskim Bālās . Jedynym wyjątkiem jest język chiński , który nazywa go „gwiazdą bogini mądrości” 智 神 星 ( zhìshénxīng ). Kontrastuje to z chińskim imieniem bogini Pallas, które pochodzi od greckiego:帕拉斯 ( pàlāsī ).

W pallasyty (klasa meteorytów ) nie są związane z asteroidy Pallas, ale są nazwane niemieckiego przyrodnika Peter Simon Pallas . Pierwiastek chemiczny pallad (liczba atomowa 46 ) został nazwany na cześć asteroidy, odkrytej krótko wcześniej.

Pierwsze odkryte asteroidy mają symbol astronomiczny, a Pallas to Starożytny symbol Pallas.or Wariant symbolu Pallasa..

Historia obserwacji

Odkrycie

Wstępne odkrycia

Charles Messier obserwuje Pallasa, 23 lata przed jej odkryciem, zauważa swoje położenie i myśli, że jest gwiazdą.

Marc-Antoine Parseval des Chênes , ponad dziesięć lat przed odkryciem Olbersa, obliczył pozycję Pallasa.

Olbers

W 1801 roku astronom Giuseppe Piazzi odkrył asteroidę, którą początkowo wziął za kometę. Niedługo potem ogłosił odkrycie obiektu, którego powolny, jednostajny ruch nie odpowiadał ruchowi komet, i zasugerował, że jest to część obiektu nowego typu. Obiekt ten zaginął na kilka miesięcy, gdy przeszedł za Słońcem, a kilka miesięcy później został znaleziony przez barona von Zacha i Heinricha WM Olbersa dzięki obliczeniom redukcji orbity wykonanym przez Friedricha Gaussa . Nazywał się Ceres . Jest to pierwsza odkryta asteroida.

Podczas próby zlokalizowania Ceres kilka miesięcy później Olbers zauważył obecność poruszającego się obiektu w regionie, w którym miał się znajdować. Była to asteroida Pallas, która przypadkowo przeleciała w pobliżu Ceres. Odkrycie tego obiektu wzbudziło zainteresowanie środowiska naukowego. Przed odkryciem Ceres astronomowie zakładali obecność planety między orbitami Marsa i Jowisza . Odkrycie drugiej planety zaskoczyło ich.

Kontynuacja obserwacji

Zdjęcie UV Pallasa wykonane przez Teleskop Hubble'a w 2007 roku, ukazujące spłaszczoną powierzchnię.

Orbita Pallasa została obliczona przez Gaussa, który znalazł okres 4,6 roku, podobny do okresu Ceres. Jednak Pallas ma duże nachylenie orbity w stosunku do płaszczyzny ekliptyki .

W 1917 roku japoński astronom Kiyotsugu Hirayama zaczął badać ruch asteroid. Układając asteroidy zgodnie z ich średnim ruchem orbitalnym, nachyleniem i ekscentrycznością, odkrył kilka odrębnych grup. W późniejszym artykule poinformował o odkryciu klastra trzech asteroid związanych z Pallas, które stały się rodziną Pallas nazwaną na cześć największego członka grupy. Od 1994 roku odkryto ponad dziesięciu członków tej rodziny; jego elementy mają półoś główną między 2,50 a 2,82 AU i nachylenie między 33 ° a 38 °). Istnienie tej rodziny zostało ostatecznie potwierdzone w 2002 roku przez porównanie ich spektrum.

Badania przeprowadzone przez belgijskiego astronoma amatora René Bourtembourga wykazały, że asteroida została po raz pierwszy zaobserwowana przez Charlesa Messiera w dniugdy podążał ścieżką komety Bodego. Na mapie nieba narysowanej przez Messiera, pokazującej trajektorię komety, astronom reprezentuje 138 gwiazd, których pozycję sam zmierzył. René Bourtembourg, dzięki program komputerowy zdolny do znalezienia dokładnych pozycji gwiazd w ciągu tysięcy lat, odkrywa, że jedna z gwiazd reprezentowany przez Messiera (o wielkości 7 ) jest w rzeczywistości planetoida Pallas. Charles Messier, skupiony na obserwacji komety, nie zwrócił szczególnej uwagi na tę banalnie wyglądającą gwiazdę i tym samym przegapił odkrycie nowego ciała w Układzie Słonecznym.

