(1) Ceres



Informacje, które udało nam się zgromadzić na temat (1) Ceres, zostały starannie sprawdzone i uporządkowane, aby były jak najbardziej przydatne. Prawdopodobnie trafiłeś tutaj, aby dowiedzieć się więcej na temat (1) Ceres. W Internecie łatwo zgubić się w gąszczu stron, które mówią o (1) Ceres, a jednocześnie nie podają tego, co chcemy wiedzieć o (1) Ceres. Mamy nadzieję, że dasz nam znać w komentarzach, czy podoba Ci się to, co przeczytałeś o (1) Ceres poniżej. Jeśli informacje o (1) Ceres, które podajemy, nie są tym, czego szukałeś, daj nam znać, abyśmy mogli codziennie ulepszać tę stronę.

.

(1) Ceres (1) CeresCeres symbol.svg
Opis tego obrazu, również skomentowany poniżej
Ceres widziana przez Dawn the, pokazując wyraźne płaty złóż soli na dnie krateru Occator .
Charakterystyka
orbity Epoka
( JJ 2457600.5 )
Na podstawie 6634 obserwacji obejmujących 78700 dni , U = 0
Półoś wielka ( a ) 414103 +605,88742370000 km na południowy
(2,7681342 ua )
Peryhelium ( q ) 381,419 582 x 10 6 kilometr
(2,5585725 UA )
Aphelia ( Q ) 447,838 164 x 10 6 km
(2,978 AU )
Mimośród ( e ) 0.0757051
Okres obrotu ( P REV ) 1,679.819 d
(4,61  )
Średnia prędkość orbitalna ( v orb ) 17,882 km / s
Ruch średni ( n ) 0,21400460 ° / d
Pochylenie ( ja ) 10.59170 °
Długość węzła wstępującego ( Ω ) 80,31427 °
Argument peryhelium ( ω ) 72.81471 °
Średnia anomalia ( M 0 ) 224.09538 °
Kategoria Planeta karłowata i asteroida w pasie głównym
Znane satelity 0 (nie licząc Świt )
Naziemne DMIO 1591 66  ua
Parametr Tkacza (T Jup ) 3,3
Charakterystyka fizyczna
Wymiary Średni promień wolumetryczny:
(476,2 ± 1,8)  km
Promień równikowy ( R éq ) (487,3 ± 1,8)  km
Promień biegunowy ( R pol ) (454,7 ± 1,6)  km
Spłaszczenie 0,067 ± 0,005
Masa ( m ) (9,46 ± 0,04) × 10 20 kg
Gęstość ( ρ ) (2077 ± 36) kg / m 3
Grawitacja równikowa na powierzchni ( g ) 0,27 m/s 2
Prędkość uwalniania ( v lib ) 0,51 km / s
Okres rotacji ( P rot ) 0,3781 d
( H  4  min  27  s )
Rektascensja bieguna północnego ( α ) 19 godz.  24 m = 291 °
Deklinacja bieguna północnego ( δ ) 59°
Nachylenie osi ~ 3°
Klasyfikacja spektralna VS
Wielkość bezwzględna ( H ) 3,36 ± 0,02
Albedo ( A ) 0,090 ± 0,003
Temperatura ( T ) ~ 167 (średnio) - ~ 239 (maks.) K
Atmosfera Zobacz atmosferę Ceres  :
para wodna

Odkrycie
Przestarzały
Odkryty przez Giuseppe Piazzi
Miejsce Palermo
Nazwany po Ceres (rzymska bogini)
Nazwa 1899 , 1943 XB

Ceres , oficjalnie oznaczona jako (1) Ceres (międzynarodowe oznaczenie (1) Ceres ), jest najmniejszą znaną planetą karłowatą w Układzie Słonecznym, a także największą asteroidą w pasie głównym  ; jest to również jedyna planeta karłowata znajdująca się w pasie asteroid. Ma średnicę około 950 kilometrów i masę, która stanowi około jednej trzeciej całkowitej masy tego pasa.

Została odkryta dnia przez Giuseppe Piazzi i pochodzi od rzymskiej bogini Ceres . Z jasnością obserwowaną w zakresie od 6,7 do 9,3 w widmie widzialnym , Ceres nie można zaobserwować gołym okiem .

Ma kulisty kształt, w przeciwieństwie do mniejszych ciał o nieregularnym kształcie. Jego powierzchnia prawdopodobnie składa się z mieszaniny lodu wodnego i różnych minerałów uwodnionych (w tym węglanów i gliny ), a wykryto materię organiczną. Wygląda na to, że Ceres ma skalisty rdzeń i lodowy płaszcz . Mogłaby pomieścić ocean płynnej wody , czyniąc z niej szlak poszukiwań życia pozaziemskiego . Ceres otoczona jest cienką atmosferą zawierającą parę wodną zasilaną przez gejzery .

W 2007 roku sonda kosmiczna Dawn of NASA zostaje wystrzelona do eksploracji. Po zbadaniu asteroidy Vesta w latach 2011-2012 skierowana jest w stronę Ceres, wokół której krąży na wysokości 61 000 kilometrów na. Jego orbita jest następnie sukcesywnie obniżana, aby zapewnić dokładniejsze obserwacje, a paliwo wyczerpuje się 31 października 2018 r.; Dawn pochodzi z pasywnego satelity Ceres.

Ceres w historii astronomii

Odkrycie

Pomysł, że nieznana planeta może istnieć między orbitami Marsa i Jowisza, został po raz pierwszy zaproponowany przez Johanna Elerta Bode w 1768 roku. Jego sugestie opierały się na prawie Titiusa-Bode'a , przestarzałej już teorii zaproponowanej przez Johanna Daniela Titiusa w 1766 roku. to prawo, półoś wielka tej planety wynosiłaby około 2,8  AU . Odkrycie Urana przez Williama Herschela w 1781 roku zwiększyło zaufanie do prawa Tycjusza-Bode'a, aw 1800 roku dwudziestu czterech doświadczonych astronomów połączyło swoje wysiłki i rozpoczęło metodyczne poszukiwania proponowanej planety. Grupie przewodził Franz Xaver von Zach . Chociaż nie odkryli Ceres, znaleźli jednak kilka innych asteroid .