W The Hubble Space Telescope produkuje nowy kształt, wielkość i obszar danych dzięki świtu zespołu misji, który uzyskał czas obserwacji z Hubble'a; Pallas był wtedy najbliżej Ziemi, co zdarza się tylko co 20 lat. W ten sposób zebrano dane umożliwiające porównania z Ceres i Westą.

Badanie

Podobnie jak w przypadku Plutona orbita Pallasa jest bardzo silnie nachylona (34,8 °) w stosunku do płaszczyzny głównego pasa asteroid, co sprawia, że ​​asteroida jest trudna do osiągnięcia przez statek kosmiczny. W rzeczywistości Pallas nie był jeszcze odwiedzany przez taki statek, jak sonda Dawn, która z powodzeniem zbadała (4) Westę i (1) Ceres . Orbita Pallasa przecina ekliptykę wale biorąc pod uwagę ważne nachylenie orbity Pallas, nie jest możliwe, aby Dawn podążała za tą orbitą . Misja na Pallas, bardziej skomplikowana niż przelot, wymagałaby statku kosmicznego o innej konstrukcji.

W szkicu definicji planety Międzynarodowej Unii Astronomicznej z 2006 r. Pallas znalazł się wśród „planet kandydujących”, ale ostatecznie nie zakwalifikował się, nie mogąc oczyścić sąsiedztwa ze swojej orbity . Jeśli w przyszłości okaże się, że powierzchnię Pallas ukształtowała równowaga hydrostatyczna , możliwe jest, że jej klasyfikacja zostanie zmieniona na planetę karłowatą .

Charakterystyka

Objętość, masa i geologia

Pallas zawiera około 7% całkowitej masy pasa asteroid.

Z kolei Vesta i Pallas nosili tytuł drugiej co do wielkości asteroidy. W rzeczywistości Pallas ma nieco większą objętość, ale z drugiej strony jest znacznie mniej masywny: Pallas ma 22% masy Ceres i 0,3% masy Księżyca.

Niewiele wiadomo o powierzchni asteroidy. Obrazy Hubble'a w rozdzielczości 2007 ≈ 70  km pokazują różnice między pikselami, ale 12% albedo sprawia, że ​​te cechy są ledwo wykrywalne. W świetle widzialnym i podczerwieni uzyskuje się niewielką zmienność, ale w ultrafiolecie ważne cechy są możliwe w okolicach 285 °, to znaczy 75 ° długości geograficznej zachodniej.

Uważa się, że Pallas miała okres zróżnicowania planetarnego , co wskazuje, że byłaby protoplanetą . Podczas fazy formowania się planet Układu Słonecznego niektóre obiekty urosły w wyniku akrecji , podczas gdy inne uległy zniszczeniu w wyniku zderzeń z innymi. Pallas i Westa prawdopodobnie przeżyją ten podstawowy etap formowania się planet.

Kompozycja

Zgodnie z obserwacjami spektroskopowymi głównymi składnikami na powierzchni Pallas są krzemiany ubogie w żelazo i wodę, takie jak oliwin i piroksen . W rzeczywistości widmo odbicia w podczerwieni przypomina chondryty węglowe typu CM ( Mighei ), a nawet CR ( Renazzo ), które w minerałach uwodnionych są jeszcze niższe niż w przypadku typu CM. Meteoryt Renazzo, odkryty we Włoszech w 1824 roku, jest jednym z najbardziej prymitywnych znanych meteorytów.

Wielkość

W porównaniu do Westy, Pallas jest dalej od Ziemi i ma mniejsze albedo , więc wydaje się mniej jasny. Nawet (7) Iris , która jest mniejsza, wydaje się jaśniejsza. Wielkość średnia Pallas 8,0, co mieści się w zakresie obserwowanym dla lornetki 10 x 50 , ale zamiast Ceres i Westa, większa moc obserwacji jest wymagane, gdy wydłużenie Pallas jest w swoim minimum, ponieważ jej wielkość jest następnie 10,6 . Podczas peryhelikalnych opozycji Pallas może osiągnąć wielkość +6,4 magnitudo, która jest prawie widoczna gołym okiem.