Ceres zaobserwowano po raz pierwszy w dniu przez Giuseppe Piazzi , ówczesnego dyrektora obserwatorium astronomicznego Palermo na Sycylii . Piazzi odkrył Ceres przez przypadek, patrząc obserwować 87 th  gwiazda w Nicolas-Louis de Lacaille w Katalogu Zodiakalny Gwiazdy . Zamiast tej gwiazdy, obecnie identyfikowanej z HR 1110 , Piazzi zaobserwował obiekt poruszający się po sklepieniu niebieskim, który początkowo wziął za kometę .

Piazzi obserwował Ceres 24 razy, ostatni raz w dniu . tenPiazzi ogłosił swoje odkrycie w listach do kilku włoskich kolegów, w tym Barnaba Oriani w Mediolanie . Opisał ją jako kometę, ale zauważył, że „ponieważ jej ruch jest powolny i jednolity, kilkakrotnie wydawało mi się, że może być czymś lepszym niż kometa”. W kwietniu Piazzi wysłał swoje pełne obserwacje do Orianiego, Bode i Lalande w Paryżu . Zostały opublikowane w wydaniuz Monatliche Correspondenz .

Wkrótce po odkryciu Ceres zbliżyła się zbyt blisko Słońca i nie można było jej ponownie zaobserwować; inni astronomowie nie mogli potwierdzić obserwacji Piazziego do końca roku. Jednak po tak długim czasie trudno było przewidzieć dokładną pozycję Ceres. Aby znaleźć asteroidę, Carl Friedrich Gauss opracował metodę dedukcji orbity opartą na trzech obserwacjach. W ciągu kilku tygodni przewidział, że Ceres i przekazał swoje wyniki Franzowi Xaverowi von Zachowi , redaktorowi Monatliche Correspondenz . tenvon Zach i Heinrich Olbers potwierdzili, że Ceres została znaleziona w pobliżu zamierzonej pozycji, potwierdzając w ten sposób metodę.

Nazwisko

Pierwotnie Piazzi sugerował nazwanie tego obiektu „Ceres Ferdinandéa” (po włosku: Cerere Ferdinandea ), na cześć rzymskiej bogini Ceres i króla Sycylii Ferdynanda III . Ceres była boginią patronką Sycylii, a Ferdynand III (później Ferdynand I er z Obojga Sycylii w 1816) był jego patronem , następnie uciekł do Palermo, ponieważ królestwo Neapolu (gdzie był również królem) zostało podbite przez wojska francuskie w 1798.

Następnie ze względów dyplomatycznych zachowano tylko pierwszą część nazwy. Ceres przez krótki czas nazywano także Hera w Niemczech. W Grecji , nazywane jest Δήμητρα ( DEMETRA , Demeter ), po nazwie w nowoczesnej grecki greckiej bogini Ceres odpowiednik. Kiedy nazwa „Demeter” została z kolei przypisana asteroidzie (1108) Demeter , stworzyło to problem w języku greckim , który został rozwiązany przez użycie starożytnej greckiej nazwy dla nowego obiektu: Δημήτηρ ( Dēmêtēr ).

Oznaczenie planetoid polega na dawaniu ciała, których orbita ma pewności co do liczby ostateczne. Ceres, jako pierwszemu odkrytemu członkowi pasa planetoid, została retrospektywnie przypisana numer 1. Jej pełne oficjalne naukowe oznaczenie to (1) Ceres lub być może 1 Ceres. Pierwsza odkryta asteroida ma symbol astronomiczny, a Ceres jest łukiem z krzyżem skierowanym w dół, przedstawiającym sierp , co przypomina, że ​​bierze swoją nazwę od imienia bogini rolnictwa: Wariant sierpowy symbol Ceres. W komputerowym kodowaniu znaków ten symbol występuje w tabeli Różne symbole standardu Unicode pod kodem 26B3, ponieważ (Unicode 5.1.0).

Pierwiastek chemiczny cer (liczba atomowa 58) został odkryty w 1803 roku przez pracujących niezależnie Berzelius i Klaproth . Berzelius nazwał go po asteroidzie. Palladu została również nazwana Ceres Pierwotnie, ale jej odkrywcą zmieniła nazwę po Cer była jego nazwa ostateczna; pallad odnosi się do innej asteroidy, Pallas .

Status

Klasyfikacja Ceres zmieniała się nie raz i była przedmiotem kontrowersji. Johann Elert Bode uważał, że Ceres jest „brakującą planetą”, którą postulował, aby istniała między Marsem a Jowiszem, w odległości 2,8 ja od Słońca. Przypisywano jej symbol planety, a Ceres pozostawała wymieniona jako planeta w księgach i tablicach astronomicznych (wraz z Pallas , Juno i Westą ) przez pół wieku, dopóki nie odkryto innych asteroid.

Ponieważ na tym obszarze odkryto znacznie więcej obiektów, astronomowie zdali sobie sprawę, że Ceres była dopiero pierwszą z klasy podobnych ciał. Okazało się, że są one bardzo małe, nie wykazują żadnych obserwowalnych dysków, a William Herschel w 1802 roku ukuł w odniesieniu do nich termin „asteroida” (tj. „gwiaździsty”), pisząc, że „wyglądają tak jak małe gwiazdy, że trudno je dostrzec”. odróżnić, nawet z bardzo dobrymi teleskopami ”. Ceres, jako pierwsza odkryta asteroida, została nazwana (1) Ceres w nowoczesnym systemie numeracji planetoid w latach 50. XIX wieku.

W 2006 roku debata dotycząca statusu Plutona i definicji terminu planeta doprowadziła do ponownego rozważenia statusu Ceres. Jedna z proponowanych definicji przedstawionych Międzynarodowej Unii Astronomicznej dla Definicji Planety (ciało w równowadze hydrostatycznej krążące wokół gwiazdy i nie będące ani gwiazdą, ani satelitą planety) uczyniłoby Ceres piątą planetą od Słońca. Definicja ta nie została przyjęta. Ostateczna definicja została ogłoszona w dniu, dodając, że planeta musiała „oczyścić swoje sąsiedztwo”. Ceres została następnie sklasyfikowana jako planeta karłowata .

Charakterystyka fizyczna

Pochodzenie i ewolucja

Obserwacje z sondy Dawn sugerują, że Ceres uformowała się za Neptunem 4,57 miliarda lat temu, zanim została wyrzucona ze swojej pierwotnej orbity przez Wielką Migrację Planetarną w celu ustabilizowania się na asteroidach Pasa . W pasie asteroid Pallas i Westa również mogą być starożytnymi protoplanetami, ale nie mają kulistego kształtu - w przypadku Westy deformacja ta może być spowodowana głównie dużym uderzeniem po jej akrecji. Możliwe, że (243) Ida , inne ciało w pasie asteroid, ma identyczne pochodzenie .

Niedługo po utworzeniu Ceres rozróżniała między skalistym jądrem a lodowym płaszczem , ze względu na ogrzewanie spowodowane akrecją i prawdopodobnie rozpadem radioizotopów, które od tego czasu zniknęły, takich jak 26 Al . Proces ten spowodował wulkanizm i tektonik wody , co spowodowało zanik wielu cech geologicznych. Jednak Ceres następnie ochładza się z powodu szybkiego wyczerpywania się źródeł ciepła. Lód na powierzchni stopniowo sublimował , pozostawiając po sobie różne uwodnione minerały: glinę i węglany . Ceres jest teraz geologicznie martwym ciałem, którego powierzchnia nie jest już rzeźbiona z wyjątkiem uderzeń.

Istnienie znacznych ilości lodu wodnego w Ceres zwiększyło możliwość powstania warstwy ciekłej wody (prawdopodobnie już zestalonej). Ta hipotetyczna warstwa, czasami nazywana oceanem , jest – lub była – prawdopodobnie położona między jądrem a płaszczem lodowym, tak jak w Europie . Istnienie oceanu jest bardziej prawdopodobne, jeśli w wodzie znajduje się amoniak lub inne rozpuszczone substancje (takie jak sole) działające jako środek przeciw zamarzaniu . Ewentualne istnienie wody w stanie ciekłym na Ceres sprawia, że ​​jest to potencjalny cel poszukiwań życia pozaziemskiego .

Orbita

Ceres znajduje się na heliocentrycznej orbicie pomiędzy Marsem a Jowiszem , w obrębie głównego pasa planetoid . Jego okres wynosi 4,6 roku. Jego orbita jest umiarkowanie nachylona (10,6° w stosunku do płaszczyzny ekliptyki , w porównaniu z 7 ° dla Merkurego i 17 ° dla Plutona ) oraz słabo ekscentryczna (0,08, Marsa to 0,09). Obserwacje prowadzone przez HST 2003-2004 pozwoliło ustalić, że biegun punktów Ceres (do 5 ° ) w kierunku prawej wznoszenia 19 H  41 m i deklinacji + 59 ° , w konstelacji smoka  ; nachylenia osi Ceres jest bardzo niska (około 4  ± 5  ° ).

Średnia odległość od Słońca wynosi 2,983 jednostek astronomicznych .

W przeszłości Ceres była uważana za członka rodziny asteroid , grupy planetoid, które mają podobne elementy orbitalne i mogą mieć wspólne pochodzenie (na przykład w wyniku zderzenia). Ceres ma jednak właściwości spektralne odmienne od innych członków tej rodziny i ta grupa jest obecnie nazywana rodziną Gefion , od jej najmniejszego członka (1272) Gefion . Ceres jest po prostu intruzem w tej rodzinie, mającą wspólne elementy orbitalne, ale nie ma wspólnego pochodzenia.

Masa i wymiary

Ceres o średnicy 950  km jest zdecydowanie największym obiektem w pasie asteroid (największym po Ceres jest Vesta , która w swoim największym wymiarze mierzy niecałe 600  km ). Z drugiej strony jest to najmniejsza i najmniej masywna z oficjalnie uznanych planet karłowatych .

Masę Ceres określono analizując jej wpływ na małe planetoidy. Jednak według autorów wartość ta jest różna. Najczęściej przytaczana wartość to około 9,5 × 10 20  kg , czyli 950 mln ton. Masa Ceres stanowi zatem około jednej trzeciej szacowanej całkowitej masy wszystkich asteroid w głównym pasie (3,0 ± 0,2) × 10 21  kg .

Ceres ma wystarczającą wielkość i masę, aby zbliżyć się do równowagi hydrostatycznej, a zatem ma kształt quasi-sferyczny. Inne duże asteroidy, takie jak Pallas , Juno i Vesta, są znacznie bardziej nieregularne.

Grawitacji na powierzchni Ceres jest szacowana na 3% w stosunku do ziemi, to znaczy przyspieszenie wagi 30  cm s -2 (która spoczywa na powierzchni Ceres przyspiesza od 30  cm / s co drugi) .