Koniec , Pallas miał wielkość (wcześniej obliczoną) 6,96.

Orbita

Animacja ilustruje quasi-rezonans 18: 7 z Jowiszem , zgodnie z obracającym się układem odniesienia krążącym wokół Słońca w tym samym okresie co Jowisz, którego orbita, elipsa w kolorze różowym, jest prawie nieruchoma; Orbita Pallasa jest zielona, ​​gdy znajduje się powyżej ekliptyki i czerwona, gdy znajduje się poniżej; quasi-rezonans 18: 7 jest zawsze zgodny z ruchem wskazówek zegara, tj. nie ma wyzwolenia .

Parametry orbity Pallasa są niezwykłe jak na obiekt o takiej masie. Jego orbita ma silne nachylenie i jest dość ekscentryczna , chociaż znajduje się w tej samej odległości od Słońca, co środek pasa asteroid . Wydaje się, że jego rotacja jest progresywna .

Ponadto nachylenie osi Pallasa jest bardzo duże, 78 ± 13 ° lub 65 ± 12 °. Na podstawie niejednoznacznych danych krzywej blasku biegun wskazuje współrzędne ekliptyki (β, λ) = (−12 °, 35 °) lub (43 °, 193 °) z niepewnością 10 °. Dane z Teleskopu Hubble'a z 2007 roku, a także obserwacje z lat 2003-2005 z teleskopu Kecka przemawiają za pierwszym rozwiązaniem. Innymi słowy, we wszystkich palladiańskich latach i zimach duże części powierzchni są stale nasłonecznione lub stale zanurzone w nocy, przez okres rzędu jednego ziemskiego roku.

Quasi-rezonanse

Pallas jest w bliskim rezonansie 1: 1 z (1) Ceres . Podobnie jest z Jowiszem w quasi-rezonansie 18: 7 z okresem 6500 lat i quasi-rezonansem 5: 2 z okresem 83 lat.

Tranzyty planet widziane z Pallas

Widziane z Pallas, Merkurego, Wenus, Marsa i Ziemi czasami znajdują się w astronomicznym tranzycie , to znaczy, te planety przechodzą przed Słońcem. Tak było w przypadku Ziemi w 1968 i 1998 r., A następnym razem w 2224. W przypadku Merkurego ostatni raz był w 2009 r. Ostatni i następny raz na Wenus przypadają odpowiednio w 1677 i 2123 r. W przypadku Marsa mieli i odbędzie się w 1597 i 2759 roku.