Geologia

Zdjęcia Ceres wykonane przez Kosmiczny Teleskop Hubble'a w 2005 roku o rozdzielczości około 30  km . Pierwszy obraz (górny lewy) jest oddzielony o 2 godz. 20 min od ostatniego (dolny prawy); Ceres przeprowadziła więc ćwierć rewolucji podczas czterech obrazów. Charakter plam świetlnych intrygował geologów, nawet gdy sonda Dawn zbliżyła się do Céres (zdjęcie poniżej).
Occator krater sfotografowany przez Świtu na 4400  km na. Według naukowców z Instytutu Maxa Plancka plamy świetlne odpowiadają starożytnym gejzerom lub wysublimowanej wodzie.

Kompozycja powierzchnia Ceres jest zasadniczo podobna, lecz nie identyczna jak w C-type asteroidy . Widmo podczerwieni Ceres pokazuje uwodnione materiały, które wskazują na obecność znacznych ilości wody wewnątrz obiektu. Inne możliwe składniki powierzchni to glina bogata w żelazo ( cronstedtyt ) i związki węglanowe ( dolomit i syderyt ), minerały powszechne w meteorytach chondrytowych zawierających węgiel . Charakterystyki widmowe węglany i glinki są zasadniczo nieobecne w spektrum innych planetoid typu C. Ceres jest czasami klasyfikowany jako typu G asteroidzie .

Mapowanie przeprowadzone w zakresie widzialnym i podczerwieni przez spektrometr na pokładzie Dawn ujawnił obecność piku absorpcji przy około 3,4  µm . Szczyt ten, charakterystyczny dla alifatycznej materii organicznej , można zaobserwować głównie na obszarze około 1000  km 2 , w pobliżu krateru Ernutet . Obecność na Ceres uwodnionych minerałów zawierających amoniak, lód wodny, węglany, sole i materię organiczną wskazuje na bardzo złożone środowisko chemiczne, prawdopodobnie sprzyjające chemii prebiotycznej .

Powierzchnia Ceres jest stosunkowo gorąca. Maksymalna temperatura w ciągu dnia została oszacowana na 235  K (około -38  ° C ) w dniu. Biorąc pod uwagę odległość od Ceres do Słońca podczas tego pomiaru, można było oszacować, że maksymalna temperatura na peryhelium wynosi około 239  K (około −34  ° C ) . Niektóre wskazówki sugerują, że Ceres ma rzadką atmosferę i mróz . Obserwacje ultrafioletowe z teleskopu International Ultraviolet Explorer (IUE) wykryły parę wodną w pobliżu bieguna północnego.

Na powierzchni Ceres znajdują się różne pojedyncze punkty o niepewnej naturze. Zdjęcia ultrafioletowe o wysokiej rozdzielczości wykonane przez Kosmiczny Teleskop Hubble'a w 1995 roku pokazały ciemną plamę na jego powierzchni, która została nazwana "Piazzi" na cześć odkrywcy Ceres i uważana za krater. Kolejne obrazy, wykonane w wyższej rozdzielczości przez teleskop Keck przez optyki adaptywnej ponad pełnego obrotu, nie wykazywały oznak „Piazzi”. Jednak dwa ciemne obszary wydawały się poruszać wraz z rotacją planety karłowatej, z których jeden miał jasny obszar centralny. Naukowcy spekulują, że są to również kratery. Najnowsze zdjęcia, wykonane przez Hubble'a w świetle widzialnym w latach 2003 i 2004, ukazują jedenaście pojedynczych punktów nieznanej natury na powierzchni Ceres. Jeden z tych obszarów odpowiada „Piazzi”. Na tych zdjęciach nie można było zidentyfikować obszarów o niskim albedo obserwowanych przez Kecka. W 2014 roku, obrazy gejzerów zostały potwierdzone przez Herschel Obserwatorium Kosmicznego w Europejskiej Agencji Kosmicznej .

Inne ciekawostki odkryte przez sondę Dawn w 2015 roku: Góra Ahuna , stożkowata góra o wysokości około 6000 metrów nad poziomem morza, a przede wszystkim tajemnicze plamy świetlne na dnie różnych kraterów, z których najbardziej spektakularne to krater Occator , 90 km szeroki  i również znaleziony na kraterze Kupalo (26  km średnicy), sfotografowany dniana wysokości 385  km . Wśród innych szczególnie zbadanych kraterów: Yalode ( średnica 270  km ), Urvara  (en) ( średnica 160  km ), Dantu ( średnica 120  km , typowa dla spękanej gleby), Ikapati (50  km średnicy) i Haulani ( 30  km średnicy), których przeloty zostały zrekonstruowane na filmie wyprodukowanym przez NASA na zdjęciach syntetycznych.

Peter Thomas z Cornell University postawił hipotezę, że wnętrze Ceres jest zróżnicowane. Jego spłaszczenie wydaje się zbyt niskie dla niezróżnicowanego ciała, co wskazuje, że składa się ze skalistego jądra otoczonego lodowym płaszczem . Ten płaszcz, 60 do 120  kilometry grubości może zawierać 200.000.000  km 3 wody (od 16 do 26% masy Ceres), która jest większa niż cała świeżej wody na Ziemi (około 35. milionów z km 3 ).

Dwa badania przeprowadzone w 2018 roku, oparte na analizach spektrometrii wizualnej i podczerwieni sondy Dawn, potwierdziły, że Ceres była aktywnym ciałem zarówno z geologicznego, jak i chemicznego punktu widzenia:

  • bardzo krótkotrwałe wahania ilości lodu wodnego, szczególnie na ścianach krateru Julinga, zaobserwowano między kwietniem a  ;
  • ponadto ostatnie zmiany w topografii asteroidy zostały udowodnione przez zidentyfikowanie kilku obszarów, w których uwodnione węglany są odsłonięte na powierzchni, a te powinny odwodnić się dość szybko.

Pod koniec 2018 roku badania wspierane również przez sondę Dawn wykazały, że skorupa Ceres jest niezwykle bogata w węgiel, ta stanowi 20% masy skał na powierzchni.