Uwagi i odniesienia

(fr) Ten artykuł jest częściowo lub w całości zaczerpnięty z artykułu w angielskiej Wikipedii zatytułowanego „  (2) Pallas  ” ( zobacz listę autorów ) .
  1. Kratery na powierzchni Pallasa, które są tutaj ledwo widoczne, byłyby prawdopodobnie znacznie wyraźniejsze, gdyby były oglądane z lepszą rozdzielczością, jak w przypadku porównania (4) zdjęć Westy wykonanych przez VLT i sondę Dawn .
  2. Obliczone na podstawie masy i średniej średnicy podanej powyżej. Niepewność gęstości oblicza się z tych samych wartości i niepewności.
  3. (w) Andrew James , „  Pallas  ” , Southern Astronomical Delights , (dostęp 29 marca 2007 ) .
  4. (w) Athena  " , wydanie Encyclopaedia Britannica z 1911 r. , Encyclopaedia Britannica (Tim Starling) (dostęp: 16 sierpnia 2008 ) .
  5. (w) Thomas Dietrich , The Origin of Culture and Civilization: The Cosmological Philosophy of the Ancient Worldview Regarding Myth, Astrology, Science, and Religion , Wydanie pod klucz, , 357  str. ( ISBN  0-9764981-6-2 ) , str.  178.
  6. „Palladium” ( archiwum internetowe wersja z 6 grudnia 2010 r. ) , Los Alamos National Laboratory .
  7. „  Charles Messier, pierwszy obserwator asteroidy Pallas - Ciel & Espace  ” , na www.cieletespace.fr
  8. (w) René Bourtembourg, „  Messier's Missed Discovery of Pallas in April 1779  ” , Journal for the History of Astronomy , t.  43 N O  2, s.  209–214 ( DOI  10.1177 / 002182861204300205 , Bibcode  2012JHA .... 43..209B )
  9. Parseval des Chênes „ponad dziesięć lat przed odkryciem La Pallas [ sic , a więc w 1792 r. Lub wcześniej] ogłosił pojawienie się tej planety zgodnie ze stałymi badaniami, które przeprowadził w obszarze niebiańskim, w którym się ona znajduje. w czasie, który mu wyznaczył » . Gratien de Semur, Traktat o błędach i uprzedzeniach , Levavasseur, 1843, s.  70 .
  10. (w) Astronomical Serendipity  " , NASA JPL (dostęp 15 marca 2007 ) .
  11. (w) Y. Kozai , "Kiyotsugu Hirayama and His Families of Asteroids (zaproszenie)" , w Proceedings of the International Conference , Sagamihara, Japan, Astronomical Society of the Pacific , 29 listopada - 3 grudnia 1993 ( czytaj online ).
  12. (w) Gerard Faure, „  Opis systemu asteroid  ” , Astrosurf.com,(dostęp 15 marca 2007 ) .
  13. (w :) S. Foglia i G. Masi , „  Nowa gromada dla asteroid z pasem głównym o dużym nachyleniu  ” , The Minor Planet Bulletin , tom.  31,, s.  100-102 ( czytaj online , sprawdzono 15 marca 2007 ).
  14. Philippe Henarejos, „  Charles Messier, pierwszy obserwator asteroidy Pallas  ” , Cieletespace.fr,(dostęp 23 kwietnia 2011 ) .
  15. (cm) BE Schmidt , Thomas , Bauer , Li , McFadden , Mutchler , Parker , Rivkin , Russell i in. , „  Hubble przygląda się Pallas: kształt, rozmiar i powierzchnia  ” , Lunar and Planetary Science XXXIX , League City , Texas, vol.  1391 „39th Lunar and Planetary Science Conference” , 10 - 14 marca 2008, s.  2502 ( Bibcode 2008LPI .... 39.2502S , czytaj online [ archiwum  ] [PDF] , dostęp 29 czerwca 2013 ).
  16. (w) „  Obrazy planetoid z Hubble'a pomagają astronomom przygotować się do wizyty statku kosmicznego  ” , JPL / NASA (dostęp 27 października 2007 ) .
  17. (w) „  Space Topics: Asteroids and Comets Comets Notable  ” , The Planetary Society (dostęp 28 czerwca 2008 ) .
  18. (w) Ettore Perozzi Alessandro Rossi i Giovanni B. Valsecchi , „  Podstawowe strategie kierowania na misję spotkania i przelotu na asteroidy bliskie Ziemi  ” , Planetary and Space Science , vol.  49, n o  1, , s.  3–22 ( DOI  10.1016 / S0032-0633 (00) 00124-0 , Bibcode  2001P & SS ... 49 .... 3P ).
  19. (w) Albo Chris Russell, Lucy McFadden, Joe Wise, złoty Marc Rayman , „  Dawn Mission FAQs  ” , JPL, (dostęp 15 września 2012 ) .
  20. (w) „  IAU 2006 General Assembly: Result of the IAU Resolution głosowań  ” , IAU (dostęp: 16 sierpnia 2008 ) .
  21. (w) Paul Rincon , „  Planets Plan zwiększa liczbę do 12  ” , BBC News ,(dostęp 17 marca 2007 ) .
  22. (en) EV Pitjeva (18 do 25 lipca 2004) „  Oszacowania mas największych asteroid i dłoni pasa asteroid, od planet po orbitery Marsa i lądowniki  ” na 35. Zgromadzeniu Naukowym COSPAR .  .
  23. (w) „  Notable Asteroids  ” , The Planetary Society , (dostęp 17 marca 2007 ) .
  24. (w) TB McCord , THE McFadden , CT Russell , C. Sotin i PC Thomas , „  Protoplanety Ceres, Vesta i Pallas, Not Asteroids  ” , Transactions of the American Geophysical Union , vol.  87 N O  10, , s.  105 ( DOI  10.1029 / 2006EO100002 , Bibcode  2006EOSTr..87..105M ).
  25. (w) MA Feierberg , HP Larson i LA Lebofsky , „  The Spectrum of 3 Micron 2 Asteroid Pallas  ” , Bulletin of the American Astronomical Society , tom.  14, , s.  719 ( Bibcode  1982BAAS ... 14..719F ).
  26. (w) Kimiyasu Sato , Masamichi Miyamoto i Michael E. Zolensky , „  pasma absorpcji w pobliżu 3  m w widmach rozproszonego współczynnika odbicia chondrytów węglowych: Porównanie z asteroidami  ” , Meteoritics , vol.  32, n o  4, , s.  503–507 ( DOI  10.1111 / j.1945-5100.1997.tb01295.x , Bibcode  1997M & PS ... 32..503S ).
  27. (in) „  Najwcześniejsze meteoryty to nowy kawałek układanki układania planet.  " , Rada Badań Fizyki Cząstek i Astronomii ,(dostęp 24 maja 2006 ) .
  28. (w :) Moh'd Odeh, The Brightest Asteroids  " , Jordanian Astronomical Society (dostęp 16 lipca 2007 ) .
  29. . (en) Donald H. Menzel i Jay M. Pasachoff , A Field Guide to the Stars and Planets , Boston, MA, Houghton Mifflin,, 2 II  wyd. ( ISBN  0-395-34835-8 ) , str.  391.
  30. Obliczono za pomocą narzędzia online (w) „  JPL Horizons  ” dla.
  31. (en) J. Torppa i in. , „  Kształty i właściwości obrotowe trzydziestu asteroid na podstawie danych fotometrycznych  ” , Icarus , tom.  164 n O  2, s.  346–383 ( DOI  10.1016 / S0019-1035 (03) 00146-5 , Bibcode  2003Icar..164..346T ).
  32. (en) B. Carry i in. , „  Właściwości fizyczne Asteroid 2 Pallas na zdjęciach w bliskiej podczerwieni o wysokiej rozdzielczości  ” [PDF] , (dostęp 22 czerwca 2009 ) .
  33. (w) E. Goffin , „  Nowe określenie masy Pallasa  ” , Astronomy and Astrophysics , vol.  365 n O  3,, s.  627–630 ( DOI  10.1051 / 0004-6361: 20000023 , Bibcode  2001A & A ... 365..627G ).
  34. (w :) DB Taylor , „  Świecki ruch Pallas  ” , Królewskie Towarzystwo Astronomiczne , tom.  199,, s.  255–265 ( Bibcode  1982MNRAS.199..255T ).
  35. (w) „  The Solex page  ” (dostęp: 29 czerwca 2013 ) (liczby wygenerowane przez Solex).

Zobacz też

Powiązane artykuły

Linki zewnętrzne


Mamy nadzieję, że informacje, które zgromadziliśmy na temat (2) Pallas, były dla Ciebie przydatne. Jeśli tak, nie zapomnij polecić nas swoim przyjaciołom i rodzinie oraz pamiętaj, że zawsze możesz się z nami skontaktować, jeśli będziesz nas potrzebować. Jeśli mimo naszych starań uznasz, że informacje podane na temat _title nie są całkowicie poprawne lub że powinniśmy coś dodać lub poprawić, będziemy wdzięczni za poinformowanie nas o tym. Dostarczanie najlepszych i najbardziej wyczerpujących informacji na temat (2) Pallas i każdego innego tematu jest istotą tej strony internetowej; kierujemy się tym samym duchem, który inspirował twórców Encyclopedia Project, i z tego powodu mamy nadzieję, że to, co znalazłeś o (2) Pallas na tej stronie pomogło Ci poszerzyć swoją wiedzę.

Opiniones de nuestros usuarios

Kacper Bednarz

Ten wpis na (2) Pallas sprawił, że wygrałem zakład, co mniej niż uzyskanie dobrego wyniku.

Ela Czarnecki

Wpis _zmienna bardzo mi się przydał.