Atmosfera

ten The European Space Agency ogłosiła pierwszy wykrywanie pary wodnej w atmosferze Ceres. Zostało to szeroko potwierdzone w przez obserwacje sondy Dawn.

Obserwacja z Ziemi

Kiedy Ceres znajduje się w opozycji w pobliżu swojego peryhelium, może osiągnąć pozorną wielkość 6,7. Ta wartość jest ogólnie uważana za zbyt niską, aby obiekt był widoczny gołym okiem, ale mimo to osoba o doskonałym wzroku iw wyjątkowych warunkach obserwacyjnych może dostrzec planetę karłowatą. Jedynymi asteroidami, które mogą osiągnąć taką wielkość, są Westa oraz, w rzadkich opozycji do ich peryhelium , Pallas i Iris . W szczytowym momencie Ceres nie jest najjaśniejszą asteroidą; Vesta może osiągnąć wielkość 5,4 magnitudo, ostatni raz w maju i. W koniunkcjach Ceres osiąga wielkość 9,3 mag, co odpowiada najsłabszym obiektom, które można zobaczyć za pomocą lornetki 10×50. Planetę karłowatą można zatem zobaczyć przez lornetkę, gdy tylko znajdzie się nad horyzontem w ciemną noc. Pallas i Iris są niewidoczne dla lornetek dzięki małym wydłużeniom .

Poniższa tabela podsumowuje fazy obserwowalności Ceres w latach 2006-2017.

Początek degradacji Sprzeciw Koniec degradacji Spójnik
Przestarzały Odległość
( UA )
Ogrom
1983 7,6
1837 7,2
1585 6,9
1820 7,0
1992 7,7
1,688 6,7
1,633 7,0
1943 7,5
1908 7,4

Następujące wydarzenia należą do głównych obserwacji Ceres:

Eksploracja sondy świtu

Wrażenie artysty na temat misji kosmicznej Dawn, aby odwiedzić Westę (po lewej) i Ceres (po prawej).

Ceres to drugi , po asteroidzie Westa, cel sondy Dawn . Wśród instrumentów sonda zawiera kamerę, spektrometr podczerwieni i światła widzialnego, a także detektor promieniowania gamma i neutronów . Służą do badania kształtu planety karłowatej i jej różnych elementów. Rozpoczęty we wrześniu 2007 r. i po obrocie wokół Vesta de W celu sonda została skierowana w stronę Céres, wokół której weszła na orbitę dalej , położony na wysokości 61 000  km . Następnie jego orbita została obniżona trzykrotnie w 2015 roku.

ten , jego jonowy układ napędowy został ponownie zapalony, aby obniżyć orbitę do 4400  km , wysokości, na której osiągnął. Następnie sonda wysłała fotografie znacznego wzniesienia (wysokość 5 lub 6  km ) stożkowe (a nie piramidalne, jak to często pisano). Zdjęcia zostały opublikowane przez NASA kilka dni później.

Początek , wysokość obniżono do 1470  km i 19. wysłano nowe zdjęcia. PoczątekDawn stopniowo zmniejszać dystans dalej, osiągając wysokość 385  km na 8th. Obrazy wysłała stamtąd miały niespotykaną precyzją.

w , NASA ogłasza, że ​​Dawn powinna zbliżyć się do orbity mniejszej niż 200 kilometrów, na której utrzymywała się do wyczerpania paliwa, co ostatecznie nastąpiło 31 października 2018 r.; Dawn pochodzi z pasywnego satelity Ceres.

w , nowe ustalenia są publikowane na podstawie danych obserwowanych przez Dawn od kwietnia do . Podkreślają bardziej złożoną strukturę niż oczekiwano, a przede wszystkim pokazują, że jest to wciąż bardzo aktywna planeta karłowata ze wzrostem ilości wody lodowej na ścianach krateru. Po raz pierwszy podkreślono ewolucję powierzchni Ceres.

Galeria

Ceres w kulturze

Uwagi i referencje

Uwagi

  1. Obliczono na podstawie znanych wymiarów.
  2. danych oblicza się ze znanych parametrów.
  3. Wolne tłumaczenie: Przypominają małe gwiazdy tak bardzo, że trudno je odróżnić, nawet bardzo dobrymi teleskopami .

Bibliografia

  1. MPC .
  2. P.C Thomas , J. Wm. Parker , LA McFadden i in. , „  Zróżnicowanie asteroidy Ceres, jak pokazuje jej kształt  ”, Nature , tom.  437,, s.  224-226 ( DOI  10.1038 / nature03938 , przeczytane online , skonsultowane 9 grudnia 2007 ).
  3. (i) EV Pitjeva , „  Precyzyjny Ephemerides z planety - EPM i Określenie wybranych Stałe Astronomicznego  ” , słonecznego Research System , tom.  39, n o  3,, s.  176 ( DOI  10.1007/s11208-005-0033-2 ) „  Kod bibliograficzny: 2005SoSyR..39..176P  ” , na ADS .
  4. G. Michalak , „  Wyznaczanie mas planetoid  ”, Astronomia i Astrofizyka , tom.  360,, s.  363-374. „  Kod bibliograficzny: 2000A & A...360..363M  ” , na ADS .
  5. (w) Matthew A. Chamberlain , Mark V. Sykes i Gilbert A. Esquerdo , Analiza krzywej światła Ceres, określenie okresu  " , Icarus , tom.  188,, s.  451-456 ( DOI  10.1016 / j.icarus.2006.11.025 ). „  Kod bibliograficzny: 2007Icar..188..451C  ” , na ADS .
  6. (en) {{{1}}} , „  Skład powierzchni Ceres: Odkrycie węglanów i glin bogatych w żelazo  ” , Icarus , tom.  185,, s.  563-567 ( DOI  10.1016 / j.icarus.2006.08.022 , streszczenie ).
  7. (en) J.-Y. Li, LA McFadden, JW Parker , „  Analiza fotometryczna 1 Ceres i mapowanie powierzchni z obserwacji HST  ” , Icarus , tom.  182,, s.  143-160 ( DOI  10.1016 / j.icarus.2005.12.012 , podsumowanie ).
  8. (i) O. Saint-Pe N. Combes F. Rigaut , „  Ceres właściwości powierzchniowych przez wysokiej rozdzielczości obrazowania z Ziemi  ” , Ikar , tom.  105 n O  2, s.  271-281 ( DOI  10.1006 / icar.1993.1125 ). „  Kod bibliograficzny: 1993Icar..105..271S  ” , na ADS .
  9. (w) (1) Ceres = 1899 OF = 1943 XB  " , na Minor Planet Center (dostęp 4 czerwca 2021 ) .
  10. M. Hoskin, „  Prawo Bodesa i odkrycie Ceres  ” , Observatorio Astronomico di Palermo „Giuseppe S. Vaiana”,(dostęp 11 listopada 2007 ) .
  11. (en) HS Hogg , „  Prawo Titiusa-Bode'a i odkrycie Ceres  ” , Journal of the Royal Astronomical Society of Canada , tom.  242,, s.  241-246 ( podsumowanie ).
  12. (w) Katalog gwiazd zodiaku La Caille , nr 87 na VizieR .
  13. (en) EG Forbes , Gaussa i odkrycie Ceres  " , Journal o historii Astronomii , obj.  2,, s.  195-199 ( DOI  10.1177 / 002182867100200305 , podsumowanie ).
  14. G. Foderà Serio, A. Manara, P. Sicoli, Asteroids III , Tucson, Arizona, University of Arizona Press,, 17-24  s. ( czytaj online ) , "Giuseppe Piazzi i odkrycie Ceres".
  15. JL Hilton, „  Discovery of the Asteroids  ” , US Naval Observatory (dostęp 7 listopada 2007 ) .
  16. „  (1) Ceres  ” , Minor Planet Center (dostęp 7 listopada 2007 ) .
  17. (w) BA Gould , „  O symbolicznym zapisie asteroid  ” , The Astronomical Journal , tom.  2 N O  34,, s.  80 ( DOI  10.1086 / 100212 , podsumowanie ).
  18. „  Cer: informacje historyczne  ” , Optyka adaptacyjna (dostęp 11 listopada 2007 r . ) .
  19. „  Historia palladu, palladiumcoins.org  ” .
  20. „  Palladium: informacje historyczne  ” , Optyka adaptacyjna (dostęp 11 listopada 2007 r . ) .
  21. J. L. Hilton, „  When Did asteroidy Zostań planetoid  " ,(dostęp 11 listopada 2007 ) .
  22. (w) William Herschel , „  Obserwacje na temat dwóch ostatnio odkrytych ciał niebieskich  ” , Philosophical Transactions of the Royal Society of London , tom.  92,, s.  213-232 ( podsumowanie , przeczytaj online ).
  23. S. Battersby, „  Debata planetarna: proponowane nowe definicje  ” , New Scientist,(dostęp 11 listopada 2007 ) .
  24. S. Connor, „  Układ słoneczny powita trzy nowe planety  ” , The New Zealand Herald,(dostęp 11 listopada 2007 ) .
  25. Wolne tłumaczenie: ciało niebieskie, które (a) ma wystarczającą masę, aby jego grawitacja przezwyciężyła siły ciała sztywnego, tak że przyjmuje kształt równowagi hydrostatycznej (prawie okrągły), oraz (b) znajduje się na orbicie wokół gwiazdy, oraz nie jest ani gwiazdą, ani satelitą planety . O. Gingerich i in. , „  W projekcie definicja IAU z” Planet „i” Plutons „  ” , Międzynarodowej Unii Astronomicznej,(dostęp 11 listopada 2007 ) .
  26. „  Projekt definicji planet i plutonów IAU  ” , Space Daily,(dostęp 11 listopada 2007 ) .
  27. R. Binzel i in. , „  Zgromadzenie Ogólne IAU 2006: Wynik głosowania rezolucji IAU  ” , Międzynarodowa Unia Astronomiczna,(dostęp 11 listopada 2007 ) .
  28. (en) JM Little, A. Morbidelli , „  Pierwotne podniecenie i oczyszczanie pasa asteroid  ” , Icarus , tom.  153,, s.  338-347 ( DOI  10.1006 / icar.2001.6702 , podsumowanie ).
  29. (en) CT Russel, F. Capaccioni, A. Coradini i in. , „  Misja Dawn Discovery na Westę i Ceres: stan obecny  ” , Postępy w badaniach kosmicznych , tom.  38,, s.  2043-2048 ( DOI  10.1016 / j.asr.2004.12.041 , podsumowanie ).
  30. (w) PC Thomas RP Binzel MJ Gaffey et al. , „  Wykopy udarowe na asteroidzie 4 Vesta: Wyniki Kosmicznego Teleskopu Hubble’a  ” , Science , tom.  277,, s.  1492-1495 ( DOI  10.1126 / nauka.277.5331.1492 , podsumowanie ).
  31. (en) JC Castillo-Rogez, TB McCord, AG Davis , „  Ceres: ewolucja i stan obecny  ” , Lunar and Planetary Science , tom.  XXXVIII,, s.  2006-2007 ( podsumowanie , czytaj online ).
  32. B. Moomaw, „  Ceres jako siedziba życia  ”, spaceblooger.com,(dostęp 11 listopada 2007 ) .
  33. Ted Bowell , Bruce V., „  Asteroid Observing Services  ” , Lowell Observatory +, (dostęp 17 stycznia 2007 )
  34. A. Cellino i in . „Właściwości spektroskopowe rodzin planetoid”, w Asteroids III , s.  633-643 , Wydawnictwo Uniwersytetu Arizona (2002). (w szczególności tabela na stronie 636).
  35. (w) MS Kelley MJ Gaffey , „  Badanie genetyczne rodziny planetoid Ceres (#67 Williams)  ” , Biuletyn Amerykańskiego Towarzystwa Astronomicznego , tom.  28,, s.  1097 ( podsumowanie ).
  36. (w) A. Kovacevic Kuzmanoski Pan M. , „  Nowe określenie masy (1) Ceres  ” , Ziemia, Księżyc i Planety , tom.  100, n kości  1-2,, s.  117-123 ( DOI  10.1007/s11038-006-9124-4 , podsumowanie ).
  37. (en) B. Carry, M. Kaasalainen, C. Dumas i in. , „  Właściwości fizyczne planetoidy 2 Pallas z obrazów o wysokiej rozdzielczości w bliskiej podczerwieni  ” , Amerykańskie Towarzystwo Astronomiczne, spotkanie DPS , tom.  39,, - ( podsumowanie )
  38. (w) Pan Kaasalainen J. Torppa J. Piironen , Modele dwudziestu asteroid na podstawie danych fotometrycznych  " , Icarus , tom.  159,, s.  369-395 ( DOI  10.1006 / icar.2002.6907 , streszczenie ).
  39. Encyklopedia – Układ Słoneczny w liczbach – „  NAJCIĘŻSZE OBIEKTY UKŁADU SŁONECZNEGO  ” , konsultacja 13.07.2008.
  40. (en) JW Parker, AS Stern, PC Thomas i in. , „  Analiza pierwszych obrazów Ceres o rozdzielczości dyskowej z obserwacji w ultrafiolecie za pomocą Kosmicznego Teleskopu Hubble'a  ” , The Astrophysical Journal , vol.  123,, s.  549-557 ( DOI  10.1086 / 338093 , podsumowanie ).
  41. (w) Michael Jüppers, Planeta karłowata Ceres i składniki życia  " , Science , tom.  355 n O  6326,, s.  692-693 ( DOI  10.1126 / science.aal4765 ).
  42. (w) MC De Sanctis E. Ammannito, HY McSween i in. , „  Zlokalizowany alifatyczny materiał organiczny na powierzchni Ceres  ” , Science , tom.  355 n O  6326,, s.  719-722 ( DOI  10.1126 / science.aaj2305 ).
  43. (en) A'Hearn, Michael F.; Feldman, Paul D. , „  Waporyzacja wody na Ceres  ” , Icarus , tom.  98, n o  1,, s.  54-60 ( DOI  10.1016 / 0019-1035 (92) 90206-M , podsumowanie ).
  44. Manon Gabriel, „  Dwa tajemnicze świetliste punkty zauważone na odległej planecie  ” , w The HuffPost ,(dostęp 22 czerwca 2021 )
  45. „  Keck Adaptive Optics Images the Dwarf Planet Ceres  ” , Adaptive Optics,(dostęp 11 listopada 2007 ) .
  46. „  Największa asteroida może być „mini planetą” z wodnym lodem  ” , HubbleSite,(dostęp 9 listopada 2007 ) .
  47. (en) Europejska Agencja Kosmiczna , „  Herschel Discovers para wodna wokół planety karłowatej Ceres  ” , esa.int,(dostęp 22 czerwca 2021 r . ) .
  48. Ceres: tajemnicza stożkowata góra, nad którą przeleciał Dawn , Jean-Luc Goudet, Futura-Sciences,.
  49. Świt zbliża się do białych plam Ceres… i tajemnica pozostaje , Xavier Demeersman, Futura-Sciences,.
  50. Tajemnicze białe plamy Ceres: sól czy amoniak Xavier Demeersman, Futura-Sciences,.
  51. Na Ceres świeci też krater Kupalo , David Fossé, Ciel et Espace ,.
  52. Ceres: lot nad planetą karłowatą, Le Monde ,.
  53. B. Carey, „  Największa asteroida może zawierać więcej świeżej wody niż Ziemia  ” , space.com,(dostęp 10 listopada 2007 ) .
  54. (w) „  Planeta karłowata Ceres nadal ewoluuje i zmienia się  ” na http://www.sci-news.com ,(dostęp 17 marca 2018 r . ) .
  55. (w) Andrea Raponi et al. 2018. Zmienność ilości lodu wodnego na powierzchni Ceres sugeruje sezonowy cykl wodny. Postępy naukowe 4 (3): eaao3757; doi: 10.1126 / sciadv.aao3757
  56. (en) Filippo Giacomo Carrozzo i in. 2018. Natura, tworzenie i dystrybucja węglanów na Ceres. Postępy naukowe 4 (3): e1701645; doi: 10.1126 / sciadv.1701645
  57. (en) Simone Marchi i in. , „  An waterly zmienionej bogatej w węgiel Ceres  ” , Nature Astronomy ,( przeczytaj online ).
  58. (w) Filippo Giacomo Carrozzo Maria Cristina De Sanctis Andrea Raponi i Eleonora Ammannito , Natura, szkolenia i dystrybucja węglanów jest Ceres  " , Postępy nauki , vol.  4, n O  3,, e1701645 ( ISSN  2375-2548 , DOI  10.1126 / sciadv.1701645 , odczyt online , dostęp 8 kwietnia 2018 ).
  59. D. H. Menzel, JM Pasachoff, A Field Guide to the Stars and Planets , Boston, MA, Houghton Mifflin,, 391  s. ( ISBN  0-395-34835-8 ).
  60. P. Martinez, The Observer's Guide to Astronomy , Cambridge University Press,, 298  s..
  61. G. Bryant, „  Zobacz Westę w najjaśniejszym wydaniu!  » , Niebo i Teleskop,(dostęp 11 listopada 2007 ) .
  62. (en) LR Millis, LH Wasserman, OZ Franz i in. , „  Rozmiar, kształt, gęstość i albedo Ceres od jej zakrycia BD + 8 deg 471  ” , Icarus , tom.  72,, s.  507-518 ( DOI  10.1016 / 0019-1035 (87) 90048-0 , podsumowanie ).
  63. „  Obserwacje ujawniają ciekawostki na powierzchni planetoidy Ceres  ” (dostęp 11 listopada 2007 ) .
  64. Sonda Dawn orbitująca wokół Ceres, najmniejszej planety karłowatej w Układzie Słonecznym  " , na Sciences et Avenir ,(dostęp 22 czerwca 2021 )
  65. JL Dauvergne, „  Zagadka Ceres nakręcona  ” , o Ciel & Espace ,(dostęp 22 czerwca 2021 )
  66. (w) „  Świt” napędzany „na jeszcze więcej odkryć na Ceres  ” w Jet Propulsion Laboratory , NASA Jet Propulsion Laboratory Blog ,(dostęp 27 kwietnia 2019 ) .
  67. Tajemnicza piramida zauważona na powierzchni Ceres, Léa Esmery, Maxisciences , ” .
  68. (w) Tony Greicius , „  Świt wysyła ostrzejsze sceny z Ceres  ” ,.
  69. Tajemnica piramidy zaobserwowanej na Ceres wkrótce została rozwiązana"  " [ Archiwum z] .
  70. Meteo Media. http://www.meteomedia.com/nouvelles/articles/la-grande-pyramide-de-ceres/52925/
  71. Niepublikowane zdjęcia planety karłowatej Ceres, dokładnie ogolonej przez Dawn , Laurenta Sacco, Futura-Sciences ,.
  72. (w) Tony Greicius , Dawn Mission Extended at Ceres  " na NASA ,(dostęp 8 kwietnia 2018 r . ) .
  73. Joël Ignasse, „  Sonda Dawn stała się satelitą Ceres  ” , Sciences et Avenir ,.
  74. (w) NASA's Dawn Mission to Asteroid Belt dobiega końca  " na nasa.gov ,(dostęp 15 grudnia 2019 )
  75. Planeta karłowata Ceres jest domem dla bardziej złożonego świata niż oczekiwano  ", Sciences et Avenir ,( przeczytaj online , skonsultowano 8 kwietnia 2018 r. ).
  76. (en-US) NASA Dawn ujawnia ostatnie zmiany w powierzchni Ceres - Astrobiology Magazine  " , Astrobiology Magazine ,( przeczytaj online , skonsultowano 8 kwietnia 2018 r. ).
  77. biała plama na powierzchni Ceres: wkrótce będziemy wiedzieć, co to jest ... Erwan Lecomte, Science et Avenir ,.
  78. Elizabeth Landau , Świt dostarcza nowy obraz Ceres  " , NASA ,(dostęp 19 stycznia 2015 r . ) .
  79. Kenneth Chang , „  Sonda kosmiczna NASA przyjrzyj się bliżej planetom karłowatym Pluton i Ceres  ” ,The New York Times” ,( przeczytaj online , skonsultowano 19 stycznia 2015 ).

Zobacz również

Efemerydy

Bibliografia

  • (en) David A. Williams, Debra L. Buczkowski, Scott C. Mest, Jennifer EC Scully, Thomas Platz i Thomas Kneissl, „  The Geologic mapping of Ceres  ” , Icarus , tom.  316,, s.  1204 ( prezentacja online )
  • (en) Thomas B. McCord i Francesca Zambon, „  Kompozycja Ceres  ” , Icarus , tom.  318,, s.  1-250 ( prezentacja online )
  • (pl) Skład planety karłowatej Ceres: ograniczenia z misji statku kosmicznego Dawn  " , Meteoritics & Planetary Science , tom.  53 N O  9,, i i 1773-2032 ( prezentacja online )

Powiązane artykuły

Szczegóły Céres
Inni

Linki zewnętrzne

Mamy nadzieję, że informacje, które zgromadziliśmy na temat (1) Ceres, były dla Ciebie przydatne. Jeśli tak, nie zapomnij polecić nas swoim przyjaciołom i rodzinie oraz pamiętaj, że zawsze możesz się z nami skontaktować, jeśli będziesz nas potrzebować. Jeśli mimo naszych starań uznasz, że informacje podane na temat _title nie są całkowicie poprawne lub że powinniśmy coś dodać lub poprawić, będziemy wdzięczni za poinformowanie nas o tym. Dostarczanie najlepszych i najbardziej wyczerpujących informacji na temat (1) Ceres i każdego innego tematu jest istotą tej strony internetowej; kierujemy się tym samym duchem, który inspirował twórców Encyclopedia Project, i z tego powodu mamy nadzieję, że to, co znalazłeś o (1) Ceres na tej stronie pomogło Ci poszerzyć swoją wiedzę.

Opiniones de nuestros usuarios

Bartosz Walczak

Uznałem, że informacje, które znalazłem na temat zmiennej (1) Ceres, są bardzo przydatne i przyjemne. Gdybym musiał umieścić 'ale', może to oznaczać, że nie jest wystarczająco wyczerpujące w swoim sformułowaniu, ale poza tym jest świetne.

Adriana Rudnicki

Ten wpis o (1) Ceres był właśnie tym, co chciałem znaleźć.

Katarzyna Baranowski

Minęło trochę czasu odkąd widziałem artykuł o zmiennej napisany w tak dydaktyczny sposób. Podoba mi się.

Mariola Sowa

Nie wiem, jak dotarłem do tego artykułu o zmiennej, ale bardzo mi się podobał.